Reën: God se seën of straf

Miketz 

(Aan die Einde)

Genesis / Bereshit 41:1–44:17

1 Konings / Melachim Aleph 7:40-50

1 Korinthiërs / Korintim Aleph 2:1-5 

Genesis / Bereshit {41:25} “Toe sê Josef vir Farao: Die droom van Farao is een en dieselfde. Wat God van plan is om te doen, het Hy aan Farao te kenne gegee. {41:26} Die sewe mooi koeie is sewe jare; en die sewe mooi are is sewe jare; die droom is een en dieselfde. {41:27} En die sewe maer en lelike koeie wat ná hulle opgekom het, is sewe jare; en die sewe maer, deur die oostewind verskroeide are sal sewe jare van hongersnood wees. {41:28} Dit is die woord wat ek tot Farao gespreek het: wat God van plan is om te doen, het Hy Farao laat sien. {41:29} Kyk, daar kom sewe jare van groot oorvloed in die hele Egipteland; {41:30} maar daarna sal sewe jare van hongersnood aanbreek, en al die oorvloed sal in Egipteland vergeet word, en die hongersnood sal die land verteer. {41:31} En van die oorvloed sal in die land niks gemerk word weens dié hongersnood wat daarna sal wees nie; want dit sal baie swaar wees. {41:32} En wat dit betref dat die droom twee maal vir Farao herhaal is—dit is omdat die saak deur God vas besluit is en God dit gou sal doen.”

Daar is ontelbare gevalle van hongersnood en droogte wat in talle lande dwarsdeur die wêreld heers – selfs terwyl ek nou hierdie D'Var Torah skryf! Trouens, ook in Israel word een van die ergste droogtes beleef. Waterbeperkings is aan die orde van die dag en swaar boetes word opgelê vir oormatige watergebruik. Van elke burger van Israel word daar reeds verwag om by die watervoorsieningsowerheid te registreer. Afhangende van die aantal persone in dieselfde woonplek, word 'n waterkwota aan hulle toegeken en, soos ek gesê het, indien die waterrantsoen oorskry word, word 'n swaar boete gehef.

Uit die Skrif is dit nie moeilik om te besef dat droogtes en hongersnood bestier word nie. Selfs in vandeesweek se Parasha, onthul God deur die Farao se drome dat Hy Egipte aan 'n langdurige hongersnood gaan onderwerp. Hongersnood word deur droogte (gebrek aan reën) en skroeiende hitte veroorsaak, maar soos ons uit Parasha Miketz verneem het, het God nie sonder rede hongersnood oor Egipte laat kom nie. God het altyd 'n doel met wat Hy doen. In hierdie geval was dit om Josef tot onderkoning van Egipte te verhef, sodat met verloop van tyd, die drome wat God baie jare gelede aan Josef openbaar het, vervul sou word.

Ons God is in algehele beheer van weersomstandighede, want Hy het per slot van sake die aarde geskep en dit is Hy wat dit steeds onderhou en bystaan. Indien God dus die reën weerhou, wat droogte en hongersnood veroorsaak, dan doen Hy dit nie uit wispelturigheid nie, maar met 'n doel, soos wat uit hierdie week se parasha blyk. Wat is God se bedoeling? Dit is dat Hy verheerlik word. Kyk maar gerus na die hongersnood wat in vele lande wêreldwyd heers en beoordeel dit self. Dien die lande wat hongersnood en droogte ervaar, die enigste waaragtige God, die God van hemel en aarde, die God van Israel? Beslis nie! Indien die inwoners van enige van dié lande hulself toevallig “Christene” noem, dien hulle God waarlik, eerbiedig hulle sy Tora?

Wanneer daar 'n vernietigende droogte in 'n afvallige land heers en die Rooikruis vereniging, Verenigde Nasies of enige ander humanitêre organisasies 'n massiewe fondsinsamelingsveldtog van stapel stuur om aan die betrokkenes hulp te verleen, wonder ek dikwels oor die beginsel van om te gee. Dit is my logika: As ek waarlik glo dat God in beheer van die weersomstandighede is en hy reën of die weerhouding daarvan as 'n seën of straf gebruik, sal my bydra dan as't ware op inmenging met die wil en opperheerskappy van God neerkom? Sou ek met sy doel inmeng? Daar is egter niks méér wat ek sou begeer as om die lyding van 'n medemens te verlig nie. Maar indien hierdie lyding enersyds die gevolg van ongehoorsaamheid aan God is en andersyds met die doel is om Hom te vereer, dan vra ek myself af: “Behoort ek daarby betrokke raak?”

Genesis / Bereshit {11:13} “As julle dan goed luister na my gebooie wat Ek julle vandag beveel, om die HERE julle God lief te hê en Hom te dien met julle hele hart en met julle hele siel, {11:14} dan sal Ek die reën van julle land gee op die regte tyd, vroeë reëns en laat reëns, sodat jy jou koring en jou mos en jou olie kan insamel. {11:15} En Ek sal plante gee op jou veld vir jou vee, en jy sal eet en versadig word. {11:16} Neem julle in ag dat julle hart nie verlei word nie, sodat julle afwyk en ander gode dien en voor hulle neerbuig, {11:17} en die toorn van die HERE teen julle ontvlam en Hy die hemel toesluit, sodat daar geen reën is en die aarde sy opbrings nie gee nie, en julle gou uit die goeie land omkom wat die HERE julle gee.”

Sagaría / Zecharyah {14:17} “En wie uit die geslagte van die aarde nie na Jerusalem optrek om voor die Koning, die HERE van die leërskare, te aanbid nie—hulle sal geen reën kry nie. {14:18} En as die geslag van Egipte nie optrek en nie kom nie, op wie geen reën sal val nie, dan sal tog die plaag hulle tref waarmee die HERE die nasies tref wat nie opgaan om die huttefees te vier nie. {14:19} Dit sal die straf van Egipte wees en die straf van al die nasies wat nie optrek om die huttefees te vier nie.”

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2009-12-19

Drome

VaYeshev 

(En Hy Het Bedaar)

Genesis / Bereshit 37:1 – 40:23

Sagaría / Zekharyah 2:14 – 4:7

Handelinge / Ma'asei Talmidim 7:9 – 16

Terwyl ek deur hierdie week se parasha gelees het, het die woorde van Martin Luther King my bygeval, toe hy gesê het: “Ek het 'n droom”. Hy het gedroom dat die Afro-Amerikaners finaal ook hul plek in Amerika sou vind, wat ten ene male al die ongeregtigheid van segregasie sou beëindig. Toe hy hierdie droom gehad het, is daar neergesien op swartmense, wat die laagste take moes verrig en agterin busse moes sit. Indien enige blanke persoon in die Suide, tydens daardie ontstuimige jare gevra sou word, sou daar bloot gesê word dat Martin Luther King niks meer as 'n dromer was en desegrasie nimmer as te nooit sou plaasvind nie! Die feite en natuurlik die geskiedenis is egter vanselfsprekend. Desegrasie het inderdaad plaasgevind en Martin Luther King se droom is bewaarheid. Prys die Here!

Ek glo egter nie dat dit Martin Luther King was wat eindelik sy droom bewaarheid het nie. Hy het ongetwyfeld hard gewerk daaraan: Hy het saamtrekke gereël en sittings gehou, maar die oorwinning self het nogtans nie van hom gekom nie. Hy het deur die jare baie teleurstellings en terugslae ervaar sodat hy gedink het sy droom sou nooit verwenselik word nie. Uiteindelik het dit hom sy lewe gekos voordat sy droom gerealiseer het. Martin Luther King was egter nie die eerste dromer nie.

Genesis / Bereshit {37:5} “Ook het Josef ‘n droom gehad wat hy aan sy broers vertel het. Daaroor het hulle hom nog meer gehaat. {37:6} Hy het naamlik vir hulle gesê: Hoor tog hierdie droom wat ek gehad het. {37:7} Kyk, ons was besig om gerwe te bind op die land toe meteens my gerf gaan staan en ook regop bly staan, terwyl julle gerwe daar rondom kom en hulle voor my gerf neerbuig. {37:8) Toe sê sy broers aan hom: Wil jy miskien oor ons regeer? Of wil jy miskien oor ons heers? En hulle het hom nog meer gehaat oor sy drome en oor sy woorde. {37:9} Daarna het hy nog ‘n ander droom gehad en dit aan sy broers vertel en gesê: Kyk, ek het nog ‘n droom gehad—die son en die maan en elf sterre het hulle voor my neergebuig. {37:10} Toe hy dit aan sy vader en sy broers vertel, het sy vader hom hard bestraf en aan hom gesê: Wat is dit vir ‘n droom wat jy gehad het? Moet ons werklik kom, ek en jou moeder en jou broers, om ons voor jou na die aarde neer te buig? {37:11} En sy broers was afgunstig op hom, maar sy vader het die saak in gedagte gehou.”

Josef het 'n droom gehad maar niemand het hulle daaraan gesteur nie. Sy familie het sy drome as belaglik beskou en gereken dat niks wat hy gedroom het, ooit bewaarheid kon word nie, maar dit het. Alles wat Josef gedroom het, het werklikheid geword. Nietemin twyfel ek sterk of hyself hulle ernstig opgeneem het soos wat die gebeure in sy lewe ontvou het. Stel julle voor wat hy moes gedink het terwyl hy onderin 'n droë put moes wag om van die dors om te kom, nadat sy broers hom daarin gegooi het of toe hy deur hulle as slaaf aan die Midianiete verkoop is. Dit was beslis nie oor sy drome om oor sy familie te heers nie; inteendeel, dit het vir hom slegs gegaan om oorlewing! Dit het neerlae vereies alvorens God oorwinning in Josef se lewe sou bewerkstellig, netsoos die terugslae wat Martin Luther King moes verduur om God se oorwinning te verwenselik en sy droom bewaarheid is.

Ek besef dat ons almal al drome gehad het, maar die werklikheid is dat nie alle drome profeties is nie; inteendeel, die meeste daarvan is nie, maar dit is nie wat belangrik is nie. Wat wel van belang is, is dat ons, ons drome nie te ernstig opneem nie. Dikwels neem ons dit egter ver te ernstig op. Ons ontleed dit, bestudeer dit en peins daaroor in 'n poging om die uitleg en betekenis van die drome te probeer uitvind. Onthou, dit was nie voordat alles met hom gebeur het, dat Josef die ware betekenis van sy drome besef het nie en hy baie moeilike tye moes deurmaak, alvorens dit gerealiseer het nie, maar hy het dit alles oorleef om dit te kan beleef. Ongelukkig het Martin Luther King dit nie beleef om sy droom bewaarheid te sien nie.

Wat ek probeer verduidelik, is dat of ons drome waarlik profeties is, aldan nie, God in beheer is en dié Een is wat ons drome sal vervul. Sommige van ons mag die vervulling daarvan beleef en ander nie, maar per slot van sake hang dit alles van God af. Ekself heg nie veel waarde aan die uitleg van drome nie. Netsoos Josef, is ek net te besig van dag tot dag, terwyl ek op die Here vertrou om my elke dag deur te sien, één dag op 'n keer. Dus het ek nie tyd om gemoeid te wees met wat ek verlede jaar, verlede maand of selfs verlede nag gedroom het nie. Van tyd tot tyd deel ek wel my drome mee maar “liasseer” dit iewers in my brein en gaan aan met my lewe. God, in Sy wysheid en op Sy bestemde tyd, sal my drome bewaarheid, aldan nie! Baruch HaShem!

Prediker / Koholet {5:6} “Want soos daar baie drome is, so is daar ook nietige woorde in menigte, maar vrees God!”

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2009-12-12

Oorhaastige Gevolgtrekkings

VaYishlach 

(En Hy Het Gestuur)

Genesis / Bereshit 32:3-36:43

Obadja / Ovadyah 1:1-21

Matthéüs / Mattityahu 26:36-46

Genesis {32:3} “En Jakob het boodskappers uitgestuur voor hom uit na sy broer Esau in die land Seïr, die landstreek van Edom, {32:4} en aan hulle bevel gegee met die woorde: So moet julle aan my heer, aan Esau, sê: So sê Jakob, u dienaar—ek het as vreemdeling vertoef by Laban en daar gebly tot nou toe; {32:5} en ek het beeste en esels, kleinvee en slawe en slavinne verwerf, en my heer dit laat weet, sodat ek guns mag vind in u oë. {32:6} En die boodskappers het na Jakob teruggekom en gesê: Ons het by u broer Esau gekom, en hy trek u alreeds tegemoet en vier honderd man saam met hom. {32:7} Toe het Jakob baie bevrees en benoud geword, en hy het die mense wat by hom was, sowel as die kleinvee en beeste en kamele in twee laers verdeel; {32:8} want hy het gedink: As Esau op die een laer afkom en dit verslaan, sal die laer wat oorbly, vryraak.”

Wanneer mense my vra of ek fisiese oefening doen of 'n oefenprogram by 'n gimnasium volg, sou ek sê dat die enigste oefening wat ek wel kry, is om “oorhaastige gevolgtrekkings” (“jumping to conclusions”) te maak! Ek bedoel dit natuurlik altyd as 'n grap, maar wanneer mens die bovermelde Skrifgedeelte – uit hierdie week se Parasha geneem – lees, kan oorhaastige gevolgtrekkings baie gevaarlik wees, selfs 'n sonde! Laat my toe om dit te verduidelik.

Dikwels wanneer ons met mense gesels, vertolk ons dÍt wat hulle sê of hoe hulle teenoor ons reageer verkeerdelik en op grond daarvan, lei ons oorhaastige gevolgtrekkings af. Deurdat 'n mens hulle moontlik slegs misverstaan, ontwikkel ons hierdie “wat as”-scenario in ons verstand, en lei ons gevolglik foutiewe, verwronge gevolgtrekkings daarvan af; met ander woorde, gevolgtrekkings wat oorhaastig gemaak word.

Esau en Jakob se paaie het twintig jaar vroeër nou nie juis onder die gunstigste omstandighede geskei nie. Dit is dus verstaanbaar dat toe Jakob verneem sy broer kom hom tegemoet en daar boonop vierhonderd man by hom was, hy die ergste verwag het. Daar is egter in die Skrif geen aanduiding dat Esau se bedoeling anders as eerbaar was nie.

Volgens wat ons in hierdie Parasha lees, was Esau klaarblyklik 'n welgestelde man wat homself daartoe opgewerk het. Hy het die vlak van rykdom, invloed en mag bereik wat hy gehoop het om deur sy vader se seën te kon verkry, maar dit alles daarsonder bereik, dus op sy eie. Sy geboortereg was twintig jaar gelede vir hom van geen betekenis nie en noudat hy oor alles – finansieel en polities – beskik het, het hy nog minder waarde daaraan geheg, met die gevolg dat hy geen wrok gekoester het nie. Esau het oor alles beskik, wat hý self bereik het, sonder enige kwade gevoelens teenoor sy broer, wat hy gemeen, hom uit sy potensiële rykdom, invloed en mag verkul het.

Jakob, daarenteen het gedurende die twintig jaar nie so goed gevaar nie. Eers is hy gekul ten opsigte van die vrou wat hy liefgehad het en daarna, om rykdom te bekom. Hy het vir twintig jaar lank gewerk vir bykans niks! Toe hy uiteindelik sy skoonvader, Laban, verlaat, het hy sy gesin en rykdom, wat hy deur manipulasie en deur God se genade bekom het, met hom saamgeneem. Dit is dus geen wonder nie, dat hy Esau gewantrou het! Manipulerende mense meen dat hulle almal kan manipuleer. Jakob, vanweë die swaarkry van die afgelope twintig jaar, het egter steeds skuldig gevoel oor wat hy sy broer aangedoen het en juis dit het hom tot 'n oorhaastige gevolgtrekking gelei.

Dit is duidelik dat as 'n mens onbetroubaar is, jy niemand sal vertrou nie; as jy 'n bedrieër is, sal jy altyd glo dat jy bedrieg word. Dit was nou Jakob en kon netsowel ons gewees het!

Op spirituele gebied beskou, was daar natuurlik 'n groot verskil tussen wat met Esau en Jakob oor die twintig jaar gebeur het. Ten spyte van sy tekortkominge, het Jakob 'n opregte hart voor God gehad en juis daarom was God besig om hom te vorm en herskep tot 'n ware man van God, wat Hy hom bedoel het om te wees, aangesien kastyding en swaarkry karakter bou. Jakob het egter nog nie genoeg verander nie. Daar was steeds te veel van die ou self in homself verskuil en sy oorhaastige gevolgtrekkingsneiging – in plaas daarvan om op God te vertrou – bewys dit aan ons. Jakob het dit moontlik ook so ervaar.

Esau, andersyds, was wêrelds en spiritueel dood soos wat hy twintig jaar gelede reeds was en moontlik selfs meer so.

Sy Godloosheid word gemanifesteer in sy trots. Ek dink dat dit juis hieroor was dat hy sy broer, met vierhonderd man te perd tegemoet gery het. Na my mening was dit nie soseer 'n vertoon van mag nie, maar eerder om te bewys wat hy – sonder Jakob – bereik het en hy daarom onderweg was om hom te red van sy tuistelose rondswerwing en hom te kom haal om in sy “koninkryk” te kom woon.

Ek meen die les wat hieruit geleer kan word, is dat ons eie skuldgevoelens en manipulerende, suspisieuse neigings ons tog maar bedrieg. Dit lei tot wantroue en gevolglik “oorhaastige gevolgtrekkings”. Paulus verstrek egter aan ons die teenmiddel vir “oorhaastige gevolgtrekkings”:

Filipense {4:8} “Verder, broeders, alles wat waar is, alles wat eerbaar is, alles wat regverdig is, alles wat rein is, alles wat lieflik is, alles wat loflik is—watter deug en watter lof daar ook mag wees, bedink dit.”

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2009-12-05

Goddelike Bevestiging

Va Yeitzei 

(En Hy Het Gegaan)

Genesis / BeReshit 28:10 - 32:2

Hoséa / Hoshea 13:6 - 14:10

Johannes / Yochanan 1:43 - 51

Genesis / BeReshit {29:9} "Terwyl hy nog met hulle praat, kom Ragel met die kleinvee van haar vader aan, want sy het hulle opgepas. {29:10} Toe Jakob Ragel sien, die dogter van Laban, sy moeder se broer, en die vee van Laban, sy moeder se broer, loop Jakob nader en rol die klip weg van die opening van die put, en hy laat die vee drink van Laban, sy moeder se broer. {29:11} En Jakob het Ragel gesoen en sy stem verhef en geween. {29:12} En Jakob het Ragel vertel dat hy haar vader se broer en die seun van Rebekka was. Daarop het sy geloop en dit aan haar vader vertel."

Die vers wat my aandag getrek het uit hierdie Skrifgedeelte, geneem uit vandeesweek se Parasha, is die volgende:

Genesis / BeReshit {29:11} "En Jakob het Ragel gesoen en sy stem verhef en geween."

Dit was nog altyd vir my vreemde waarom Jakob gehuil het nadat hy vir Rachel gekus het. Eerstens, met inagneming van antieke Midde-Oosterse protokolle tussen ongetroude pare, was dit nie 'n passievolle kus nie. Ek is seker dit was eerder die soort kus wat Paules voorgestel het waarmee gelowiges in Jesus die Messis, mekaar moes groet; min of meer soos wat die Franse en Russe kus, wanneer hulle mekaar groet.

Romeine {16:16} "Groet mekaar met ‘n heilige kus. Die gemeentes van Christus groet julle."

Ek vertolk 'n heilige kus as 'n vlugtige kus, gewoonlik in die lug, of op één of albei wange, sonder enige laer liggaamlike kontak. Dit was die mees algemene tipe kus daardie tyd onder die Semitiese volk, 'n gebruik wat skynbaar tot in die eerste eeu oorgedra is. Dus het Jakob vir Rachel 'n heilige kus gegee toe hy haar die eerste keer ontmoet het. Maar waarom het hy dan sy stem verhef en gehuil? Daar word vermoed dat hy op daardie oombliklik oorweldig is deur liefde, maar ek beskou dit nie so nie. Volgens my mening was dit eerder so: Het God moontlik ooit tot julle gespreek en dat julle getwyfel het of julle werklik God gehoor het, maar dat julle Hom wel gehoor het? Ja, ek glo dit is wat met Jakob gebeur het. In sy droom die voirige nag, het Jakob vir God sien staan aan die bokant van die leer wat uit die hemel tot op die aarde gestrek het. Vanuit daardie posisie, het God tot hom gespreek:

Genesis / BeReshit {28:13} "En kyk, die HERE het bo-aan gestaan en gesê: Ek is die HERE, die God van jou vader Abraham en die God van Isak. Die land waar jy op lê en slaap, sal Ek aan jou en jou nageslag gee; {28:14} en jou nageslag sal wees soos die stof van die aarde, en jy sal uitbrei na die weste en ooste, en na die noorde en suide; en in jou en jou nageslag sal al die geslagte van die aarde geseën word. {28:15} En kyk, Ek is met jou, en Ek sal jou bewaar oral waar jy heengaan, en Ek sal jou terugbring in hierdie land; want Ek sal jou nie verlaat nie, totdat Ek gedoen het wat Ek jou gesê het."

Dit was inderdaad die belofte en ek is oortuig daarvan dat Jakob baie beïndruk was deur die droom, maar seker dat hy ook getwyfel het of dit werklik 'n profetiese droom was, dat dit waar was en voorwaar God was wat tot hom gespreek het. Ek sou ook my bedenkinge daaroor gehad het en ek is seker julle ook.

Hoe weet ek dat Jakob getwyfel het? Ek weet, op grond van wat hy die volgende oggend ná die droom gesê het:

Genesis / BeReshit {28:18} “Toe staan Jakob die môre vroeg op en neem die klip wat hy onder sy hoof gesit het, en rig dit as ‘n gedenksteen op; en hy het olie daaroor uitgegiet. {28:19} En hy het die plek Bet-el genoem; maar die naam van die stad was tevore Lus. {28:20} En Jakob het ‘n gelofte gedoen en gesê: As God met my sal wees om my te bewaar op hierdie weg wat ek gaan, en aan my brood sal gee om te eet en klere om aan te trek, {28:21} en ek behoue na die huis van my vader sal terugkom, dan sal die HERE my God wees. {28:22} En hierdie klip wat ek as gedenksteen opgerig het, sal ‘n huis van God wees, en van alles wat U my gee, sal ek aan U sekerlik die tiendes afstaan.”

Het julle gelet op die woord "As" in vers 20? Dit laat my dink dat Jakob tog aan sy droom getwyfel het! Sekerlik het hy, netsoos julle en ek ook sou. God sou egter nie toelaat dat Jakob vir die res van sy lewe met hierdie twyfel leef nie - Hy het aan Jakob bevestig dat dit Hy was wat hy gehoor het.

Jakob was besig om vir sy broer Esau te vlug en het gevolglik in 'n onbekende gebied koers ingeslaan; hy was soekend na iemand wat hy nog nooit ontmoet het of geken het nie. Waar sou hy begin om na sy moeder se broer te soek? Wat moes hy te wagte wees wanneer hy hom sou ontmoet? Sou Laban hom selfs ontvang? Al hierdie vrae en moontlik selfs meer, het sekerlik by Jakob opgekom. Toe kom hy toevallig 'n put teë, maar nie net énige ou put nie. Ek is seker daar was vele sulkes in die omtrek, maar dié put was die juiste een waar Laban sy dogter hul skape laat drink het. Ek glo nie dit was blote toeval nie! Dit was van die Here en Jakob het dit besef! Die kus wat hy Ragel gegee het was dus 'n kus van vreugde dat God Sy belofte bevestig het en hy het dus sy stem verhef om God te prys vir die bevestiging wat hy deur hierdie ontmoeting beleef het. Jakob het nou geweet dat hy reg gehoor het, dat hy inderdaad van God gehoor het. Hierna het hy nie getwyfel oor sy bestemming nie omdat al God se beloftes "Ja en Amen" is!!

2 Korinthiërs / Korintim Bet {1:20} "Want hoeveel beloftes van God daar ook mag wees, in Hom is hulle ja en in Hom amen, tot heerlikheid van God deur ons."

Kom gou Jesus!

PDF Weergawe

Voorheen uitgegee: 2009-11-28

Wat is Jóu Prys?

Toldot

(Geslagte)

Genesis / BeReshit 25:19 - 28:9

Maleagi / Mal'achi 1:1 - 2:7

Romeine / Romim 9:6 - 13

Genesis / BeReshit {25:27} "En die seuns het opgegroei: Esau het ‘n ervare jagter geword, ‘n man van die veld; maar Jakob was ‘n vredeliewende man wat in tente gewoon het. {25:28} En Isak het Esau liefgehad, want wildsvleis was na sy smaak; maar Rebekka het Jakob liefgehad. {25:29} En Jakob het ‘n kooksel klaargemaak en Esau het moeg uit die veld gekom. {25:30} Toe sê Esau vir Jakob: Laat my tog sluk van die rooigoed daar, want ek is moeg. Daarom het hulle hom Edom genoem. {25:31} En Jakob antwoord: Verkoop eers jou eersgeboortereg aan my. {25:32} En Esau sê: Kyk, ek gaan sterwe, en wat baat die eersgeboortereg my dan? {25:33} Toe antwoord Jakob: Sweer eers vir my. En hy het vir hom gesweer en sy eersgeboortereg aan Jakob verkoop. {25:34} En Jakob het aan Esau brood en die kooksel lensies gegee; en hy het geëet en gedrink en opgestaan en weggegaan. So het Esau dan sy eersgeboortereg verag."

Hoe honger kon Esau gewees het dat hy op die punt was om te sterwe? Daar word nie vertel dat hy van sy jagtog af op 'n draagbaar deur paramedici teruggebring is nie; inteendeel, dit word gemeld dat hy op eie krag teruggekeer het. Hoe naby aan die dood kon hy dan gewees het? Nietemin sê Esau vir Jakob dat hy só honger is dat hy kan sterwe.

Ek weet egter nie hoe lank Esau op sy jagtog sonder voedsel was nie, maar my eggenote en ek het al vir veertig dae gevas. Ons het ookal dikwels op één, twee en drie-week vastye gegaan en was sekerlik nooit as gevolg daarvan, naby aan doodgaan nie. Ek sou dit inderdaad verstaan het indien Esau vir 'n onbepaalde tyd sonder water was, want selfs drie dae sonder water kon, onder normale omstandighede, ernstige nagevolge gehad het; maar wat voedsel betref sou Esau beslis vir veertig dae daarsonder sou oorleef het.

Daar is dus geen twyfel nie dat bovermelde gedeelte waarin ons vertel word dat hy sy eersgeboortereg vir voedsel verruil het om sy honger te stil, hy inderdaad sy geboortereg verag het. Nadat hy egter besef het wat hy gedoen het - toe die werklikheid van wát hy verkoop het, hom tref - beskuldig hy sy broer Jakob van bedrog.

Genesis / BeReshit {27:34} “Toe Esau die woorde van sy vader hoor, skreeu hy met ‘n baie groot en bitter geroep, en hy sê vir sy vader: Seën my ook, my vader! {27:35} En hy antwoord: Jou broer het gekom met bedrog en jou seën weggeneem. {27:36} Daarop sê hy: Sou hulle hom Jakob noem, omdat hy my nou twee keer onderkruip het? My eersgeboortereg het hy geneem, en daar het hy nou my seën geneem! Verder vra hy: Het u vir my geen seën oorgehou nie?”

Maar die vraag bly steeds: Hoe honger kon Esau dan werklik gewees het? Ek dink Esau se verklaring dat hy tot die dood toe honger was, was 'n oordrywing. Ek is seker dat julle ookal, soos ek, hierdie woorde in jul lewe uitgespreek het. Julle was nie regtig op die punt om te sterwe nie, maar julle het dié woorde gebruik om uit te druk hoe vreeslik honger julle was. Ek aanvaar dat dit met Esau dieselfde was. Dit is verstommend wat 'n mens alles sal doen om jou honger te stil, as jy nie gedissiplineerd is nie. Wanneer ek vas, verg dit baie dissipline, selfbeheersing en 'n sterk geloof in God om daarmee vol te hou. Waarom dan geloof? Omdat ek altyd vir 'n bepaalde doel vas, óf om 'n persoonlike behoefte of 'n gebedsversoek óf voorbidding namens iemand anders. Sonder die geloof dat wát ek doen, God sal beweeg om my te verhoor, sou ek nooit behoorlik kon vas nie, want my aptyt en vlees sou altyd die oorhand oor my gekry het!

As ons vandag dink aan geboortereg, dink ons aan iets soos 'n erflating, moontlik van geld of eiendom, maar alhoewel God finansieël vir ons voorsien, is Hy meer begaan oor ons geestelike welsyn en ons verhouding met hom. Wanneer die Bybel dus spreek van 'n geboortereg, soos vandeesweek se Parasha, word daar eintlik verwys na Esau se geestelike toestand en sy persoonlike verhouding met God. Jakob was miskien 'n knoeier, maar hy was darem spiritueel en het 'n verhouding met God gehad, wat die Skrif bedoel met "Jakob was 'n vredeliewende man wat in tente gewoon het." Esau daarenteen was Godloos en dít was sy probleem.

God is 'n gelowige se erfenis, Hy is ons geboortereg. Toe Esau sy geboortereg verwerp het, het hy inderwaarheid God verwerp - iets wat selfs vandag nog vir ons duidelik is soos ons ondervind hoedat sy nageslag 'n vreemde God aanbid. Die skrywers van Hebreërs stel dit baie duidelik wanneer hy sê:

Hebreërs / Ivrim {12:15} ”en pas op dat niemand in die genade van God veragter nie; dat geen wortel van bitterheid opskiet en onrus verwek en baie hierdeur besoedel word nie. {12:16} Laat niemand ‘n hoereerder wees nie, of ‘n onheilige soos Esau, wat vir één spysgereg sy eersgeboortereg verkoop het.” 

Vra julle self vandag af: "Hoe belangrik is God vir jóu en teen watter prys sal jy Hom uit jou lewe uitverkoop!"

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2009-11-21

Die Saak van Verassing

Chayei Sarah

(Sara Het gelewe)

Genesis / BeReshit 23:1-25:18

1 Konings Melachim Aleph 1:1-31

1 Korithiërs / Korintim Aleph 15:50-57

Genesis / Bereshit {23:1} "En die lewensdae van Sara was honderd sewe en twintig jaar. Dit was die lewensjare van Sara. {23:2} En Sara het gesterwe in Kirjat-Arba, dit is Hebron, in die land Kanaän; en Abraham het gekom om oor Sara te rouklaag en haar te beween. {23:3} Daarna het Abraham opgestaan, van sy dode af weg, en met die seuns van Het gespreek en gesê: {23:4} Ek is ‘n vreemdeling en bywoner onder julle. Gee my ‘n graf as besitting by julle, dat ek my dode van my af weg kan begrawe. {23:5} Toe antwoord die seuns van Het vir Abraham en sê aan hom: {23:6} Luister na ons, my heer! U is ‘n vors van God onder ons. Begraaf u dode in die beste graf wat ons het; niemand van ons sal u sy graf weier om u dode te begrawe nie. {23:7} Toe staan Abraham op en buig hom voor die volk van die land, voor die seuns van Het; {23:8} en hy het met hulle gespreek en gesê: As julle dit goedvind dat ek my dode van my af weg begrawe, luister dan na my en doen vir my ‘n goeie woord by Efron, die seun van Sohar, {23:9} dat hy aan my gee die spelonk van Magpéla wat aan hom behoort, wat aan die end van sy stuk grond lê; laat hy dit vir die volle som aan my gee, dat ek ‘n graf onder julle mag besit."

Ek kan nie vir julle vertel hoeveel keer mense my al uitgevra het oor wat die Bybel ons leer aangaande die begrawe van die dooies nie. Met die hoë koste van begrafnisse vandag, het baie mense my genader betreffende die meer ekonomiese opsie van verassing in plaas van 'n begrafnis. Ek is ook deur ekologiese instansies genader, wat voorkeur aan verassing bo begrafnis verleen, omdat hulle nie die waardevolle landbougrond wil opoffer nie. Ander het weer na my gekom sidderend by die gedagte om begrawe te word, terwyl hulle vlees ontbind in 'n kis en deur maaiers verteer word. Dit is geldige vrae en hul redes om verassing te verkies is logies, maar die vraag is: "Is verassing Bybels?" "Ek dink dit behoort 'n baie vername aangeleentheid vir elke gelowige in Jesus die Messias te wees.

Aangesien verassing logies blyk te wees, kom ons kyk na die drie praktiese redes wat aangevoer word vir die voorkeur om veras te word, alvorens ons die Bybelse aspek daarvan oorweeg. Daar is eerstens die ekonomiese rede: begrafnisse is inderdaad 'n groot uitgawe, maar aangesien ons almal besef dat ons vroeër of later gaan sterf, indien Jesus nie in óns leeftyd na die aarde terugkeer nie, is dit dan nie logies om vooruit te beplan vir ons dood nie? Verstandige mense beplan reeds wanneer hulle nog jonk is vir hul aftrede in die toekoms. Ons koop aandele, neem versekering uit en belê in goedgekeurde staats-aftredingsprogramme. Diegene wat bevoorreg genoeg is om vir 'n maatskappy te werk wat 'n aftredeplan bied, dra ook daartoe by. Indien ons dus met soveel sorg vir ons uiteindelike aftrede beplan - wat miskien nie sou gebeur as ons skielik sterf nie - waarom dan nie ook beplan en voorberei vir ons afsterwe, wat sekerlik gaan plaasvind nie! Om vooraf vir 'n mens se dood te beplan, kan die uitgawe oor 'n aantal jare versprei word. Daar is baie vooraf-begrafnis-planne beskikbaar, sodat 'n eenmalige groot uitgawe onnodig is. Dit is ook nooit te laat om vroegtydig vir 'n mens se begrafnis voorsiening te maak nie, veral waar dit by 'n lewensversekering ingesluit kan word om enige uitstaande premies ten tye van die dood, ten volle op te betaal.

Die tweede logiese rede vir verassing is dat goeie landbougrond nie gebruik word nie. Indien enige land besorgd behoort te wees oor die gebruik van waardevolle grond vir begrafplase, dan móét dit Israel wees. Hierdie klein landjie kan sekerlik nie bekostig om waardevolle vaste eiendom beskikbaar te stel vir hierdie doel nie, maar dit word nietemin gedoen. Hierdie feit is vanselfsprekend: stedelike uitbreiding neem wêreldwyd meer waardevolle landbougrond in beslag vir behuisingsprojekte as wat ooit vir begraafplase gebruik word. 'n Gemiddelde graf is slegs 91,4 cm x 1,98 cm (3 vt x 6.5 vt).

Die derde logiese rede wat ten gunste van verassing verstrek word, is die gedagte van ontbinding en vertering deur maaiers. Die feit is egter dat 'n mens dood is, wat bedoel dat die brein nie langer funksioneer nie, die senuweestelsel nie meer enige pyn ervaar nie en die siel, oftewel die bewussyn, die liggaam verlaat het. 'n Mens leef dus nie meer nie en jou stoflike oorskot in die kis is dooie bederfbare vlees, vlees wat God bestem het om te bederf.

Nou, om die vraag te beantwoord of verassing Bybels is! Die eenvoudige antwoord is: Nee! Waarom is ek so uitdruklik daaroor? Baie eenvoudig. Alle Bybelse bewyse dui op die feit dat God menslike offerande verafsku. Menslike offerand het altyd verbranding behels. Die meerderheid gevalle waar mense of menslike dele deur vuur verbrand is, het altyd gehad op die aanbidding van sataniese, demoongode. Die enigste uitsondering hierop was wanneer mense deur vuur oorval is; andersins het menslike verassing altyd in verband met afgodery gegaan. As 'n mens die feit dat baie afgods-godsdienste steeds verassing beoefen hierby voeg, dan het 'n mens 'n sterker saak daartéén, immers vir diegene wat in Jesus die Messias glo en Hom dien. Verassing is geen opsie nie. Die Bybelse bewys is uitdruklik daartéén gekant!

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2009-11-14

Behoorlike Perspektief Maak Saak

VaYera

(En Hy het Verskyn)

Genesis / BeReshit 18:1-22:24

2 Konings / Melachim Bet 4:1-37

2 Petrus / Kefa Bet 2:4-11

Genesis / Bereshit {18:1} “Daarna het die HERE aan hom verskyn by die terpentynbome van Mamre terwyl hy by die ingang van die tent sit op die warmste van die dag. {18:2} Toe hy sy oë opslaan en kyk, staan daar drie manne voor hom. En toe hy hulle sien, loop hy hulle tegemoet van die ingang van die tent af en buig hom na die aarde toe. {18:3} En hy sê: My Heer, as ek nou genade in u oë gevind het, gaan dan tog nie by u kneg verby nie. {18:4} Laat hulle tog ‘n bietjie water bring, en was u voete, en lê en rus onder die boom. {18:5} En laat ek ‘n stukkie brood gaan haal, en versterk u hart—daarna kan u verder gaan—want daarom het u by u kneg aangekom. En hulle antwoord: Doen soos u gesê het.”

Daar was alreeds heelwat polemiek oor hierdie gedeelte, en dit handel in hoofsaak oor wáár om een nikkud (Hebreeusse vokaal- / klinkerpunt) te plaas. Christelike en Messiaanse vertalers plaas die vokaalpunt op één plek, terwyl Joodse vertalers dit elders plaas. Hierdie één vokaalpunt, hierdie één klein strepie deur Messiane of punt deur tradisionele Jode, verander die hele konteks van die gedeelte wat hierbo aangehaal word.

Eerstens, vir diegene wat nie die Hebreeuse taal of skryfwyse verstaan nie, vergun my om die volgende te verduidelik. Oorspronklik is Hebreeus sonder enige klinkers (soos Engelse klinkers: a, e, i, o, u) geskryf. Hebreeus destyds, soos nou ook, word slegs met konsonante geskryf. Daar is 22 konsonante in die Hebreeuse taal. Die oorspronklike Tora het geen klinkerpunte (nikkudot = meervoud van 'n nikkud) gehad nie, met die gevolg dat dit tot foutiewe vertalings gelei het, aangesien één vokaalpunt of strepie wat verkeerdelik geplaas is, die volle betekenis van 'n woord kan verander. Voordat julle egter begin twyfel oor die akkuraatheid van die Woord van God, onthou dat, in die meerderheid gevalle, dit nie 'n probleem sou wees nie, veral as 'n mens met die konteks vertroud is en die taal ken. Die vokaalpunte is eers tydens die vroeë Middeleeue bygevoeg ten einde die lees te vergemaklik en sodoende woorde en sinne te verstaan. Die mees algemeen gebruikte vokaalpunte, wat vandag nog gebruik word, het hul ontstaan te danke aan die Masorete van Tiberias, waarvandaan ons eie Masoretiese teks van die Tanach (Hebreeuse Geskrifte) kry. Maar, soos met enigiets waaorop die mens sy hande plaas, het die verklaring van die oorspronklike teks, deur die plasing van die vokaalpunte, onderhewig aan menslike foute en persoonlike vooroordele geword. Dit is wat die geval is met die voorafgaande teks. Die oorspronklike Hebreeuse woord, wat in hierdie gedeelte ter sprake is en die hele konteks asook begrip daarvan kan verander, is "Adonai". Dit kan deur die plasing van 'n verskillende vokaalpunt onder die "n", die woord "Adonai" (God of Here) verander na "adoni" (meneer of heer), Vanselfsprekend was juis dit die onderwerp van vele debatte deur die eeue heen. Het Abraham God inderdaad gegroet of was Hy net respekvol en dus die drie manne elk as "meneer" of "heer aangespreek? Soos ek voorheen gesê het, vertolk Joodse vertalers dit anders as die Christelike- en Messiaanse vertalers en dit is te verstaan. Was hierdie ontmoeting 'n Goddelike veskyning of nie? Die implikasies daarvan vir elke afsonderlike teologie, kan dus verreikend wees.

Kom ons beskou nou ons Skrifgedeelte meer in diepte en probeer op grond van die konteks van die betrokke vers, te bepaal wie het Abraham eintlik gegroet: God of die manne.

Meeste Joodse kommentare gebruik hierdie gedeelte om Abraham se gasvryheid aan te toon. Hy was immers besig om by die ingang van sy tent, te sit en ontspan, om vir verbygangers te wag sodat hy vir hulle op hul reis rus en voedsel kon aanbied. Dit, beweer dié kommentare, is die rede waarom hy so skielik opgespring en die drie manne gegroet het. Daar word dus geïmpliseer dat die woord "adonai", dus "menere of here" moet beteken, maar is dit die korrekte interpretasie van hierdie Skrifgedeelte? Deur op te spring om hierdie drie verbygangers te groet, draf Abraham, buig voor hulle neer en sê:"...as ek nou genade in u oë gevind het...".As hierdie sogenaamde drie "manne" volkome vreemdelinge was wat net verbygegaan het waarom het hy hulle nie slegs genooi om 'n rukkie by hom te rus en saam met hom te eet voordat hulle hul reis voortsit nie? "Genade in u oë vind" impliseer een of ander verhouding, wat kon impliseer dat Abraham besef het dat hy God groet. Deur die Skrifgedeelte so te vertolk, stem dit ook ooreen met die ander gedeeltes in hierdie Parasha.

Genesis / Bereshit {18:10} “En Hy sê: Ek sal oor ‘n jaar sekerlik weer na jou toe kom—dan sal jou vrou Sara ‘n seun hê. En Sara het geluister by die ingang van die tent wat agter Hom was.”

In hul gesprek met Abraham, maak een van die manne 'n ongelooflike profesie, wat die wêreldgebeure sal verander: die geboorte van Isak.

Genesis / Bereshit {18:22} “Toe het die manne daarvandaan weggedraai en na Sodom gegaan, maar Abraham het nog bly staan voor die aangesig van die HERE. {18:23} En Abraham het nader gekom en gesê: Sal U ook die regverdige saam met die goddelose ombring?”

Daar is geen twyfel oor hierdie teks, vokaalpunte of nie. Dit is duidelik geskryf dat Abraham besig was om te praat met God ("Yud Hay Vav Hay"), die God van hemel en aarde. Toevallig was God onderweg om Sodom en Gomorra te oordeel. Die enigste ander vraag, wat moontlik 'n skuiwergat in ons gevolgtrekking mag wees, is: Het God net skielik verskyn of was Hy al die tyd één van die drie? Aangesien die teks nie blyk om te dui op die eersgenoemde nie, moet laasgenoemde waar wees: Hy moes Een van die drie gewees het.

Ten slotte, maar hoegenaamd nie laaste van ons bewyse dat Abraham inderdaad besig was om God in menslike gestalte te groet nie, is die volgende Skrifgedeelte:

Genesis / Bereshit {18:16} “Toe staan die manne daarvandaan op, en hulle het gekyk na die kant van Sodom; en Abraham het saam met hulle gegaan om hulle weg te bring. {18:17} Daarop sê die HERE: Sal Ek vir Abraham verberg wat Ek gaan doen, {18:18} terwyl Abraham tog sekerlik ‘n groot en magtige nasie sal word en al die nasies van die aarde in hom geseën sal word? {18:19} Want Ek het hom verkies, dat hy aan sy kinders en sy huis ná hom bevel sou gee dat hulle die weg van die HERE moet hou om geregtigheid en reg te doen; sodat die HERE oor Abraham kan bring wat Hy oor hom gespreek het.”

Selfs al kom hierdie gedeelte vóór die één wat ek vroeër aangehaal het, het ek dit doelbewus daarna geplaas vanweë die implikasie wat dit inhou. Weereens, in Hebreeus, waar ons dit as God vertaal het, word dit as "Jahwe" geskryf, wat uitdruklik God is. Daar bestaan dus geen twyfel nie dat een van die drie sogenaamde "manne", vir wie Abraham gegroet het, inderdaad, 'n fisiese manifestasie van God (God in menslike gestalte) was.

Begryp julle wat die implikasie hier is? Jesus die Messias is God in menslike gestalte - iets wat die Judaisme ontken en verwerp. Verstaan julle dus waarom die Joodse vertalers die vokaalpunte in die Skrifgedeelte, wat ek aan die begin van hierdie kommentaar aangehaal, gemanipuleer het? Hulle beskerm eintlik hul anti-Messiaanse Joods, anti-Jesus-teologie!

Kom gou Jesus!

PDF Weergawe

Voorheen uitgegee: 2009-11-07

Gaan Julle Self Voort

Lech Lecha

(Gaan Julle Self Voort)

Genesis / BeReshit 12:1 - 17:27

Jesaja / Yeshayau 40:27 - 41:16

Romeine / Romim 4:1 - 25

Genesis / BeReshit {12:1} "En die HERE het aan Abram gesê: Gaan jy uit jou land en uit jou familie en uit jou vader se huis, na die land wat Ek jou sal wys."

Kan julle julself in Abram se situasie indink? Julle het in 'n stad groot geword waar almal julle geken het. Julle het jul vrouens dáár ontmoet, is dáár getroud en het dáár oud geword. Skielik, uit die bloute, hoor julle 'n vreemde stem, wat julle beveel om op te pak en die enigste stad wat julle ooit geken het, te verlaat, so ook julle ouers, familie en vriende; om julle gesin te ontwortel, sowel julle besigheid as alles wat aan julle behoort het, te verlaat en na 'n vreemde land, wat die vreemde stem nog nie aan julle openbaar het nie, te gaan. Julle is bloot beveel om te gaan, sonder die vaagste benul waarheen. Wat sou julle doen? Meeste mense, soos julle en ek, sou aan die stem getwyfel en gedink het dat dit hul verbeelding was. Meeste mense sou nie geglo wat hulle gehoor het nie of selfs daarop gereageer het nie. Dit was egter nie die geval met Abram nie. Hy het opgepak en, sonder om te twyfel, die stem gehoorsaam en weggetrek.

Onthou nou, Abram was nie 'n Jood nie en heelwaarskynlik - net soos sy vader - 'n afgodsdienaar. Hy was afkomstig uit Ur van die Chaldeërs, wat ons nou ken as Mesopotamië of die huidige Irak. Ur was 'n stad wat daarop geroem het om die maangod te aanbid, sodat dit onwaarskynlik was dat Abram oor enige kennis van die God van Israel beskik het. Nietemin het Abram, nadat hy die vreemde stem gehoor het, dit gehoorsaam deur sy ouers te verlaat, en die God van Israel te volg.

Ek weet nie of julle daarvan bewus is of nie, dat anti-sendingsgroepe, soos "Jode vir Judaïsme", 'n gedeelte in die Hernieude Verbond (Brit Chadasha) kritiseer en dit as voorbeeld gebruik van die strengheid, gevoelloosheid en meedoënloosheid van Jesus die Messias. Hulle gebruik die gedeelte as bewys dat die Hernieude Verbond nie deur God geïnspireer kon gewees het nie omdat, volgens hulle, God nie só iets van enigeen sou vereis het nie. Wat is die betrokke gedeelte?

Matthéüs / Mattityahu{10:37} "Wie vader of moeder bo My liefhet, is My nie waardig nie; en wie seun of dogter bo My liefhet, is My nie waardig nie. {10:38} En wie sy kruis nie neem en agter My volg nie, is My nie waardig nie."

Dink julle Abram het sy vader en moeder meer liefgehad as vir die God van Israel, Wie hy nie geken het nie en so 'n onredelike eis aan hom gestel het? Kon hy nie gesê het: "Watter gemene, hartelose en wrede God is dit, wat só iets van iemand vereis?" en hom dan nie aan God gesteur het nie. Dit het hy nie gedoen nie; hy het inderdaad opgepak, almal en alles wat vir hom dierbaar was, agtergelaat en gegaan waarheen God hom gestuur het. Ek meen dit kan gesê word dat Abram sy kruis (die kruis van om alles en almal wat hy geken het, te verlaat) opgeneem en God gevolg het.

In ruil vir sy gehoorsaamheid aan die stem van God, het God die volgende belofte aan hom gedoen:

Genesis / BeReshit{12:2} "En Ek sal jou ‘n groot nasie maak en jou seën en jou naam so groot maak, dat jy ‘n seën sal wees. {12:3} En Ek sal seën diegene wat jou seën, en hom vervloek wat jou vervloek; en in jou sal al die geslagte van die aarde geseën word."

Dit is baie interessant, want kyk wat sê Jesus die Messias vir almal wat Hom meer as vader en moeder liefhet:

Matthéüs / Mattityahu {19:29} "En elkeen wat huise of broers of susters of vader of moeder of vrou of kinders of grond ter wille van my Naam verlaat het, sal honderd maal soveel ontvang en die ewige lewe beërwe."

Die Hernieude Verbond het basies presies dieselfde gesê as die Hebreeuse Geskrifte (Tanach). Kan dit moontlik wees omdat dit die dieselfde God is, wat dit sê? Ja, dit is een en dieselfde God! Enigeen wat deur anti-sendingsgroepe beïnvloed is, word deur hulle bedrieg. Die God van die Tanach is dieselfde God van die Brit Chadasha. Jesus het 'n teregwysing vir sulke organisasies (ons hedendaags weerspannige Fariseërs) gehad:

Matthéüs / Mattityahu {23:15} "Wee julle, skrifgeleerdes en Fariseërs, geveinsdes, want julle trek rond oor see en land om een bekeerling te maak; en as hy dit geword het, maak julle hom ‘n kind van die hel, twee maal erger as julle self."

Ek dink julle moet vir die anti-sendinggroepe versigtig wees, maar hoegenaamd nie vir die Messiaanse Jode nie! Stem julle saam?

Kom gou Jesus!

PDF Weergawe

Voorheen uitgegee: 2009-10-31

Wandel Met God

Noach

(Noag)

Genesis / Bereshit 6:9 - 11:32

Jesaja / Yeshayahu 54:1 - 55:5

1 Petrus / Kefa Aleph 3:18 - 22

Genesis / Bereshit {6:14} "Maak vir jou ‘n ark van goferhout. Met afdelings moet jy die ark maak en dit binne en buite met pik bestryk. {6:15} Só moet jy dit maak: drie honderd el die lengte van die ark, vyftig el sy breedte en dertig el sy hoogte. {6:16} ‘n Opening moet jy aan die ark maak; en op die maat van ‘n el moet jy dit aan die bokant afwerk en die deur van die ark aan die sykant insit. Jy moet dit met ‘n onderste, tweede en derde verdieping maak."

Hierdie Skrifgedeelte vind ek absoluut verstommend! Besef julle dat dié drie verse die volle omvang van die opgetekende opdragte van God aan Noag is. Vir die konstruksie van 'n 137 meter (450 voet) by 23 meter (75 voet) wye en bykans 14 meter (45 voet) hoë drieverdiepingskip? Wat nog meer verbasend is, is dat Noag hierdie skip in 'n plek moes bou, waar - na ons beste wete - geen oseane of selfs 'n meer was nie. Daarom, as daar dan geen oseane of mere dáár was nie, is dit waarskynlik dat Noag nooit in sy lewe 'n boot gesien het nie, laat staan nog 'n skip. Toegegee, dat baie mense geglo het dat die boot meer soos 'n ontsaglike groot vragskuit / barg ("barge") was, maar hy sou ook nooit 'n vragskuit gesien het nie; trouens, ek twyfel of hy selfs geweet het wat dit was.

Meeste van ons sou redeneer dat dit onmoontlik was dat Noag hierdie ark gebou het en dit dus as 'n fabel afgemaak het. Dit is inderdaad bejammeringswaardig dat meeste Christene wat die Tanach (Hebreeuse Geskrifte) lees, dink dat die merendeel van die verhale daarin vervat, bloot fabels is. Hulle meen dat dit eenvoudig onderrigmediums is, deur God gebruik, om 'n punt of konsep verstaanbaar te maak - baie soos die gelykenisse van Jesus. Niks kon egter meer werklik gewees het as die ark nie. Selfs al sou God hierdie verhaal van 'n ware gebeurtenis, bloot as 'n onderrigmedium gebruik het om ons van Sy karakter te leer, het Noag onteenseglik hierdie massiewe ark gebou, wat nie net hom en sy gesin nie, maar al die verskillende soorte diere, wat op aarde was, gehuisves en gered het.

Met ons beperkte begrip, is dit vir ons moeilik om te begryp hoedat hy, onopgelei in die fyn kuns van bootbou, moontlik iets kon bou wat op water sou kon dryf. Dit is moontlik vir ons nóg moeiliker om te begryp dat hierdie persoon die logika van waterverplasing, gewigsverspreiding ens. sou verstaan het, sodat die ark sou kon drywe en nie omslaan nie! Daarbenewens is daar hoegenaamd geen aanduiding in die Skrif dat God vir Noag in die Hemel opgeneem en hom van bootbouplanne - volledig met 'n lys in besonderhede van boumateriale - voorsien het nie, soos wat Hy met Moses gedoen het, toe hy opdrag gekry het om 'n tabernakel in die woestyn te bou. Van wat ons uit die Skrif kan aflei, blyk dit dat Noag vir hierdie projek op homself aangewese was. Selfs om al die materiale te bekom en dit by die bouterrein te besorg, blyk uitsluitlik Noag se taak te gewees het. Noag was egter nie alleen nie. Ja, hy het seuns gehad om hom te help, maar selfs belangriker as dit, Noag het ook 'n ander Helper gehad. Die Skrif verskaf vir ons 'n sinspeling op Wie daardie Helper was.

Genesis / Bereshit {6:9} "Dit is die geskiedenis van Noag. Noag was ‘n regverdige, opregte man onder sy tydgenote. Noag het met God gewandel."

Noag is die tweede van slegs twee persone in die ganse Bybel wie, wat ons verneem, met God gewandel het. Die ander een was Henog.

Genesis / Bereshit {5:22} "En Henog het ná die geboorte van Metúsalag nog drie honderd jaar met God gewandel. En hy het seuns en dogters gehad."

God het Abraham versoek om onberispelik voor Hom te wandel, maar nêrens in die Skrif lees ons dat selfs Abraham hierdie vlak bereik het, waar die Skrif van hom kon sê dat hy met God gewandel het nie. Om met God te wandel en in die Skrif daarvoor aangeprys te word, moet dus van besondere betekenis wees en is inderdaad ook so. Dit vereis verbondenheid om met God te wandel. Dit vereis ook 'n innerlike besluit wat 'n mens toelaat om aanhoudend die innerlike influistering van die Heilige Gees te hoor. Henog het met God gewandel en het gevolglik nie soos alle mense gesterwe nie. Noag het met God gewandel en was, as gevolg daarvan, die enigste mens op die hele aarde, wat uitgekies is om die vloed te oorleef en hy het ook sy gesin saam met hom gehad.

Om te lewe as 'n gelowige, word dikwels na verwys as "wandel" en in die Skrif word ons soos volg aangespoor:

Efesiërs / Efosos {5:15} "Pas dan op dat julle nougeset wandel, nie as onwyse nie, maar as wyse;"

Ons wandel, as gelowiges in Jesus die Messias, word geag om in volmaakte gehoorsaamheid aan die Wil en Woord van God te verkeer; van hoeveel van ons kan God egter sê dat ons met Hom wandel?

2 Konings / Malachim Bet {20:3}" Ag, HERE, dink tog daaraan dat ek voor u aangesig in trou en met ‘n volkome hart gewandel het en gedoen het wat goed is in u oë. En Hiskía het bitterlik geween."

Ek glo dat hierdie Skrifgedeelte die beste beskrywing is van om met God te wandel. Om met Hom te wandel, skyn meer veelseggend te wees van iets veel meer intiem: soos twee vriende wat stap en saam gesels en algaande mekaar se diepste, intiemste binnestes ervaar. Beide Noag en Henog het hierdie tipe verhouding met God gehad. Hulle het in God se wêreld geleef terwyl hulle nog op aarde was. Daarom kan ons vermoed dat Noag 'n onsienlike, onopgetekende gemeenskap met God gehad het. Dit is wat die eenvoudige verklaring:" Noag het met God gewandel", beteken. Was Noag dus alleen in sy projek om hierdie ongelooflike, skynbaar onmoontlike ark te bou? Nee, die Heilige Gees het hom gelei en God was by Hom elke tree van die pad, want Noag het met God gewandel.

Matthéüs / Mattiyahu {19:26} "Maar Jesus het hulle aangekyk en vir hulle gesê: By mense is dit onmoontlik, maar by God is alle dinge moontlik." 

Filippense / Pilifim {4:13} "Ek is tot alles in staat deur Christus wat my krag gee."

Kom gou Jesus!

PDF Weergawe

Voorheen uitgegee: 2010-10-24

God (HaShem) Kan Vir Jou 'n Nuwe Hart Gee

B'reisheet 

(In Die Begin)

Genesis / BeReshit 1:1 - 6:8
1 Samuel / Sh'muel Aleph 20:18 - 42
Johannes / Yochanan 1:1 - 5

Genesis / Bereshit {6:5} "Toe die HERE sien dat die boosheid van die mens op die aarde groot was en al die versinsels wat hy in sy hart bedink, altyddeur net sleg was" 

Ek beskou myself as doodnormaal, maar soms voel ek asof ek kan ineenkrimp oor sekere gedagtes wat in my binneste opkom. Ek kan met iemand gesels of na hom / haar luister en plotseling kan 'n verskriklike gedagte by my opkom. Ek neem dit natuurlik altyd gevange deur Jesus die Messias, maar stel julle voor as dit moontlik was om mekaar se gedagtes te kon lees! Dink net daaraan! Indien dit vir mense moontlik was om die werklike óns en nie die ons wat ons voorgee om te wees of selfs die ons wat ons dink ons is nie, te hoor. 'n Skrikwekkende gedagte, maar wat as dit moontlik was - wat sou mense van ons gedink het?

Ons gedagtes is die eintlike werklike ons en God ken ons hart. As die verbeeldingsvermoë van die gedagtes van ons woede, wraak, haat, afguns of enige soort boosheid is, dan sien God ons as sulks. Hy ken ons gedagtes en sien ons net soos ons werklik is.

1 Kronieke (28:9} / Divre HaYamim Alef "En jy, my seun Salomo, ken die God van jou vader en dien Hom met ‘n volkome hart en met ‘n gewillige siel, want die HERE deursoek al die harte, en Hy verstaan elke versinsel van die gedagtes. As jy Hom soek, sal Hy Hom deur jou laat vind; maar as jy Hom verlaat, sal Hy jou vir altyd verstoot"

Ons kan God nie bedrieg nie: Hy kyk na die hart. Ons moet verder as ons politieke korrektheid en bedrieglike beleefdheid gaan en by die houding van ons hart uitkom, want dít is wat Hy beoordeel.

Wanneer iemand julle aanstoot gee of misbruik van julle maak, wat dink julle dan? Is dit hoe om hom te vergeld? Daardie gedagte is wat julle waarlik is. Indien julle beledig word maar dit oënskynlik gedweë aanvaar, maar van binne brand om wraak te neem, is dit wat julle werklik is.

Die enigste manier om voor God eerlik te wees, is om elke gedagte wat julle het, te ondersoek en bepaal of dit werklik is soos wat julle is, want dít is die ware mens wat God sien. Mense rondom julle mag moontlik deur julle beïndruk word - selfs gades mag miskien dink julle is net die voortreflikste, maar God sien nie wat hulle sien nie. God deursoek die hart.

Jeremia / Yirmeyahu (17:9} "Bedrieglik is die hart bo alle dinge, ja, verdorwe is dit; wie kan dit ken?"

Wat God hier sê, is dat die ware julle, is wat julle in jul harte is en dat behalwe vir Sy Goddelike ingryping in jul lewens, jul harte die mees bedrieglike in die ganse wêreld is; trouens, niks of niemand anders kan julle so bedrieg of belieg, as julle eie harte nie. Nie slegs is die hart bedrieglik bo alle dinge nie, maar is dit ook uitermate boos. Dit bedoel dat, as dit aan sigself oorgelaat sou word - geskei van God in julle lewens - kan dit onuitspreeklik verskriklik wees waartoe julle in staat sou wees! Dit beteken dat geeneen van ons inherent goed is nie. As julle goeie - ook op morele gebied - mense is, tree julle op onder die beperkings en vrees vir gevolge, soos jul ouers julle geleer het óf julle gehoorsaam die wette, deur ons regering bepaal, wat in beide gevalle onseker en onvolhoubaar is. Die enigste volhoubare weg om 'n goeie en sedelike mens te wees, is om in Jesus die Messias te glo.

Jesája / Yeshayahu (64:6} " En ons het almal geword soos ‘n onreine, en al ons geregtighede soos ‘n besoedelde kleed; en ons het almal verdor soos blare, en ons ongeregtighede het ons weggevoer soos die wind." 

Ek glo nie dat God dit duideliker kon gestel het nie. Sy beoordeling van ons situasie - behalwe vir die herskeppende krag van die Heilige Gees, wat ons 'n nuwe hart gee en "Tora" daaroor skryf - is dat ons hart verlore is! Julle mag julself as goeie mense beskou, mensliewende - of Godsdienstige mense wat verdien om Heiliges te wees, maar voor God se aangesig is al jul goedheid soos vuil klere. Dit is omdat, sonder die Heilige Gees, jul motivering en bemagtiging nie deur God kan wees nie. Die rede is omdat julle nie aan God behoort nie; daarom word julle bedrieg, want dít is wat die hart doen - dit is bedrieglik en verskriklik boos.

Eségiel / Yechezkel {36:26} "En Ek sal julle ‘n nuwe hart gee en ‘n nuwe gees in jul binneste gee; en Ek sal die hart van klip uit julle vlees wegneem en julle ‘n hart van vlees gee."

As julle in Jesus die Messias glo, dan woon God in wat Hy noem, jul harte; Hy het dan kom woon in daardie deel van julle, waar - volgens Hom - besluite geneem word. As gevolg daarvan, is Hy besig om jul harte te reprogrammeer, maar dit duur 'n leeftyd, omfdat die wêreld julle by sy standaarde will aanpas, maar die Woord van God wil julle herskep en gevolglik is daar 'n konstante tweestryd in ons harte.

Romeine / Romim {12:2} "En word nie aan hierdie wêreld gelykvormig nie, maar word verander deur die vernuwing van julle gemoed, sodat julle kan beproef wat die goeie en welgevallige en volmaakte wil van God is."

Die letterlike betekenis van die woord "vernuwing" is om die oue met die nuwe te vervang. Dit beteken dat die keuses wat jy normaalweg sou gedoen het - wat in die verlede hoofsaaklik daarop neergekom het om die self te bevredig - vervang sal word met keuses wat God sal behaag. Ten einde dit moontlik te maak, moet die Heilige Gees die Woord van God direk oplê op julle hart, met ander woorde dié plek waar God sê dat daardie keuses gemaak. Die Heilige Gees skryf die Tora op julle harte sodat julle die regte keuses kan doen - letterlik hervorm Hy julle harte.

Tensy ons die motivering van ons harte verander, sal ons self nie verander nie. Jesus die Messias het vir ons sondes geboet sodat ons as oorwinnaars kan lewe, maar ons keuses tydens ons lewe bepaal of ons in daardie oorwinning sal wandel.

Indien julle dit nog nie gedoen het nie, oorweeg dit asseblief in alle erns om Jesus die Messias in julle lewens in te nooi sodat God aan julle nuwe harte kan skenk.

Kom gou Jesus!

PDF Weergawe

Voorheen uitgegee: 2010-10-29

Oorskietkos

Sukkot 

(Tabernakels)

Levítikus / VaYikra 22:26-23:24

Númeri / B'Midbar 29:13-16

Sagaría / Zekharyah 14:1-24

Openbaring / Hitgalut 22:1-24

Levítikus / Vayikra {22:26} "Verder het die HERE met Moses gespreek en gesê: {22:27} As ‘n bees of ‘n lam of ‘n bok aankom, moet dit sewe dae lank onder sy moeder bly; maar van die agtste dag af en verder sal dit met welgevalle aangeneem word as ‘n vuuroffergawe aan die HERE. {22:28} ‘n Bees of stuk kleinvee mag julle ook nie saam met sy kleintjie op een dag slag nie. {22:29} En as julle ‘n lofoffer aan die HERE bring, moet julle dit so offer, dat julle welgevalle kan vind. {22:30} Op dieselfde dag moet dit geëet word. Julle moet daarvan niks laat oorbly tot die môre toe nie. Ek is die HERE. {22:31} Hou dan my gebooie en doen dit. Ek is die HERE. {22:32} En ontheilig my heilige Naam nie, sodat Ek geheilig kan word onder die kinders van Israel. Ek is die HERE wat julle heilig, {22:33} wat julle uit Egipteland uitgelei het om vir julle ‘n God te wees. Ek is die HERE."

Hierdie Sabbat is daar 'n spesiale Torah Parasha - lesing, omrede dit die eerste dag van Sukkot is. Sukkot is 'n dankseggingsfees; dit verteenwoordig, landboukundig, die einde van die najaar-oesseisoen en daarom word dank betuig vir die milddadige oes en voorsiening van God aan Sy kinders. Spiritueel is Sukkot 'n beeld van Jesus die Messias, wat ons op aarde beskut.

Volg my, soos wat ek die reeks gebeure wat deur die Feeste van die Here uitgebeeld word, verduidelik. Die Feeste van die Lente, wat die dood en opstanding van Jesus verteenwoordig, is reeds verby en uitgebeeld deur Paasfees en Hag HaMatzah (Ongesuurde Brood). Die Fees van Yom HaBikkurim (Eerste Vrugte) wat óns voorstel as die eerste vrugte van Jesus se opstanding, is ook reeds verby. Die Fees wat die instelling van die Heilige Gees se uitstorting oor alle vlees, het reeds begin, soos uitgebeeld deur Shavuot (Pinkster). Die Fees wat die Oordeel oor die Aarde voorstel, word deur Yom Teruah (Dag waarop die Shofar geblaas word) voorgestel en terwyl die voorstelling wat hierdie fees uitbeeld, nog nie fisies plaasgevind het nie, het die viering daarvan reeds verbygegaan met hierdie bybelse jaar. Die Fees wat die triomfantlike wederkoms van Jesus die Messias as Koning van Israel asook die wêreld verteenwoordig, is ook reeds in hierdie bybelse jaar verby, soos deur Yom Kippur (Dag van Versoening) uitgebeeld. Al wat nog vanjaar oorbly, is die Fees wat Jesus die Messias, nou ons Koning, uitbeeld wat Sy koninkryk op aarde finaal vestig en by ons bly vir eenduisend jaar, gedurende Sy Messiaanse Heerskappy. Dit is waaroor Sukkot alles gaan.

Dit is vanweë Sukkot dat hierdie gedeelte van Levítikus (Va Yikra) op die eerste dag van Sukkot gelees word. Die rede is, eerstens, omdat die aanvangsgedeelte, waarna hierbo verwys word, die dankoffer beskryf: Sukkot is 'n Dankseggingsfees. Tweedens, omdat die laaste gedeelte van die lesing al die Bybelse feesdae beskrywe en eindig met die Fees van Sukkot, wat ons hierdie Sabat begin vier.

Met die lees van bogemelde Skrifgedeelte, het iets baie interessant my opgeval. Laat ek weer dié besondere Skrifgedeelte aanhaal: 

Levítikus / Vayikra {22:29} "En as julle ‘n lofoffer aan die HERE bring, moet julle dit so offer, dat julle welgevalle kan vind. {22:30} Op dieselfde dag moet dit geëet word. Julle moet daarvan niks laat oorbly tot die môre toe nie. Ek is die HERE."

Toe ek grootgeword het, het my moeder nooit vir ons oorskietkos, met ander woorde voedsel wat van die vorige dag se maaltye oorgebly het, gegee om te eet nie. Sy het altyd alles wat oorgebly het op die dag waarop sy dit voorberei het, weggegooi. So het ek natuurlik grootgeword onder die indruk dat dit so hoort: mense eet nie voedsel wat oorgebly het nie. Toe ek egter ouer geword het, uit my ouerhuis getrek en op my eie gaan woon het, het ek dit as 'n vermorsing beskou om goeie voedsel weg te gooi, wat ek die volgende dag sou kon eet en veral aangesien ek nou my eie maaltye moes voorberei. Dit was bloot logies en het my sowel tyd as geld gespaar. By tye wanneer ek egter sulke oorblyvoedsel weer wou verhit, het ek gevind dat dit reeds bederf het, dit het totaal bedorwe geraak.

Nadat ek bogemelde Skrifgedeelte deurgelees het, het ek gewonder:" Hou God nie van oorblyvoedsel nie?" Was my moeder al die jare reg gewees en ek verkeerd?

Die feit is dat geeneen van ons reg of verkeerd was nie, ons het verskillende voor-en afkeure gehad. Hierdie gedeelte van ons Parasha-lesing vir dié week, het niks met oorblyvoedsel te doen nie, maar inderdaad alles met Jesus die Messias.

Die dankoffer was vrywillig; elkeen het dit vrywilliglik gegee. Aangesien Jesus die Messias al die offers geword het, omdat sedert Sy dood en opstanding en vóór die vernietiging van die tempel, verteenwoordig die Korban (Offergawe wat vir die Here aanneemlik is) in vers 29 hierbo, die Vader se vrywillige Korban van Sy Seun en die Seun se vry wil om geoffer te word.

Hebreërs / Ivrim {12:2} "die oog gevestig op Jesus, die Leidsman en Voleinder van die geloof, wat vir die vreugde wat Hom voorgehou is, die kruis verdra het, die skande verag het en aan die regterkant van die troon van God gaan sit het."

Dit was Jesus die Messias se vreugde om Homself vir ons te offer. Daarom moet hierdie offer

dieselfde dag geëet word, sodat daar nie geleentheid is dat dit kan bederf of geheel bedorwe raak nie.

Ons Messias het nie bederf gesien nie: Hy het uit die dood opgestaan en sit nou aan die regterhand van die Vader in die Hemel, waar Hy vir ons as Bemiddelaar optree.

Psalm / Mizmor {16:10} "want U sal my siel aan die doderyk nie oorgee nie; U sal nie toelaat dat u gunsgenoot verderwing sien nie."

Kom gou Jesus!

PDF Weergawe

Voorheen uitgegee: 2010-10-03

Leef Jy Steeds in Sonde

Ha'Azinu

(Luister)

Deuteronomium / Devarim 32:1-52
Hosea / Hoshea 14:2-10
Joël / Yoel 2:11-27
Miga / Micha 7:18-20
Romeine / Romim 10:14-11:12

  

Deuteronomium / Devarim {32:1}  "Luister, o hemele, dat ek kan spreek, en laat die aarde hoor die woorde van my mond. {32:2}  Laat my leer drup soos die reën, my woord vloei soos die dou, soos reëndruppels op die grasspruitjies en soos reënbuie op die plante. {32:3}  Want die Naam van die HERE roep ek uit: Gee grootheid aan onse God! {32:4}  Die Rots—volkome is sy werk; want al sy weë is strafgerigte; ‘n God van trou en sonder onreg; regverdig en reg is Hy. {32:5}  Hulle het verderflik teen Hom gehandel—die wat sy seuns nie was nie, maar hulle skandvlek—’n verkeerde en verdraaide geslag. {32:6}  Durf julle dit die HERE vergelde, o dwase en onwyse volk? Is Hy nie jou Vader wat jou geskape het nie; het Hy jou nie gemaak en jou toeberei nie?"

                     

Parasha Ha'Azinu is 'n lied wat Moses vir die kinders van Israel geskryf het, om te leer en voor te dra, maar hoe weet ons dit was 'n lied? Ons het dit in verlede week se parasha verneem: 

Deuteronomium / Devarim {31:22} "Toe het Moses hierdie lied op dié dag opgeskrywe en dit aan die kinders van Israel geleer. {31:23}  En Hy het aan Josua, die seun van Nun, bevel gegee en gesê: Wees sterk en vol moed, want jy sal die kinders van Israel inbring in die land wat Ek hulle met ‘n eed beloof het; en Ek sal met jou wees."

Die sesde vers van hierdie lied het my veral getref en wel waar Moses sê: "Is Hy nie jou Vader, wat jou geskape het nie; het Hy jou nie gemaak en jou toeberei nie?". Ek veronderstel dat hierdie woorde moontlik vreemd vir die kinders van Israel geklink het. Hulle het dalk gewonder: " Wat bedoel Moses deur te sê dat God, ons Vader, ons gekoop het? "Die feit dat God hulle gevestig en bevry het van slawerny, sou nie vir hulle moelik gewees het om te verstaan nie, maar om deur God gekoop te gewees het, sou hulle beslis nie kon begryp nie.

Van kindsbeen af is die kinders van Israel, as deel van standaard-opvoeding ongetwyfeld geleer dat God hulle uit die stof van die aarde geskep het. Dus sou hulle waarskynlik nie kon verstaan waarom Hy hulle moes koop nie. Tog het Moses dit vir hulle in sy lied duidelik gemaak dat dit presies is wat gebeur het: God het die kinders van Israel gekoop! Ek is seker dat baie van ons - ten minste diegene wat nie in Jesus die Messias glo nie - hierdie konsep dat God mense koop, nie verstaan nie; trouens, dit sou klink soos uit slawerny tot slawerny!

Die feit is dat God die kinders van Israel gekoop het. Moses se lirieke is korrek! Hy hét hulle gekoop, of meer spesifiek, verower soos buit in 'n oorlog. Die vyand - ongeag die semantiek - in hierdie geval, Egipte, het egter aanspraak gemaak op die volk wat God afgesonder het om Sy eie besondere eiendom te wees. Die Egiptenare het hulle as slawe behandel en God moes hulle terugwen - oftewel, hulle koop uit die slawerny.

Psalm / Mizmor {135:4} "Want die HERE het Jakob vir Hom uitverkies, Israel as sy eiendom."

Wat was die koopsom? Dit was die dood van Farao, wat op hulle aanspraak gemaak en as slawe vir sy eie doeleindes aangehou het. Indien julle hierdie dinge kan insien, aanvaar en ontvang, dan behoort julle te verstaan en aanvaar dat die Hernieude Verbond ons meedeel dat Jesus die Messias, oftewel God as mens, na die aarde gekom het om vir ons te sterf en ons terug te koop vir God. Hierdie keer, het God egter nie slegs die kinders van Israel teruggekoop nie, maar wel die ganse wêreld. Waarom sou Hy ons wéér koop as God ons reeds gekoop het? Die antwoord is dat ons in der waarheid onsself weer verkoop het, maar hierdie keer aan sonde. Ons het slawe van die sonde geword - in essensie het ons, ons siele aan die duiwel, die satan, verkoop en ons is in sy besit.

Johannes / Yochanan  {8:34} "Jesus antwoord hulle: Voorwaar, voorwaar Ek sê vir julle dat elkeen wat die sonde doen, ‘n dienskneg van die sonde is."

Dan deel koning Salamo ons mee:

Prediker / Kohelet  {7:20} " want daar is geen regverdige mens op die aarde wat goed doen sonder om te sondig nie."

Ons, deur ons eie toedoen, het onsself terugverkoop aan slawerny, oftewel die slawerny van die sonde, maar God wou ons terugkoop. Hy wou die mensdom, sowel Jode as as nie-Jode, verlos van die satan, wat hulle in die slawerny van hul sonde hou, maar om hierdie transaksie na te kom, moes daar 'n losprys wees: 'n uitruiling. Vir die kinders van Israel van ouds, was dit Farao en sy leërmag, maar vir die hedendaagse wêreld, is dit Jesus die Messias.

Hebreërs / Ivrim {2:14}  "Aangesien die kinders dan vlees en bloed deelagtig is, het Hy dit ook op dieselfde manier deelagtig geword, sodat Hy deur die dood hom tot niet kon maak wat mag oor die dood het—dit is die duiwel— {2:15}  en almal kon bevry wat hulle hele lewe lank uit vrees vir die dood aan slawerny onderworpe was."

Jesus die Messias was die losprys: Hy was die verruiling vir ons siele. Sy sterwe het vir ons en ons sondes betaal, sodat die satan nie langer aanspraak op ons sou hê nie. God self - in die gedaante van Jesus die Messias - het die prys geword. Jesus was sowel die koper as die verkoper. Hy het ons verlos om God in gees en waarheid te dien.

Galasiërs / Galitim {5:1} "Staan dan vas in die vryheid waarmee Christus ons vrygemaak het, en laat julle nie weer onder die juk van diensbaarheid bring nie."

Indien jy nog nie Jesus die Messias as jou Verlosser aanvaar het nie, is jy nog steeds 'n slaaf van die sonde. Die betekenis van Sy dood en die losprys, wat dit verteenwoordig, is nie aan jou toegewys nie. Waarom ontvang jy nie vir Jesus as jou Saligmaker nie en word deel van die bevrydende transaksie wat God vir jou bewerkstellig het?

Kom gou Jesus!

PDF Weergawe

Voorheen uitgegee: 2010-09-26