Aanmoediging en Gerustelling Deur God

Shemot

(Eksodus)

Eksodus / Shemot 1:1 – 6:1

Eksodus / Shemot {3:11} “Maar Moses het tot God gespreek: Wie is ek, dat ek na Farao sou gaan en dat ek die kinders van Israel uit Egipte sou lei? {3:12}  En Hy antwoord: Ek sal met jou wees, en dit sal vir jou ‘n teken wees dat Ek jou gestuur het: As jy die volk uit Egipte gelei het, sal julle op hierdie berg God dien.”

Ek het dit interessant gevind dat God vir Moses berg Horeb (Berg Sinai) aangedui het as plek van aanbidding en Hy vir Moses na die kinders van Israel gestuur het. So ook die feit dat God Berg Horeb as teken bevestig dat Hy met Moses sal wees. Dit is vreemd aangesien die kinders van Israel nie voor ‘n aansienlike tydverloop eers dáár sou aankom nie. Daarbenewens het God vir Moses oor bonatuurlike geestesgawes laat beskik en Homself bewys om dwarsdeur die Eksodus-proses met hom te wees. Waarom sou aanbidding by Berg Horeb dan enigsins ‘n groter teken wees as die tog deur die Rooi See? Wat was dan so uitsonderlik aan Berg Horeb, dat dit ‘n teken was dat God met Moses sou wees, as die ander tekens wat hy alreeds ontvang het?

Dit is klaarblyklik uit sy teësin om na Egipte terug te keer, dat hierdie voormalige, vreeslose prins inderdaad getemper is gedurende die veertig jaar wat hy in die wildernis van Midian skape opgepas het. Hy het duidelik die politieke aandrif en aktivisme waaroor hy vroeër beskik het, verloor. Dit het alles aan die verlede behoort en hierdie ontmoeting met God op Berg Horeb, het Moses onverhoeds betrap. Gevolglik, lees ons dat hy sê: “Wie is ek, dat ek na die Farao moet gaan en dat ek die kinders van Israel uit Egipte moet lei?”

Moses het homself nie langer as iemand besonders beskou nie en homself beslis nie bevoeg geag om die Farao te konfronteer nie, nog minder om die kinders van Israel uit Egipte te lei.

Ek kan begryp waarom Moses hierdie woorde tot God gerig het. As ‘n prins in Egipte, het hy kontakte gehad, invloedryke persone geken en dus betrekkinge gehad waardeur hy invloed kon uitoefen. Nou, nadat hy vir veertig jaar ‘n skaapherder was, het hy enige kontakte of invloed verloor. Hy was polities vergete.

Wat Moses op dié stadium beleef het, is tot selfs vandag toe nie ongewoon nie. Baie afgetredenes, wat vroeër oor mag en invloed in hul werkplek beskik het, ervaar na jare se aftrede, dieselfde belewenis. Selfs indien hulle onverwags versoek sou word om na hulle werkplek terug te keer en voort te gaan vanwaar hulle opgehou het, sou hulle ongetwyfeld ook skepties gevoel en die werkaanbod van die hand gewys het, ongeag of dit deur God so beskik was.

God het dit klaarblyklik verstaan en met reg ook, want Hy het Moses immers geskep! God het besef dat Moses behoefte aan aanmoediging sou hê om die politieke aktivis in hom weer te laat opvlam. Gevolglik is aan hom tekens gegee van sy staf wat in ‘n slang verander het en sy hand wat met ‘n velsiekte oortrek geraak het. Ten spyte van hierdie tekens, wat moontlik voldoende sou gewees het om meeste mense te oortuig, het Moses nogtans skepties gebly tot op ‘n punt waar God sy broer, Aäron, saam met hom moes stuur, om as sy spreekbuis op te tree.

Ek is egter oortuig daarvan dat God inderdaad met Moses in Egipte was toe hy eindelik daarheen gegaan het; trouens, die wonders wat hy dáár verrig het, bewys dit onteenseglik. Maar, soos ons almal wil weet of ons ‘n opdrag bevredigend uitgevoer het, het God besef dat Moses ‘n teken daartoe nodig gehad het. God se teken van teveredenheid was tweërlei.

Wat Moses moes uitvoer, was hoegenaamd geen maklike taak nie – hy het deurentyd behoefte aan bemoediging en gerusstelling deur God gehad. Nogtans het Moses, ongeag wat alles plaasgevind het, homself nooit as iemand besonders geag nie; trouens, hy het nooit van die “Wie is ek” – gesindheid afgesien nie, wat myns insiens hierdie Skrifgedeelte genoodsaak het.

Numeri / Bamidbar {12:3) “Maar die man Moses was baie sagmoedig, meer as al die mense op die aardbodem.”

Gevolglik was die eerste rede vir die Berg Horeb-ontmoeting, bedoel om as sy uiterste bemoediging en gerusstelling te dien, dat Gód hom gestuur het. Moses het gegaan van prins tot herder en dit was by Berg Horeb wat hy as’t ware weer ‘n prins geword het – selfs meer as ‘n prins, maar wel ‘n koning, priester en profeet. Tweedens, die verlossing en bevryding van die kinders van Israel het eintlik begin met Moses by Berg Horeb. Watter beter, meer gepaste plek vir die volk Israel om “gebore” te word, as op die Berg Horeb!

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2012-01-08

Messias Seun van Josef / Mashiach ben Yosef

VaYechi

(En Hy Het Gelewe)

Genesis / Bereshit 44:18 – 47:27

Eségiël / Yechezekiel 37:15 – 28

Lukas /Uri 6:12 – 16

Genesis / Bereshit {47:27} “So het Israel dan in Egipteland gewoon, in die land Gosen; en hulle het vaste besittings daarin verwerf en vrugbaar geword en sterk vermeerder.{47:28} En Jakob het sewentien jaar in Egipteland gelewe, sodat die dae van Jakob, die jare van sy lewe, honderd sewe en veertig jaar was. {47:29}  En toe die dae van Israel nader kom dat hy moes sterwe, het hy sy seun Josef laat roep en vir hom gesê: As ek nou guns in jou oë gevind het, sit dan tog jou hand onder my heup en bewys my liefde en trou—begrawe my tog nie in Egipte nie. {47:30} Wanneer ek met my vaders ontslaap het, bring my dan weg uit Egipte en begrawe my in hulle graf. En hy antwoord: Ek sal handel ooreenkomstig u woord.”

Met die lees van hierdie verse, het ek iets besonder interessant teëgekom. In die verlede het ek verwys na God se gebruik van die name Israel en Jakob in die beskrywing van een en dieselfde persoon. Soms sou God Isak se seun Jakob noem en andersins Israel. Soos ons bewus is, was dit God wat Sy naam van Jakob na Israel (Genesis 32:28) verander het. Die naam “Jakob” beteken “Uitoorlêer” en Israel, “Prins van God”. Die wisselwerking tussen die name was nie toevallig nie – niks in die Bybel geskied lukraak nie! Die feit is dat God doelbewus die name afgewissel het om tussen die twee geaardhede van dieselfde man te onderskei.

Sy naam Jakob verwys na sy wêreldse natuur, sy ou self, wat dikwels geblyk het in sy omgang met ander mense in die Bybel. Sy naam Israel daarenteen verwys na sy spirituele natuur, oftewel sy nuwe self. Dit is dus op hierdie wyse – so glo ek – dat God die twee name in die bovermelde Skrifgedeeltes gebruik. Kom ons kyk hoedat God dit doen en wat Hy vir ons verduidelik ten opsigte van die afwisseling van die name Jakob en Israel.

Genesis / Bereshit {47:27} “So het Israel dan in Egipteland gewoon, in die land Gosen; en hulle het vaste besittings daarin verwerf en vrugbaar geword en sterk vermeerder.”

Hier, glo ek, word ons vertel dat gedurende Jakob se leeftyd, in die tyd wat hy en sy familie in Egipte gewoon het, hulle tog ‘n verhouding met God gehad het. Dat hulle verblyf in Egipte, in die land Gosen was, dui daarop dat hulle afgesonder was, verban in ‘n goddelose materialistiese land. “Wat, ons dus hier sien, is dat die familie steeds in ‘n geestelike, verwante verhouding met God geplaas was, hoewel verban in die materiële fisiese wêreld wat deur Egipte verteenwoordig word.

Genesis / Bereshit {47:28} “En Jakob het sewentien jaar in Egipteland gelewe, sodat die dae van Jakob, die jare van sy lewe, honderd sewe en veertig jaar was.”

Ek meen dat twee sake hier aan ons meegedeel word. Eerstens, deur die gebruik van die naam Jakob in hierdie vers, dat die man inderdaad deur die materialisme van Egipte beïnvloed is. Tweedens, deel God ons mee van die fisiese dood van die man en die aantal jare wat sy fisiese liggaam hierdie aarde bewandel het. Die wysgere is van mening dat wanneer die Tora na Jakob se sewentienjarige verblyf in Egipte verwys, dit gegrond was op sy aardse genot en om te breek met die spirituele onrus wat hy tot op daardie tydstip ondervind het.

Genesis / Bereshit {47:29} “En toe die dae van Israel naderkom dat hy moes sterwe, het hy sy seun Josef laat roep en vir hom gesê: As ek nou guns in jou oë gevind het, sit dan tog jou hand onder my heup en bewys my liefde en trou—begrawe my tog nie in Egipte nie.”

Ek dink dat hierdie gedeelte ons van ‘n magdom inligting voorsien. God wys vir ons daarop dat met die dood van Jakob, ‘n spirituele dood vir die volk sou aanbreek. Dít word bevestig deur die verandering van sy naam na Israel, wanneer na Jakob se dood verwys word.

‘n Verdere interessante waarneming is, naamlik, waarom het Jakob nou juis sy seun Josef laat kom, toe hy besef het dat die tyd van sy dood naby was? Was sy ander elf seuns dan nie by hom nie? Kon hy nie een van hulle geroep het nie? Daarbenewens, was Juda op daardie tydstip eintlik die familiehoof en nie Josef nie.

Ek meen die antwoord lê eintlik opgesluit in die feit dat Josef dwarsdeur hierdie verhaal, ‘n voorstelling van Jesus is. In essensie, kyk ons in die toekoms in. Jakob versoek Jesus om te belowe dat Hy die spirituele verhouding tussen die volk en God sal herstel en hulle in die Beloofde Land vestig.

Ons weet dat, na Jakob se dood, die volk vir meer as tweehonderd jaar in slawerny in Egipte verkeer het. Gedurende daardie tyd, het hulle alle begrip van hulle verhouding met die God van hemel en aarde verloor en gevolglik die gewoontes en praktyke van die Egiptenare aangeneem. Ongelukkig, leef die grootste gedeelte van die volk Israel tot vandag toe, steeds in ballingskap en spirituele duisternis. Binnekort sal Jesus kom, hulle verhouding met hul God herstel en hulle laat terugkeer na die Land van die Belofte.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2012-01-01

Vergewe en Word Vergewe

VaYigash

(En Hy Het Nadergekom)

Genesis / Bereshit 44:18 – 47:27

Esegiël / Yechezekiel 37:15 – 28

Lukas / Uri 6:12 – 16

Genesis / Bereshit {44:30} “As ek dan nou by u dienaar, my vader, kom en die seun nie by ons is nie—terwyl sy siel innig aan hom verkleef is— {44:31}  sal hy sterwe as hy sien dat die seun daar nie is nie; en u dienaars sal die grys hare van u dienaar, ons vader, met kommer in die doderyk laat afdaal. {44:32}  Want u dienaar het die seun deur borgskap van my vader verkry deurdat hy gesê het: As ek hom nie na u bring nie, sal ek lewenslank teenoor my vader skuldig staan. {44:33}  Laat u dienaar dan nou tog in die plek van die seun my heer se slaaf bly, en laat die seun saam met sy broers optrek. {44:34}  Want hoe kan ek na my vader optrek as die seun nie by my is nie? Mag ek maar net die ellende nie aansien wat my vader sal tref nie!”

Dit het veel van Juda vereis om uiteindelik te bely en verantwoordelikheid vir wat hy gedoen het, te aanvaar. Ja, hy bely nie spesifiek sý sonde en dié van sy broers nie, maar deurdat hy die blaam op homself geneem het om sy broer Benjamin te red – wat hy nie in Josef se geval gedoen het nie – bewys aan ons dat Juda en sy broers inderdaad berouvol was.

Josef en sy nege broers moes werklik veel verduur het om hierdie punt van belydenis en berou te bereik. Hulle het vir twintig jaar lank met ‘n skuldgevoel geleef. Hulle het terdeë besef dat hulle hul vader bedrieg het deur hom te laat glo dat Josef dood is – deur ‘n wilde dier verskeur. Daarna was daar die pynlike eerste ontmoeting met Josef, waar hy hulle herken het, maar hulle nie vir hóm nie. Josef het hulle deur ‘n ontsettende moeilike tyd laat gaan. Soos ons bewus is, het hy hulle getoets deur ‘n dreigement om hulle almal te laat arresteer vir spioenasie. Eindelik het hy slegs vir Simeon in die gevangenis laat agterbly, terwyl hy daarop aangedring het dat sy broers met Benjamin terugkeer as bewys dat hulle nie spioene was nie. Dit was vir hulle ‘n uiterste beproewing. Toe hulle onderweg terug, boonop die geld wat hulle vir die graan aan Josef betaal het, in hul sakke ontdek, kan ek myself net voorstel hoedat hierdie manne moes gevoel het. Hulle stresvlak moes onbeskryflik hoog gewees het!

Hier, met een broer in die gevangenis, die geld wat hulle betaal het in hul sakke, wat hulle soos diewe laat lyk het en die blote gedagte om na hierdie magtige, onvriendelike Egiptiese heerser met hul broer Benjamin terug te keer, moes ongetwyfeld geweldig stresvol vir hulle gewees het. Boonop, die feit dat hulle vader, Jakob, geweier het om Benjamin saam met hulle na Egipte te laat teruggaan. Toe Jakob uiteindelik toestemming verleen het om Benjamin te laat gaan, het hy dit gedoen deur verdere skuldgevoelens op sy oorblywende seuns te laai. Dit het ook nie dáár vir hulle geëindig nie! Met hulle terugkeer na Egipte, het Josef steeds druk op sy broers uitgeoefen. Ek is oortuig daarvan dat onbeskryflike vrees hul harte beetgepak het toe die onderkoning se drinkbeker, met hul terugtog, in Benjamin se sak ontdek is!

Kan jy jouself dit alles indink? Probeer om jouself in hierdie verhaal voor te stel – dink net hoedat jy sou gevoel het! Kan jy jouself voorstel onder soveel druk en vrees, wat hierdie berouvolle broers moes verduur?

Dit is onteenseglik duidelik dat Josef doelbewus besig was om sy broers deur al hierdie stres te laat gaan. Dit was immers hy wat hulle herken het en indien hy wou, kon hy homself tydens hul eerste ontmoeting reeds aan hulle bekendgestel het. Die feit is egter dat hierdie hele episode, van begin tot einde, die beskikking van God was. Hy was besig om hulle te bring tot erkenning van hulle sonde en hulle te beweeg van skuld na belydenis na berou.

Baie van ons voel skuldig oor ons sondes, maar dring daardie skuldgevoel ons enigsins daartoe om dit te bely en berou daaroor te hê, of “begrawe” ons dit doodeenvoudig, net soos Josef se broers en gee voor dat dit nie bestaan nie? Gaan ons ook maar aan met ons lewens asof niks gebeur het nie?

Ek vertrou dat jy hierdie volle verhaal as ‘n beeld, ‘n prent van Jesus en Sy broers – die Joodse volk – sal beskou. Wat ek egter wil hê waarna ons vandag moet kyk, is die eenvoudige betekenis in hierdie verhaal vervat en die les wat ons daaruit kan leer.

God het Josef se broers tot die uiterste beproef sodat hulle uiteindelik hul skuld bely en berou gehad het. Vir twintig jaar lank het hulle dié skuld binne-in hulle gedra en ek is oortuig dat dit vir hulle veel leed, lyding en selfs siekte meegebring het – om nie eers van die gevolglike gespanne verhouding onderling asook met hulle vader te praat nie. Hoe kon hulle hom ooit weer eerlik in die oë kyk ná wat hulle gedoen het?

Dink vir ‘n oomblik na oor jou lewe. Het jy die afgelope jare angs, leed en lyding verduur? Voel dit vir jou asof jy, ten spyte van die teëspoed, geen voorspoed ooit sou beleef nie? Is daar enige skuldgevoel wat jy in jou onderbewussyn weggebêre het, wat moontlik tot jou angs en selfs siekte aanleiding kan gee? Miskien is dit ‘n bestiering van God dat Hy jou tot erkenning van jou skuld, belydenis en berou wil bring. Meen jy dat jy God kan uitoorlê en Hy jou eindelik in vrede sal laat? Hy sal beslis nie! Wees verseker dat Hy die druk op jou sal handhaaf, jou uit die één beproewing in die ander laat beland totdat jy óf bely en berou het óf in jou sonde sterf. Indien jy egter verkies om God te trotseer en in jou sonde te sterf, onthou die hel is ‘n werklikheid!

Markus / Mordechai {9:43} “En as jou hand jou laat struikel, kap dit af. Dit is beter vir jou om vermink die lewe in te gaan, as om twee hande te hê en in die hel te gaan in die onuitbluslike vuur, {9:44}  waar hulle wurm nie sterf en die vuur nie uitgeblus word nie. {9:45}  En as jou voet jou laat struikel, kap dit af. Dit is beter vir jou om kreupel die lewe in te gaan, as om twee voete te hê en in die hel gewerp te word in die onuitbluslike vuur, {9:46}  waar hulle wurm nie sterf en die vuur nie uitgeblus word nie. {9:47}  En as jou oog jou laat struikel, pluk dit uit. Dit is beter vir jou om met een oog die koninkryk van God in te gaan, as om twee oë te hê en in die helse vuur gewerp te word, {9:48}  waar hulle wurm nie sterf en die vuur nie uitgeblus word nie.”

Aanvaar Jesus as jou Here en Redder. Toon nóú berou en waarborg sodoende vir jou ‘n plek by Hom in die hiernamaals.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2011-12-26

Wat Verraai Jou Hart?

Miketz

(Aan Die Einde) 

Genesis / BeReshit 41:1 – 44:17

Jesaja / Yeshayahu 66:1-66:24

1 Korinthiërs / Korintim Aleph 2:1-5

Vandeesweek se Parasha begin met die farao van Egipte wat twee drome gedroom het wat onmoontlik was om uit te lê.

Genesis / BeReshit {41:9} “Toe het die voorman van die skinkers met Farao gespreek en gesê: Ek moet vandag my sondes in gedagtenis bring.”

Ek het al dikwels gewonder watter verskil daar tussen die hoofbakker en hoofskinker was. Waarom is die hoofbakker gehang, terwyl die hoofskinker, wat skynbaar ook die koning aanstoot gegee het, summier in sy vorige amp heraangestel is? Watter verskil was daar tussen dié twee? Was die één se oortreding van meer ernstige aard as die ander een s’n? Ofskoon dit nie vermeld word nie, weet ons slegs op grond van die hoofskinker se verduideliking, dat albei in die gevangenis beland het.

Het jy al agtergekom dat ‘n mens iemand se karakter kan beoordeel deur dit wat hy / sy sê –kleinighede wat uit iemand se mond kom? Dit mag iets onbelangrik wees wat onskuldig in ‘n gesprek gesê word, maar gee nietemin vir jou ‘n aanduiding of selfs geringe insig van wat werklik in die persoon se hart aangaan.

Markus / Mordechai {7:20} “En Hy sê: Wat uit die mens uitgaan, dit maak die mens onrein. {7:21}  Want van binne, uit die hart van die mense, kom die slegte gedagtes, egbreuk, hoerery, moord, {7:22}  diewery, hebsug, boosheid, bedrog, losbandigheid, afguns, lastering, hoogmoed, dwaasheid. {7:23}  Al hierdie booshede kom van binne uit en maak die mens onrein.”

Ek het al geleer om my ore in te stel op die subtiele, soms snedige, aanmerkings afkomstig van mense hier by Gemeente Melech Yisrael – dit gee vir ‘n mens insig in hul persoonlikhede, karakters en belangriker nog, hulle verhouding met God. Meeste van ons besef dikwels nie eers wat ons regtig sê terwyl ons voortbabbel nie, maar die geoefende oor kan altyd hόόr wat uit die spreker se hart kom.

Die hoofskinker se geheue was moontlik swak; hy moes, met sy ontslag uit die gevangenis, aan Josef gedink het, maar die vyf woorde wat hy tot die farao gespreek het, gee nietemin vir ons insig in sy hart. Ek glo dat wat die hoofskinker sê, boekdele oor sy karakter gespreek het en moontlik op die verskil tussen hom en die hoofbakker lig werp. Sy woorde was: “Ek moet vandag my sondes in gedagtenis bring”.

Die hoofskinker het sekerlik nie nodig gehad om sy sin só te stel nie. Hy kon die Farao probeer beïndruk en homself in ‘n gunstige lig gestel het deur bloot te sê: “Ek ken iemand wat u droom kan uitlê”, maar hy het nie. In plaas daarvan, het hy gedoen wat reg was en voor die Farao en God vir sy sonde verskoning aangebied. Hy het bely hy het verkeerd opgetree en daardeur vir Josef benadeel het deur nie eerder van hom te onthou nie; trouens, twee jaar het intussen verloop na sy gevangenis-straf.

Hy was immers ‘n goeie man. Ja, sy geheue was moontlik wel swak, maar hy het nie net aan homself gedink nie, was nie self-verheerlikend, selfsugtig en selfgesentreerd nie: eienskappe waaroor die hoofbakker oënskynlik beskik het. Ek besef dat ek nou eintlik spekuleer, maar daar móés ‘n verskil tussen hierdie twee manne gewees het en te oordeel aan die berouvolle hart van die hoofskinker, kan ‘n mens net dink dat die hoofbakker se hart nie dieselfde was nie.

Wat kom uit jou hart te voorskyn? Kan jy met die hoofskinker of hoofbakker vereenselwig word? Dit is uiters belangrik dat jy dit wéét, want jou lewe mag eendag daarvan afhang…

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2012-12-18

Afguns is Net So Erg as Sheol (hel)

Vayeshev

(En Hy Het Geskik)

Genesis (BeReshit) 37:1-40:23

Amos / Amos 2:6-3:8

Handelinge / Ma’asei Talmidim 7:9-16

Ons het die verhaal van Josef behandel en ook die geestelike aspekte en implikasies daarvan bestudeer. Dit is egter nie wat ek vandag weer wil doen nie: Ons gaan ‘n eenvoudige, werklike lewensbeskouing doen van wat eintlik tussen Josef en sy broers aan die gang was. Ek volg hierdie benadering omdat God in die natuurlike omstandighede te werk gaan. Hy werk met eenvoudige mense, wat van dag tot dag leef, besluite neem en keuses uitoefen, wat Hy uiteindelik vir Sy doel en heerlikheid aanwend.

Genesis / Bereshit {37:3} “En Israel het Josef meer lief gehad as al sy seuns; want hy was vir hom ‘n seun van die ouderdom; en hy het vir hom ‘n lang rok met moue gemaak. {37:4} Toe sy broers sien dat hulle vader hom meer as al sy broers liefhet, het hulle hom gehaat en kon nie vriendelik met hom praat nie. {37:8} Toe sê sy broers aan hom: Wil jy miskien oor ons regeer? Of wil jy miskien oor ons heers? En hulle het hom nog meer gehaat oor sy drome en oor sy woorde.  {37:19} En hulle het vir mekaar gesê: Daar kom daardie dromer aan!  {37:20} Kom dan nou, laat ons hom doodmaak en in een van die putte gooi en sê: ‘n Wilde dier het hom opgeëet. Dan sal ons sien wat van sy drome word.”

Ek moet erken dat wedywering tussen broers en susters vir my hoegenaamd nie vreemd is nie. Om groot te word saam met twee broers en ‘n suster, was beslis nie sonder onderlinge woede-uitbarstings, gespot, bakleiery en natuurlik afguns nie. Wanneer ek oor my gesinslewe terugkyk, reken ek dat ‘n mens kan sê dat ek as’t ware met Josef vergelyk kan word. As oudste seun, het my vader my ‘n bietjie voorgetrek en ek is oortuig dat juis dít my by my broers en suster in onguns gebring het. Ofskoon hulle my nooit dood gewens het nie, is ek oortuig dat dit nietemin tot die spanning tussen ons bygedra en onvermydelike afguns aangemoedig het.

Josef se broers was net eenvoudig afgunstig op hom en kyk, waartoe hulle jaloesie hulle gedryf het: moord! Hierdie geval was egter nie die enigste Bybelse karakters wat afguns geopenbaar het nie. Kaïn was jaloers op Abel; Sara was afgunstig op Hagar; Saul was jaloers op Dawid en Joab op Abner. Waartoe het hulle afguns hulle gedrywe? Kaïn het Abel vermoor, Sara het Hagar weggejaag, Saul het Dawid vervolg en Joab het Abner om die lewe gebring.

Mense kan om baie verskillende redes afgunstig wees: byvoorbeeld voorkoms, geld, vriende, dinge soos klere, elektronika, begunstiging, werk, salaris, huise, motors, gesinne, vakansies, status ensomeer. Afguns is destruktief vir sowel die persoon wat afgunstig is as die één op wie die afguns gemik is. Afguns is ‘n laakbare menslike emosie.

Spreuke / Mishlei {6:34} “want jaloersheid is ‘n toorngloed in ‘n man, en op die dag van wraak verskoon hy nie;”

Spreuke / Mishlei {27:4} “Woede is wreed, en toorn kook oor; maar wie kan voor jaloersheid standhou?”

Hooglied / Shir“HaShirim {8:6} “Dra my soos ‘n seëlring op u hart, soos ‘n seëlring op u arm; want liefde is sterk soos die dood, die liefdes-ywer is hard soos die doderyk, sy gloed is ‘n gloed van vuur, ‘n vlam van die HERE.”

Afguns is ‘n sonde en kan aanleiding gee tot woede, wraak en selfs die dood. Behoort ons dus nie iets uit ons Parasha oor Josef en sy broers te leer en in plaas van afgunstig te wees, begin om vergenoegd te wees nie?

1 Korithiërs / Korentim Alef {7:17} “Maar elkeen moet wandel net soos God hom dit toebedeel het, soos die Here elkeen geroep het. En so bepaal ek in al die gemeentes.”

My opregte gebed vir elkeen wat hierdie kommentaar lees, is om die volgende verse uit Spreuke op te sê en dit jou persoonike gebed te maak:

Spreuke / Mishlei {30:7} “Twee dinge vra ek van U; onthou dit nie aan my voordat ek sterf nie: {30:8} Hou valsheid en leuentaal ver van my af; gee my nie armoede of rykdom nie, laat my geniet die brood wat vir my bestem is; {30:9}  dat ek nie, as ek oorversadig geword het, U verloën nie, en sê: Wie is die HERE? En dat ek nie, as ek arm geword het, steel en my aan die Naam van my God vergryp nie.”

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2011-12-11

Bejeën Alle Mense As Merkwaardig

VaYislach

(En Hy Het Gestuur) 

Genesis / BeReshit 32:3-36:43

Obadja / Ovadyah 1:1-21

Matthéüs / Mattityahu 26:36-46

Genesis / Bereshit {32:3} “En Jakob het boodskappers uitgestuur voor hom uit na sy broer Esau in die land Seïr, die landstreek van Edom, {32:4}  en aan hulle bevel gegee met die woorde: So moet julle aan my heer, aan Esau, sê: So sê Jakob, u dienaar—ek het as vreemdeling vertoef by Laban en daar gebly tot nou toe; {32:5}  en ek het beeste en esels, kleinvee en slawe en slavinne verwerf, en my heer dit laat weet, sodat ek guns mag vind in u oë.”

Ek dink ons is besig om effens meer insig te verkry in Jakob se karakter, geestesgesteldheid en waar sy prioriteite gelê het. Skynbaar is Jakob deur welvaart beïndruk anders sou hy nooit sy broer probeer beïndruk het met sy rykdom nie. Hy het baie gemanipuleer om sy welvaart te bekom en nou sien ons waarin dit hom laat beland het; hy verkeer onder die indruk dat welvaart invloed meebring en dit mens uit die moelikheid kan “koop”. Hy reken dat welgesteldes anders as behoeftiges behandel word. Dit is dus geen wonder dat God hom ietwat verneder om sy heup aan te tas nie! Om deur welvaart en welgesteldes beïndruk te word, is ‘n strik wat deur gelowiges in Jesus die Messias teen alle koste vermy moet word. Mense – veral ongelowiges – kan maklik deur die invloed van geld verlei word. Daar heers ‘n natuurlike neiging in ons wêreldse samelewing om welvarendes meer respekvol en eerbiedig te behandel as iemand uit ‘n gemiddelde inkomstegroep of ‘n minderbevoorregte persoon. In ‘n sekere opsig kan ‘n mens verstaan waarom: Kyk maar na die dagblaaie waarin die mistiek van die rykes en vernames beskrywe word. Wie word deur hulle verheerlik? Gewis nie armes en onbekendes nie!

Die waarheid is egter dat rykes ook maar net mense is! Slegs geld onderskei ‘n ryke van armoede. Ek het al baie aangename rykes ontmoet maar ongelukkig ook minder aangenames. Terloops, ek het ook aangename en onaangename arm mense ontmoet. Omdat mense ryk is, maak dit hulle geensins besonders nie en dus moet ons hulle hoegenaamd ook nie met voorkeur behandel nie. Elke mens met wie ons in aanraking kom, behoort met dieselfde respek, eerbied en waardigheid bejëen te word.

Ongelukkig is dit in baie van God se gemeentes nie die geval nie. Die meer welgesteldes geniet voorkeur behandeling, hoofsaaklik omdat hulle groter bydraers is. Juis om hierdie rede vermy my eggenote en ek om betrokke te raak by wat mense bydra. Volgens statistieke, wat ek al gelees het, bestaan die meerderheid bydraes om gemeentes te ondersteun grootliks uit klein bedrae en nie noodwendig groot bedrae nie – persentasie-gewys 20/80.

Jakobus / Ya’acov {2:2} “Want as daar in julle vergadering ‘n man inkom met goue ringe aan die vingers, met ‘n pragtige kleed aan, en daar kom ook ‘n arm man in met vuil klere aan; {2:3}  en as julle opsien na hom wat die pragtige kleed dra, en vir hom sê: Gaan u op hierdie goeie plek sit, en vir die arme sê julle: Gaan jy daar staan of hier onder my voetbank sit— {2:4}  het julle dan nie by julleself onderskeid gemaak en regters met verkeerde oorlegginge geword nie”

Begunstiging van welgesteldes kom ook neer op begerigheid. Om te begeer is ‘n sonde, wat in die tien gebooie verbied word. Daarbenewens blyk welvaart ook ‘n verhindering te wees, wanneer dit op geestelike aangeleenthede neerkom, soos in die volgende Skrifgedeelte uiteengesit:

Matthéüs / Mattityahu {19:23} “En Jesus sê vir sy dissipels: Voorwaar Ek sê vir julle dat ‘n ryk man beswaarlik in die koninkryk van die hemele sal ingaan. {19:24}  En verder sê Ek vir julle, dit is makliker vir ‘n kameel om deur die oog van ‘n naald te gaan as vir ‘n ryk man om in die koninkryk van God in te gaan.”

Lukas / Uri {1:53} “Hongeriges het Hy met goeie dinge vervul en rykes met leë hande weggestuur.”

Lukas / Uri {6:24} “Maar wee julle, rykes, want julle het jul troos weg.”

Lukas / Uri {18:22} “En toe Jesus dit hoor, antwoord Hy hom: Nog een ding ontbreek jou—verkoop alles wat jy het, en verdeel dit onder die armes, en jy sal ‘n skat in die hemel hê; kom dan hier, volg My. {18:23}  Toe hy dit hoor, het hy diep bedroef geword, want hy was baie ryk.”

Ek vertrou dat ek my standpunt gestel het en indien jy dit nog nie toepas nie, dat jy van vandag af alle mense – ongeag hul finansiële status – as gelykwaardig sal bejeën. Jy mag nie begeer nie!!

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2010-12-04

Onkunde Met Betrekking Tot Die Wet, Is Geen Verskoning Nie

Vayetze

(En Hy Het Uitgegaan)

Genesis / Bereshit 28:10 – 32:2

Hosea / Hoshea 13:16 – 14:10

Johannes / Yochanan 1:43 – 51

Genesis / Bereshit {29:22} “Daarop het Laban al die manne van die plek versamel en ‘n maaltyd berei. {29:23}  Maar in die aand het hy sy dogter Lea geneem en haar na hom gebring; en hy het by haar ingegaan. {29:24}  En Laban het aan haar sy slavin Silpa gegee, naamlik aan sy dogter Lea, as slavin. {29:25}  En die anderdagmôre—daar was dit Lea! Daarom het hy aan Laban gesê: Wat het u my nou aangedoen? Was ek nie vir Ragel by u in diens nie? Waarom het u my dan bedrieg? {29:26}  En Laban antwoord: Dit is hier by ons nie die gewoonte om die jongste voor die oudste weg te gee nie. {29:27}  Hou die volle bruilofsweek met haar; dan sal ons jou die ander een ook gee vir die diens wat jy nóg sewe jaar by my moet volbring.”

Nadat ek hierdie gedeelte gelees het, is ek oortuig daarvan dat jy dink Jakob (Ya’akov) het ontvang wat hy verdien het. Hy was ‘n bedrieër en het presies dieselfde beleef: Hy is bedrieg. Dit is skynbaar die standaardvertolking van hierdie Skrifgedeelte en inaggenome sy karakter en persoonlikheid, skyn dit geldig te wees.

Die vraag ontstaan egter: Het Laban (Lavan) Jakob doelbewus probeer kul of bedrieg? Ek glo nie dat dit werklik sy bedoeling was nie. Hierdie sienswyse laat my moontlik verskil van elke ander kommentator, of ten minste dié waarvan ek bewus is.

Genesis / Bereshit {29:25} “En die anderdagmôre—daar was dit Lea! Daarom het hy aan Laban gesê: Wat het u my nou aangedoen? Was ek nie vir Ragel by u in diens nie? Waarom het u my dan bedrieg?”

In die voorafgaande gedeelte, sien ‘n mens Jakob vir wat hy inderwaarheid was. Bedrieërs meen altyd dat ander mense hulle probeer bedrieg. Dieselfde geld ten opsigte van leuenaars: Hulle dink altyd dat hulle belieg word en vertrou gevolglik niemand nie. Jakob wás ‘n bedrieër en toe hy dus vir Lea as vrou ontvang, het hy ongetwyfeld dadelik vermoed dat Laban hom bedrieg het. Ek glo egter nie dat dit die geval was nie – Laban se antwoord laat my tot hierdie gevolgtrekking kom.

Genesis / Bereshit {29:26} “En Laban antwoord: Dit is hier by ons nie die gewoonte om die jongste voor die oudste weg te gee nie.”

Dit was dus die gebruik van daardie gebied – en één wat lank reeds gegeld het – dat ouer dogters altyd vóór die jongeres moes trou. Dit was nie ‘n ongewone gebruik onder die nabye Oosterse volkere in die tyd van Jakob nie. ‘n Mens kan nou redeneer dat Laban vir Jakob vooraf moes gesê het dat hy éérs met Lea moes trou voordat hy Ragel as vrou kon ontvang. Laban was egter onder geen verpligting om dit vir Jakob te sê nie, want laasgenoemde moes van dié gebruik bewus gewees het.

Een jaar, terwyl my vrou en ek ‘n gehuurde motor in Israel bestuur het, is ons deur die polisie afgetrek omdat my hoofligte nie aangeskakel was nie. Dit was gedurende November en volgens wet, moes alle voertuie op die hoofweg, tussen November en Maart, se hoofligte aangeskakel wees. As toeris, was ek nie bewus van hierdie wet nie. Aangesien die hoofligte van alle voertuie in Kanada, outomaties brand wanneer ‘n voertuig aangeskakel word, het ek vanselfsprekend nagelaat om dit in Israel te doen.

Ofskoon die polisiebeampte begrip gehad het vir die feit dat ek ‘n toeris was, is ek genadiglik nie beboet nie en kon ons ons reis voortsit. Ek was natuurlik erg ontevrede met die betrokke motorverhuringsagentskap, wat volgens my mening, nagelaat het om my oor hierdie padreël in te lig. Ek het my voorgeneem om my ontevredenheid teenoor hulle te lug wanneer ek die voertuig terugbesorg.

Daarna het ek besef dat dit eintlik nie die verhuringsagentskap se skuld was nie. Ja, hulle móés my seker van die betrokke hoofweg-padreël verwittig het, maar dan sou hulle my oor talle ander bestuurdersreëls, regulasies en wette, wat in Israel geld, moes ingelig het. Nee, dit was níe hulle plig nie! Ek het ‘n voertuig in ‘n vreemde land gehuur en dit was immers mý verantwoordelikheid om, voordat ons uit Kanada vertrek het, my van die wette en reëls te vergewis, sodat ek dit nie sou oortree nie. In Kanada en om dieselfde rede, in elke land van die wêreld, is onkunde van die wet, geen geldige verweer nie.

Moontlik was Jakob nie afkomstig van dieselfde streek as sy oom Laban nie, maar hy was nogtans ‘n Midde-Oosterling en moes dus van die gebruike aldaar bewus gewees het. Onkunde met betrekking tot die wet, is geen verontskuldiging nie! Jakob is nie bedrieg nie; die bedrieër het homself bedrieg.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2011-11-25

Geestelike Geaardhede – Goed en Kwaad

Toldot

(Geslagte) 

Genesis / Bereshit 25:9 – 28:9

Maleagi / Malachi 1:1–2:7

Romeine / Romim 9:1 – 13

Genesis / Bereshit {25:21} “En Isak het die HERE gesmeek met die oog op sy vrou, want sy was onvrugbaar; en die HERE het hom verhoor, sodat sy vrou Rebekka swanger geword het. {25:22} En die kinders het teen mekaar gestoot binne-in haar. Toe sê sy: As dit so gaan, waarvoor leef ek dan? Daarop het sy gegaan om die HERE te raadpleeg. {25:23} En die HERE het haar geantwoord: Twee nasies is in jou skoot, en twee volke sal van mekaar gaan uit jou liggaam; en die een volk sal sterker wees as die ander volk; en die oudste sal die jongste dien. {25:24} En toe haar dae vervul is dat sy moes baar, was daar ‘n tweeling in haar skoot. {25:25} En die eerste is gebore—rooi, geheel en al soos ‘n mantel van hare. Daarom het hulle hom Esau genoem. {25:26} En daarna is sy broer gebore, terwyl sy hand die hakskeen van Esau vashou. Daarom het hulle hom Jakob genoem. En Isak was sestig jaar oud by hulle geboorte.”

Ek vind dit baie interessant dat God ons meedeel dat toe Esau (Esav) gebore is, hy heeltemal rooierig (en harig) was. Die rede hiervoor is dat die satan nog altyd voorgestel word as geheel-en-al in rooi geklee. Verstrek God dan aan ons, in die verhaal van Isak en Esau, ‘n beeld van die stryd tussen goed en kwaad, lig en duisternis, die gees en die vlees?

Daar het ‘n hewige stryd in Rebekka (Rivkah) se skoot plaasgevind en sy was nie daarvan bewus nie. Nadat die kinders egter gebore is op grond van Rebekka se optrede, soos verder aan in hierdie Parasha beskrywe – wil dit voorkom asof sy van die geestelike aard van die stryd tussen hierdie twee seuns bewus geraak het.

Ofskoon Jakob (Ya’acov) en Esau (Esav) ‘n tweeling was, kon dié twee nooit meer uiteenlopend van geaardheid gewees het nie. Esau was die algehele Amerikaanse tipe – wat ons in my jeugjare ‘n “jock” genoem het, terwyl Jakob méér, wat ons sou genoem het, ‘n “nerd” was. Is dit nie hoe die wêreld ons, as gelowiges in Jesus die Messias, sou beskou nie, dit wil sê as “nerds”, omdat hulle ons nie as “jocks” sien nie? Dit is omdat ons nie volgens wêreldse standaarde leef nie – wat die wêreld van hou, staan ons nie aan nie, ons is anders en heeltemal tereg ook – God verlang dat ons anders móét wees.

Esau en Jakob is presies die teenoorgestelde van mekaar; trouens, hulle is die klassieke voorbeeld van die verskil tussen ‘n gelowige en ‘n ongelowige, oftewel dié van die wêreld en dié wat ín die Here is. Esau verteenwoordig alles wat die wêreld aan waarde heg. Hy was iemand vir die buitelewe, ‘n bedrewe jagter, ‘n atletiese tipe mens. Hy het geen begrip van die geestelike dinge gehad of enigsins waarde daaraan geheg nie, wat duidelik geblyk het uit die feit dat sy eersgeboortereg vir hom niks beteken het nie. Jakob, daarenteen, word voorgestel as iemand met ‘n baie hegte verhouding met sy moeder, die ernstige gehoorsame tipe mens; iemand van die gees en nie van die wêreld nie, wat bewys is deurdat God hom uitgekies het as die bloedlyn waaruit die Messias sou kom. Alles waarvoor Jakob gestaan het, het Esau teëgestaan. Het jy opgemerk dat daar in die Skrif hoegenaamd geen aanduiding is dat Jakob ooit vir Esau gehaat het nie? Is dit nie soos wat dit ook nog tot vandag toe met ons gesteld is nie? Die wêreld is besig om al hoe meer teen ons te draai, verafsku ons en die beginsels wat ons handhaaf, maar dit is nie hoe ons teenoor die mense van die wêreld optree nie. Ons wil graag sien dat hulle gered word; derhalwe móét ons hulle liefhê ofskoon ons hoegenaamd nie aan hulle wêreldse strewes deelneem nie.

Die stryd tussen Jakob en Esau mag wel as ‘n fisiese stryd geblyk het maar dit was nie. Dit was ‘n geestelike stryd, tussen goed en kwaad, lig en duisternis, tussen die gees en die vlees – ‘n stryd wat tot vandag toe steeds voortwoed.

Efesiërs / Efesos {6:12} “Want ons worstelstryd is nie teen vlees en bloed nie, maar teen die owerhede, teen die magte, teen die wêreldheersers van die duisternis van hierdie eeu, teen die bose geeste in die lug.”

Die dag sal kom en spoedig aanbreek wanneer Jesus die Messias weer sal kom en die duiwel – daardie slang wat die satan is – verslaan, sodat hy vir eenduisend jaar gebind sal wees.

Openbaring / Hitgalut {20:2} “En hy het die draak gegryp die ou slang wat die duiwel en die Satan is en hy het hom gebind duisend jaar lank, {20:3} en hom in die afgrond gewerp en hom toegesluit en dit bo hom verseël, sodat hy die nasies nie meer sou verlei totdat die duisend jaar voleindig is nie. Daarna moet hy dan ‘n kort tydjie ontbind word.”

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2011-11-20

Ontvang Niks vir Niks

Chayei Sarah

(Sara Het Gelewe)

Genesis / BeReshit 23:1-25:18

1 Konings / Melachim Aleph 1:1-31

1 Korinthiërs / Korintim Aleph 15:50-57

Genesis / Bereshit {23:7 – 23:13} “Toe staan Abraham op en buig hom voor die volk van die land, voor die seuns van Het; {23:8}  en hy het met hulle gespreek en gesê: As julle dit goedvind dat ek my dode van my af weg begrawe, luister dan na my en doen vir my ‘n goeie woord by Efron, die seun van Sohar, {23:9}  dat hy aan my gee die spelonk van Magpéla wat aan hom behoort, wat aan die end van sy stuk grond lê; laat hy dit vir die volle som aan my gee, dat ek ‘n graf onder julle mag besit. {23:10}  En Efron het tussen die seuns van Het gesit. Toe antwoord Efron, die Hetiet, vir Abraham voor die ore van die seuns van Het, van almal wat in die poort van sy stad ingegaan het: {23:11}  Nee, my heer, luister na my. Die stuk grond gee ek aan u; ook die spelonk wat daarin is, dit gee ek aan u; voor die oë van die seuns van my volk gee ek dit aan u; begraaf u dode. {23:12}  Daarop het Abraham hom voor die volk van die land neergebuig {23:13}  en met Efron gespreek voor die ore van die volk van die land: Ja, as dit u is, ag, luister na my! Ek gee die geld vir die stuk grond; neem dit van my aan, dat ek my dode daar kan begrawe.”

Ons almal het sekerlik al die gesegde gehoor: “Jy kry niks vir niks nie”, en skynbaar was Abraham vertroud met hierdie spreekwoord. Hy het dus deeglik besef dat alles teen ‘n prys verkry word. Ek meen dat dit juis om hierdie rede was dat hy by Efron daarop aangedring het om te betaal vir die grond waar hy sy vrou kon begrawe. Soos ons bewus is, was dit nie die eerste keer wat Abraham iets vir niks geweier het nie:

Genesis {14:21} “En die koning van Sodom sê vir Abram: Gee my die mense, maar neem die goed vir uself. {14:22}  Toe antwoord Abram die koning van Sodom: Ek hef my hand op tot die HERE, God, die Allerhoogste, die Skepper van hemel en aarde, {14:23}  dat ek geen draad en geen skoenriem, ja, dat ek niks sal neem van alles wat uwe is nie, sodat u nie kan sê nie: Ek het Abram ryk gemaak. {14:24}  Niks vir my nie! Net wat die dienaars geëet het en die deel van die manne wat saam met my getrek het, Aner, Eskol en Mamre, laat dié hulle deel neem.”

In hierdie geval het Abraham, soos hy toe bekendgestaan het, werklik verdien wat hom toegekom het, nadat hy geveg en dit as buit verkry het. Selfs in daardie geval, het hy niks vir niks verlang nie. Dit is ‘n baie goeie beginsel waarna ons almal behoort te strewe. Daar is inderdaad niks vir niks nie!

Efésiërs / Efesos {2:8} “Want uit genade is julle gered, deur die geloof, en dit nie uit julleself nie: dit is die gawe van God; {2:9}  nie uit die werke nie, sodat niemand mag roem nie.”

Ons almal besef dat verlossing ‘n vrye gawe is. Maar is daar voorwaardes aan verbonde? Kan die “niks vir niks” – beginsel ook op verlossing toegepas word? Ja, inderdaad kan dit gedoen word! Bekering is die eerste – en vernaamste stap wat van ons vereis word in die verhouding met God, maar dit eindig geensins dáár nie. Die apostel Paulus deel ons soos volg mee:

Fillipense / Pilifim {2:12} “Daarom, my geliefdes, soos julle altyd gehoorsaam gewees het, nie in my teenwoordigheid alleen nie, maar baie meer nou in my afwesigheid, werk julle eie heil uit met vrees en bewing;”

Daar is ‘n aantal vereistes, nadat ons die vrye gawe van verlossing van God ontvang het – onder andere om aan die self (eie-ek) te sterf en die juk van Jesus die Messias op te neem. Indien ons ooit daarin wil slag om met eerbied en ontsag ons verlossing uit te werk, dan is die sterwe van die self (eie-ek) absoluut noodsaaklik. Die sterwe van die eie-ek behels dat ons, ons behoeftes en vleeslike begeertes opsy skuif en ons lewens uitsluitlik aan Jesus die Messias toewy. Dit sal vanselfsprekend ‘n God-gesentreerde lewe in plaas van selfgesentreerde lewe beteken.

Matthéüs / Mattityahu {11:29} “Neem my juk op julle en leer van My, want Ek is sagmoedig en nederig van hart, en julle sal rus vind vir julle siele; {11:30}  want my juk is sag en my las is lig.”

Wat het Jesus met hierdie verklaring bedoel? Ek glo dat die “Juk”, waarna Hy verwys, Tora is en wel om twee redes. Eerstens, sê Jesus:

Johannes / Yochanan {14:15} “As julle My liefhet, bewaar my gebooie.”

Soos ons reeds weet, is Jesus die Messias, God in die vlees en as sulks sou Sy gebooie, Tora, wees. Om dit verder aan te vul, het Jesus gesê:

Matthéüs / Mattityahu {22:37} “En Jesus antwoord hom: Jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met jou hele verstand. {22:38}  Dit is die eerste en groot gebod. {22:39}  En die tweede wat hiermee gelykstaan: Jy moet jou naaste liefhê soos jouself.”

Deur dít te sê, verwys Jesus na die Tora in geheel. Die eerste gebod, wat Hy gemeld het, dek al die wette van die Tora, wat spesifiek die mens se verhouding tot God dek. Die tweede gebod, waana Hy verwys het, het betrekking op al die Tora-wette betreffende die mens se verhouding tot sy / haar medemens. Hierdie twee gebooie, wat deur Jesus die Messias aan ons gegee is, omvat dus die Tora in geheel.

Die ander rede waarom die “Juk” waarna Jesus verwys, Tora is, kom uit:

Deuteronomium / Devarim {30:10} “as jy na die stem van die HERE jou God luister om sy gebooie en sy insettinge te hou wat in hierdie wetboek geskrywe is; as jy jou tot die HERE jou God bekeer met jou hele hart en met jou hele siel. {30:11}  Want hierdie gebod wat ek jou vandag beveel, is vir jou nie te swaar nie en is nie ver nie. {30:12}  Dit is nie in die hemel nie, sodat jy moet sê: Wie sal vir ons na die hemel opklim en dit vir ons gaan haal en ons dit laat hoor, dat ons dit kan doen? {30:13}  Dit is ook nie oorkant die see nie, sodat jy moet sê: Wie sal vir ons na die oorkant van die see oorvaar en dit vir ons gaan haal en ons dit laat hoor, dat ons dit kan doen? {30:14}  Maar baie naby jou is die woord, in jou mond en in jou hart, om dit te doen.”

Gevolgtrekking: Verlossing as sulks, ofskoon dit ‘n vrye gawe is, behels verantwoordelikhede; ná bekering, word daar van ons verwag om ons verlossing uit te werk en die juk van Tora te aanvaar wat indien behoorlik toegepas, inderdaad ‘n ligte juk is.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2011-11-19

Vader van Gasvryheid

VaYera

(En Hy Het Verskyn)

Genesis/BeReshit 18:1 – 22:24

2 Konings/Melachim Bet 4:1 – 37

2 Petrus/Kefa Bet 2:4 – 11

Genesis/Bereshit {18:1} “Daarna het die HERE aan hom verskyn by die terpentynbome van Mamre terwyl hy by die ingang van die tent sit op die warmste van die dag. {18:2}  Toe hy sy oë opslaan en kyk, staan daar drie manne voor hom. En toe hy hulle sien, loop hy hulle tegemoet van die ingang van die tent af en buig hom na die aarde toe. {18:3}  En hy sê: My heer, as ek nou genade in u oë gevind het, gaan dan tog nie by u kneg verby nie. {18:4}  Laat hulle tog ‘n bietjie water bring, en was u voete, en lê en rus onder die boom. {18:5}  En laat ek ‘n stukkie brood gaan haal, en versterk u hart—daarna kan u verder gaan—want daarom het u by u kneg aangekom. En hulle antwoord: Doen soos u gesê het.”

Daar was al heelwat omstredenheid onder Joodse kommentators oor die feit of Abraham (Avraham) deur engele of deur God, vergesel deur twee engele, besoek is aldan nie. Indien daar nie spesifiek na die Here as “Adonai” verwys is nie, soos in vers drie hierbo, mag daar tog ‘n mate van geldigheid bestaan het in die aanspraak dat dit drie engele en nie God en twee engele was nie.

Die Tora was oorspronklik nie geskryf met vokaalpunte nie met die gevolg dat die woord “Adonai”, wat Here beteken, ook as “adonai”, wat “meneer” of “Heer” (laasgenoemde met ‘n kleinletter “h”) beteken, vertaal kon word. Die opvatting dat Abraham slegs engele ontmoet het, word egter bevraagteken deur die feit dat die openingsin van hierdie Skrifgedeelte begin met {18:1} “…het die Here aan hom verskyn by die eikebome van Mamre terwyl hy sit by die ingang van die tent op die warmste van die dag.”. Die woord “God” word hier in Hebreeus geskryf as “Jahwê”, wat die benaming vir God en nie vir ‘n engel is nie. Dieselfde benaming vir vir God (Jahwê) word, trouens, dwarsdeur die parasha aangetref.

Daar bestaan egter geen méér oortuigende bewys dat dit inderdaad God, in menslike gedaante, was wat Abraham gesien het nie, as die volgende vers uit ons parasha:

Genesis/Bereshit {19:24} “En die Here (Jahwê) het swawel en vuur oor Sodom en Gomora laat reën van die Here (Jahwê) uit die hemel,"

In hierdie vers sien ons nie slegs dat daar na Abraham se besoeker as die “Jahwê” verwys word nie, maar ons lees ook dat die God op die aarde swawel en vuur van die God in die hemel laat reën het.

Die volgende punt wat ek graag wil maak, betref dat Abraham deur sowel geleerdes as kommentators insgelyks beskou word as die vader van gasvryheid. Terwyl Abraham by die ingang van sy tent gesit het, word ons vertel dat hy reisigers in die verte gesien het. Waarskynlik onder die indruk dat hulle slegs sou verbygaan, het Abraham nie eenvoudig gestap om hulle te groet nie – ons word vertel dat hy gehardloop het om die vreemdelinge te groet en inderdaad een van hulle as God herken het. Hy het hulle genooi om by sy tent te vertoef en hulself te verfris. Ek is egter oortuig daarvan dat Abraham vanaf ‘n afstand nie geweet het wie die reisigers was nie maar toe hy naderkom, besef het wie hy sou onthaal.

Was dit vir Abraham ‘n toets? Het die reisigers bloot voorgegee dat hulle hom sou verbygaan? Ek glo persoonlik dat dit wel vir Abraham ‘n toets was. Indien Abraham nie opgestaan en gehardloop het om die reisigers te groet nie, sou hy seëninge verbeur het. Die feit dat hy by die ingang van sy tent gesit en kyk het vir moontlike verbygangers en toe hy hulle sien, opgestaan en hulle gaan groet het, vertel vir ons dat hy ongetwyfeld die benaming van vader van gasvryheid verdien.

Ek meen dat ons by Abraham ‘n les moet leer. Dikwels lyk dit asof God ver weg is en ons sal verbygaan, maar inderwaarheid wag Hy vir ons om na Hom toe te hardloop – nie te loop nie – om Hom te groet en Hom in ons lewens en ons huise binne te nooi sodat ons ook geseën mag word. ‘n Verdere les wat ons by Abraham móét leer, is om gasvryheid aan reisigers en vreemdelinge te betoon.

Hebreërs/Ivrim {13:2}“Vergeet die gasvryheid nie, want daardeur het sommige, sonder om dit te weet, engele as gaste geherberg.”

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2013-10-16