Goddelike Bevestiging

En Hy Het Gegaan / Va Yeitzei |Afrikaanse Skakel | Engelse Skakel

28 November 2009 / Kislev 11 5770

Genesis / BeReshit 28:10 - 32:2

Hoséa / Hoshea 13:6 - 14:10

Johannes / Yochanan 1:43 - 51

Genesis / BeReshit {29:9} "Terwyl hy nog met hulle praat, kom Ragel met die kleinvee van haar vader aan, want sy het hulle opgepas. {29:10} Toe Jakob Ragel sien, die dogter van Laban, sy moeder se broer, en die vee van Laban, sy moeder se broer, loop Jakob nader en rol die klip weg van die opening van die put, en hy laat die vee drink van Laban, sy moeder se broer. {29:11} En Jakob het Ragel gesoen en sy stem verhef en geween. {29:12} En Jakob het Ragel vertel dat hy haar vader se broer en die seun van Rebekka was. Daarop het sy geloop en dit aan haar vader vertel."

Die vers wat my aandag getrek het uit hierdie Skrifgedeelte, geneem uit vandeesweek se Parasha, is die volgende:

Genesis / BeReshit {29:11} "En Jakob het Ragel gesoen en sy stem verhef en geween."

Dit was nog altyd vir my vreemde waarom Jakob gehuil het nadat hy vir Rachel gekus het. Eerstens, met inagneming van antieke Midde-Oosterse protokolle tussen ongetroude pare, was dit nie 'n passievolle kus nie. Ek is seker dit was eerder die soort kus wat Paules voorgestel het waarmee gelowiges in Jesus die Messis, mekaar moes groet; min of meer soos wat die Frans en Russe kus, wanneer hulle mekaar groet.

Romeine {16:16} "Groet mekaar met ‘n heilige kus. Die gemeentes van Christus groet julle."

Ek vertolk 'n heilige kus as 'n vlugtige kus, gewoonlik in die lug, of op één of albei wange, sonder enige laer liggaamlike kontak. Dit was die mees algemene tipe kusin daardie tyd onder die Semitiese volk, 'n gebruik wat skynbaar tot in die eerste eeu oorgedra is. Dus het Jakob vir Tachel 'n heilige kus gegee toe hy haar die eerste keer ontmoet het. Maar waarom het hy dan sy stem verhef en gehuil? Daar word vermoed dat hy op daardie oombliklik oorweldig is deur liefde, maar ek beskou dit nie so nie. Volgens my mening was dit eerder so: Het God moontlik ooit tot julle gespreek en dat julle getwyfel het of julle werklik God gehoor het, maar dat julle Hom wel gehoor het? Ja, ek glo dit is wat met Jakob gebeur het. In sy droom die voirige nag, het Jakob vir God sien staan aan die bokant van die leer wat uit die hemel yot op die aarde gestrek het. Vanuit daardie posisie, het God tot hom gespreek:

Genesis / BeReshit {28:13} "En kyk, die HERE het bo-aan gestaan en gesê: Ek is die HERE, die God van jou vader Abraham en die God van Isak. Die land waar jy op lê en slaap, sal Ek aan jou en jou nageslag gee; {28:14} en jou nageslag sal wees soos die stof van die aarde, en jy sal uitbrei na die weste en ooste, en na die noorde en suide; en in jou en jou nageslag sal al die geslagte van die aarde geseën word. {28:15} En kyk, Ek is met jou, en Ek sal jou bewaar oral waar jy heengaan, en Ek sal jou terugbring in hierdie land; want Ek sal jou nie verlaat nie, totdat Ek gedoen het wat Ek jou gesê het."

Dit was inderdaad die belofte en ek is oortuig daarvan dat Jakob baie beïndruk was deur die droom, maar seker dat hy ook getwyfel het of dit werklik 'n profetiese droom was, dat dit waar was en voorwaar God was wat tot hom gespreek het. Ek sou ook me bedenkinge daaroor gehad het en ek is seker julle ook.

Hoe weet ek dat Jakob getwyfel het? Ek weet, op grond van wat hy die volgende oggend ná die droom gesê het:

Genesis / BeReshit {28:18} Toe staan Jakob die môre vroeg op en neem die klip wat hy onder sy hoof gesit het, en rig dit as ‘n gedenksteen op; en hy het olie daaroor uitgegiet. {28:19} En hy het die plek Bet-el genoem; maar die naam van die stad was tevore Lus. {28:20} En Jakob het ‘n gelofte gedoen en gesê: As God met my sal wees om my te bewaar op hierdie weg wat ek gaan, en aan my brood sal gee om te eet en klere om aan te trek, {28:21} en ek behoue na die huis van my vader sal terugkom, dan sal die HERE my God wees. {28:22} En hierdie klip wat ek as gedenksteen opgerig het, sal ‘n huis van God wees, en van alles wat U my gee, sal ek aan U sekerlik die tiendes afstaan.

Het julle gelet op die woord "As" in vers 20? Dit laat my dink dat Jakob tog aan sy droom getwyfel het! Sekerlik het hy, netsoos julle en ek ook sou. God sou egter nie toelaat dat Jakob vir die res van sy lewe met hierdie twyfel leef nie; Hy het aan Jakob bevestig dat dit Hy was wat hy gehoor het.

Jakob was besig om vir sy broer Esau te vlug en het gevolglik in 'n onbekende gebied koers ingeslaan; hy was soekend na iemand wat hy nog nooit ontmoet het en geken het nie. Waar sou hy begin om na sy moeder se broer te soek? Wat moes hy te wagte wees wanneer hy hom sou ontmoet? Sou Laban hom selfs ontvang? Al hierdie vrae en moontlik selfs meer, het sekerlik by Jakob opgekom. Toe kom hy toevallig 'n put teë, maar nie net énige ou put nie. Ek is seker daar was vele sulkes in die omtrek, maar dié put was die juiste een waar Laban sy dogter hul skape laat suip het. Ek glo nie dit was blote toeval nie! Dit was van die Here en Jakob het dit besef! Die kus wat hy Ragel gegee het was dus 'n kus van vreugde dat God Sy belofte bevestig het en hy het dus sy stem verhef om God te prys vir die bevestiging wat hy deur hierdie ontmoeting beleef het. Jakob het noe geweet dat hy reg gehoor het, dat hy inderdaad van God gehoor het. Hierna het hy nie getwyfel oor sy bestemming nie omdat al God se beloftes "Ja en Amen" is!!

2 Korinthiërs / Korintim Bet {1:20} "Want hoeveel beloftes van God daar ook mag wees, in Hom is hulle ja en in Hom amen, tot heerlikheid van God deur ons."

Congregation Melech Yisrael all rights reserved

Wat is Jóu Prys?

Geslagte / Toldot |Afrikaanse Skakel | Engelse Skakel

21 November 2009 / Kislev 4 5770

Genesis / BeReshit 25:19 - 28:9

Maleagi / Mal'achi 1:1 - 2:7

Romeine / Romim 9:6 - 13

Genesis / BeReshit {25:27} "En die seuns het opgegroei: Esau het ‘n ervare jagter geword, ‘n man van die veld; maar Jakob was ‘n vredeliewende man wat in tente gewoon het. {25:28} En Isak het Esau liefgehad, want wildsvleis was na sy smaak; maar Rebekka het Jakob liefgehad. {25:29} En Jakob het ‘n kooksel klaargemaak en Esau het moeg uit die veld gekom. {25:30} Toe sê Esau vir Jakob: Laat my tog sluk van die rooigoed daar, want ek is moeg. Daarom het hulle hom Edom genoem. {25:31} En Jakob antwoord: Verkoop eers jou eersgeboortereg aan my. {25:32} En Esau sê: Kyk, ek gaan sterwe, en wat baat die eersgeboortereg my dan? {25:33} Toe antwoord Jakob: Sweer eers vir my. En hy het vir hom gesweer en sy eersgeboortereg aan Jakob verkoop. {25:34} En Jakob het aan Esau brood en die kooksel lensies gegee; en hy het geëet en gedrink en opgestaan en weggegaan. So het Esau dan sy eersgeboortereg verag."

Hoe honger kon Esau gewees het dat hy op die punt was om te sterwe? Daar word nie vertel dat hy van sy jagtog af op 'n draagbaar deur paramedici teruggebring is nie; inteendeel, dit word gemeld dat hy op eie krag teruggekeer het. Hoe naby aan die dood kon hy dan gewees het? Nietemin sê Esau vir Jakob dat hy só honger is dat hy kan sterwe.

Ek weet egter nie hoe lank Esau op sy jagtog sonder voedsel was nie, maar my eggenote en ek het al vir veertig dae gevas. Ons het ookal dikwels op één, twee en drie-week vastye gegaan en was sekerlik nooit as gevolg daarvan, naby aan doodgaan nie. Ek sou dit inderdaad verstaan het indien Esau vir 'n onbepaalde tyd sonder water was, want selfs drie dae sonder water kon, onder normale omstandighede, ernstige nagevolge gehad het; maar wat voedsel betref sou Esau beslis vir veertig dae daarsonder sou oorleef het.

Daar is dus geen twyfel nie dat bovermelde gedeelte waarin ons vertel word dat hy sy eersgeboortereg vir voedsel verruil het om sy honger te stil, hy inderdaad sy geboortereg verag het. Nadat hy egter besef het wat hy gedoen het - toe die werklikheid van wát hy verkoop het, hom tref - beskuldig hy sy broer Kakob van bedrog.

Genesis / BeReshit {27:34} Toe Esau die woorde van sy vader hoor, skreeu hy met ‘n baie groot en bitter geroep, en hy sê vir sy vader: Seën my ook, my vader! {27:35} En hy antwoord: Jou broer het gekom met bedrog en jou seën weggeneem. {27:36} Daarop sê hy: Sou hulle hom Jakob noem, omdat hy my nou twee keer onderkruip het? My eersgeboortereg het hy geneem, en daar het hy nou my seën geneem! Verder vra hy: Het u vir my geen seën oorgehou nie?

Maar die vraag bly steeds: Hoe honger kon Esau dan werklik gewees het? Ek dink Esau se verklaring dat hy tot die dood toe honger was, was 'n oordrywing. Ek is seker dat julle ookal, soos ek, hierdie woorde in jul lewe uitgespreek het. Julle was nie regtig op die punt om te sterwe nie, maar julle het dié woorde gebruik om uit te druk hoe vreeslik honger julle was. Ek aanvaar dat dit met Esau dieselfde was. Dit is verstommend wat 'n mens alles sal doen om jou honger te stil, as jy nie gedissiplineerd is nie. Wanneer ek vas, verg dit baie dissipline, selfbeheersing en 'n sterk geloof in God om daarmee vol te hou. Waarom dan geloof? Omdat ek altyd vir 'n bepaalde doel vas, óf om 'n persoonlike behoefte of 'n gebedsversoek óf voorbidding namens iemand anders. Sonder die geloof dat wát ek doen, God sal beweeg om my te verhoor, sou ek nooit behoorlik kon vas nie, want my aptyt en vlees sou altyd die oorhand oor my gekry het!

As ons vandag dink aan geboortereg, dink ons aan iets soos 'n erflating, moontlik van geld of eiendom, maar alhoewel God finansieel vir ons voorsien, is Hy meer begaan oor ons geestelike welsyn en ons verhouding met hom. Wanneer die Bybel dus spreek van 'n geboortereg, soos vandeesweek se Parasha, word daar eintlik verwys na Esau se geestelike toestand en sy persoonlike verhouding met God. Jakob was miskien 'n knoeier, maar hy was darem spiritueel en het 'n verhouding met God gehad, wat die Skrif bedoel met "Jakob was 'n vredeliewende man wat in tente gewoon het." Esau daarenteen was Godloos en dít was sy probleem.

God is 'n gelowige se erfenis, Hy is ons geboortereg. Toe Esau sy geboortereg verwerp het, het hy inderwaarheid God verwerp - iets wat selfs vandag nog vir ons duidelik is soos ons ondervind hoedat sy nageslag 'n vreemde God aanbid. Die skrywers van Hebreërs stel dit baie duidelik wanneer hy sê:

Hebreërs / Ivrim {12:15}en pas op dat niemand in die genade van God veragter nie; dat geen wortel van bitterheid opskiet en onrus verwek en baie hierdeur besoedel word nie. {12:16} Laat niemand ‘n hoereerder wees nie, of ‘n onheilige soos Esau, wat vir één spysgereg sy eersgeboortereg verkoop het.

Vra julle self vandag af: "Hoe belangrik is God vir jóu en teen watter prys sal jy Hom uit jou lewe uitverkoop!"

Congregation Melech Yisrael all rights reserved

Die Saak van Verassing

Sara Het gelewe / Chayei Sarah | Afrikaans skakel | English link |

14 November 2009 / Cheshvan 27th 5770

Genesis / BeReshit 23:1-25:18

1 Konings Melachim Aleph 1:1-31

1 Korithiërs / Korintim Aleph 15:50-57

Genesis / Bereshit {23:1} "En die lewensdae van Sara was honderd sewe en twintig jaar. Dit was die lewensjare van Sara. {23:2} En Sara het gesterwe in Kirjat-Arba, dit is Hebron, in die land Kanaän; en Abraham het gekom om oor Sara te rouklaag en haar te beween. {23:3} Daarna het Abraham opgestaan, van sy dode af weg, en met die seuns van Het gespreek en gesê: {23:4} Ek is ‘n vreemdeling en bywoner onder julle. Gee my ‘n graf as besitting by julle, dat ek my dode van my af weg kan begrawe. {23:5} Toe antwoord die seuns van Het vir Abraham en sê aan hom: {23:6} Luister na ons, my heer! U is ‘n vors van God onder ons. Begraaf u dode in die beste graf wat ons het; niemand van ons sal u sy graf weier om u dode te begrawe nie. {23:7} Toe staan Abraham op en buig hom voor die volk van die land, voor die seuns van Het; {23:8} en hy het met hulle gespreek en gesê: As julle dit goedvind dat ek my dode van my af weg begrawe, luister dan na my en doen vir my ‘n goeie woord by Efron, die seun van Sohar, {23:9} dat hy aan my gee die spelonk van Magpéla wat aan hom behoort, wat aan die end van sy stuk grond lê; laat hy dit vir die volle som aan my gee, dat ek ‘n graf onder julle mag besit."

Ek kan nie vir julle vertel hoeveel keer mense my al uitgevra het oor wat die Bybel ons leer aangaande die begrawe van die dooies nie. Met die hoë koste van begrafnisse vandag, het baie mense my genader betreffende die meer ekonomiese opsie van verassing in plaas van 'n begrafnis. Ek is ook deur ekologiese instansies genader, wat voorkeur aan verassing bo begrafnis verleen, omdat hulle nie die waardevolle landbougrond wil opoffer nie. Ander het weer na my gekom sidderend by die gedagte om begrawe te word, terwyl hulle vlees ontbind in 'n kis en deur maaiers verteer word. Dit is geldige vrae en hul redes om verassing te verkies is logies, maar die vraag is: "Is verassing Bybels?" "Ek dink dit behoort 'n baie vername aangeleentheid vir elke gelowige in Jesus die Messias te wees.

Aangesien verassing logies blyk te wees, kom ons kyk na die drie praktiese redes wat aangevoer word vir die voorkeur om veras te word, alvorens ons die Bybelse aspek daarvan oorweeg. Daar is eerstens die ekonomiese rede: begrafnisse is inderdaad 'n groot uitgawe, maar aangesien ons almal besef dat ons vroeër of later gaan sterf, indien Jesus nie in óns leeftyd na die aarde terugkeer nie, is dit dan nie logies om vooruit te beplan vir ons dood nie? Verstandige mense beplan reeds wanneer hulle nog jonk is vir hul aftrede in die toekoms. Ons koop aandele, neem versekering uit en belê in goedgekeurde staats-aftredingsprogramme. Diegene wat bevoorreg genoeg is om vir 'n maatskappy te werk wat 'n aftredeplan bied, dra ook daartoe by. Indien ons dus met soveel sorg vir ons uiteindelike aftrede beplan - wat miskien nie sou gebeur as ons skielik sterf nie - waarom dan nie ook beplan en voorberei vir ons afsterwe, wat sekerlik gaan plaasvind nie! Om vooraf vir 'n mens se dood te beplan, kan die uitgawe oor 'n aantal jare versprei word. Daar is baie vooraf-begrafnis-planne beskikbaar, sodat 'n eenmalige groot uitgawe onnodig is. Dit is ook nooit te laat om vroegtydig vir 'n mens se begrafnis voorsiening te maak nie, veral waar dit by 'n lewensversekering ingesluit kan word om enige uitstaande premies ten tye van die dood, ten volle op te betaal.

Die tweede logiese rede vir verassing is dat goeie landbougrond nie gebruik word nie. Indien enige land besorgd behoort te wees oor die gebruik van waardevolle grond vir begrafplase, dan móét dit Israel wees. Hierdie klein landjie kan sekerlik nie bekostig om waardevolle vaste eiendom beskikbaar te stel vir hierdie doel nie, maar dit word nietemin gedoen. Hierdie feit is vanselfsprekend: stedelike uitbreiding neem wêreldwyd meer waardevolle landbougrond in beslag vir behuisingsprojekte as wat ooit vir begraafplase gebruik word. 'n Gemiddelde graf is slegs 91,4 cm x 1,98 cm (3 vt x 6.5 vt).

Die derde logiese rede wat ten gunste van verassing verstrek word, is die gedagte van ontbinding en vertering deur maaiers. Die feit is egter dat 'n mens dood is, wat bedoel dat die brein nie langer funksioneer nie, die senuweestelsel nie meer enige pyn ervaar nie en die siel, oftewel die bewussyn, die liggaam verlaat het. 'n Mens leef dus nie meer nie en jou stoflike oorskot in die kis is dooie bederfbare vlees, vlees wat God bestem het om te bederf.

Nou, om die vraag te beantwoord of verassing Bybels is! Die eenvoudige antwoord is: Nee! Waarom is ek so uitdruklik daaroor? Baie eenvoudig. Alle Bybelse bewyse dui op die feit dat God menslike offerande verafsku. Menslike offerand het altyd verbranding behels. Die meerderheid gevalle waar mense of menslike dele deur vuur verbrand is, het altyd gehad op die aanbidding van sataniese, demoongode. Die enigste uitsondering hierop was wanneer mense deur vuur oorval is; andersins het menslike verassing altyd in verband met afgodery gegaan. As 'n mens die feit dat baie afgods-godsdienste steeds verassing beoefen hierby voeg, dan het 'n mens 'n sterker saak daartéén, immers vir diegene wat in Jesus die Messias glo en Hom dien. Verassing is geen opsie nie. Die Bybelse bewys is uitdruklik daartéén gekant!

Congregation Melech Yisrael all rights reserved

Behoorlike Perspektief Maak Saak

En Hy het Verskyn / VaYera | Afrikaans skakel | English link |

7 November 2009 / Cheshvan 20th 5770

Genesis / BeReshit 18:1-22:24

2 Konings / Melachim Bet 4:1-37

2 Peterus / Kefa Bet 2:4-11

Genesis / Bereshit {18:1} Daarna het die HERE aan hom verskyn by die terpentynbome van Mamre terwyl hy by die ingang van die tent sit op die warmste van die dag. {18:2} Toe hy sy oë opslaan en kyk, staan daar drie manne voor hom. En toe hy hulle sien, loop hy hulle tegemoet van die ingang van die tent af en buig hom na die aarde toe. {18:3} En hy sê: My Heer, as ek nou genade in u oë gevind het, gaan dan tog nie by u kneg verby nie. {18:4} Laat hulle tog ‘n bietjie water bring, en was u voete, en lê en rus onder die boom. {18:5} En laat ek ‘n stukkie brood gaan haal, en versterk u hart—daarna kan u verder gaan—want daarom het u by u kneg aangekom. En hulle antwoord: Doen soos u gesê het.

Daar was alreeds heelwat polemiek oor hierdie gedeelte, en dit handel in hoofsaak oor wáár om een nikkud (Hebreeusse vokaal- / klinkerpunt) te plaas. Christelike en Messiaanse vertalers plaas die die vokaalpunt op één plek, terwyl Joodse vertalers dit elders plaas. Hierdie één vokaalpunt, hierdie één klein strepie deur Messiane of punt deur tradisionele Jode, verander die hele konteks van die gedeelte wat hierbo aangehaal word.

Eerstens, vir diegene wat nie die Hebreeuse taal of skryfwyse verstaan nie, vergun my om die volgende te verduidelik. Oorspronklik is Hebreeus sonder enige klinkers (soos Engelse klinkers: a, e, i, o, u) geskryf. Hebreeus destyds, soos nou ook, word slegs met konsonante geskryf. Daar is 22 konsonante in die Hebreeuse taal. Die oorspronklike Tora het geen klinkerpunte (nikkudot = meervoud van 'n nikkud) gehad nie, met die gevolg dat dit tot foutiewe vertalings gelei het, aangesien één vokaalpunt of strepie wat verkeerdelik geplaas is, die volle betekenis van 'n woord kan verander. Voordat julle egter begin twyfel oor die akkuraatheid van die Woord van God, onthou dat, in die meerderheid gevalle, dit nie 'n probleem sou wees nie, veral as 'n mens met die konteks vertroud is en die taal ken. Die vokaalpunte is eers tydens die vroeë Middeleeue bygevoeg ten einde die lees te vergemaklik en sodoende woorde en sinne te verstaan. Die mees algemeen gebruikte vokaalpunte, wat vandag nog gebruik word, het hul ontstaan te danke aan die Masorete van Tiberias, waarvandaan ons eie Masoretiese teks van die Tanach (Hebreeuse Geskrifte) kry. Maar, soos met enigiets waaorop die mens sy hande plaas, het die verklaring van die oorspronklike teks, deur die plasing van die vokaalpunte, onderhewig aan menslike foute en persoonlike vooroordele geword. Dit is wat die geval is met die voorafgaande teks. Die oorspronklike Hebreeuse woord, wat in hierdie gedeelte ter sprake is en die hele konteks asook begrip daarvan kan verander, is "Adonai". Dit kan deur die plasing van 'n verskillende vokaalpunt onder die "n", die woord "Adonai" (God of Here) verander na "adoni" (meneer of heer), Vanselfsprekend was juis dit die onderwerp van vele debatte deur die eeue heen. Het Abraham God inderdaad gegroet of was Hy net respekvol en dus die drie manne elk as "meneer" of "heer aangespreek? Soos ek voorheen gesê het, vertolk Joodse vertalers dit anders as die Christelike- en Messiaanse vertalers en dit is te verstaan. Was hierdie ontmoeting 'n Goddelike veskyning of nie? Die implikasies daarvan vir elke afsonderlike teologie, kan dus verreikend wees.

Kom ons beskou nou ons Skrifgedeelte meer in diepte en probeer op grond van die konteks van die betrokke vers, te bepaal wie het Abraham eintlik gegroet: God of die manne.

Meeste Joodse kommentare gebruik hierdie gedeelte om Abraham se gasvryheid aan te toon. Hy was immers besig om by die ingang van sy tent, te sit en ontspan, om vir verbygangers te wag sodat hy vir hulle op hul reis rus en voedsel kon aanbied. Dit, beweer dié kommentare, is die rede waarom hy so skielik opgespring en die drie manne gegroet het. Daar word dus geïmpliseer dat die woord "adonai", dus "menere of here" moet beteken, maar is dit die korrekte interpretasie van hierdie Skrifgedeelte? Deur op te spring om hierdie drie verbygangers te groet, draf Abraham, buig voor hulle neer en sê:"...as ek nou genade in u oë gevind het...".As hierdie sogenaamde drie "manne" volkome vreemdelinge was wat net verbygegaan het waarom het hy hulle nie slegs genooi om 'n rukkie by hom te rus en saam met hom te eet voordat hulle hul reis voortsit nie? "Genade in u oë vind" impliseer een of ander verhouding, wat kon impliseer dat Abraham besef het dat hy God groet. Deur die Skrifgedeelte so te vertolk, stem dit ook ooreen met die ander gedeeltes in hierdie Parasha.

Genesis / Bereshit {18:10} En Hy sê: Ek sal oor ‘n jaar sekerlik weer na jou toe kom—dan sal jou vrou Sara ‘n seun hê. En Sara het geluister by die ingang van die tent wat agter Hom was.

In hul gesprek met Abraham, maak een van die manne 'n ongelooflike profesie, wat die wêreldgebeure sal verander: die geboorte van Isak.

Genesis / Bereshit {18:22} Toe het die manne daarvandaan weggedraai en na Sodom gegaan, maar Abraham het nog bly staan voor die aangesig van die HERE. {18:23} En Abraham het nader gekom en gesê: Sal U ook die regverdige saam met die goddelose ombring?

Daar is geen twyfel oor hierdie teks, vokaalpunte of nie. Dit is duidelik geskryf dat Abraham besig was om te praat met God ("Yud Hay Vav Hay"), die God van hemel en aarde. Toevallig was God onderweg om Sodom en Gomorra te oordeel. Die enigste ander vraag, wat moontlik 'n skuiwergat in ons gevolgtrekking mag wees, is: Het God net skielik verskyn of was Hy al die tyd één van die drie? Aangesien die teks nie blyk om te dui op die eersgenoemde nie, moet laasgenoemde waar wees: Hy moes Een van die drie gewees het.

Ten slotte, maar hoegenaamd nie laaste van ons bewyse dat Abraham inderdaad besig was om God in menslike gestalte te groet nie, is die volgende Skrifgedeelte:

Genesis / Bereshit {18:16} Toe staan die manne daarvandaan op, en hulle het gekyk na die kant van Sodom; en Abraham het saam met hulle gegaan om hulle weg te bring. {18:17} Daarop sê die HERE: Sal Ek vir Abraham verberg wat Ek gaan doen, {18:18} terwyl Abraham tog sekerlik ‘n groot en magtige nasie sal word en al die nasies van die aarde in hom geseën sal word? {18:19} Want Ek het hom verkies, dat hy aan sy kinders en sy huis ná hom bevel sou gee dat hulle die weg van die HERE moet hou om geregtigheid en reg te doen; sodat die HERE oor Abraham kan bring wat Hy oor hom gespreek het.

Selfs al kom hierdie gedeelte vóór die één wat ek vroeër aangehaal het, het ek dit doelbewus daarna geplaas vanweë die implikasie wat dit inhou. Weereens, in Hebreeus, waar ons dit as God vertaal het, word dit as "Jahwe" geskryf, wat uitdruklik God is. Daar bestaan dus geen twyfel nie dat een van die drie sogenaamde "manne", vir wie Abraham gegroet het, inderdaad, 'n fisiese manifestasie van God (God in menslike gestalte) was.

Begryp julle wat die implikasie hier is? Jesus die Messias is God in menslike gestalte - iets wat die Judaisme ontken en verwerp. Verstaan julle dus waarom die Joodse vertalers die vokaalpunte in die Skrifgedeelte, wat ek aan die begin van hierdie kommentaar aangehaal, gemanipuleer het? Hulle beskerm eintlik hul anti-Messiaanse Joods, anti-Jesus-teologie!

Congregation Melech Yisrael all rights reserved