Woorde / Devarim (Congregation Melech Yisrael)
Deuteronomium / Devarim 1:1 – 3:22
Jesaja / Yeshayahu 1:1 – 27
1 Timótheüs / Timoteos Aleph 3:1 – 7
Deuteronomium / Devarim {1:20} “Toe het ek vir julle gesê: Julle het tot by die gebergte van die Amoriete gekom wat die HERE onse God aan ons sal gee. {1:21} Kyk, die HERE jou God het die land aan jou oorgegee; trek op, neem dit in besit soos die HERE, die God van jou vaders, jou gesê het; wees nie bevrees en wees nie verskrik nie. {1:22} Toe het julle almal na my toe aangekom en gesê: Laat ons manne voor ons uit stuur, dat hulle vir ons die land kan verken en ons berig kan bring aangaande die pad waarlangs ons moet optrek, en die stede waarby ons sal kom. {1:23} En die saak was goed in my oë, sodat ek twaalf man uit julle, uit elke stam een man, geneem het.”
Hierdie insident verbaas my. Wat het dan met Moses se geloof gebeur? Het hy dan niks geleer uit die opdrag waar hy die rots moes aanspreek in plaas daarvan om daarteen te slaan nie? Duidelik was dit nie die geval nie! God het uitdruklik vir hom gesê dat die kinders van Israel die land sou verower en dit 'n land was wat van melk en heuning oorloop. Waarom sou Moses dan met 'n voorstel van die massas samgestem het dat hy verspieders moes stuur om te bevestig wat God alreeds vir hom gesê het? Dit was per slot van sake God se land, 'n goeie land en hulle sou dit in besit neem – klaar en gedaan!
Deuteronomium / Devarim {6:16} “Julle mag die HERE julle God nie versoek soos julle Hom by Massa versoek het nie.“
Moses self het die kinders van Israel gewaarsku om God nie op die proef te stel nie en hier het hy dit inderdaad dan self gedoen. Ons moet onthou toe Sagaria, Johannes die Doper se vader, God op die proef gestel het. Volgens die Hernieude Verbond (Brit Chadasha), is daar aan Sagaria gesê dat hy 'n seun sou hê en hom Johannes moes noem. Sagaria het egter daarop vir die engel om 'n teken ter bevestiging daarvan gevra. Sagaria het dus nie aanvaar wat aan hom meegedeel is nie, ten spyte daarvan dat die boodskap van God afkomstig was. Hy het God ook op die proef gestel. Dit het God vertoorn en Hy het Sagaria laat stom word tot ná die geboorte van sy seun.
God het in Sy Woord baie dinge aan ons meegedeel. Veel daarvan kan regstreeks op ons lewens toegepas word, maar baie van ons twyfel aan Hom. Ons verlang bevestigings, tekens en wonderwerke in plaas daarvan om slegs te glo en vertrou in wat God gespreek het.
Die meeste kommentators plaas die skuld dat die kinders van Israel vervloek was om vir veertig jaar doelloos in die wildernis rond te swerf, op die tien verspieders. Moses het egter ook die volk die skuld gegee, soos ons in die volgende vers sien:
Deuteronomium / Devarim {1:26} “Maar julle wou nie optrek nie, maar was wederstrewig teen die bevel van die HERE julle God. {1:27} En julle het in jul tente gemurmureer en gesê: Omdat die HERE ons haat, het Hy ons uit Egipteland uitgelei om ons in die hand van die Amoriete oor te gee, dat hulle ons verdelg.”
Let op die woorde “julle was wederstrewig” en “julle...het gemurmureer”. Dit is baie moontlik, selfs waarskynlik, dat die volk nooit in opstand sou gekom of gemurmureer het indien Moses die kinders van Israel net eenvoudig na die Beloofde Land gelei, op God vertrou het, Hom op Sy Woord geneem en die volk in die land ingeneem het. In plaas daarvan, het Moses God beproef en gevolglik sowel homself as die volk aan sonde blootgestel. Dit kan dus inderdaad gesê word dat Moses onmiskenbaar fouteer het.
As 'n leier, neem ek persoonlik die les wat ek uit Parasha Devarim geleer het, baie ernstig op. Ek bestudeer Gods Woord en lees dit elke jaar van voor tot agter. Sodoende maak ek myself vertroud met alles wat God gespreek het asook alles wat Hy belowe het en dan – na die beste van my vermoë – volstaan ek met Sy Woord – selfs wanneer ek soms deur ander byna beweeg word om Hom op die proef te stel.
Daar bestaan geen waarborg dat die kinders van Israel Moses se woord sou aanvaar het om God te vertrou en hom dus in die land in sou gevolg het nie – 'n land wat reeds aan hulle belowe is maar wat hulle moes verower; hulle mag in elk geval selfs in opstand gekom het. Dit sal ons nou egter nooit weet nie, sal ons?
Hoe het ons almal tog nie ook rondgedwaal omdat ons God se Woord nie vertrou het nie? Hoeveel male het hierdie gebrek aan vertroue / geloof nie daartoe gelei dat ons God op die proef gestel het nie? Soms wonder ek hoe anders mý lewe sou verloop het indien ek geheel-en-al, te alle tye, God op Sy Woord geneem het, maar dan weer, ek sal nooit weet nie, sal ek?
Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou
Geen opmerkings nie:
Plaas 'n opmerking