Parsha Netzavim (Julle Staan) - Nie ‘n aannemer des persoons nie

Tora: Deuteronomium / Devarim 29:9 – 30:20

Haftarah: Jesaja / Yeshayahu 61:10 – 63:9

Brit Chadashah: Romeine / Romim 15:1 - 11

Deuteronomium / Devarim {29:10} “Julle staan vandag almal voor die aangesig van die HERE julle God: julle hoofde, julle stamme, julle oudstes en julle opsigters—al die manne van Israel; {29:11}  julle kinders, julle vroue en jou vreemdeling wat binne-in jou laer is, jou houtkapper sowel as jou waterputter, {29:12}  om oor te gaan in die verbond van die HERE jou God—en in sy eedswering—wat die HERE jou God vandag met jou sluit; {29:13}  sodat Hy jou vandag vir Hom as volk kan bevestig en vir jou ‘n God kan wees soos Hy jou beloof het, en soos Hy aan jou vaders”.

Hierdie Skrifgedeelte handel oor die kinders van Israel, wat op die punt staan om die verbond met God aan te gaan net voordat hulle die Beloofde Land binnetrek. Volgens Moses, was die hele gemeente van Israel, wat soos ons weet, bestaan het uit ‘n gemengde menigte (saamgestel uit almal gebore as nakomelinge van die patriarge asook diegene gebore uit die nasies (goyim) teenwoordig voor God, hulle Here, op die oewer van die Jordaanrivier. Soos ek dit beskou, het die kinders van Israel gestaan voor God, hulle Here en ‘n verklaring van geloof – reddende geloof (!) – afgelê. Hoe gaan ‘n mens dié verbond met God aan? Dit is deur ‘n volgeling van God te word. Ten einde God as julle God te aanvaar en om ‘n verbond met Hom aan te gaan, moet julle deur reddende geloof tot Hom kom. Dit is een en dieselfde proses vir Jode en nie-Jode en dit is juis hierdie proses, glo ek, wat ons hier sien plaasvind met die kinders van Israel.

In die boek Galasiërs (Galitim) van die Hernieude Verbond (Brit Chadasha), spreek Paulus (Shaul) tot die nuwe nie-Joodse gelowiges in Galasië en verseker hulle dat hulle alreeds die verbond met God aangegaan het deur hulle veranderde lewens, wat die verwerping van afgodsdiens insluit, as bewys van hulle redding. Daarbenewens het hierdie nie-Joodse Galasiërs, volgens Paulus, duidelik bewys gelewer van hulle vervulling met die Heilige Gees (Ruach HaKodesh). Die Joodse gelowiges uit Jerusalem het egter na hierdie nuwe nie-Joodse Galasiërs gekom en hulle meegedeel dat hulle nie waarlik gered was nie en gevolglik nie ten volle in die verbond met God ingesluit was nie. Daar is aan hulle gesê om hulle tot die Judaïsme te bekeer deur die besnydenis (brit milah) alvorens hulle ten volle in die verbond ingesluit kon word. Vir hierdie Joodse gelowiges uit Jerusalem, wat op hulle herkoms van Jakob (Ya’acov) aanspraak gemaak het, was bekering meer as bloot spiritueel – dit was ook fisies. Hule het dus foutiewelik die Galasiese nie-Jode daarop gewys dat hulle nie deel van die verbond met God kon wees nie, tensy hulle hul tot die Judaïsme bekeer, wat deur die besnydenis gesimboliseer is. Paulus het natuurlik hulle benadering verwerp en die hele boek van Galasiërs gewy aan die weerlegging van die leuenagtigheid wat hierdie valse leraars besig was om te verkondig. Paulus het geleer:

Efesiërs / Efesos {2:8} “Want uit genade is julle gered, deur die geloof, en dit nie uit julleself nie: dit is die gawe van God; {2:9}  nie uit die werke nie, sodat niemand mag roem nie. ”.

Moet my asseblief nie vooruitgaan nie deur te dink “Weet Rabbi Jakob dan nie dat daar geen redding sonder berou en bloedvergieting is nie?” Ja, ek weet dit! Die kinders van Israel het dit ook besef omdat hulle alreeds betrokke was by die plaasvervangende rites van bloedvergieting. Hulle het die bloed van lammers, bulle en bokke geoffer ter vergiffenis van hulle sondes. Die feit is dat hierdie lammers, wat in plaas van hulle doodgemaak is, vir hulle eintlik op die komende Messias, God in die vlees gedui het wat Sy bloed sou stort – vir eens en vir altyd – vir die vergiffenis van die sonde van die wêreld. Die hele gebruik van naderkoms (korbanot) – in ons Engelse Bybels as offerande vertaal – is deur God ingestel uitsluitlik met die doel om die kinders van Israel te dui op Jesus die Messias, die uiteindelike Lam van God; trouens, die ganse Tora dui op Jesus die Messias!

Let ook op dat die Skrifgedeelte wat ek uit hierdie week se parasha gekies het, daarop wys dat dit nie die priesters of leiers of vername persone van Israel was wat voor God gestaan het om hulle verklaring van geloof af te lê en gered is nie. Alle stande van mense – van die vernaamste tot die geringste – was daar. Dit bewys dus aan ons dat God nie ‘n aannemer des persoons is nie. Menslike, wêreldse status is vir God van geen belang wat redding betref nie. Hierdie beginsel word deur Paulus geleer in die Hernieude Verbond:

Galasiërs / Galitim {3:28} “Daar is nie meer Jood of Griek nie, daar is nie meer slaaf of vryman nie, daar is nie meer man en vrou nie; want julle is almal een in Christus Jesus. {3:29}  En as julle aan Christus behoort, dan is julle die nageslag van Abraham en volgens die belofte erfgename. ”.

Ek glo dat die aangehaalde gedeelte uit parasha Netzavim die feit bevestig dat ons deur die geloof en slegs geloof gered word en wat redding as sulks betref, God hoegenaamd nie ‘n aannemer is des persoons nie.

Shoftim (Rigters) - Dubbelhartigheid

Deuteronomium 16:18 – 21:9

Jesaja 51:12 – 52:12

Johannes 1:19 – 27

Deuteronomium {16:18} "REGTERS en opsigters moet jy vir jou aanstel in al jou poorte wat die HERE jou God jou sal gee volgens jou stamme; en hulle moet die volk oordeel volgens ’n regverdige regspraak. {16:19} Jy mag die reg nie verdraai nie; jy mag nie partydig wees nie; ook mag jy geen omkoopgeskenk aanneem nie, want die geskenk verblind die oë van die wyse en verdraai die sake van die wat reg het. {16:20} Geregtigheid, geregtigheid moet jy najaag, dat jy kan lewe en die land in besit kan neem wat die HERE jou God jou sal gee. {16:21} Jy mag vir jou nie ’n heilige boomstam — enige boom — plant langs die altaar van die HERE jou God wat jy vir jou sal maak nie. {16:22} Ook mag jy vir jou geen klippilaar, wat die HERE jou God haat, oprig nie."

Hierdie week se Parasha begin met die Here se gebod om altyd onpartydig te wees met ons oordele en nooit ‘n omkoopgeskenk te aanvaar nie. Ons besef dit alte goed en dit hoef nie verder gesê te word nie, dat omkoop of geskenk ons oordeel sal vertroebel. Toe ek Rabbi by Kehila Melech Yisrael was, was ek uiters versigtig om nooit iemand aan te moedig om groot geskenke-veral geld aan my te gee nie. Ek benadruk die woord “groot” omdat klein geskenke normaalweg uitdrukking van waardering kan wees en soms in ‘n toepaslike situasie, aanvaarbaar is. Ek kan egter insien hoedat ‘n groot geskenk of een wat met verkeerde motiewe gegee word, my oordeel sou kan vertroebel en my moontlik kon beïnvloed het om iemand nie behoorlik tereg te wys of dissiplineer nie. Regverdige oordele en die gee van omkoopgeskenke is baie belangrike onderwerpe en ek sou sekerlik ’n hele kommentaar daaroor kon skrywe. Dit was egter nie wat my opgeval het terwyl ek die Tora Parasha deurgelees het nie. Die volgende verse het inderdaad uitgestaan:

Deuteronomium {16:21} "Jy mag vir jou nie ’n heilige boomstam — enige boom — plant langs die altaar van die HERE jou God wat jy vir jou sal maak nie. {16:22} Ook mag jy vir jou geen klippilaar, wat die HERE jou God haat, oprig nie."

Ons kan net aflei dat die Here onwrikbaar is oor die plant van ‘n (Asherah) heilige boomstam of enige soort boom of die oprig van enige soort klippilaar langs Sy altaar of verbrande offerande. ‘n Asherahpaal of pilaar is ‘n simbool van heidense aanbidding. Die heidense nasies wat Israel sou verdryf, het hierdie gekerfde bome en pilare op hulle godsdienstige plekke opgerig as deel van hulle heidense verering van hulle sataniese gode. Die Here wou nie gehad het dat Sy volk enigiets met hierdie of enige ander tipe heidense praktyk te doen het nie. Hy wil veral ook nie hê dat ons heidense praktyke met ons aanbidding van Hom inmeng nie. 
Watter betekenis het hierdie gebod vandag vir ons? Baie, sou ek sê, ongelukkig omdat meeste Christelike denominasies heidense praktyke vermeng met die aanbidding van die Een Ware God. Eerstens het hulle die heidense simbool van ‘n versierde boom (Kersboom) geïnkorporeer met die aanbidding van die geboorte van ons Messias, Jesus. Tweedens, het baie Christelike denominasies paaseiers, ‘n simbool van die Mesopotamiese godin van seksuele liefde en vrugbaarheid, geïnkorporeer met die opstanding van Jesus. Daar is selfs sekere denominasies wat veelgodery inkorporeer in hulle geloof deur die aanbidding van heiliges. Onwetend glo hulle valslik dat hierdie “heiliges” vir hulle ‘n voorspraak by God kan wees, terwyl hulle inderwaarheid afgestorwenes aanbid, iets soortgelyk aan Taoisme.
Christene is egter nie die enigste skuldiges nie. Judaïsme het die antieke Egiptiese simbool, wat met die maangodin Tania geassoosieer word, geïnkorporeer in hulle godsdiens. Die “hamsa hand”, ook bekend as die “hand van Maria en die hand van Miriam,” tesame met die simbool van die “alsiende oog,” is beide van heidense oorsprong, maar is tot vandag toe nog deel van Judaïsme. Daarbenewens het Judaïsme ook die onderrig en praktyk van kabbalah geïnkorporeer: ‘n vorm van Joodse mistiek, onder die ander gruwels, wat astrale projeksie en reïnkarnasie behels. Kabbala is egter nie die enigste gruwel onder die Judaïsme nie! Selfs Messiaanse Jode laat Kabbala-praktyke in hulle onderrig toe. Boonop hou ontelbare gelowiges kopieë van die Koran, die boek van die Mormone en ander boeke wat gruwels verkondig, in hulle huise aan en dink niks daarvan nie. Dan is daar ook die praktyk om Boedabeelde en ander sataniese, heidense godheidsimbole as versierings te hê.

Deuteronomium {7:26} "En jy mag geen gruwel in jou huis inbring nie, sodat jy nie net so onder die banvloek kom nie; jy moet daar heeltemal ’n afsku van hê en dit geheel en al as gruwel beskou; want dit is onder die banvloek."

Ons kan nie dubbelhartig wees nie. Ons aanbid God met ons hele siel, met al ons krag, met al ons harte en Hom alleenlik of ons misbruik ons aanbidding van Hom deur vreemde heidense praktyke daarby te inkorporeer.

Matthèüs {7:13} "Gaan in deur die nou poort, want breed is die poort en wyd is die pad wat na die verderf lei, en daar is baie wat daardeur ingaan. {7:14} Want die poort is nou en die pad is smal wat na die lewe lei, en daar is min wat dit vind." 

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Passief

Matot-Masei

(Stamme – Reise)

Numeri 30:2 – 36:13

Filippense 1:12 – 16

Jakobus 4:1 – 12

Jeremia 2:4 – 28; 3:4

Numeri {31:1-5} ”Die Here het vir Moses gesê: {31:2} “Die Israeliete moet die Midianiete straf vir wat hulle julle aangedoen het. Daarna sal jy sterwe.”{31:3} Moses het toe vir die volk gesê: “Bewapen manne vir die oorlog en laat hulle teen die Midianiete optrek om hulle te straf in die Naam van die Here. {31:4} Stuur uit elke stam van Israel duisend man om te gaan veg.” {31:5} Daar is toe twaalf duisend man uit die stamme van Israel aangewys, duisend uit elke stam, almal toegerus vir die oorlog.”

Vind julle enigiets ongewoon aan hierdie Skrifgedeelte? Normaalweg telkens wanneer die Here kwaad was vir Israel oor hulle oortreding van Sy Tora, sou Hy Homself wreek deur vuur te stuur, slange, plae en ander oordele teen hulle. Die Here soek egter hier wraak teen die Medianiete, maar Hy versoek Moses om ‘n leer voor te berei om daardie wraak uit te voer. Sekerlik was die Here meer as in staat om te wreek teen die kinders van Israel en self met Median af te reken!

Psalm {79:10} “Waarom moet die heidene sê:“Waar is hulle God nou?” Laat ons aanskou hoe u straf die heidene tref oor die bloed van u dienaars wat vergiet is.”

Psalm {3:7} “Ek is nie bang vir tienduisende mense wat van alle kante af op my toesak nie”

In beide hierdie verse vra die psalmis die Here om wraak te neem teen die vyande van Israel. Ons weet egter dat koning Dawid ‘n man van oorlog was en oorlog na oorlog hierdie oorloë eiehandig verslaan het. Terwyl die taal in hierdie verse so was dat God versoek was om wraak te neem en op die vyande toe te slaan, dit werklik koning Dawid en sy leër was om te veg en en wraak te neem. God is magtig om Homself te wreek en Hy doen dit so deur teen Sy kinders op te tree, soos wat ons dikwels in die Skrif gesien het, maar wanneer dit die vyande van Sy kinders raak, vra hy hulle om hulself te wreek.

My mening is dat gelowiges in Jesus die Messias ‘n passiewe rol in hulle verhouding met die Here inneem. Hulle vra in gebed iets en sit dan terug en neem ‘n houding van “laat ons wag en sien” in plaas van ‘n pro-aktiewe houding van “laat ons dit gedoen kry”, met geloof dat die Here sal voorsien. Ek is eenmaal vertel van ‘n werklose gelowige, wat sy tyd bestee het om op God te wag om vir hom ‘n werk te kry. Hy het van God verwag om ‘n werk te voorsien deur gebed en advertensie van werkgeleenthede, in plaas daarvan om self moeite te doen om ‘n werk te kry. Sekerlik kan die Here vir ons ‘n werk of enigiets anders waarvoor ons in gebed mag vra, skenk, maar so kon Hy die Medianiete deur ‘n plaag uitgewis het of koning Dawid se vyande met vuur uit die hemel vernietig, maar Hy het nie. Mose se leër het die oorlog gevoer maar die Here was daar om aan hom die oorwinning te gee

1 Samuel {17:45} “Maar Dawid sê vir die Filistyn: “Jý kom na my toe met 'n dolk en 'n spies en 'n swaard, maar ék kom na jou toe in die Naam van die Here die Almagtige, die God van die linies van Israel, wat jy verkleineer het. {17:46} Vandag sal die Here jou in my mag oorgee sodat ek jou kan verslaan en jou kop van jou lyf afkap. Dan sal ek vandag nog die lyke van die Filistynse laer vir die roofvoëls en vir die wilde diere gee, sodat die hele wêreld kan besef dat Israel 'n God het.”

God het wraak geneem op die Fillistyne, maar dit was Dawid wat die stryd gevoer het. Terwyl die res van die leër van Israel passief gewag het, het 

Kom gou Jesus!

Read Parasha

Parasha Korach (Korag)

 

Numeri 16:1 – 18:32

1 Samuel 11:14-12:22

Romeine 13:1 - 7

Numeri {18:1} “Die Here het vir Aäron gesê: “Jy en jou seuns, en jou stam saam met jou, word aanspreeklik gehou vir oortredings teen die heiligdom, maar net jy en jou seuns word aanspreeklik gehou vir oortredings teen die priesteramp wat deur julle beklee word. {18:2} Jy moet jou Levitiese ampsgenote uit jou stam na jou toe laat kom dat hulle by jou kan aansluit en jou kan help. Jy en jou seuns moet die ampspligte by die tent met die getuienis verrig. {18:3} Die Leviete is tot jou beskikking vir al die diens by die tent. Hulle mag egter nie die offergereedskap hanteer om op die altaar te offer nie, want dan sal hulle en julle sterf. {18:4} Hulle moet by jou aansluit en die diens by die tent van ontmoeting waarneem, al die werk by die tent. Iemand wat nie daartoe bevoeg is nie, mag nie saam met julle diens doen nie. {18:5} Net júlle mag die diens by die heiligdom en die altaar waarneem, sodat die toorn van die Here nie weer oor die Israeliete kom nie.”

Hierdie Skrifgedeelte bevat sommige baie ernstige opdragte! Trouens so ernstig, dat ek dink ons weer na vers 1 moet kyk.

Numeri {18:1} “Die Here het vir Aäron gesê: “Jy en jou seuns, en jou stam saam met jou, word aanspreeklik gehou vir oortredings teen die heiligdom, maar net jy en jou seuns word aanspreeklik gehou vir oortredings teen die priesteramp wat deur julle beklee word.”

Verstaan julle die implikasies hiervan? Dit beteken dat alles wat in die Tabernakel plaasvind, was die verantwoordelikheid van Aäron en sy seuns; hulle was aanspreeklik daarvoor. Dit beteken dat alle naderkoms-offerande, deur die mense gebring, alle belydenisse en berou wat daar plaasgevind het, alle prosedures met betrekking tot die onderhoud van die Tabernakel, alles wat gebeur, alles wat gedoen en alles wat onderrig is deur óf Aäron, sy seuns, selfs hulle in sy vader se huis (die Leviete) was hulle verantwoordelikheid. Om dit eenvoudig te stel, indien enigeen op welke wyse fouteer het,verkeerde dinge geleer het, sou hulle aanspreeklik gehou word selfs in hulle vader se huis.Ons het ‘n voorbeeld gesien van wat die gevolge van rekenskap was toe Aäron se seuns gefouteer en gesterf het. Ek weet nie van julle nie, maar dit sou my tweemaal laat dink het voordat ek die verantwoordelikheid van om ‘n priester te wees, aanvaar het. Die feit is egter dat hierdie gewigtige taak van verantwoordelikheid steeds vandag nog toepaslik is op gemeenteleiers en ek bedoel nie slegs die rabbi nie, maar eerder op elkeen in ‘n leierskapsposisie.

Jakobus {3:1} “My broers, julle moenie almal leermeesters wil wees nie, want julle moet weet dat ons wat leermeesters is, strenger as ander beoordeel sal word.”

Dit klink beslis soos wat ons hierbo gelees het. Dieselfde gewigtige verantwoordelikheid wat op Aäron en sy gesin gerus het, is uitgebrei na die Nuwe Testament, op elkeen in enige hoedanigheid van gemeentelike leierskap.

Ek kan julle verseker dat ek hierdie verantwoordelikheid ervaar elke keer wat ek iets doen deur gemeentes in Kenya te lei; ek moet beginselvas wees in my navolging van God en ek waarsku die leierskap onder my om dieselfde te doen. As leiers moet ons hard stry om standpunt in te neem vir wat reg is en wat bybels is. Ongelukkig ken ek en het al vele gewetenlose gemeenskapsleiers teëgekom wat hulle posisies misbruik en ek sidder as ek dink aan die gevolge wat daar vir hulle wag. Oorweeg byvoorbeeld hierdie gedeelte:

Matthëús {5:18} “Dit verseker Ek julle: Die hemel en die aarde sal eerder vergaan as dat een letter of letterstrepie van die wet sal wegval voordat alles voleindig is. {5:19) Wie dan ook een van die geringste van hierdie gebooie ongeldig maak en die mense so leer, sal die minste geag word in die koninkryk van die hemel. Maar wie die wet gehoorsaam en ander so leer, sal hoog geag word in die koninkryk van die hemel.”

Die Wet waarna Jesus verwys, is die Tora. Die kleinste van die Hebreeuse letters staan bekend as ‘n tittle (titel), die strook is die yod (jota) en kotz (horing). Laasgenoemde verwys na die klein horingagtige punt wat uit ‘n Hebreeuse letter steek. Soos ons weet het die hemel en die aarde nog nie verby gegaan nie, trouens nog nie en sal ook nie verbygaan tot na die Duisendjarige Ryk van die Messias nie.

Openbaring {21:1} “Toe het ek 'n nuwe hemel en 'n nuwe aarde gesien. Die eerste hemel en die eerste aarde het verdwyn, en die see het nie meer bestaan nie.”

Dit is ontstellend wanneer ek oorweeg dat al die kerke en al die pastore leer dat ons nie langer onder die Tora (Wet) verkeer nie. Ja, Jesus het die Tora opgehef as die middel om die regverdigheid met God te volbring. Hy het egter nie die Tora as deel van die Woord van God of as deel van die geskiedenis van Israel opgehef nie. Ook het Hy nie al die lesse wat ons uit die Tora lees, opgehef nie of al die gebooie in die Tora wat ons moet nakom en wat vandag vir ons in die Tora toepaslik is nie. Hy het slegs die Tora opgehef teneinde die geregtigheid met God te bereik. Solank die Tora die vereiste vir geregtigheid was, telkens wanneer ons geregtigheid wou eis, kon die Satan daar staan en verwys na ‘n sekere gebod, ‘n sekere ordinansie wat ons nie gehoorsaam het nie en ons aankla dat ons nie regverdig was nie en hy reg sou wees. Dankie Jesus dat u ons bevry het van die wet van sonde en dood.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Parasha Shelach (Ondersoek Jouself) - Wil

Numeri 13:1 – 15:41 

Josua 2:1 – 24 

Hebreërs 3:7 – 4:11

Numeri {13:25} “Nadat hulle die land veertig dae lank verken het, het hulle teruggegaan. {13:26} Die verkenners het toe by Moses en Aäron en die hele vergadering van die Israeliete by Kades in die Paranwoestyn aangekom. Daar het hulle aan Moses-hulle en aan die hele vergadering verslag gedoen en vir hulle die vrugte van die land gewys. {13:27} Hulle het aan Moses gerapporteer en gesê: “Ons het in die land gekom waarheen u ons gestuur het. Dit loop oor van melk en heuning, en hier is van sy vrugte. {13:28} Maar die mense wat in die land woon, is sterk, en die stede is versterk en baie groot. Ons het ook die nasate van Enak daar gesien. {13:29} Die Amalekiete woon in die Suidland, die Hetiete, Jebusiete en Amoriete in die Bergwêreld, en die Kanaäniete by die see en langs die Jordaan.” {13:30} Kaleb het egter die manne wat met Moses praat, stilgemaak en gesê: “Ons moet beslis optrek en die land in besit neem, want ons kán dit doen.” {13:31} Maar die manne wat saam met hom gegaan het, het gesê: “Nee, ons kan nie teen daardie mense optrek nie, want hulle is sterker as ons.” {13:32} Die manne het toe 'n slegte gerug onder die Israeliete versprei oor die land wat hulle verken het. Hulle het gesê: “Die land wat ons gaan verken het, is 'n land wat die lewe vir sy inwoners onmoontlik maak, en die mense wat ons daarin gesien het, is almal baie groot. {13:33} Ons het daar ook die reuse gesien. Die Enakiete stam van hulle af. Ons was soos sprinkane in ons eie oë, en so was ons ook in hulle oë.””

Soos ons kan sien is hierdie Parasha en die gedeelte daarvan wat ek gekies het om aan te haal, oor die twaalf verspieders wat Moses gekies het om die Land van Kanaän te gaan verken. Twee van die verspieders, Kaleb en Josua het die land as verowerbaar beskou en aan Moses ‘n positiewe verslag voorgehou, deur hom en die kinders van Israel te bemoedig dat die Kanaäniete verslaan sou kon word en hulle die land sonder moeite in besit sou kon neem. Tien verspieders het egter terug gekeer met ‘n negatiewe verslag en hulle oorredingsredes verstrek waarom die Kanaäniete nie deur die kinders van Israel verslaan sou kon word nie. Dit is tog interessant dat, nadat al twaalf verspieders alles belewe het wat God vir hulle gedoen het tydens hulle tog deur die wildernis, hulle steeds nie die vertroue gehad het om in God te glo nie, selfs nadat God aan Moses die versekering gegee dat Hy die land aan hulle sou gee. Kaleb en Josua was dus reg.

Numeri {13:1} “Die Here het vir Moses gesê: {13:2} “Stuur manne om Kanaän, wat Ek aan die Israeliete sal gee, te verken. Uit elke voorvaderlike stam moet jy een stuur wat 'n leier onder hulle is.””

Daar is ‘n valse leer wat al ‘n geruime tyd in omgang is in die kerk en wyd aangehang word. Dit word genoem “noem dit en eis dit”. Die aanhangers daarvan, glo dat God aan hulle oorwinning gegee het in elke opsig van hulle lewens, veral op die gebied van finansiële voorspoed; al wat hulle hoef te doen is om geloof te hê deur te glo dat God aan hulle sal skenk wat dit ookal is, wat hulle wil hê. In essensie, as hulle eis sonder om te weifel, deur hulle uitdrukking van geloof, staan God hulle versoek toe. Indien ‘n persoon toevallig egter nie ontvang wat hy geëis het nie, lê die fout nie by God nie maar by die persoon se geloof. 

Natuurlik is dit ‘n valse onderrig en hierdie Parash bevestig dit. In dié Parasha het God alreeds aan die kinders van Israel oorwinning gegee oor die Kanaäniete. Al wat Israel moes doen, was om die land binne te val, daarvoor te veg en enige weerstand wat hulle ondervind het, sou oorwin word. In plaas daarvan het die Israel in opstand gekom teen God en geweier om Kanaän in te neem soos God dit wou gehad het en wanneer Hy dit wou gehad het.Toe hulle egter later hul sonde besef het en die fout wat hulle begaan het, het hulle besluit om teen  die Amelekiete en Kanaäniete op te ruk, maar dié keer het hulle opgetree sonder God se beskerming en is verslaan. Al het hulle nou geloof en vertroue gehad dat hulle die inwoners van die land sou verslaan, was hulle roem op die oorwinning nie voldoende nie omdat God nie meer met hulle was nie. 

Israel het alreeds die land Kanaän oorwin. Dit was ‘n oorwinning wat reeds in die hemel verorden is en daar is nou gewag dat hulle dit moet inneem. Teneinde daardie oorwinning vanuit die hemel te ontvang moes hulle hul wil met die wil van God laat ooreenstem. Om slegs die oorwinning te eis, sou nie gewerk het nie. Ongehoorsaamheid aan God se wil, het neerlaag en nie oorwinning meegebring nie. 

Sekerlik is ons as gelowiges oorwinnend in Jesus en wag die oorwinning vir ons in die hemel, om dit op te neem. Om te oorwin, hang egter nie af van hoeveel ons dit noem en eis nie, of oor hoeveel geloof ons beskik nie. Oorwinning hang af van iets veel meer as dit; Dit hang af of óns wil ooreenstem met Gód se wil, sodat wat Hy vir ons beskik, vrygestel kan word. Elkeen van ons beste pogings om te noem en eis - sal as ons dit nie met God se wil, laat ooreenstem nie, tot neerlaag lei!

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Parasha BeHa’Alotecha (In Julle Opset)

BeHa’Alotecha

(In Julle Opset)

Numéri 8:1 – 12:16 

SagarÍa 2:14 – 4:7 

1 Korithiërs 10:6 – 13

Numeri {8:6} "Neem die Leviete onder die kinders van Israel uit en reinig hulle. {8:7} En so moet jy met hulle doen om hulle te reinig: Sprinkel op hulle water van ontsondiging; en hulle moet ’n skeermes oor hulle hele liggaam laat gaan en hulle klere was en hulleself reinig.{8:8} Daarna moet hulle ’n jong bul neem en die spysoffer wat daarby behoort: fynmeel met olie gemeng; en ’n ander jong bul moet jy as sondoffer neem. {8:9} En jy moet die Leviete voor die tent van samekoms laat nader kom en die hele vergadering van die kinders van Israel versamel. {8:10} Dan moet jy die Leviete voor die aangesig van die HERE laat nader kom, en die kinders van Israel moet hulle hande op die Leviete lê. {8:11} En Aäron moet die Leviete as beweegoffer beweeg voor die aangesig van die HERE namens die kinders van Israel, sodat hulle daar kan wees om die dienswerk van die HERE te verrig. {8:12} En die Leviete moet hulle hande op die kop van die bulle lê; en berei jy een as sondoffer en een as brandoffer vir die HERE, om vir die Leviete versoening te doen.{8:13} Dan moet jy die Leviete stel voor Aäron en sy seuns en hulle as beweegoffer aan die HERE beweeg. {8:14} En jy moet die Leviete onder die kinders van Israel uit afsonder, dat die Leviete myne kan wees.{8:15} En daarna moet die Leviete inkom om die tent van samekoms te bedien. So moet jy hulle dan reinig en hulle as beweegoffer beweeg."

Toe ek hierdie week se Parasha deurgelees en oorweeg het, het ek gevind dat ek alles wat Moses as leier moes doen, in verband kon bring. Al die take wat hy in sy leierskap moes uitvoer, is verduidelik. Aan die begin van die Parasha, is hy opgedra met die taak om die Leviete aan die Here te wy. Die druk was hier op hom, daar was geen ruimte vir foute nie. Dit op sigself was ‘n aansienlike taak en ek is seker dat dit buitengewone bestuurs- en administratiewe vaardigheid van hom vereis het. 

As geestelike leier van ‘n gemeente, was daar ook van my verwag om allerlei administratiewe- en bestuurstake, bykomend tot my geestelike bediening, uit te voer. Dit het alles egter betrekking gehad omdat die geestelike sy daarvan nie geslaagd sou kon wees sonder dat die administratiewe- en bestuursgedeelte goed verloop het nie en andersom; Dit was alles totaal in verband met mekaar. Bediening is meer as net die geestelike, dog die geestelike is van uiterste belang; bediening behels egter ook bestuur sowel as administrasie.

Moses het ‘n besondere swaar las gehad wat hom opgelê is, beide geestelik en fisies, maar God het hom toegerus met al die vaardighede  wat hy nodig gehad het om sy taak uit te voer. Die geestelike aspek het onstaan uit ‘n getransformeerde lewe - Moses met God: ek bedoel dat hy God waarlik ontmoet het, nie slegs fisies deur ‘n brandende bos nie, maar het God op ‘n persoonlike en verhoudingswyse ontmoet, wat sy geestelike lewe vir ewig verander het. Ten einde ‘n goeie leier te wees, moes Moses meer as geesvervuld wees. Julle het waarskynlik al die volgende uitdrukking gehoor: “So hemels gerig dat jy nie aards goed is nie”, hy moes ook ‘n goeie bestuurder en ‘n goeie administrateur wees. Wanneer hierdie vaardighede met die Gees gekombineer word, beskik ‘n mens oor die aanleg van ‘n goeie leier.

Moses het grootgeword as ‘n prins in Egipte en was gevolglik opgelei om ‘n leier, krygsman en staatsman te wees. Om te oordeel aan die wyse waarop Moses homself  laat geld het om nagenoeg een miljoen mense in die wildernis te lei, kan ons aflei dat sy opleiding in Egipte uitsonderlik was. Daar was egter nog meer. Moses het veertig jaar in Midian deurgebring waar hy skape opgepas het. Baie mense mag nou die indruk kry dat Moses se jare van skape oppas, deurgebring is met rondsit terwyl hy een oog op die skape gehou het en die ander op die gras wat groei, maar Moses was veel meer as ‘n skaapherder. Saam met sy skoonvader was hy in die lewende hawebedryf. Om skape op te pas, is ‘n deel van herder te wees, maar dit is beslis nie al waaroor skaapherderskap gaan nie. Moses moes skape koop, verkoop en handeldryf met skape en die produkte daarvan, soos melk, kaas en wol in die plaaslike markte. O ja, hy was ‘n entrepeneur en as julle kennis het van die Midde - Oosterse kultuur, sou julle besef dat hy ook ‘n knap onderhandelaar met kundige onderhandelingsvermoë moes gewees het.  

Numeri {11:1} "EN die volk het hulle voor die ore van die HERE beklaag dat dit sleg gaan. En toe die HERE dit hoor, het sy toorn ontvlam, en die vuur van die HERE het onder hulle gebrand en het gewoed aan die kant van die laer. {11:2} Toe het die volk na Moses geroep, en Moses het tot die HERE gebid; en die vuur het doodgegaan. {11:3} Daarom het hulle die plek Tabéra genoem, omdat die vuur van die HERE onder hulle gebrand het. {11:4} EN die gemengde bevolking wat onder hulle was, is met lus bevang. Toe het die kinders van Israel ook weer geween en gesê: Wie sal vir ons vleis gee om te eet? {11:5} Ons dink aan die visse wat ons in Egipte verniet kon eet, aan die komkommers en die waterlemoene en die prei en die uie en die knoffel. {11:6} Maar nou is ons siel dor; daar’s glad niks nie: net die manna is voor ons oë."

Dit was ‘n ander aspek van Moses se verantwoordelikhede; Hy moes volstaan, met die mense se konstante klagtes, negatiwiteit en valse beskuldigings. Dit is hier waar die fisiese en geestelike by die genade van God aansluiting vind. 

In Israel is daar ‘n Judaïstiese sekte genaamd Haredim. Daar is veel twispunte daaroor, omdat hulle sekulêre werk vermy en grootliks deur die regering ondersteun word, wat spanning op die begroting en ekonomie ten gevolg het. Hulle weier om militêre diens te verrig, praat hoofaaklik Yiddish (‘n Duitse dialek), nie Hebreeus nie en beskik ook nie oor gereelde skoolleerplanne, waar vakke soos rekenkunde, geskiedenis, aardrykskunde ens. onderrig word nie. Hulle hele lewens draai om godsdienstige studies, en as gevolg hiervan kan hulle nie funksioneer buite hulle eie gemeenskap nie: “hulle is so hemels ingestel dat hulle vir die wêreld van geen waarde is nie.” Ons Parasha vandeesweek leer ons dat daar ‘n ewewig tussen ons fisiese- en geestelike lewens móét wees indien ons die Here behoorlik wil dien.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Parasha Naso (Ophef) - Restitusie

Naso

(Ophef)

Numeri 4:21 - 7:89 

Rigters 13:2 – 25 

Handelinge 21:17 – 26

Numeri {5:5} “Die Here het aan Moses opdrag gegee {5:6} om vir die Israeliete te sê: “Wanneer iemand, man of vrou, 'n medemens benadeel en dus ontrou teenoor die Here is, is hy skuldig {5:7} en moet hy sy sonde bely. Hy moet die volle bedrag van die skade plus 'n vyfde daarvan teruggee aan die persoon wat hy benadeel het. {5:8} As die benadeelde na sy dood geen familielid het aan wie die skuld betaal kan word nie, kom die bedrag die Here toe en moet dit aan 'n priester gegee word. Afgesien hiervan moet die skuldige nog die ram voorsien waarmee die priester vir die skuldige versoening moet doen.”{5:9} “Die offergawes wat die Israeliete na die priester toe bring vir die diens van die Here, behoort aan die priester. {5:10} Die gewyde gawes wat iemand bring, bly sy eie, maar wat die priester toekom, moet aan hom gegee word.”

Wanneer ‘n persoon sondig, moet hy nie slegs vergifnis van die Here asook van die persoon teen wie hy gesondig het, vra nie, maar mag dit ook nodig blyk te wees om restitusie te doen, indien die persoon teen wie hy gesondig het ‘n sekere tipe verlies gely het. Byvoorbeeld: Wanneer ‘n dief gevang word, sou hy restitusie moes doen aan die persoon wat hy beroof het. Hy sou dít  wat hy gesteel het aan die eienaar moes terugbesorg plus ‘n bygevoegde twintig persent. Indien die dief jare na die diefstal gevang word en die slagoffer reeds oorlede is, sonder enige lewende bloedverwante, vertel dié deel van die Skrif uit Parasha Naso ons wat gedoen moet word. Daarvolgens moet restitusie gedoen word aan ‘n bloedverwant en as daar geen bloedverwant is nie, moet dit gedoen word aan die Hoëpriester vir sy eie persoonlike gebruik.

Soos ons weet, is daar nie langer ‘n Tempel in Jerusalem of ‘n Aäronpriesterdom nie aan wie restitusie gedoen kon word nie, ingeval van geen lewende bloedverwant nie. Ons moet onsself dus afvra of hierdie gebod vandag nog enige toepassing op ons het. Die antwoord daarop is “JA” en ek verduidelik waarom.

Selfs indien Jesus die Messias aan ons vergifnis van ons sondes verleen het toe ons dit bely het, is ons nogtans verplig om restitusie te doen as ons verkul, gesteel of iets geleen het sonder om dit terug te gee, of vir iemand skade aangedoen het of verlies laat ly het as gevolg van ons sonde. Indien die persoon nog lewe, doen ons restitusie direk aan hom/hulle of indien nie, tree ons in verbinding met ‘n bloedverwant. Wat doen ons indien die persoon oorlede is en daar geen bloedverwant is nie of indien die maatskappy waarvan ons iets geneem het, nie langer bestaan nie? Hoe doen ons restitusie aangesien daar nie langer ‘n Tempel is nie en ook geen Hoëpriester om die restitusie te ontvang nie?

Ongelukkig het ek ‘n situasie teëgekom waar ‘n gemeenteleier hierdie Skrifgedeelte betrek het en dit op homself toegepas en deur homself in die plek van die Hoëpriester te stel, die restitusie geneem het. Die gemeentelid het dit goed bedoel, welmenend en wou eerlik vrygespreek word deur restitusie vir ‘n sonde in sy verlede gepleeg, maar hulle het die voordeel daarvan misbruik. Ek twyfel hoegenaamd nie dat, as ons gesondig en ander benadeel het, ons restitusie móét doen nie. Selfs in die afwesigheid van die Tempel of Hoëpriester, is ons nie vrygespreek van van die verantwoordelikheid om goed te doen vir ons sonde nie; die Here vereis steeds van ons om restitusie te doen. Hoe doen ons dit? Moet ons dit vir die gemeenteleier gee vir sy persoonlike gebruik? Hoegenaamd nie! Restitusie behoort altyd gedoen te word, wanneer dit vereis word, maar moet toepaslik gedoen en behoort dit die vereistes van die Tora na te kom sodat die sonde in geheel vergewe word. Daarom, ingeval waar ‘n persoon oorlede is of daar geen naasbestaandes is nie of die maatskappy nie langer bestaan nie - dan glo ek dat die restitusie aan die Here gedoen moet word; óf as ‘n spesiale offer aan die gemeente waaraan julle behoort vir hulle liefdadigheid, of aan ‘n ander liefdadigheidsorganisasie van julle keuse. Die doen van restitusie van sonde is nie Tempelafhanklik nie en moet selfs vandag nog nagekom word terwille van ‘n mens se gewete.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Parasha Bamidbar (In die Woestyn) - Soldate

Númeri 1:1 – 4:20 

Hosea 2:1 – 22 1 

1 Korinthiërs 12:12 – 20

Soldate

1 Petrus {2:9} “Julle, daarenteen, is 'n uitverkore volk, 'n koninklike priesterdom, 'n nasie wat vir God afgesonder is, die eiendomsvolk van God, die volk wat die verlossingsdade moet verkondig van Hom wat julle uit die duisternis geroep het na sy wonderbare lig.”

Ek het hierdie kommentaar met ‘n Skrifgedeelte uit die Brit Chadasha (Nuwe Testament) begin omdat dit goed aanvul by wat ons in Parasha Bamidbar lees.

Numeri {1:47} “Die Leviete is nie as afsonderlike stam bygetel nie. {1:48} Die Here het naamlik vir Moses gesê: {1:49} “Die stam Levi moet jy nie tel nie en hulle getal moet jy nie by dié van die Israeliete voeg nie. {1:50} Jy moet die Leviete aanstel om toesig te hou oor die tabernakel met die getuienis, oor al sy gereedskap en al sy toebehore. Hulle moet die tabernakel en sy gereedskap dra; net húlle moet daarmee werk; en hulle moet hulle tente rondom die tabernakel opslaan. {1:51} As die tabernakel verskuif moet word, moet die Leviete dit uitmekaarhaal; en as dit opgeslaan moet word, moet hulle dit opslaan. 'n Onbevoegde persoon wat nader kom om te help, moet doodgemaak word. {1:52} “Die ander stamme van Israel moet hulle tente opslaan, elke stam op sy eie staanplek, rondom sy eie vaandel, ingedeel by sy eie leërafdeling, {1:53} maar die Leviete moet hulle tente rondom die tabernakel met die getuienis opslaan, sodat my toorn nie oor die Israeliete kom nie. So moet die Leviete dan vir die tabernakel met die getuienis sorg.” {1:54} Die Israeliete het alles presies gedoen soos die Here vir Moses beveel het.”

Hierdie Parasha het hoofsaaklik betrekking op die telling van die kinders van Israel; dit is egter nie slegs met die doel om hulle te tel soos met ‘n sensus nie - dit was om ‘n spesiale rede. In hierdie getalsterktebepaling, slegs diegene van twintig tot vyftig jaar oud: hulle wat kon gaan oorlog voer, is  getel. Dit was ‘n opname om te bepaal hoeveel mense geskik sou wees vir militêre diens. Die totale aantal geskikte manne het te staan gekom op seshonderd-en-drieduisend, vyfhonderd-en-vyftig. Omdat die Levitiese priesters wat verantwoordelik was vir die godsdienstige lewe van die kinders van Israel, synde die Here se verteenwoordigers onder die mense en visa versa, was hulle vrygestel van militêre diens en dié sensus.

Die ultra-ortodokses in Israel vandag, beskou hulself as priesters van die Here en stryders van die geloof. Hulle gebruik hierdie Skrifgedeelte onder andere, hierdie teks as bewys vir hulle aanspraak om hulself van militêre diens vry te stel. Dit is ‘n punt van heftige bespreking en ‘n politieke struikelblok in die Knesset (Israeli-kongres), waar die godsdienstige party die gesag probeer handhaaf in ‘n wankelrige koalisie regering, waarvan hulle ‘n deel uitmaak.

Ongelukkig het die gelowiges in Jesus die Messias, die Here se roeping van ons as “.....’n koninklike priesterdom….” gebruik om nougesette beswaar teen militêre diens om godsdienstige redes in die Verenigde State aan te voer en, ek is seker, ook elders in die wêreld, te eis. Baie soos die ultra-ortodokses in Israel vandag, maak hulle misbruik en foutiewe toepassing van die gedeelte in 1 Petrus, tot hulle voordeel. Hulle vertaal ook foutiewelik “jy mag nie doodslaan nie”, wat akkuraat vertaal word as “jy mag nie vermoor nie”. Hulle verwaarloos egter een aspek naamlik dat die Levitiese priesters wel oorlog toe gegaan het, maar nie op die gevegsfront nie, soos ons in die volgende Skrifgedeelte sien:

Josua {3:8} “Sê nou vir die priesters wat die verbondsark dra, hulle moet by die Jordaan gaan staan wanneer hulle by die waterkant kom. {3:9} Josua het vir die Israeliete gesê: “Kom nader, luister na die woorde van die Here julle God!” {3:10} Daarna sê hy: “Hieraan sal julle weet dat die lewende God tussen julle is en dat Hy die Kanaäniete, Hetiete, Hewiete, Feresiete, Girgasiete, Amoriete en Jebusiete sekerlik sal verdryf om vir julle plek te maak: {3:11} kyk, die verbondsark van die Here van die hele aarde sal voor julle uit die Jordaan in gaan.””

Vandag is daar natuurlik vir ons as Koninklike Priesterdom geen Tent van Ontmoeting om in te dien nie en dus, is ons ondersteunende rol as houers van die Ark van die Verbond en die Tent van Samekoms nie langer aan hierdie kant van die kruis nodig nie. Ons verantwoordelikheid as priesters het ontwikkel sedert die dae van die Tent van Samekoms en die Tempel. As priesters van God vandag, ofskoon ons nie meer verantwoordelik is vir die onderhoud van ‘n Tabernakel of Tempel met die stelsel van offerandes daarvan nie, is ons, soos die Levitiese priesters van Bybelse tye, nog steeds verantwoordelik daarvoor om die Here by die mense en die mense by die Here te verteenwoordig. Ons doen dit as evangeliste, gebedstryders en lewenstylgetuies. Dus as gelowiges in Jesus die Messias vandag, behoort ons oral oor, waar moontlik die Goeie Nuus (Besorah Tova) aangaande Jesus en Sy vrye gawe van verlossing, ook aan die gewapende magte te verkondig. Baie jong gelowiges verrig vandag diens in die Israelitiese militêre mag en, ja, hulle stel hul lewens in gevaar, maar aangesien militêre diens verpligtend is, om tussen hulle mede soldate te wees en om aan diegene sonder hoop, die kennis van die liefde van God en die versekering van ‘n ewige lewe saam met Hom in die hemel, te deel, is waardevol.

Ek is nie ‘n voorstaander van oorlog nie maar ongelukkig, soos dit in die Bybelse tye was, word oorlog soms deur God bestem en is dit nodig. As gelowiges in Jesus die Messias - selfs as ‘n koninklike priesterdom - kan ons nie konsensieuse beswaardes wees nie. Soos die Levitiese priesters van ouds, het ons ‘n God om te verteenwoordig en watter meer geleë situasie is daar nie as om Hom te verteenwoordig onder soldate, wat elke dag die moontlikheid van dood in die oë staar en wie moontlik vrae mag hê oor hulle ewige bestemming.

   

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

 

Parasha Behar - BeChukotai (Op die Berg - In My Verorderinge) - Moeilike Tye & Toewyding

 

Levítikus 25:1-27:34

Jeremia 16:19-17:14

Matthéüs 22:1-14

Behar - Op die Berg

Moeilike Tye

Elkeen verkeer een of ander stadium in moeilike tye. Ek onthou die tyd in 2008 toe baie mense uiters moeilike tye beleef het. Hulle kon nie hulle lewensverpligtinge nakom nie, het hulle huise verloor deur die oproep van verbande en is uit hulle huise gesit, soms met geweld. Mense wat voorheen bogemiddelde salarisse verdien het, was werkloos of moes laagbesoldigde werk aanvaar net om te oorleef; dus moes baie mense van die hand na die mond lewe.

Almal ondervind moeilike tye - sou dit nie aangenaam gewees het as al die mense van die wêreld volgens die Tora en die bogemelde bybelse voorskrifte, geleef het nie? Indien die Tora die wet van die lande was, dan sou daar vir almal wat moeilike tye beleef, hoop gewees het. Hulle sou kon uitsien na die dag waarop hulle sou kon terugkeer na die plek waarin ‘n groot deel van hul lewens deurgebring en geld belê is - sou dit nie aangenaam gewees het nie?

Die lewe is ‘n siklus; een jaar is jy onder en die volgende jaar is jy bo, dus sou jy dink dat onderhouding van die Tora, die rigting sou wees waarheen ‘n verligte omgeewêreld beweeg. In plaas daarvan, beweeg ons wêreld egter in die teenoorgestelde rigting; anti-Tora en anti-Christus.

Daar sal ‘n dag kom wanneer geen geregtigheid op die aarde sal wees nie. Kranksinnigheid sal die wêreld oorneem en dit wil voorkom asof dit alreeds onderweg is; ons is nader aan daardie kranksinnigheid as wat ons ooit was, selfs nou.

Daar is ‘n gebed wat elke oggend in meeste sinagoges wêreldwyd gebid word. Dit lui (vertaal) soos volg:

“Herstel ons regters soos in die vroegste dae en ons raadgewers soos eers; verwyder van ons droefheid en gekla; en heers oor ons - U HERE, alleen- met goedheid en deernis, en verdedig ons deur oordeel. Geseënd is U, HERE, die Koning wat geregtigheid en oordeel behaag” Kom spoedig Here Jesus! 

BeChukotai - In My Verorderinge

Toewyding

Het julle ooit al julle self of enigiets wat julle besit aan die Here gewy? Indien wel, dan het hierdie hoofstuk van die Skrif, betrekking daarop. Tydens Tempeltye sou mense ‘n eed aflê om hulself of iets anders wat waardevol is, aan die Here te wy vir Sy diens in die Tempel. Nie alles wat gewy is, was egter geskik om in die Heiligdom te gebruik nie, dus het die Here ‘n stelsel van waardebepaling neergelê. Indien ‘n persoon homself vrywillig gewy het aan die Here se diens, was daar altyd die moontlikheid dat hy nie gebruik kon word nie aangesien die Leviete deur die Here vir daardie doel aangewys is. Dus is ‘n geldelike waardebepaling geplaas op die persoon of voorwerp wat toegewy word en die geld sou dan in die diens van die Here gebruik word. Dit was ‘n algeheel vrywillige offer; geeneen was verplig om homself of iets wat hy besit het, aan die Here te wy nie. Indien hy egter homself sodoende verplig het, moes hy nietemin sy eed nakom.

Ek dink dit is natuurlik vir gelowiges in Jesus die Messias, wat die Here liefhet en Sy redding waardeer om hulself aan Hom te wil offer as ‘n heilige offerande.

Psalm {116:12} “Hoe sal ek die Here vergoed vir al sy weldade aan my? {116:13} Met 'n drankoffer sal ek van sy redding getuig en die Naam van die Here aanroep. {116:14} My geloftes aan die Here sal ek betaal in die teenwoordigheid van sy hele volk.”

Iemand wat die Here liefhet, hoef nie noodwendig voorgeskryf te word wat om te doen nie. Soos die psalmdigter gesê het, doen hy dit vrywillig en natuurlik van harte. Die apostel Paulus benadruk hierdie selfde sentiment in die Nuwe Testament, waar hy skryf:

Romeine {12:1} “en nou doen ek 'n beroep op julle, broers, op grond van die groot ontferming van God: Gee julleself aan God as lewende en heilige offers wat vir Hom aanneemlik is. Dit is die wesenlike van die godsdiens wat julle moet beoefen.”

Hierdie gedeelte kan vergelyk word met wat ons hierdie week in ons Parasha lees. Let daarop dat Paulus ook die offer/toewyding van onsself aan die Here, as vrywillig beskou. Hy gebruik die woorde “Ek vermaan julle,” wat ‘n totaal vrywillige aksie benadruk.

Daar is egter ook ‘n anderkant van hierdie muntstuk. Om ‘n eed wat ons aflê, en nie nakom nie, kan spiritueel en fisies rampspoedig wees.

Spreuke {20:25} “Jy stel vir jouself 'n strik as jy oorhaastig iets aan die Here wy en agterna eers besef wat jy belowe het.”

Deuteronomium {23:21} “Wanneer jy 'n gelofte aflê teenoor die Here jou God, moet jy nie traag wees om dit na te kom nie, anders sal die Here jou God jou tot verantwoording roep en sal jy skuldig wees.”

Het jy jouself al ooit aan die Here gewy? Het jy al jou kinders en kleinkinders aan Hom opgedra, moontlik in ‘n toewydingsdiens? Het jy jou besigheid, jou huis of enige van jou besittings aan Hom toegewy? Jy het dit vrywillig gedoen en moet jou eed aan Hom nakom. Dink tweemaal voordat jy ‘n eed aflê want God sal jou eed teen jou hou. Jy beter dit nakom!

Deuteronomium {23:22} “Wanneer jy nie 'n gelofte aflê nie, sal jy nie skuldig wees nie, {23:23} maar as jy vrywillig 'n gelofte teenoor die Here jou God aflê, moet jy versigtig wees met wat jy sê en moet jy die gelofte nakom.”

Kom gou Jesus!

PDF weergawe