Belydenis

VaYigash

(En Hy Het Nadergekom)

Genesis 44:18 – 47:27

Esegiël 37:15 – 28

Lukas 6:12 – 16

Genesis {44:30} “As ek dan nou by u dienaar, my vader, kom en die seun nie by ons is nie — terwyl sy siel innig aan hom verkleef is — {44:31} sal hy sterwe as hy sien dat die seun daar nie is nie; en u dienaars sal die grys hare van u dienaar, ons vader, met kommer in die doderyk laat afdaal. {44:32} Want u dienaar het die seun deur borgskap van my vader verkry deurdat hy gesê het: As ek hom nie na u bring nie, sal ek lewenslank teenoor my vader skuldig staan. {44:33} Laat u dienaar dan nou tog in die plek van die seun my heer se slaaf bly, en laat die seun saam met sy broers optrek. {44:34} Want hoe kan ek na my vader optrek as die seun nie by my is nie? Mag ek maar net die ellende nie aansien wat my vader sal tref nie!”

Dit het veel van Juda vereis om eindelik verantwoordelikheid te aanvaar vir wat hy  gedoen het. Hy bely nie spesifiek sy sonde en dié van sy broers nie; hy het homself in gevaar gestel teneinde sy broer, Benjamin, te red. Hy het dit nie vir sy broer Josef gedoen nie, maar ons verneem dat Juda en sy broers inderdaad vol berou was.

Josef en sy nege broers moes veel druk verduur voordat hulle die punt van belydenis en berou bereik het; die ergste was ongetwyfeld die twintig jaar van skuldgevoel terwyl hulle by hul vader in Kanäan gewoon het. Hulle het terdeë besef dat hulle hul vader bedrieg het om te glo dat Josef dood was, verskeur deur een of ander wilde dier. Die skuldgevoel het egter toegeneem toe hulle Josef ontmoet het. Hy het hulle herken, maar hulle het hóm nie herken nie. Josef het hulle so’n moeilike tyd laat beleef - enigeen sou geknak het vanweë wat hy hulle aangedoen het. Dit kon beslis nie ‘n maklike oordeel vir die broers gewees het nie. Ek kan my nie voorstel hoe moeilik dit vir hulle moes gewees het, vanweë die druk wat Josef op hulle uitgeoefen het nie. Een broer was in die gevangenis, hulle geld is in hulle sakke teruggeplaas, wat hulle soos diewe laat lyk het en die blote gedagte om na hierdie magtige, onvriendelike Egiptiese heerser terug te keer boonop met hulle broer, Benjamin, moes uiters stresvol gewees het. Die stres moes besonder erg gewees het omdat hulle vader geweier het om Benjamin saam met hulle terug te laat gaan na Egipte. Toe hulle vader eindelik ingestem het daartoe, het hulle vader meer skuld op die broers geplaas. Dit het ook nie daar geëindig nie - met hul terugkeer na Egipte, het Josef verdere druk op hulle toegepas. Boonop het ‘n verskriklike vrees hulle verder oorval toe die onderkoning se drinkbeker in Benjamin se sak gevind is met hulle terugkeer huis toe.

Kan jy jou dit alles voorstel? Probeer jouself in die verhaal inleef. Hoe sou jy gevoel het? Kan jy jouself voorstel, hoeveel spanning en vrees hierdie skuldige broers ervaar het? Die feit is egter dat hierdie hele gebeurtenis eintlik die doel van God was. Hy het die broers van die begin tot die einde hul sonde laat besef en beweeg om van skuld tot  belydenis en berou oor te gaan.

Baie van ons voel ook skuldig oor sondes wat ons gepleeg het, maar beweeg die skuld ons tot belydenis en berou of “begrawe” ons ons skuld en verbeel ons dat dit nie soos Josef se broers s’n is nie? Gaan ons aan met ons lewens asof niks gebeur het nie?

Ek vertrou dat julle hierdie hele verhaal as ‘n tipe of beeld van Jesus en Sy broers, die Joodse volk, sal beskou. Wat ek egter graag begeer, is dat ons vandag sien as die werklike betekenis vervat in hierdie verhaal en die les wat ons almal daaruit kan leer. Die Here het Josef se broers tot op die rand geneem ten einde hulle sondes finaal te bely en berou te ervaar. Vir twintig jaar het hulle hul skuld verduur wat vir hulself pyn, lyding, siekte en ‘n gespanne verhouding met hul vader beteken het. Hoe kon hulle hul vader in die oë kyk na wat hulle hom aangedoen het?  

Dink vir ‘n oomblik na oor jou lewe. Het jy oor die jare heen onrus, pyn en lyding verduur? Het jy gevoel dat as dit nie vir teenspoed was nie, jy geluk sou beleef het nie? Is daar ‘n skuldgevoel “begrawe” in jou onderbewussyn wat moontlik vir jou angs of selfs siekte meebring? Miskien is dit God, wat jou probeer bring tot op ‘n punt om jou skuld te erken, bely en berou te toon. Dink jy dat jy God vóór kan kan wees en Hy jou eindelik sal opgee en alleen laat? Hy sal nie! Wees verseker dat Hy sal volhou om druk op jou uit te oefen, jou van een teenspoed na ‘n ander laat beleef totdat jy óf bely en berou toon óf in sonde sterf. Indien jy verkies om God te trotseer en in jou sonde te sterf, onthou die verderf is werklik. Ontvang Jesus as jou Heer en Redder, bely jou sonde betyds en verseker vir jouself ‘n plek saam met Hom in die hemel.    

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Verandering

Miketz

(Aan Die Einde)

Genesis 41:1 – 44:17

Jesaja 66:1-66:24

1 Korinthiërs 2:1-5

Genesis {42:8} "En Josef het sy broers herken, maar húlle het hom nie herken nie. {42:9} Toe dink Josef aan die drome wat hy aangaande hulle gedroom het; en hy sê vir hulle: Julle is spioene, julle het gekom om te kyk waar die land oop is. {42:10} Maar hulle het hom geantwoord: Nee, my heer, maar u dienaars het gekom om voedsel te koop. {42:11} Ons is almal seuns van een man, ons is eerlike mense; u dienaars is geen spioene nie."

Dit is die eerste keer in die Skrif waar ons verneem dat daar politieke spioene gedurende die tydperk voor Moses was. Koning Salomo was inderdaad reg toe hy gesê het:

Prediker {1:9} "Wat gewees het, dit sal daar weer wees; en wat gebeur het, dit sal weer gebeur, en daar is glad niks nuuts onder die son nie."

Die vernaamste spioene in die Skrif is die twaalf stamhoofde wat deur Moses gestuur is om die land Kanaän te gaan verken - dit het beslis nie goed afgeloop nie! Ons lees ook in die Skrif dat die Fariseërs spioene gebruik het om ondersoek in te stel en meer van die Man van Galilea te gaan uitvind. Hulle het ook spioene gebruik om redes te vind teneinde Hom van ‘n ernstige misdaad aan te kla; hulle wou Jesus dood en uit die pad hê. Alle lande van die wêreld gebruik spioene om inligting of ‘n sekere tipe voordeel oor vreemde regerings te bekom. Dit maak egter nie saak of hulle vriend of vyand is nie, lande spioeneer steeds op mekaar. Hedendaagse Israel gebruik ook spioene. Een van die bekende spioene Jonathon Pollard, is onlangs eers vrygelaat na dekades in gevangeskap in die Verenigde State. Die mees bekende spioen in Israel was Eli Cohen, wat van 1961 - 1965 op Sirië gespioeneer het en aansienlike voordele vir Israel oor Sirië teweeggebring het; trouens, in elke stad in Israel is ‘n straat na hom vernoem.

Wanneer hulle in hegtenis geneem word, erken niemand dat hulle spioene was nie, tensy hulle miskien gevang word terwyl hulle op die land spioeneer waar marteling aangewend word om ‘n bekentenis af te dwing. Ongelukkig ontken ‘n land vir wie hulle spioeneer het in meeste gevalle, dat die spioenasie vir hulle geskied het of selfs dat die spioene aan hulle bekend is en word sodanige spioene aan hulle eie genade oorgelaat om hulself te verdedig. Ek beskou dit as ‘n prys wat ‘n mens moet betaal om ‘n spioen te wees.

Ons kan met redelike sekerheid aanvaar dat spioenasie betreklik algemeen in die antieke Midde-Ooste was en selfs moontlik ‘n probleem tydens Josef se onder-koningskap in Egipte was. Indien dit nie die geval was nie, is ek seker dat Josef iets anders sou gekies het om sy broers van te beskuldig. Dit is egter nie die feit dat Josef sy broers van spioenasie beskuldig het, wat my opgeval het nie, maar wel sy broers se reaksie op die beskuldiging

Genesis {42:11} "Ons is almal seuns van een man, ons is eerlike mense; u dienaars is geen spioene nie."

Dit is beslis seker dat sy broers nie besef het vir wie hulle dit gesë het nie - Josef het geweet dat hulle enigiets behalwe eerlike manne was! Hulle het, trouens, pas vantevore vir hom gelieg deur te insinueer dat hy dood was, terwyl hulle hom op hartelose wyse teen ‘n wins verkoop het aan ‘n groep Midianiete. Ongeag hiervan, glo ek egter dat hierdie tien manne hulself werklik as eerlike mense beskou het, ten spyte van die skuld, waaronder hulle verkeer het vanweë die onreg wat hulle alles aan hulle broer Josef, gedoen het. Dit is tog verbasend welke verwronge beeld ons aangaande onsself in ons gedagtes kan versin.

Kan jy nog onthou wat jy van jouself gedink het voordat jy gered is? Toe het geeneen van ons onsself as sondaars beskou nie! Ek weet nie van julle nie, maar ek het myself deurgaans as ‘n goeie persoon beskou. Na my mening was ek meelewend, vrygewig, liefdevol, bedagsaam, onselfsugtig en ‘n lojale vriend of, so het ek gedink totdat ek gered is. Toe het ek myself gesien, soos wat God my sien -  dít was nie aangenaam nie. Selfs noudat ons gelowiges is, ten spyte daarvan dat ons almal nog veel het wat uit ons lewens verwyder moet word, beskou meeste van ons - daarvan is ek oortuig onsself as beter as wat ons werklik is.

Die probleem met Josef se broers, wat ook ons probleem is, is dat ons onsself beoordeel volgens ons eie maatstawe in plaas van God s’n. Josef was deeglik bewus van die feit met wie hy te doen gehad het, maar by sy broers het dit ontbreek. Josef moes hulle dus eers deur die skyn lei voordat hulle finaal besef het dat hulle na alles nie sulke “eerlike manne” was nie.

Josef, weet ons, is ‘n sinnebeeld van Jesus die Messias. Daarom, as ons oorweeg wat Josef moes doen om sy broers se oë te open vir die realiteit van hulle ware aard, dink net wat Jesus moontlik aan jou moes gedoen het om jou ware aard bloot te lê. My raad is, selfs indien jy gered is en in Jesus die Messias glo as jou Here en Redder, bely dat jy nog lank nie volmaak is nie en vra  die Here om jou saggies tot ‘n verandering te lei.  

Kom gou Jesus!

 

PDF weergawe

Onguns

Vayeshev

(En Hy Het Gewoon)

Genesis 37:1-40:23

Amos 2:6-3:8

Handelinge 7:9-16

Genesis {38:7} "Maar Er, die eersgeborene van Juda, het die Here mishaag. Daarom het die Here hom laat sterwe. {38:8} Toe sê Juda vir Onan: Gaan in by die vrou van jou broer en sluit die swaershuwelik met haar en verwek vir jou broer 'n nageslag. {38:9} Maar Onan het geweet dat die nageslag nie syne sou wees nie; daarom het hy, elke keer as hy by die vrou van sy broer ingaan, dit op die grond verderwe om vir sy broer geen nageslag te gee nie. {38:10} En dit was verkeerd in die oë van die Here wat hy gedoen het; daarom het Hy hom ook laat sterwe. {38:11} Toe sê Juda vir Tamar, sy skoondogter: Bly 'n weduwee in die huis van jou vader totdat my seun Sela groot is. Want hy het gedink: Anders sterwe hy ook soos sy broers! So het Tamar dan gaan woon in die huis van haar vader."

Hierdie verhaal oor Juda en sy skoondogter,Tamar, het blykbaar hoegenaamd geen verband met die verhaal, wat dit voorafgegaan het oor Josef nie. Dit kom voor asof God dit net hier ingevoeg het, uit nêrens nie, om ‘n verhaal binne ‘n verhaal te skep. Waarom het God dit gedoen? Dit lyk asof dit geheel-en-al nie hier hoort nie.

Josef is deur sy broers geneem en uiteindelik verkoop aan die Midianiete, ‘n gebeurtenis wat ons weet geheel-en-al deur God beskik is. Alles het presies verloop soos dit moes - selfs die gedeelte waar Juda ‘n profytmakende skema voorgestel het, in plaas daarvan dat sy broer in ‘n droë put van dors sterf! Vreemd soos dit mag blyk, is dit om hierdie rede dat die verhaal van Juda en Tamar hier ingevoeg is. Netsoos elke gebeurtenis in Josef se lewe deur God beskik was, was dit ook in Juda se geval so. Dit was vir Juda bestem om ‘n leier te word en om die koningsafkomslyn te vorm waaruit Jesus die Messias gebore moes word. Voordat dit kon gebeur, moes God ‘n belangrike taak in Juda se lewe laat plaasvind. Nie net het hy teen God gesondig deur sy broer te verkoop nie, maar ook nie die opdrag van God gehoorsaam deur met ‘n Kanaänietiese vrou te trou en kinders by haar verwek nie.

Eksodus {21:16} "En hy wat 'n mens steel en hom verkoop — of as hy in sy besit gevind word — dié moet sekerlik gedood word."

Juda se sonde het hom egter ingehaal en die Here se oordeel het op hom gerus. Dit was dus vir Juda nodig om berou te toon oor sy sondes en vergifnis te ontvang. In plaas van die prys van die dood te betaal, het sy seuns daarvoor geboet omdat hulle in die oë van God buite-egtelike kinders was. Dit was Juda se huwelik met die Kanaänietiese vrou wat God laat besluit het om die kinders van Israel uit die land van Kanaän te verwyder en hulle in Egipte te vestig. Afgesonderd in Egipte, sou hulle nie ondertrou nie; hulle was herders en die Egiptenare was bevooroordeeld teen daardie minderwaardige beroep. Dus alleen gelaat en heeltemal op hulle eie, sou Israel groei in die volk wat God hulle beskik om te wees.

Eksodus {34:12} “Neem jou in ag dat jy geen verbond sluit met die inwoner van die land waarin jy kom nie; sodat hy nie miskien 'n strik by jou word nie. {34:13} Maar hulle altare moet julle omgooi en hulle klippilare verbrysel en hulle heilige boomstamme afkap. {34:14} Want jy mag jou nie neerbuig voor 'n ander god nie; want die Here se Naam is Jaloers — 'n jaloerse God is Hy {34:15} Sluit tog nie 'n verbond met die inwoner van die land nie! As hulle agter hulle gode aan hoereer en aan hulle gode offer, sal hy jou uitnooi, en jy sal van sy offer eet; {34:16} en jy sal van sy dogters neem vir jou seuns, en sy dogters sal agter hulle gode aan hoereer en jou seuns agter hulle gode aan laat hoereer.”

Juda se ondervinding met Tamar, was vir hom ‘n erge ontnugtering - één wat hom die lewens van sy twee seuns gekos het. Die blootstelling van sy sonde, het ‘n uitwerking van nederigheid op Juda gehad en ‘n vername rol gespeel in sy gereedmaking vir toekomstige vernedering en belydenis voor die Onderkoning van Egipte - sy broer Josef!

Daar is ‘n aantal lesse te leer uit Juda se ondervinding met Tamar, wat waarskynlik die rede was waarom dit hier ingevoeg is. Die eerste is ‘n bekragtiging van die Skrif, wat soos volg lui:

Eksodus {20:5} "Jy mag jou voor hulle nie neerbuig en hulle nie dien nie; want Ek, die Here jou God, is 'n jaloerse God wat die misdaad van die vaders besoek aan die kinders, aan die derde en aan die vierde geslag van die wat My haat;"

‘n Verdere les het betrekking op die eerste les, naamlik dat ons daarop gewys word hóé belangrik dit is om nie in onguns by God te raak nie, want Sy plan en doel vir ons lewens sal altyd vervul word ongeag welke gevolge ons moontlik moet verduur langs die weg van ons ongehoorsaamheid aan Sy gebooie.

Laastens, voordat God ons in ‘n leierskap-posisie kan plaas, moet ons ons eie tekortkominge kan erken.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Ontvlugting

VaYislach

(En Hy Het Gelewe)

Genesis (BeReshit) 37:1-40:23

Hoshéa {11:7-12:12}

Obadja {1:1-21}

1 Korinthiërs {5:1-13}

Openbaring {7:1-12}

Genesis {36:9} "Hy is in hierdie huis nie groter as ek nie en het my niks onthou nie behalwe u, omdat u sy vrou is; hoe kan ek dan hierdie groot kwaad doen en sondig teen God? {36:10} En nadat sy met Josef dag ná dag gespreek het, en hy na haar nie wou luister om by haar te lê om met haar gemeenskap te hou nie, {36:11} kom hy eendag in die huis om sy werk te doen terwyl niemand van die huisgenote binne was nie. {36:12} Toe gryp sy hom aan sy kleed en sê: Kom hou gemeenskap met my. Maar hy het sy kleed in haar hand laat agterbly en gevlug en na buite geloop. {36:13} Toe sy dan sien dat hy sy kleed in haar hand laat bly en buitentoe gevlug het, {36:14} roep sy na haar huisgenote en sê aan hulle: Kyk, hy het vir ons 'n Hebreeuse man hier gebring om met ons gek te skeer; hy het na my gekom om met my gemeenskap te hê, en ek het hard geskreeu;"

Dit was vir my interessant dat hierdie Parasha eindig met ‘n gedetaileerde beskrywing van van die geskiedenis, afstammelinge en geslagregister van Esau. Esau, soos ons bewus is, is die vader van Edom. Edom, na wat ons verneem, was ook woonagtig in Berg Seir, wat die huidige Jordanië is Ofskoon die Edomiete, wat regstreeks verwant was aan Israel, het hulle nooit goeie verhoudings met mekaar gehad nie; trouens, toe die Assiriërs die Noordelike Koninkryk van Israel aangeval het, het Edom tussenbeide getree en elke Israeliet, wat probeer vlug het, vermoor. Juis hieroor het die Here Edom veroordeel.

Esegiël {25:12} "So sê die Here Here: Omdat Edom wraaksugtig gehandel het teen die huis van Juda en hom baie skuldig gemaak het en hom op hulle gewreek het — {25:13} daarom, so sê die Here Here: Ek sal my hand uitstrek teen Edom en daaruit mens en dier uitroei; en Ek sal dit 'n puinhoop maak van Teman af, en tot by Dedan sal hulle deur die swaard val."

Joël {3:19} "Egipte sal 'n woesteny word, en Edom 'n woeste wildernis wees, weens die geweld wat hulle die kinders van Juda aangedoen het, dat hulle onskuldige bloed in hul land vergiet het."

Konings Saul, Dawid en Salomo het tydens hulle onderskeie regerings Edom verslaan en hul gebied beset. Tog het die Here Sy belofte vervul deur die land Kanaän aan Israel te skenk, maar het Moses uitdruklik beveel om Edom alleen te laat. Waarom sou Hy dit gedoen het? 

Deuteronomium {2:2} "Toe het die Here met my gespreek en gesê: {2:3} Julle het lank genoeg om hierdie gebergte getrek. Draai noordwaarts weg {2:4} en gee aan die volk bevel en sê: Julle gaan trek deur die grondgebied van julle broers die kinders van Esau wat in Seïr woon, en hulle sal vir julle vrees; pas dan goed op; {2:5} begeef julle nie in die oorlog teen hulle nie, want Ek sal julle van hulle land selfs nie 'n voetbreed gee nie; want Ek het aan Esau die gebergte Seïr as 'n besitting gegee." 

Dit is wat God aan Esau beloof het, selfs al het konings Saul, Dawid en Salomo die Edomiete verslaan. Uiteindelik het die Edomiete egter in opstand gekom en hulle bevry van onder Israel.

‘n Paar duisend jaar verder in die toekoms, vind ons dat Jordanië ‘n vredesverbond met Israel aangegaan het, alhoewel dit maar ‘n baie twyfelagtige verbond is. Dit laat ‘n mens wonder waarom die Here aan die afstammelinge van Esau soveel ruimte in Sy Woord geskenk het. Ek veronderstel dat die antwoord te vinde is in die Skrifgedeelte hieronder. Hierdie gedeelte het betrekking op die Verdrukkingstydperk waneer die Anti-chris en sy leërmagte Israel sal binneval:

Daniël {11:40} "Maar in die tyd van die einde sal die koning van die Suide met hom in botsing kom, en die koning van die Noorde sal op hom afstorm met rydwaens en perderuiters en baie skepe, en hy sal daarmee in die lande inkom en instroom en dit oorvloei. {11:41} Hy sal ook kom in die Pragtige Land, en baie sal struikel; maar hierdie volke sal uit sy hand vryraak: Edom en Moab en die beste deel van die kinders van Ammon.”

Die vraag ontstaan dus waarom Edom (Jordanië) uit die hande van die Anti-chris sal ontsnap? Daar word geglo dat in die eindtye wanneer die anti-Chris Israel aanval, vlugtelinge uit die land na Petra in Jordanië sal vlug vir veiligheid en dat hulle deur die Jordaniërs ontvang sal word. Hedendaagse Petra word geag om die hoofstad van Edom te gewees het. Die Skrif meld dit egter nie by naam nie, maar wel by name Bozrah. Bozrah, die koninklike stad van Edom, word beskou as die moderne Petra omdat die beskrywings van dié stede perfek ooreemstem.

Openbaring {12:14} "maar die twee vlerke van die groot arend is aan die vrou gegee, sodat sy na die woestyn, na haar plek, kon vlieg, waar sy uit die gesig van die slang onderhou word, 'n tyd en tye en 'n halwe tyd.”

Dit is die indruk wat ek kry. Die kinders van Israel vlug voor die aanslag van die Anti-chris leërmagte na die wildernis en gaan na Petra, in die Skrif Bozrah. Dit is om hierdie rede dat ons die volgende deur Jesaja meegedeel word:

Jesaja {63:1} "Wie is dit wat daar aankom uit Edom, met bloedrooi klere uit Bosra? Hy daar, pragtig in sy gewaad, wat agteroor buig in die volheid van sy krag? Dit is Ek wat in geregtigheid spreek, wat magtig is om te verlos. {63:2} Waarom is u gewaad so rooi, en u klere soos dié van een wat die wynpers trap? {63:3} Ek het die pers alleen getrap, en van die volke was niemand by My nie; en Ek het hulle getrap in my toorn en hulle vertrap in my grimmigheid, sodat hulle lewensap op my klere gespat en Ek my hele gewaad bevlek het. {63:4} Want die dag van wraak was in my hart, en die jaar van my verlossing het gekom. {63:5} En Ek het uitgekyk, maar daar was geen helper nie; en Ek het My verbaas, maar daar was niemand wat ondersteun nie. Toe het my arm My gehelp en my grimmigheid het My ondersteun.{63:6} En Ek het volke vertrap in my toorn en hulle dronk gemaak in my grimmigheid; en Ek het hulle lewensap op die aarde laat afloop."

Jesus gaan nie eerste na die Olyfberg waneer Hy na die aarde toe kom nie, soos baie glo en leer. Hy sal eerste in Bozrah aankom. Diegene wat daar skuil, bevry en dan Sy weg na Jerusalem oopveg met Sy leërmagte en die leërmagte van die anti-Chris verslaan terwyl Hy Sy weg oopstry na die Heilige Stad. Daarna sal Hy die Olyfberg opgaan, soos beskrywe in hierdie Skrifgedeelte:

Obadja {1:21} "Dan sal daar verlossers die berg Sion opgaan om die gebergte van Esau te oordeel, en die koninkryk sal aan die Here toebehoort.”

Die Berg van Esau is nie werklik ‘n berg in Edom nie, maar wel ‘n verwysing na die heidense nasies van die wêreld. Dit dui ook op die volgende Skrifgedeelte in Mattéüs wat soos volg lui:

Mattèüs {25:31} "EN wanneer die Seun van die mens in sy heerlikheid kom en al die heilige engele saam met Hom, dan sal Hy op sy heerlike troon sit; {25:32} en voor Hom sal al die nasies versamel word, en Hy sal hulle van mekaar afskei soos die herder die skape van die bokke afskei;”

Kom Spoedig Here Jesus, verlos ons en die hele Israel van haar moeilikhede!!

PDF weergawe

Name

Vayetze

(En Hy Het Uitgegaan)

Genesis 28:10 – 32:2

Hosea 13:16 – 14:10

Johannes 1:43 – 51

Dit wil voorkom asof aan Jakob (Ya’akov) toegekom het wat hy verdien het: Die bedrieër is toe self bedrieg. Dit is die standaardvertolking van hierdie Skrifgedeelte en sekerlik, met inagneming van Jakob se karakter, skyn dit geldig te wees. Die vraag ontstaan egter: het Laban (Lavan) doelbewus probeer om Jakob te kul of te bedrieg? Ek glo egter nie dit was die geval nie. Dit stel my na alle waarskynlikheid teenoor die meeste kommentaar - ten minste dié waarvan ek bewus is.

Genesis {29:25} "En die anderdagmôre — daar was dit Lea! Daarom het hy aan Laban gesê: Wat het u my nou aangedoen? Was ek nie vir Ragel by u in diens nie? Waarom het u my dan bedrieg?"

Dit is in hierdie gedeelte waar ons Jakob se ware hart sien. Bedrieërs verkeer altyd onder die indruk dat ander mense hulle probeer bedrieg. Dieselfde geld vir leuenaars: hulle dink altyd mense lieg vir hulle, leuenaars glo of vetrou niemand nie. Jakob was inderdaad ‘n bedrieër met die gevolg dat toe hy Lea in plaas van Ragel as vrou gekry het, hy dadelik gemeen het dat Laban hom bedrieg het, maar soos ek hier bo gesê het, glo ek nie dat dit die geval was nie. Laban se antwoord op Jakob se beskuldiging is wat my dit laat glo

Genesis {29: 26} "En Laban antwoord: Dit is hier by ons nie die gewoonte om die jongste voor die oudste weg te gee nie." 

Dit was dus streeksgebruik en het moontlik reeds lank gegeld, dat die ouer dogter vóór ‘n jonger een moes trou. Aangesien huwelike altyd gebruiklik gereel was, sou dit ‘n baie eenvoudige praktyk gewees het om te volg. Laban spesifiseer dat dit die praktyk by hulle was; Dit was egter ‘n algemene gebruik tussen al die Midde-Oosterse volkere in Jakob se tyd. Nou sal julle moontlik kan redeneer dat Laban vir Jakob moes ingelig het dat hy eers met Lea móés trou voordat hy Ragel as vrou vir hom kon gee. Aangesien dit ‘n algemene praktyk in die hele Midde- Ooste was, meen ek dat hy onder geen verpligting was om dit na te kom nie. Jakob moes dit besef het! Is dit nie die geval dat bedrieërs uiteindelik hulself bedrieg nie?

Toe ek en my vrou aanvanklik Israel begin besoek het - jare voordat ons Aliyah gedoen het (daarheen verhuis het), het ons altyd ‘n voertuig gehuur om in die land rond te reis. Een jaar, terwyl ons met die hoofweg gereis het, is ons deur die polisie voorgekeer. Wat was my oortreding? Ek het bestuur sonder dat my hoofligte aangeskakel was. Dit was gedurende November en ek was nie vertroud met die Israeliese wetgewing nie wat vereis het dat alle voertuie se hoofligte bedags aangeskakel moes wees wanneer op die hoofweg gereis word. Hierdie wet het van November tot April gegeld. As toeris, was ek nie daarvan bewus nie. Alle voertuie in Kanada se hoofligte moes outomaties aangeskakel bly sodra die voertuig aangeskakel word, met die gevolg dat dit nooit eers by my opgekom het om te sorg dat die hoofligte aangeskakel moes word nie. Ofskoon die polisiebeampte verstaan het dat ek ‘n toeris was, het hy skynbaar nie veel omgegee nie - dit was slegs deur God se genade dat ek nie beboet is nie en kon ons ons reis voortsit. Nodeloos om te sê, was ek baie ontsteld dat die voertuigverhuuringsmaatskappy nagelaat het om my in te lig dat die hoofligte aangeskakel moes wees wanneer daar op die hoofweg gereis word. Ek was vanselfsprekend van plan om my misnoeë aan hulle te kenne te gee toe ek die voertuig terug besorg het, maar het toe besef dat die maatskappy eintlik onskuldig was. Nietemin moes hulle my vooraf gewaarsku het, maar dan sou hulle my oor al die dosyne verkeersreëls,- regulasies en - wette , wat aan Israel uniek is, moes ingelig het; Nee, dit was nie hulle verantwoordelikheid nie. Ek het ‘n voertuig in ‘n vreemde land gehuur en elke land beskik oor hulle besondere bestuurswette en - reëls. Dit was eintlik my verantwoordelikheid om, voordat ek ooit Kanada verlaat het, navorsing te doen oor welke wette en regulasies in Israel gegeld het sodat ek dit nie onwetend sou oortree nie. Na alles, is onkunde van die wet, geen geldige verdediging in enige land nie.

Jakob mag moontlik nie van dieselfde streek as sy oom Laban gewees het nie, maar hy was inderdaad Midde-Oosters en sou die gebruike van die land moes geken het. Onkunde van die wet is hoegenaamd geen verskoning nie! Jakob was nie bedrieg nie; die bedrieër het homself bedrieg!

Ons behoort almal daarvan bewus te wees te wees dat die name van die Bybel besonder veelbetekenend is. Heel dikwels dra die Bybelse name wat in verhale gebruik word, ‘n bykomende betekenisvolle boodskap van die verhaal. Dit is dus die geval met die verhaal van Jakob en Laban.

Geeneen, selfs nie in die Bybelse tye nie, sou hulle ‘n kind die die naam van ”slinks” of “berieër” (=Jakob) gegee het, wat Ragel wel gedoen het nie. Ons sien dieselfde met Naomi se twee seuns wat, volgens die boek Rut, voortydig oorlede is: Maglon wat “siekte” beteken en Giljon wat “uitwissing” beteken: beswaarlik name wat ‘n moeder haar kinders sou noem. Ook Abigail, koning dawid se vrou, se gewese man, is Nabal genoem, wat “skelm” beteken. Sou julle ooit kon dink om julle seuntjie “skelm” te noem? Dit is dus interessant hoe die verhaal van Jakob en Laban onderskeid gemaak het tussen die karaktereienskappe van dié twee manne deur die gebruik van letterlike name.

Ons het altyd geleer dat Jakob die slagoffer van die verhaal was: die een wat deur sy oom uitoorlê is , maar dit mag nie die geval in die oë van God wees nie. Soos ons weet, beteken Jakob “slinks” of “bedrieër”. Laban, aan die anderkant, beteken “wit”- ‘n simbool van eerlikheid en reinheid. Kan God ons hier iets meedeel deur die letterlike gebruik van hulle name? Ja; trouens Hy doen dit. Daar is ‘n ander sy, ‘n anderkant aan hierdie verhaal tussen Jakob en Laban; vir Laban betekenis gesien deur sý oë en deur die gebruike van sy tyd. Sy kant is verborge vir die ongeoefende oog, in die name van die karakters wat spesefiek deur die skrywer aan hulle gegee is; ‘n betekenis wat blyk wanneer ons hulle name met die lewe en gebruike, wat in die Bybelse tye beoefen is, kombineer. 

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Strepe

Toldot

(Geslagte) 

Genesis 25:9 – 28:9

Maleagi 1:1–2:7 

Romeine 9:1 – 13

Genesis {26:6} "So het Isak dan in Gerar gebly. {26:7} En toe die manne van die plek hom na sy vrou vra, antwoord hy: Sy is my suster. Want hy was bang om te sê: My vrou — anders sal die manne van die plek, so het hy gedink, my miskien doodmaak ter wille van Rebekka; want sy was mooi van aansien. {26:8} En toe hy al ’n lang tyd daar was, kyk Abiméleg, die koning van die Filistyne, deur die venster uit en sien hoe Isak speel met Rebekka, sy vrou. {26:9} En Abiméleg het Isak geroep en gesê: Kyk, sy is dan tog jou vrou! Hoe kon jy dan verklaar: Sy is my suster? En Isak antwoord hom: Ja, ek het gedink ek kan miskien om haar ontwil my lewe verloor! {26:10} En Abiméleg sê: Wat het jy ons nou aangedoen? Hoe maklik kon een van die mense met jou vrou gemeenskap gehad en jy ’n skuld oor ons gebring het!"

Die “Ek Ook” - beweging in onlangse tye, het beklemtoon hoe boos en immoreel die wêreld is waarin ons vandag lewe. Die wêreld was egter so vanaf die begin van tyd. Op één tydstip was dit so erg dat die Here die hele mensdom moes vernietig deur ‘n vloed en slegs agt mense is geskik bevind om dit te oorleef. Ons weet nie presies wat die mate van boosheid was waarin die wêreld toe verkeer het nie. Dit moes veel erger gewees het in vergelyking met wat ons vandag verduur dat die Here so drasties opgetree het. Boosheid van hierdie omvang, sal egter weer die aarde teister; dit sal ‘n boosheid wees wat die Here sal besiel om die ganse aarde te vernietig, maar hierdie keer met vuur.

2 Petrus {3:10} "Maar die dag van die Here sal kom soos ’n dief in die nag, waarin die hemele met gedruis sal verbygaan en die elemente sal brand en vergaan, en die aarde en die werke wat daarop is, sal verbrand.{3:11} Terwyl al hierdie dinge dan vergaan, hoedanig moet julle nie wees in heilige wandel en godsvrug nie? — {3:12} julle wat die koms van die dag van God verwag en verhaas, waardeur die hemele deur vuur sal vergaan en die elemente sal brand en versmelt."

Ten spyte van die boosheid in die wêreld sedert die tyd van Adam en Eva, dui die gedeeltes in Genesis 26:6-10 aangehaal, dat daar altyd in een of ander vorm, ‘n skyn van moraliteit was. Koning Abimeleg was ‘n Filistyn ‘n afgod-aanbidder en het beslis nie geweet of geglo in die God van Israel nie, maar tog vind ons in hierdie Parasha die volgende verklaring deur hom aan Isak:

Genesis {26:10} "En Abiméleg sê: Wat het jy ons nou aangedoen? Hoe maklik kon een van die mense met jou vrou gemeenskap gehad en jy ’n skuld oor ons gebring het!"

Voordat ek in Jesus die Messias geglo het, was my lewe gevul met allerlei sondige dade; moreel, finansieel en spiritueel (deur spiritueel, bedoel ek dat ek by die okkult betrokke was). Nietemin, ten spyte van my onskuldige aard, was daar dinge, beslis sondige dade (dinge wat my vriende gedoen het), wat ekself nooit sou gedink het om te doen nie of selfs gedink het om in dáárdie tyd te doen nie. Ek was immoreel, oneties en sondig, tog sou ek neergekyk het op mense wat dinge gedoen het wat ek gedink het ek nooit sou doen nie. So onskuldig (naief) soos wat ek was, het ek egter gevind dat ek dit eindelik tog ook sou doen.

Die Filistyne was ‘n bose, moordadige, immorele volk. Tog lees ons hier oor iets wat hulle nie sou doen nie of tenminste, koning Abimeleg gedink hy nie sou doen nie.Hy het geweier om by ‘n ander man se vrou te slaap. Is dit nie netsoos ons is om ons morele, etiese en spirituele perke te kies en keur nie? “Ek sal dít doen, maar nooit dát nie. Ek sal mense op hierdie wyse behandel, maar nooit op daardie wyse nie. Ek sal nooit soos so en so wees of doen wat hulle doen nie. Dan sowat ‘n jaar of twee later, vind ons dat ons presies doen wat ons in die verlede as ondenkbaar beskou het. Dit is hoedat sonde te werk gaan - dit is hoe die Satan op ons inwerk! 

Die enigste wat hierdie sondesiklus kan breek (dit het vir my gewerk), is om Jesus die Messias as julle Heer en Redder aan te neem: “Heer”, deur julle lewe aan Hom oor te gee en “Redder”, deur Hom met julle siele te vertrou. Dit is die enigste hoop wat enigeen het om bevry te word van ‘n lewe van morele, etiese en spirituele boosheid.

Beskou jy jouself as nie juis so ’n slegte persoon nie? Moontlik is dit omdat jy jouself met ander slegte mense vergelyk in plaas daarvan om jouself met God en Sy norm, soos in Sy Bybel uiteengesit, vergelyk. In die verlede het ek myself ook met ander vergelyk en myself as ‘n nie te slegte persoon beskou nie. Ek het myself oortuig dat ek nie sulke vreeslike dinge soos my vriende en kennise sou doen nie, maar tog gevind dat ek dit wel doen. Ek sou waag om te sê dat dít is wat die moordadige afgodsaanbidder, Abimeleg, miskien van homself gedink het toe hy Isak bersipe en die streep getrek het deur nie by ‘n ander man se vrou te slaap nie. Ongelukkig is dít wat baie mense doen; hulle trek denkbeeldige strepe ten opsigte van hulle eie moraliteit totdat hulle sonde in die lig van Jesus blootgelê word. Dit is dán wanneer hulle besef dat hulle intussen hulself bedrieg het. 

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Huwelik

Chayei Sarah

(Sara Het Gelewe)

Genesis 23:1-25:18

1 Konings 1:1-31

1 Korinthiërs 15:50-57

Genesis {23:1} “En die lewensdae van Sara was honderd sewe en twintig jaar. Dit was die lewensjare van Sara. {23:2}  En Sara het gesterwe in Kirjat-Arba, dit is Hebron, in die land Kanaän; en Abraham het gekom om oor Sara te rouklaag en haar te beween. {23:3}  Daarna het Abraham opgestaan, van sy dode af weg, en met die seuns van Het gespreek en gesê: {23:4}  Ek is ‘n vreemdeling en bywoner onder julle. Gee my ‘n graf as besitting by julle, dat ek my dode van my af weg kan begrawe.”

Ek is ‘n voorstaander van éénmaal getroud, altyd getroud (dit is vanselfsprekend totdat die dood ons skei)! Dit is my filosofie dat dit drie persone (man/vrou en Jesus) neem om ‘n huwelik te laat slaag en slegs twee (man en vrou) om dit op die rotse te laat beland. Ongeag dus wat jy dink oor wat ek in hierdie kommentaar sê, dit is my standpunt en sal nie verander nie.

Interessant genoeg het talle heiliges van die Bybel wankelrige huweliksverhoudings gehad. Moses en sy vrou Sippora, soos ons bewus is, het ‘n meningsverskil oor die besnydenis van hul seun gehad en dit het tot ‘n breuk in hul verhouding gelei. Moses se skoonvader, Laban, het hulle egter weer versoen. Nietemin is daar in die Skrif geen aanduiding dat die versoening hoegenaamd permanent was nie. In hierdie Parasha verneem ons dat Sara in Hebron oorlede is, terwyl ons in verlede week se Parasha gelees het, dat Abraham in Berséba gewoon het. Met vandag se hoofweë is dié twee stede slegs 45 minute van mekaar af oftewel ‘n rit (sonder verkeer) wat agt-en-twintig minute duur. In die tyd van Abraham was egter ‘n aansienlike afstand deur die wildernis en boonop ‘n moeilike en opdraande reis deur ‘n bergagtige gebied – veral vir ‘n bejaarde man soos Abraham. Dus het hulle nie meer saamgewoon nie!

Genesis {22:19} “En Abraham het na sy dienaars teruggekeer; en hulle het klaargemaak en saam na Berséba gegaan. En Abraham het in Berséba bly woon.”

Die rabbis glo egter dat Abraham en Sara uiteen is oor die akida (binding) van Isak. Dit was ten spyte van die feit dat Isak blykbaar reeds in sy dertigs was toe die akida plaasgevind het. Indien ons egter die mening van die rabbis as waarheid aanvaar, beteken dit dat sowel Moses as Abraham met hul vrouens geredeneer en uitmekaar is oor onenigheid rakende hulle kinders. Kinders is wel belangrik maar behoort glad nie tussen hul ouers, wat mekaar liefhet en God in hul huwelik het, te kom nie.

Dit laat my ongetwyfeld wonder oor hierdie groot Godsmanne, wat sulke vername rolle in die Bybelgeskiedenis vertolk het. Wat het dan in hul lewens ontbreek en / of in hul huweliksverhoudings wat slegs deur skeiding opgelos kon word? Ek wil nie graag één party uitsonder nie, maar indien ons beide (Abraham en Moses) se situasies van naderby beskou, is daar inderdaad één opvallende ooreenkoms. In albei gevalle was hul kinders betrokke.

Ek maak grootliks op my vrou se mening staat en ofskoon ek altyd ernstige oorweging daaraan skenk, is ons dit eens dat die finale besluit – sonder uitsondering – altyd myne moet wees. Dit mag vir sommige mense miskien vreemd klink, maar my vrou besef dat ek ‘n vroom, Godvresende man is en nooit ‘n vername besluit sal neem voordat ek God nie éérs in gebed en indien nodig, deur te vas, geraadpleeg het nie. Moontlik is die verskil tussen mý vrou en die vrouens van Moses en Abraham, dat sy met dieselfde Heilige Gees (Ruach HaKodesh) vervul is as waarmee ek vervul is. Derhalwe erken sy dit wanneer God deur my werk of wanneer ek deur my vlees gelei word. Dit was nie die geval met beide Sippora en Sara nie. Daar is geen aanduiding dat hulle met die Heilige Gees vervul was nie. Ons moet egter onthou dat die Gees in daardie tyd van die geskiedenis nie op alle vlees uitgestort is nie. Soos ons bewus is, was dit eers met die Shavuot in die eerste eeu, na die hemelvaart van die opgestane Jesus die Messias, dat die Heilige Gees op alles vlees uitgestort is, op diegene wat Jesus die Messias as hul Here en Redder aanvaar het. Voor dié tyd het die Gees gerus op slegs diegene, op wie die Here dit bestuur het en selfs dan, het dit volgens die wil van die Here, gekom en gegaan, volgens Sy wil.

Dit voer ons terug na die beginpunt waar ek gesê het dat dit drie persone neem om ‘n huwelik te laat slaag en slegs twee om dit op die rotse te laat beland. Dit wil dus vir my voorkom asof in die huwelike van sowel Sippora as Sara, die Derde Persoon ontbreek het!

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Gasvryheid

VaYera

(En Hy Het Verskyn)

Genesis 18:1 – 22:24
2 Konings 4:1 – 37

2 Petrus 2:4 – 11

Genesis {19:1} “EN die twee engele het in die aand in Sodom aangekom, terwyl Lot in die poort van Sodom sit; en toe Lot hulle sien, het hy opgestaan om hulle tegemoet te gaan en hom gebuig met die aangesig na die aarde toe {19:2} en gesê: Kyk tog, my here, draai tog uit na die huis van u dienaar en bly die nag oor en was u voete; dan kan u vroeg opstaan en u reis voortsit. Maar hulle antwoord: Nee, ons sal op die plein vernag. {19:3} Maar hy het baie by hulle aangehou, sodat hulle na hom uitgedraai en in sy huis gekom het. En hy het vir hulle ’n maaltyd berei en ongesuurde koeke gebak, en hulle het geëet. {19:4} Hulle het nog nie gaan slaap nie toe die manne van die stad, die manne van Sodom, die huis omsingel: jonk en oud, die hele bevolking, almal saam. {19:5}En hulle het na Lot geroep en aan hom gesê: Waar is die manne wat vannag na jou gekom het? Bring hulle na ons toe uit, dat ons hulle kan beken. {19:6} Daarop gaan Lot na hulle toe uit voor die ingang en sluit die deur agter hom toe {19:7} en sê: My broers, moet tog nie kwaad doen nie. {19:8} Kyk tog, ek het twee dogters wat geen man beken het nie; laat ek dié na julle uitbring, en doen met hulle soos dit goed is in julle oë. Net aan hierdie manne moet julle niks doen nie, want daarom het hulle onder die skaduwee van my dak ingekom.”

Ek gaan eerstens kommentaar lewer oor die verse aan die begin van hierdie Parasha, waar Abraham met God onderhandel het om Sodom te spaar. Ek het al dikwels gewonder waarom Abraham nie aangehou het om met God te beding oor die aantal regverdiges in Sodom en Gomorra om van die vernietiging gespaar te word nie. Waarom het hy by tien opgehou en nie verder na miskien drie nie? Ek veronderstel dit was van die begin af die Here se bedoeling om Lot en sy gesin te spaar maar verder almal te vernietig vanweë hulle goddeloosheid; soos wat Hy eweneens met Noag se geslag gedoen het. Die vraag is maar was selfs Lot dit werd om gered te word? Oor die algemeen sou mense “NEE” kon gesê het, omdat hy so gewillig was om sy twee dogters op te offer om seksueel misbruik te word in ruil vir die twee gaste aan wie hy skuiling gebied het. Die feit is egter, op grond van die bovermelde verse, dat hy dit wel werd was! Waarom? Omdat hy aangebied het om sy twee dogters in plaas van sy gaste aan hulle te oorhandig, was hy ‘n man van eer.

Ek is al dikwels gevra waarom Lot gewillig was om sy maagdelike dogters op te offer om sodoende sy twee gaste te spaar. Hierdie twee manne was vir hom vreemdelinge en tog was hy bereid om om sy twee dogters in hulle plek te stel om hulle te te beskerm teen misbruik. Lot was geensins bewus daarvan dat dié twee manne engele was nie, so waarom het hy dit gedoen? Die antwoord, na my mening, is eer. Die Tora leer ons om ons naaste lief te hê soos onsself. Dit leer ook ons ook om vreemdelinge goed te behandel. Lot se oom, Abraham, was bekend vir sy gasvryheid en ek is oortuig daarvan dat Lot sy Tora-maniere by hom geleer het. Wat egter hier geleer word, strek verder as gasvryheid - dit spreek tot die hart, oor hoeveel ons ons naaste moet lief hê.

Ek glo dat die Here ons leer deur Lot se bereidwilligheid om sy dogters in plaas van hierdie twee vreemdelinge op te op te offer, iets is, wat na my mening, baie min, indien enige van ons, sou gedoen het. Deur dit te gedoen het, het Lot aan ons bewys wat dit beteken om jou naaste waarlik so lief te hê soos jouself. Dit is dié soort liefde wat bereid is om iets kosbaars (selfs ons kinders) op te offer, om ‘n ander persoon te red.

As ouers, besef ek die tyd, liefde en aandag wat dit vereis om kinders groot te maak. Ons kinders is bloot ‘n verlengstuk van onsself. Lot se dogters was jonk, ofskoon hulle verloof was; dus met in agneming van die ouderdom waarop meisies in daardie jare getrou het, moes albei reeds ouer as dertien gewees het. Daarom is minstens dertien jaar se ouerliefde en vertroeteling deur Lot en sy vrou, bestee aan die grootmaak van hierdie twee dogters Dink dus baie ernstig na oor wat Lot bereid was om op te offer deur liefde vir sy naaste te betoon en stel julle voor hoedat julle sou reageer het in ‘n soortgelyke situasie. Vra jouself dan af : “Is ek werklik so lief vir my naaste as vir myself ? “ 

Jesaja {55:7} "Laat die goddelose sy weg verlaat en die kwaaddoener sy gedagtes; en laat hy hom tot die HERE bekeer, dan sal Hy hom barmhartig wees; en tot onse God, want Hy vergeef menigvuldiglik. {55:8} Want my gedagtes is nie julle gedagtes nie, en julle weë is nie my weë nie, spreek die HERE. {55:7} Want soos die hemel hoër is as die aarde, so is my weë hoër as julle weë en my gedagtes as julle gedagtes."

Verstaan julle dit? Ek dink nie Lot was tenminste in hierdie opsig, so regverdig nie, en ek glo ook dat hierdie hele insident deur God beplan was om Lot te toets. Kom ons kyk na die feite: Lot was nie veronderstel om Ur saam met sy oom, Abraham, te verlaat nie. Die Here het Abraham beveel om sy land, sy familie en sy vaderhuis te verlaat, wat nie geïmpliseer het dat hy Lot moes saamneem nie. Daar moes dus ‘n geldige rede vir daardie opdrag gewees het en dit was inderdaad so: Lot was nie ‘n aanwins vir Abraham nie - waarom het Abraham hom dan saamgeneem? Abraham was kinderloos; hy en sy vrou was reeds op ‘n gevorderde leeftyd, Lot se vader was al oorlede en dus moes Abraham hom as sy toekomstige erfgenaam beskou. God het egter ander ander planne vir Abraham en Sara gehad en dit het Lot uitgesluit.

Lot se ware hart, wat selfsugtig en selfgesentreerd was, het geblyk toe hulle twee saamgestem het om te skei en Lot die beste deel van die land vir vir homself gekies het, sodat Abraham sy gang moes gaan en oorleef in die dorre Negev. Hy het sy oom se senioriteit nie gerespekteer nie en beslis nie liefde teenoor hom bewys nie. 

Sou God toegelaat het dat Lot se dogters gemolesteer word - waarskynlik ja, want as Lot nie sy dogters in plaas van die twee manne (engele) aangebied het nie, sou hulle in elk geval saam met al die goddelose mense van Sodom en Gemorra gesterf het. Deur sy finale daad van eer en onselfsugtigheid, het Lot egter homself verlos en sodoende sy lewe en die lewens van sy dogters gespaar.

Ek hoop van harte dat ons hierdie les van Lot geleer het omdat ons dit ‘n beginsel is wat dikwels in die Skrif vir ons herhaal word. Deurdat Lot sy gasvryheid aan hierdie twee vreemdelinge bewys het, het hy nie slegs aan hulle ‘n plek gebied om te bly nie, maar hulle terselfdertyd beskerm; hy het inderwaarheid ‘n plegtige belofte nagekom.

Psalms {15:1} "'n PSALM van Dawid. HERE, wie mag vertoef in u tent? Wie mag woon op u heilige berg? {15:2} Hy wat opreg wandel en geregtigheid doen, en wat met sy hart die waarheid spreek; {15:3} wat nie rondgaan met laster op sy tong nie, sy vriend geen kwaad doen en geen smaadrede uitspreek teen sy naaste nie; {15:4} in wie se oë die verworpene veragtelik is, maar hy eer die wat die HERE vrees; al het hy gesweer tot sy skade, hy verander nie;"

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Volg Hom

Lech Lecha

(Gaan Uit) 

Genesis 2:1 – 17:27

Jesaja 40:27 – 41:16

Romeine 4:1 – 25

Genesis {12:1} “EN die HERE het aan Abram gesê: Gaan jy uit jou land en uit jou familie en uit jou vader se huis, na die land wat Ek jou sal wys.”

In Bybelse tye was dit nie ‘n algemene gebruik vir ‘n familie om hulself te ontwortel en om geen rede na ‘n ander gebied te trek nie. Meeste mense se rykdom en sosiale status het afgehang van hoeveel grond hulle besit het en die grootte van hulle kudde. Vir Terach (Abram se vader) om op te pak en met sy familie uit Ur te trek, wat ‘n stad van grootte en aansien was, na Haran - ‘n betreklik onbekende verafgeleë stad - verleen aan ‘n mens ‘n geringe aanduiding van die sosio-ekonomiese status van Abram se familie. Hulle was óf behoeftig en het nie hulle eie grond besit nie óf hulle was nomadies met ‘n minimum kudde. Nogtans het hulle lank genoeg in Ur van die Chaldeërs (die huidige Irak) gewoon, waar Abram groot geword en met Sarah getroud is. Terwyl hulle in Haran gewoon het, het daar nou van nêrens af ‘n Stem vir Abram beveel om sy besittings op te pak, sy lewe dáár agter te laat, uit sy vader se huis en familie weg te gaan na ‘n onbekende plek, ‘n vreemde onbekende land. Abram is beveel om te gaan maar was geheel en al onbewus van waarheen hy moes gaan. Wat sou julle in sy situasie gedoen het? Meeste van ons sou twyfel oor wat ons besig was om te hoor; ons sou selfs gedink het dat ons nie reg gehoor het nie en nie verder daarop ag geslaan en nie getrek het nie. Dit was egter nie die geval met Abram nie. Hy het sy besittings bymekaar gemaak en sondermeer die instruksies van die Stem gevolg en weggetrek.

Ons moet nou onthou dat Abram nie Joods was nie en heelwaarskynlik soos almal in Ur, ‘n afgod aanbid het. Ur was ‘n stad wat daarop geroem het dat die maangod aldaar aanbid is, met die gevolg dat dit onwaarskynlik was dat Abram enige vorige verhouding of selfs kennis van die God van Israel sou gehad het. Nietemin het hy, nadat hy die Stem van God gehoor het, dit gehoorsaam en ‘n God gevolg wat hy nooit eers geken het nie en ‘n Stem - die God van Israel -  wat hy nog nooit voorheen gehoor het nie.

Daar is ’n Skrifgedeelte, wat anti-sendelinge soos “Jode vir Judaisme”, gebruik om die Brit Chadasha (Nuwe Testament) te kritiseer. Hulle gebruik dit ten opsigte van onvermoedende en marginale gelowiges om te bewys dat Jesus nie die beloofde Messias was nie; trouens, hulle gebruik hierdie gedeelte as bewys dat die Nuwe Testament nie deur God geïnspireer kon gewees het nie omdat, volgens hulle “God nooit van ‘n persoon sou verwag om so ’n meedoënlose, wrede ding te doen nie.” Daardie Skrifgedeelte is:

Matthéüs {10:37} “Wie vader of moeder bo My liefhet, is My nie waardig nie; en wie seun of dogter bo My liefhet, is My nie waardig nie. {10:38} En wie sy kruis nie neem en agter My volg nie, is My nie waardig nie.”

Daar is geen manier dat Abram die God van Israel meer kon liefgehad het as sy moeder en vader nie, omdat hy Hom nie eers geken het nie. Wat sou julle dink van ‘n God, Wie julle nie geken het nie; ‘n God wat so’n onredelike opdrag vereis het? Sou julle van Hom gedink het as gevoelloos en meedoënloos en Hom geïgnoreer het? Wel, Abram het nie! Hy het homself net met oortuiging en almal na aan hom verlaat en God gevolg. Ek meen dit kon van Abram gesê word dat hy sy kruis (die kruis om alles waarmee hy vertroud was te verlaat, alles wat gerieflik was, agter te laat) opgeneem en God na die onbekende gevolg het.

In ruil vir die feit dat hy geluister het na die Stem van God en gehoorsaam was aan die aan die opdrag, het die Here ‘n baie besondere belofte aan Abram gemaak.

Genesis {12:2} “En Ek sal jou ’n groot nasie maak en jou seën en jou naam so groot maak, dat jy ’n seën sal wees. {12:3} En Ek sal seën diegene wat jou seën, en hom vervloek wat jou vervloek; en in jou sal al die geslagte van die aarde geseën word.”

Is dit nie interessant nie, want kyk wat Jesus die Messias vir almal wat Hom meer liefhet as vir ‘n vader of moeder; sê:

Matthéüs {19:29} “En elkeen wat huise of broers of susters of vader of moeder of vrou of kinders of grond ter wille van my Naam verlaat het, sal honderd maal soveel ontvang en die ewige lewe beërwe.”

Wat Jesus in die Nuwe Testament sê, is basies dieselfde as wat die Tanach (Hebreeuse Skrifte) in B’reshet sê. Dit is omdat dit dieselfde God is wat dit in beide gevalle sê. Ja, die God van die Tanach en die God van die Brit Chadasha is dieselfde God. Enigeen wat deur die teendeel beïnvloed word deur anti-sendelinge of enigiemand anders wat dit betref, word mislei. Jesus het ‘n teregwysing gehad vir organisasies soos die “Jode vir Judaïsme”, ons hedendaagse eiewyse Fariseërs. Hy het gesê : 

Matthéüs {23:15} “Wee julle, skrifgeleerdes en Fariseërs, geveinsdes, want julle trek rond oor see en land om een bekeerling te maak; en as hy dit geword het, maak julle hom ’n kind van die hel, twee maal erger as julle self.”

Ek dink dit is die anti-sendelinge vir wie ons moet versigtig wees en nie die Messiaanse Jode nie. Sou julle nie saamstem nie? In elkgeval, Jesus het nie haat teenoor ouers bepleit nie; Hy het bloot feite gestel. Enigeen of enigiets wat tussen ons en ons verhouding met God kom, sal uiteindelik veroorsaak dat daardie verhouding skipbreuk lei en ons onwaardig maak vir ‘n verhouding met Hom. Ons kan nie verdeelde lojaliteite hê wat God betref nie; Hy moet eerste in ons lewens wees en alles anders tweede. Die feit is dat hierdie één van die vernaamste beginsels van die Tanach en Juadisme is.

Deuteronomium {6:5} “Daarom moet jy die HERE jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met al jou krag.”

Ek meen hierdie gedeelte kwalifiseer as ‘n opdrag van God om niemand vóór Hom te stel nie; nie vader, nie moeder, selfs nie eers kinders nie. Kyk gerus daarna! Ons kan ook dieselfde teks (Matthéüs 10:37) gebruik om te verifieer dat Jesus aanspraak maak om God te wees, iets wat die anti-sendelinge ontken dat Hy ooit daarop aanspraak gemaak het!

Kom gou Jesus!

Lees Parasha