Terug na Egipte

D’Var Torah

Wanneer Hy laat gaan – Beshallach

Eksodus / Shemot 13:17 – 17:16

Rigters / Shoftim 5:1 – 31

Matthéüs / Mattityahu 5:1 – 48

Eksodus / Shemot {14:9} “En die Egiptenaars het hulle agtervolg—al Farao se perde en strydwaens, sy ruiters en sy leërmag—en hulle ingehaal terwyl hulle in die laer gestaan het by die see by Pi-Hágirot, voor Baäl-Sefon. {14:10}  Toe Farao naby kom, slaan die kinders van Israel hulle oë op, en kyk, daar trek die Egiptenaars agter hulle aan; en hulle het baie bang geword. Daarop het die kinders van Israel tot die HERE geroep. {14:11}  En hulle het vir Moses gesê: Het u, omdat daar in Egipte glad geen grafte is nie, ons saamgeneem om in die woestyn te sterwe? Wat het u ons nou aangedoen, dat u ons uit Egipteland uitgelei het? {14:12}  Is dít nie die woord wat ons aan u in Egipte gesê het nie: Laat ons met rus, dat ons die Egiptenaars kan dien? Want dit is beter vir ons om die Egiptenaars te dien as om in die woestyn te sterwe.

Dit is verbasend dat niks oor die afgelope 5000 jaar verander het nie! Mense verkies steeds om slawe te wees (hoe dit ookal sy, van sonde) eerder as om vry te wees in Jesus die Messias. Die kinders van Israel het verkies om slawe in Egipte te wees, eerder as om vry in Eretz (die land van Israel) te wees. Waarom? Want vryheid sou beteken dat hulle verantwoordelikheid vir hulself sou moes aanvaar. Hulle sou vir hulself moes dink, redeneer, op hul eie besluite neem en vir daardie besluite persoonlike aanspreeklikheid aanvaar.

Ek het onlangs na ‘n dokumentêre program oor soldate gekyk, wat na jare diens in die weermag, met hul ontslag, nie kon aanpas by die burgerlike samelewing nie. Die rede? Vir jare was hulle onderworpe aan streng reëls en regulasies. Hulle het ontwaak wanneer hulle aangesê is om dit te doen, geëet wanneer hulle moes eet, gegaan waarheen en waar hulle aangesê is om te gaan en gedoen wat hulle beveel is om te doen. Terug in die burgerlike samelewing was daar niemand om vir hulle te sê wat om te doen nie, met die gevolg dat hulle verlore gevoel het. Die jare wat hulle in die weermag deurgebring het, het gelei tot ‘n verlies van vermoë om hulle eie besluite te neem. Hulle het gevolglik verward geraak, aan hulle self getwyfel en in ernstige depressie verval. Dit was alles te wyte aan die feit dat hulle nooit hul eie besluite geneem, hul eie lewens gely het nie: alles is vir hulle bepaal, van die oomblik dat hulle ontwaak het totdat hulle gaan slaap het. Sommige soldate, wat in hierdie dokumentêr vertoon is, het vanweë hierdie drastiese verandering in hulle lewens, senuwee-ineenstortings en ander sielkundige – en sosiale probleme ondervind: probleme wat hulle ook gediskwalifiseer het om weer aan te sluit. Gevolglik kon hulle nie eers weer terugkeer na die lewenswyse waarin hulle gemaklik was nie.

Prediker / Kohelet {1:9} “Wat gewees het, dit sal daar weer wees; en wat gebeur het, dit sal weer gebeur, en daar is glad niks nuuts onder die son nie.”.

Ongelukkig is dit wat vir die kinders van Israel in die wildernis waar was en waar is vir die oud-soldate, wat in die burgerlike samelewing ontplooi is insgelyks ook waar vir ongeredde mense aan wie die evangelie van waarheid aangebied word; die Goeie Nuus wat hulle sou vrymaak.

Soos voorheen gesê: Egipte is ‘n Bybelse sinnebeeld van ons huidige sondige lewe en – wêreld, waarin ons woon. Moses is die Bybelse sinnebeeld van Jesus die Messias, wat deur God gestuur is om Sy mense te red, hulle uit die slawerny van sonde en sondige wêreld te lei na God se wonderlike lig. Die tog deur die Rooisee is die Bybelse sinnebeeld van verlossing. Dit was op daardie punt waar die kinders van Israel hulle vertroue van die Farao (die Bybelse sinnebeeld van die satan) na Moses (die Bybelse sinnebeeld van Jesus) verplaas het, met ander woorde, hulle het van sonde na redding oorgegaan.

Vóór hulle tog deur die Rooisee en terwyl hulle nog in die satan se gebied was, het die kinders van Israel dit nie nodig geag om gered te word nie. Hulle was tevrede en het eintlik gevoel dat hulle beter af was in die slawerny.

Die situasie wat ek sopas beskryf het, is wat baie van ons met ongeredde geliefdes ervaar. Ek kan begryp hoe frustrerend dit vir Moses moes gewees het toe die vryheid wat God vir die kinders van Israel aangebied het, verwerp is ten gunste daarvan om na Egipte terug te keer. Dit is omdat ek dieselfde scenario ondervind – ofskoon onder verskillende omstandighede – met my familielede. Ek het hulle die lig aangebied wat ontstaan deur die kennis van Jesus maar hulle verkies die duisternis van die satan. Hulle is so deur hom verblind dat hulle eerder in sy sondeslawerny sal verkeer as om deur God bevry te word van die gevolge van hulle sonde.

Ek sluit aan by jou in gebed en betuig meegevoel met elkeen wat ervaar: “Ek wil terugkeer na Egipte” en die “Ek verkies om in slawerny te verkeer” – sindroom, wat jou dierbares betref. Bid asseblief saam met my vir my dierbares.

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou

Pidyon HaBen / Evaluasie van die seun

D’Var Torah

Ingaan – Bo

Eksodus / Shemot 10:1 – 13:16

Jeremia / Yermeyahu 46:13 – 28

Markus / Mordechai 3:7 – 19

Eksodus / Shemot {13:12} “dan moet jy alles wat die moederskoot open, aan die HERE afgee; ook elke eersteling, die aanteel van vee, wat jy sal hê—wat manlik is, behoort aan die HERE. {13:13}  Maar elke eersteling van ‘n esel moet jy met ‘n lam loskoop. En as jy dit nie loskoop nie, moet jy sy nek breek. Maar al die eersgeborenes van mense onder jou seuns moet jy loskoop. {13:14}  En as jou seun jou later vra en sê: Wat beteken dit? dan moet jy hom antwoord: Die HERE het ons deur ‘n sterke hand uit Egipte, uit die slawehuis, uitgelei. {13:15}  Want toe Farao swarigheid gemaak het om ons te laat trek, het die HERE al die eersgeborenes in Egipteland gedood, van die eersgeborene van die mense af tot die eersgeborene van die diere toe. Daarom offer ek aan die HERE alles wat die moederskoot open wat manlik is; maar al die eersgeborenes van my seuns koop ek los.”.

Dit is hierdie Skrifgedeeltes wat ons die tradisie van Pidyon HaBen leer, wat letterlik “Evaluasie van die seun” beteken. In hierdie geval, die eersgebore seun wat die eerste is om die moederskoot te open.

Gedurende die tempeltye (Beit HaMikdash), is die pasgebore kind (31 dae oud) na die hoëpriester (Kohen HaGadol) geneem waar hy geëvalueer is volgens die evaluasie soos deur God in die Skrif bepaal. Na ‘n kort liturgiese seremonie en die uitruil van die aflosgeld (evaluasie), is die kind (nie ‘n Leviet nie) van lewenslange diens aan God in die tempel vrygestel. Daarbenewens is die kind ook daarvan vrygestel om doodgemaak te word, soos in die geval van eersteling manlike diere.

“Hoe barbaars”, mag jy reken. “In elk geval keur God menslike offerande nie goed nie”. Korrek, want God kondoneer nie menslike offerande nie; trouens, Hy verafsku dit. Waarom vereis God dus hierdie seremonie van aflos? Dit is op grond van die uittog uit Egipte wat plaasgevind het en die instelling van die offer van die paaslam.

Eksodus / Shemot {13:14} “En as jou seun jou later vra en sê: Wat beteken dit? dan moet jy hom antwoord: Die HERE het ons deur ‘n sterke hand uit Egipte, uit die slawehuis, uitgelei. {13:15}  Want toe Farao swarigheid gemaak het om ons te laat trek, het die HERE al die eersgeborenes in Egipteland gedood, van die eersgeborene van die mense af tot die eersgeborene van die diere toe. Daarom offer ek aan die HERE alles wat die moederskoot open wat manlik is; maar al die eersgeborenes van my seuns koop ek los.”.

Jy sal onthou dat ek al voorheen geleer het dat Pesach (Paasfees (Pasga)) nie die vakansie, aan ons as Pasga bekend was nie, maar eerder dat die Pesach die lam is en die Pesach (Lam) van die Paasfees Seder (orde of seremonie) Jesus verteenwoordig, wat gesterf het sodat ons van die slawerny van sonde verlos kon word. Dit is om hierdie rede dat die Skrif ons meedeel:

Eksodus / Shemot {12:43} “Verder het die HERE aan Moses en Aäron gesê: Dit is die insetting van die pasga: Géén uitlander mag daarvan eet nie.

Eksodus / Shemot {12:48} “En as ‘n vreemdeling by jou vertoef en tot eer van die HERE die pasga wil vier, moet by hom almal wat manlik is, besny word; en dan mag hy nader kom om dit te vier, en hy sal soos ‘n kind van die land wees. Maar géén onbesnedene mag daarvan eet nie.”.

In hierdie verband word ‘n onbesnedene gelykgestel aan ‘n heidense afgodsaanbidder, terwyl ‘n besnedene gelykstaande is aan ‘n gelowige in die één ware God, die God van Israel.

Derhalwe beteken hierdie Skrifgedeelte nie dat ‘n onbesnede manlike persoon (gelowige of ongelowige) nie kan deelneem aan die paasfees seremonie nie. Dit beteken slegs dat hy nie van die Pesach (Yeshua / Jesus) mag eet nie. Dit verwys ook terug na:

Johannes / Yochanan {6:56} “Wie my vlees eet en my bloed drink, bly in My en Ek in hom. ”.

In hierdie Skrifgedeelte, verwys Jesus na die Pesach (die Lam) en die derde beker wyn, die beker van Messiaanse verlossing, wat tydens die Paasfees Seder gedrink word. Na alles, is die eet van lamsvleis vandag ‘n geskilpunt omdat lamsvleis nie langer met Paasfees bedien word nie.

Ongeag die feit dat die tempel nie meer bestaan nie en daar ook nie meer ‘n hoëpriester is nie, beoefen ons by die gemeente Melech Yisrael die Pidyon HaBen – seremonie. Dit het trouens, ‘n tradisie by ons gemeente geword. Dit is nie ‘n godsdienstige seremonie nie, maar herhinnering aan wat Jesus vir ons gedoen het en vir God om te weet dat ons al die herhinneringe wat ons kan kry benut!

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou

Ontvang hulle inderdaad ‘n profesie van God af?

D’Var Torah

En Hy het verskyn / Va’era

Eksodus / Shemot 6:22 – 9:35

Eségiël / Yehezqel 28:25 – 29:21

Openbaring / Hitgalut 16:1 – 21

Eksodus / Shemot {7:1} “En die HERE het aan Moses gesê: Kyk, Ek stel jou as ‘n god vir Farao, en jou broer Aäron sal jou profeet wees. {7:2}  Jy moet spreek alles wat Ek jou beveel, en jou broer Aäron moet met Farao spreek, sodat hy die kinders van Israel uit sy land laat uittrek. {7:3}  En Ék sal Farao se hart verhard en my tekens en wonders in Egipteland vermenigvuldig. {7:4}  Maar Farao sal na julle nie luister nie; en Ek sal my hand op Egipte lê en my leërskare, my volk, die kinders van Israel, deur groot strafgerigte uit Egipteland uitlei. {7:5}  Dan sal die Egiptenaars weet dat Ek die HERE is, as Ek my hand oor Egipte uitstrek en die kinders van Israel tussen hulle uitlei. ”.

Dit is ‘n moeilike gedeelte vir meeste om te verstaan. Die vraag word gevra: “Wat bedoel God wanneer Hy vir Moses sê: ‘Kyk, Ek stel jou as ‘n God vir die Farao, en jou broer Aäron sal jou profeet (Navi) wees’”.

Baie mense misgis hulleself wanneer die rol van ‘n profeet begryp moet word. Hulle verkeer onder die indruk dat ‘n profeet iemand soos ‘n waarsêer of spiritistiese medium moet wees; trouens, heelparty mense – selfs onder gelowiges vandag – wat vir hulleself die amp van profeet toeëien, is in werklikheid valse profete en bloot waarsêers of spiritistiese media. Dit laat ‘n mens inderdaad wonder of hulle werklik gered is en of hulle waarlik Jesus die Messias as hulle Here en Redder ken.

Wat ek veral van die bovermelde Skrifgedeelte hou, is dat dit na mening die duidelikste omskrywing van ‘n profeet se rol verstrek.

Toe God aan Moses gesê het dat Hy hom as ‘n God vir die Farao stel en Aäron sy profeet sal wees, het Hy bedoel dat Moses opdragte vir Goddelike wonderwerke aan Aäron moes gee en laasgenoemde intern Moses se spreekbuis tot die Farao sou wees. Moses self sou egter nie die wonderwerke uitvoer nie – hy sou dit slegs aankondig, die boodskap aan Aäron oordra en dit sou Aäron wees wat die boodskap aan die Farao moes oordra en die wonderwerke uitvoer.

‘n Profeet is ‘n persoon wat namens God spreek. Hy is die boodskapper van God aan die mense. God spreek tot Sy profeet en die profeet dra die boodskap aan die mense oor. Derhalwe kan ons sê dat ‘n profeet God by die mense verteenwoordig. Hierdie funksie is die teenoorgestelde van dié van ‘n priester, wat die mense voor God verteenwoordig. ‘n Profeet spreek namens God tot die mense en ‘n priester spreek namens die mense tot God. Wat ons dus in die bovermelde gedeelte deur God gesê is, is dat Moses soos God vir die Farao gestel word en Aäron soos ‘n profeet vir Moses. Dit is presies wat ons hulle sien doen in die uitvoering van hulle indiwiduele rolle voor die Farao.

Eksodus / Shemot {7:8} “En die HERE het Moses en Aäron aangespreek met die woorde: {7:9}  As Farao met julle spreek en sê: Doen tog ‘n wonderteken vir julleself—dan moet jy vir Aäron sê: Neem jou staf en gooi dit voor Farao neer; dan sal dit ‘n slang word. ”.

Moses, in sy funksie as God, sê vir Aäron wat om te doen. Aäron as God se verteenwoordiger by die mense, doen wat God hom beveel. Verstaan jy dit?

‘n Profeet ontvang sy boodskap regstreeks van God. Indien die boodskap van God af egter deur middel van ‘n engel oorgedra word, kan die ontvanger van die profesie nie as ‘n profeet geag word nie. Daarom is Jesus die laaste van die aangetekende profete. Ek stel dus voor dat jy uiters versigtig optree wanneer iemand homself as ‘n profeet voordoen. Ontvang hulle inderdaad ‘n profesie van God af?

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou

Beskou my gerus as ouderwets

D’Var Torah

Name / Shemot

Eksodus / Shemot 1:1 – 6:1

Jesaja / Yeshayahu 27:6 – 28:13

1 Korinthiërs / Korintim Alef 14:13 – 25

Eksodus / Shemot {1:1} “En dit is die name van die seuns van Israel wat in Egipte gekom het; saam met Jakob het hulle gekom, elkeen met sy huisgesin: {1:2}  Ruben, Símeon, Levi en Juda; {1:3}  Issaskar, Sébulon en Benjamin; {1:4}  Dan en Náftali, Gad en Aser. {1:5}  En al die siele wat uit Jakob se lende voortgekom het, was sewentig siele. Maar Josef was in Egipte. ”.

Dit was vir my interessant dat hierdie Skrifgedeelte tyd ingeruim het om die name van al elf seuns (stamme) wat in Egipte aangekom het, te vermeld (Josef was alreeds daar). Volgens die Skrifgedeeltes het elke man en sy huishouding Jakob vergesel. Dink jy God wou ons laat vermoed dat niemand agtergebly het nie? Ek dink so! Die rede was dat ten einde ‘n familie in staat te stel om voorspoedig te wees en te oorleef, moes hulle bymekaar bly. Die kinders van Israel was onderweg na Egipte en nie soos wat hulle gedink het, om die droogte in die land Kanaän vry te spring nie, maar om slegs in Egipte te vertoef totdat omstandighede tuis sou verbeter. God het egter bedoel dat die kinders van Israel ‘n nasie in Egipte sou word. Indien die familie geskei sou word deurdat een van die stamme sou besluit het om in Kanaän agter te bly, of een van die seuns sou besluit het om na ‘n ander land in plaas van Egipte te gaan, wat sou van die toekoms van die nasie Israel geword het? Ek veronderstel dat dit dan onmoontlik sou gewees het om in ‘n nasie te ontwikkel, soos wat die geval wel was.

Beskou my gerus as ouderwets – baie van julle mag moontlik nie met my saamstem nie – maar hierdie soort familie-samehang en lojaliteit word vandag nie meer aangetref nie. In die verlede het families nooit ver van mekaar af weggetrek nie. Ouers het hulle kinders grootgemaak terwyl hulle in dieselfde area gewoon het en soms in dieselfde huis as die grootouers.

Wat ‘n besondere voorreg was dit nie! Grootouers en ouers het deel gehad aan die grootmaak van kinders / kleinkinders. Die geslagte kon saam op mekaar reageer en hegte familiebande met mekaar vorm. Daarbenewens was dit nie nodig om bejaarde ouers in aftree-oorde of verpleeginrigtings te laat plaas om hulle aan die genade van vreemdelinge en versorgers oor te laat nie; trouens, hulle sou in die gesinswoning deur die gesin versorg word.

Ongelukkig is dit vandag anders. Dit is by uitsondering dat ‘n mens nog ‘n uitgebreide familie aantref, wat in dieselfde huis of selfs dieselfde stad of land woon. Meeste kleinkinders word tans groot sonder ‘n persoonlike verhouding met hul grootouers – in plaas daarvan, het hulle ‘n “Skype“-, “Facebook”- of e-posverhouding met hulle.

Elektroniese media bevorder nie hegte familiebande nie, maar skep eerder verhoudings wat meganies en gediskonnekteerd is. Kinders en kleinkinders kom selde persoonlik in aanraking met ouers en grootouers – hulle raak vervreemd en daar is geen sterk familieverband nie.

Geen wonder dat kinders die versorging tot hulle dood van hulle bejaarde ouers aan vreemdelinge oorlaat nie. Langdurige skeiding van mekaar, het hulle harte verhard.

Ouers en grootouers het eerder ‘n las geword in plaas daarvan om kosbaar te wees, soos dit hoort. Pleks daarvan dat afwesigheid hulle harte met verlange vul, gebeur die teenoorgestelde: verpleeginrigtings is gevul met eensame ou mense, wie se kleinkinders vir hulle vreemdelinge is en wie se kinders hulle selde besoek. Ek erken dat ek van my ouers af weggetrek het, maar soos Abraham (ek vergelyk my hoegenaamd nie met hom nie), is ek deur God geroep om my familie te verlaat. My eggenote en ek is agtien jaar gelede geroep om na Kanada te verhuis. God het vir my ‘n deur geopen om die betrekking van geestelike leier van hierdie gemeente te aanvaar . Dit was nie vir ons maklik om te gaan nie, maar ons albei het besef dat ‘n saak van die Here is en ofskoon ons bra onwillig was, móés ons gaan.

Matthéüs / Mattityahu {10:37} “Wie vader of moeder bo My liefhet, is My nie waardig nie; en wie seun of dogter bo My liefhet, is My nie waardig nie. {10:38}  En wie sy kruis nie neem en agter My volg nie, is My nie waardig nie.”.

Oor die algemeen is ons geval egter die uitsondering. Die meerendeel familielede wat van hulle ouers wegtrek is nie omdat God hulle tot die bediening geroep het nie. Dit is eerder ‘n geval van selfsug dat hulle wegtrek, om hulle eie begeertes te bevredig, omdat hulle ‘n beter betrekking of warmer klimaat of nuwe geleenthede verlang óf bloot omrede hulle net wil wegkom.

Ja, beskou my gerus ouderwets, maar dít is nie hoe dit behoort te wees nie!

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou

Waar sal jy begrawe word

D’Var Torah

En hy het gelewe – Vayechi

Genesis / Bereshit 47:28 – 50:26

1 Konings / Malachim Alef 2:1 – 12

1 Petrus / Kefa Alef 1:1 – 9

Genesis / Bereshit {47:27} “So het Israel dan in Egipteland gewoon, in die land Gosen; en hulle het vaste besittings daarin verwerf en vrugbaar geword en sterk vermeerder. {47:28} En Jakob het sewentien jaar in Egipteland gelewe, sodat die dae van Jakob, die jare van sy lewe, honderd sewe en veertig jaar was. {47:29} En toe die dae van Israel nader kom dat hy moes sterwe, het hy sy seun Josef laat roep en vir hom gesê: As ek nou guns in jou oë gevind het, sit dan tog jou hand onder my heup en bewys my liefde en trou-begrawe my tog nie in Egipte nie. {47:30} Wanneer ek met my vaders ontslaap het, bring my dan weg uit Egipte en begrawe my in hulle graf. En hy antwoord: Ek sal handel ooreenkomstig u woord. {47:31} Toe sê hy: Sweer my dit tog. En hy het vir hom gesweer. Toe het Israel in aanbidding gebuig oor die koppenent van die bed.”.

Toe ek hierdie Skrifgdeelte gelees het, kon ek nie verstaan waarom Jakob (Ya’akov) spesifiek begrawe wou word in die plek waar sy voorvaders begrawe is nie. Daar was tog begraafplase in Egipte waar ander Israeliete begrawe was, want na alles, wat is die verskil waar ons begrawe word – ons siel en gees verlaat immers die liggaam wanneer ons sterf en styg op na die hemel om by die Vader te wees. Daarom maak dit nie saak waar ons begrawe word nie want met die opstanding kan God ons liggaam, siel en gees herenig. In die Skrif word ons vertel dat met die opstanding, selfs die see die dode daarin sal opgee.

Dus sal diegene wat ter see begrawe is, opstaan en soos almal, met hulle siel en gees herenig word.

Waarom het Jakob dus sy seun Josef laat belowe om hom nie in Egipte te begrawe nie maar in plaas daarvan, sy liggaam te neem om by sy voorvaders begrawe te word? Hy het immers die belofte ontvang om die land waar sy voorvaders begrawe is, in besit te neem ofskoon dit vóór sy dood nog nie gerealiseer het nie. Die klaarblyklike rede sou gewees het dat hy by sy voorvaders begrawe wóú word en dit was dus geen onredelike versoek nie.

Moontlik wou Jakob bloot nie tussen heidene begrawe word nie, want Egipte was ‘n heidense, afgodaanbiddende volk. Die ander moontlikheid was dat hy begrawe word tussen sy voorvaders, wat hy geweeet het, die één ware God aanbid en Sy gebooie getrou nagekom het. Watter verskil maak dit? Oënskynlik moes dit wel ‘n verskil gemaak het omdat Josef, wat hom betref, dieselfde verlang het. Hy het, trouens, die kinders van Israel laat belowe dat  hulle ook sy beendere uit Egipte sou wegneem wanneer hulle na Israel vertrek, wat hulle inderdaad ook gedoen het.

Verskoon my as ek dit sê, maar ek voel dieselfde oor waar ek begrawe wil word. Natuurlik kan my eggenote en ek nie ook by ons voorvaders begrawe word nie, maar ons het sekergemaak dat ons tussen ander Messiaanse gelowiges ter ruste gelê word. Soos voorheen gemeld, het ons geen benul wat die verskil is nie, maar ons het slegs besluit dat dít ons wens is.

Jesaja / Yeshayahu {66:17} “Die wat hulleself heilig en hulleself reinig vir die tuine, terwyl hulle die een nadoen wat in die middel staan; wat varkvleis eet en verfoeisels en muise-almal saam sal hulle tot niet raak, spreek die HERE.”.

Jesaja / Yeshayahu {65:4} “wat in die grafte sit en vernag in verborge plekke; wat varkvleis eet, en daar is brokke onrein vleis in hulle skottels; {65:5} wat sê: Bly daar! Kom nie naby my nie, want ek is heilig vir jou! Hierdie mense is 'n rook in my neus, 'n vuur wat die hele dag brand. {65:6} Kyk, dit staan voor my aangesig geskrywe; Ek sal nie swyg nie, tensy dat Ek dit vergeld het; ja, Ek sal dit vergelde in hulle boesem-”.

Jy wonder miskien waarom ek hierdie twee Skrifgedeeltes aanhaal – albei blyk geheel-en-al om geen betrekking op die onderwerp te hê nie. Die feit is egter dat dit nie so is nie!

Die kerklike leer, oor die algemeen, verkondig vandag teenstrydighede met die Tora en in besonder teen die wette aangaande eetgewoontes, wat daarin vervat is. Hulle eet varkvleis en ander voedselsoorte wat as ‘n gruwel in die oë van die Here beskou word. In die betrokke verse leer God ons wat die einde van hierdie mense sal wees. Moet dit egter nie volgens julle mening probeer regverdig dat God slegs tot Israel gespreek het nie, want Hy het nie. Elke gelowige, Jood of nie-Jood, wat gered is, is geënt in dieselfde boom van wie die voorvaders van Israel, die wortels is. Wanneer nie-Joodse gelowiges Jesus as hulle Messias aanvaar, word hulle deel van die ryk van Israel en is gevolglik onderworpe aan die leringe van die Tora.

Wat is dus my punt? Eenvoudig! My beskouing om in ‘n Christelike- of nie-sektariese begraafplaas ter ruste gelê te word, is dieselfde as wat Jakob moontlik gevoel het om in Egipte begrawe te word. Wat staan ‘n mens dus te doen? In die eerste plek vir diegene wat in Kanade en die Verenigde State woon, is daar baie Messiaanse gemeentes, waarvan ons s’n één is. Indien dit vir iemand belangrik genoeg is, sou dit nie moeilik wees – indien hulle nie naby ‘n Messiaanse Joodse begraafplaas woon nie – om hul liggaam te laat verskeep vir begrafnis aldaar nie. Ek is nie bewus daarvan of daar ‘n Messiaanse begraafplaas in Europa is nie, maar ‘n opsie is, indien jy dit natuurlik kan bekostig, om in Israel begrawe te word. Na my beste wete, beskik nie-Jode ook daar oor ‘n begraafplaas.

In elk geval, moet elke persoon in sy / haar hart oortuig wees van waar hulle graag begrawe wil word en per slot van sake, maak dit tog selfs nie ‘n verskil nie!

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou

Geen plek om weg te kruip

D’Var Torah

En hy het nadergekom – Vayigash

Genesis / Bereshit 44:18 – 47:27

Esegiël / Yehezqel 37:15 – 28

Lukas / Uri 6:12 – 16

Genesis /Bereshit {44:18} “Toe kom Juda nader na hom en sê: Ag, my heer, mag u dienaar tog 'n woord spreek voor die ore van my heer, en laat u toorn nie teen u dienaar ontvlam nie, want u staan gelyk met Farao. {44:19} My heer het sy dienaars gevra en gesê: Het julle 'n vader of broer? {44:20} En ons het my heer geantwoord: Ons het 'n ou vader; en daar is 'n jong seun, 'n kind van die ouderdom, maar sy broer is dood; en hy het alleen oorgebly van sy moeder, en sy vader het hom lief. {44:21} Toe het u aan u dienaars gesê: Bring hom af na my toe, dat ek my oog op hom kan rig. {44:22} En ons het my heer geantwoord: Die seun kan sy vader nie verlaat nie, want sy vader sal sterwe as hy hom verlaat.”.

Ons het al almal die uitdrukking gehoor: “Die grootste verhaal wat ooit vertel is”, maar ek meen dat hierdie verhaal “Die grootste liefdesverhaal is wat ooit vertel is.”. Jakob (Ya’acov) se kinders, wat hy by sy vrouens, anders as Ragel (Rivka), gehad het, was so bewus van hulle vader se liefde vir Ragel, dat hulle besef het dat hy sou sterwe as hy Benjamin (Benyamin) moes verloor.

Jakob was bedrieg om te glo dat Josef (Yoseph) dood is, dat hy deur ‘n wilde dier doodgemaak is. Indien Jakob dus ook vir Benjamin moes verloor het, sou dit hom sonder ‘n lewende herinnering aan sy geliefde Ragel gelaat het. Ons weet almal dat Jakob vir veertien jaar moes werk om Ragel te verkry, maar vanweë sy liefde vir haar, het dié tyd geblyk om verby te vlieg. Hoe het hy sy geliefde vrou nie gemis nie! Soveel so dat hy Benjamin nie kon laat gaan nie, vir ingeval enige onheil ook oor hom sou kom.

Dit is nie ongewoon nie vir ‘n egpaar wat lank getroud en deur ‘n verhouding van ware liefde gebind was, dat, wanneer een te sterwe kom, die agtergeblewene kort daarna ook sterf. Oënskynlik het Jakob dieselfde band en liefdesverhouding met Ragel gehad. Ek glo dat hy dus net vir Benjamin, die laaste oorblywende seun van hom en Ragel, nog bly leef het. Wat hierdie verhaal nog ryker aan inhoud maak, is dat sy ander seuns daarvan bewus was.

Die seuns het besef dat wat hulle aan Josef gedoen het, verkeerd was en hulle nie geweet wat van hom geword het nie. Al wat hulle geweet het, was dat hy dood is en juis daarom is hulle oorweldig deur skuldgevoel en berou. ‘n Aansienlike verandering het egter in hulle lewens plaasgevind. Hulle wat lewenslank op Josef jaloers was en verbitterd gevoel het omdat hulle vader hom altyd voorgetrek het, verander skielik van gesindheid en raak bedagsaam, besorg en vol deernis, ten einde nie enige verdere skuldgevoel te verduur deur hulle vader se lewe in gevaar te stel nie.

Numeri / Bamidbar {32:23} “Maar as julle nie so doen nie, kyk, dan sondig julle teen die HERE, en weet dan dat julle sonde julle sal uitvind.”.

Daar is nêrens waar ons kan wegkruip, niks wat ons kan doen, geen leuen wat ons kan vertel nie wat kan verhoed dat ons sonde uiteindelik blootgelê word nie.

Jeremia / Yirmeyahu {23:23} “Is Ek 'n God van naby, spreek die HERE, en nie 'n God van ver nie?”.

Dit is absoluut nutteloos vir ons om ons sonde te probeer wegsteek of toesmeer. Net soos God elke omstandigheid in die lewens van hierdie tien broers beskik het om hulle sonde te openbaar en tot berou te bring, so sal Hy ook met ons handel! Dit is dus vir ons beter om so gou doenlik ons sonde te bely en berou te betoon as om te versuim totdat God ons konfronteer en ons sonde openbaar, soos wat Hy met Josef se broers gedoen het. Dis altyd beter om nederig te wees in plaas daarvan om verneder te word.

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou

Die onomkoopbare Gees

D’Var Torah

Aan die einde van – Miketz

Genesis / Bereshit 41:1 – 44:17

Sagaria / Zachariah 2:14 – 4:7

Matthéus / Matityahu 27:15 – 45

Genesis / Bereshit {44:1} “Toe gee hy bevel aan die opsigter oor sy huis en sê: Maak die sakke van die manne vol met lewensmiddele soveel as hulle kan vervoer, en sit elkeen se geld bo in sy sak; {44:2}  en my beker, die silwerbeker, moet jy bo in die jongste se sak sit saam met die geld vir sy koring. En hy het gehandel volgens die woord wat Josef gespreek het. {44:3}  Toe dit die môre lig word, het hulle die manne laat trek, hulle met hul esels. {44:4}  Hulle het uit die stad uitgetrek, hulle was nog nie ver nie toe Josef aan die opsigter oor sy huis sê: Maak jou klaar en jaag die manne agterna; en as jy hulle inhaal, vra hulle dan: Waarom het julle kwaad vir goed vergelde? {44:5}  Is dit nie die ding waaruit my heer drink en waarmee hy altyd waarneem nie? Julle het verkeerd gehandel met wat julle gedoen het. {44:6}  En hy het hulle ingehaal en hierdie woorde aan hulle meegedeel.”

Ek is seker dat hierdie taktiek om iemand te betrap, reeds vóór Josef se tyd gebruik is en nog steeds toegepas word. Dit word trouens, nog deur regerings en polisiedepartmente toegepas maar ook selfs deur kriminele elemente. Almal wend dit vir hulle eie gewin en motiewe aan. Josef het dit egter ter wille van die geestelike welsyn van sy broers gedoen.

Is jy al ooit beskuldig van iets wat jy nie gedoen het nie? Dit was beslis onaangenaam, was dit nie? Onthou jy nog wat jy gedoen en verduidelik het om jouself te verontskuldig? Indien wel, dan besef jy seker hoe Josef se broers moes gevoel het maar as jy ooit betrap is, nadat iets op jou “geplant” is, sal jy ongetwyfeld die penarie begryp waarin die elf hulself bevind en die vrees wat hulle moes beleef het.

Dit was geen maklike toets vir die broers nie, maar beproewings van God afkomstig, is selde maklik om te verwerk. God toets ons herhaaldelik sodat ons kan besef wat waarlik in ons skuil – of ons ware gelowiges is en of dit alles net praat maar sonder dade is.

Kan jy onthou wanneer die laaste keer was toe jy getoets is? Indien jy ‘n ware gelowige in Jesus die Messias is en Hom as jou Here en Redder aangeneem het, dan is ek seker dat jy dit kan onthou. Was dit ‘n moeilike toets? Het jy dit geslaag? Dit spyt my om te sê dat meeste van ons, toe sekere areas van ons lewe getoets is, gedruip het. Dit is omdat God ons swakhede ken en dit juis dáár is waarop Hy konsentreer, wanneer Hy ons toets. God toets ons juis nie in opsigte wat Hy wéét ons sal slaag nie, maar wel waar Hy weet dat ons óf sal druip óf met werklike moeite sal slaag.

Ek kan nie vir jou vertel hoeveel keer ek al getoets is en gedruip het nie. Daarna het ek vir myself kwaad geword en my geskaam, terwyl ek God oordadiglik om vergifnis gesmeek het. Kort daarna, onder ander omstandighede, is ek weer getoets op dieselfde gebied, waarin ek voorheen gedruip het. Dit is ‘n skande om te dink hoeveel toetse ek reeds gedruip het maar eindelik slaag ek tog en beweeg aan terwyl my verhouding met God groei.

Baie mense verkeer onder die indruk dat sodra hulle gered is, hulle geheel-en-al in heiliges verander word. Ek wens van harte dat dit waar was maar ongelukkig is dit nie so nie. Dit is verstommend om te besef hoeveel fasette van ons lewe nog nie totaal aan die Here oorgegee is nie, selfs dekades nadat ‘n mens gelowig geword het. Wat nog meer verbaas, is dat God ons nooit laat vaar nie. Hy volhard daarin om stukkie vir stukkie van daardie lewensfasette wat ons nog nie aan Hom gewy het nie, te verander totdat ons dit eindelik aan Hom beskikbaar stel. Sal ons tydens ons lewe ooit volmaaktheid bereik? Ongelukkig is die antwoord daarop NEE. Ons sal nie volmaaktheid bereik voordat ons nie finaal sterwe en hierdie vleeslike liggaam van bedrog en sonde afgelê het nie.

1 Korithiërs / Korintim Alef {15:50} “Maar dit verklaar ek, broeders, dat vlees en bloed die koninkryk van God nie kan beërwe nie; ook beërwe die verganklikheid nie die onverganklikheid nie. {15:51}  Kyk, ek deel julle ‘n verborgenheid mee: Ons sal wel nie almal ontslaap nie, maar ons sal almal verander word, {15:52}  in ‘n oomblik, in ‘n oogwink, by die laaste basuin; want die basuin sal weerklink, en die dode sal onverganklik opgewek word; en ons sal verander word. {15:53}  Want hierdie verganklike moet met onverganklikheid beklee word, en hierdie sterflike moet met onsterflikheid beklee word. {15:54}  En wanneer hierdie verganklike met onverganklikheid beklee is en hierdie sterflike met onsterflikheid beklee is, dan sal vervul word die woord wat geskrywe is: Die dood is verslind in die oorwinning. {15:55}  Dood, waar is jou angel? Doderyk, waar is jou oorwinning? {15:56}  Die angel van die dood is die sonde, en die krag van die sonde is die wet. {15:57}  Maar God sy dank, wat ons die oorwinning gee deur onse Here Jesus Christus. {15:58}  Daarom, my geliefde broeders, wees standvastig, onbeweeglik, altyd oorvloedig in die werk van die Here, omdat julle weet dat julle arbeid in die Here nie tevergeefs is nie. ”.

Vele kommentators en geleerdes skryf hierdie gedeeltes aan verdrukking toe, maar ek skryf dit toe aan ons dood. Ons dood sal ons finale trompet geskal wees en dit is dan wanneer ons verganklike liggame afgelê en ons met die onverganklike gees beklee sal word, om nooit weer getoets te word nie omdat ons volmaaktheid bereik het.

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou

Onthou julle van elke vorm van kwaad

D’Var Tora

En hy het bedaar – Vayeshev

Genesis / Bereshit 37:1 – 40:23

Amos / Amos 2:6 3:8

Matthéüs / Mattityahu 1:1 – 6

Genesis / Bereshit {39:6} “En hy het alles wat syne was, aan Josef oorgelaat, sodat hy met sy hulp van niks kennis geneem het nie as net van die brood wat hy geëet het. En Josef was skoon van gestalte en mooi van aansien. {39:7}  Ná hierdie dinge het die vrou van sy heer haar oë na Josef opgeslaan en gesê: Kom hou gemeenskap met my. {39:8}  Maar hy het geweier en aan die vrou van sy heer gesê: Kyk, deur my is dit dat my heer geen kennis neem van wat in die huis is nie; en alles wat syne is, het hy aan my oorgegee. {39:9}  Hy is in hierdie huis nie groter as ek nie en het my niks onthou nie behalwe u, omdat u sy vrou is; hoe kan ek dan hierdie groot kwaad doen en sondig teen God? {39:10}  En nadat sy met Josef dag ná dag gespreek het, en hy na haar nie wou luister om by haar te lê om met haar gemeenskap te hou nie, {39:11}  kom hy eendag in die huis om sy werk te doen terwyl niemand van die huisgenote binne was nie. {39:12}  Toe gryp sy hom aan sy kleed en sê: Kom hou gemeenskap met my. Maar hy het sy kleed in haar hand laat agterbly en gevlug en na buite geloop. {39:13}  Toe sy dan sien dat hy sy kleed in haar hand laat bly en buitentoe gevlug het, {39:14}  roep sy na haar huisgenote en sê aan hulle: Kyk, hy het vir ons ‘n Hebreeuse man hier gebring om met ons gek te skeer; hy het na my gekom om met my gemeenskap te hê, en ek het hard geskreeu; {39:15}  en toe hy hoor dat ek my stem verhef en skreeu, het hy sy kleed by my laat agterbly en gevlug en na buite geloop.”.

Daar is vir ons soveel om te leer uit die verhaal van Josef (Yoseph) – boekdele kan daaroor geskryf word, maar uit die gedeeltes waarop ek gefokus het, is daar ‘n baie belangrike beginsel om van kennis te neem. Terwyl ek hierdie verse bestudeer het, het ek hierdie beginsel geneem en dit geïnkorporeer in sowel my persoonlike as professionele lewe. Soos ons bewus is, was Josef ‘n ongetroude man; die betrokke beginsel geld egter ook vir ‘n ongetroude vrou, getroude mans asook getroude vrouens.

Potifar se vrou het haar oë op Josef gehad: hy was jonk, aantreklik en boonop ‘n slaaf. Sy het ongetwyfeld gemeen dat sy hom sonder veel moeite sou kon verlei.

Meeste mans sou maklik voor hierdie vrou se toenadering geswig het, maar nie Josef nie omdat hy aan ‘n hoër gesag verantwoordelik was. Is dít wat Josef in die moeilikheid laat beland het, dat hy geweier het om aan die eise van sy heer se vrou toe te gee? Wanneer ‘n mens egter die gebeure wat tot haar beskuldigings teen hom gelei het, oorweeg, sou ons sekerlik tot daardie gevolgtrekking gekom het. Was dit die feit dat hy van Potifar se vrou weggevlug het, wat hom in die moelikheid laat beland het of was dit slegs ‘n simptoon van die probleem?

1 Tessalonisense / Tesolonilim Alef {5:22} ” Onthou julle van elke vorm van kwaad.”.

Hierdie vers verduidelik die oorsaak van Josef se probleem. Hy het gewoond geraak daaraan om in Potifar se huis te wees, dat hy gerus geraak het om daar te wees wanneer hy alleen in die huis saam met Potifar se vrou was.

Uit die Skrifgedeeltes hierbo is dit duidelik dat Potifar se vrou herhaaldelik tot Josef toenadering gesoek het, sodat hy sonder twyfel van haar bedoelings bewus was. Waarom sou hy dan gewaag het om alleen met haar in die huis te verkeer? Indien hy homself nie toegelaat het om alleen met hierdie vrou in die huis te wees nie, sou hy homself nie onder verdenking laat kom het nie. Toegegee dat God alle dinge vir ons ten goede beskik, maar moontlik sou twee jaar in die gevangenis verhoed kon gewees het terwyl God nogtans die finale hoofstuk van hierdie verhaal geskryf het.

Die beginsel wat ons dus uit hierdie verhaal kan leer en op ons eie lewens toepas is die volgende: moet jouself nooit in ‘n moontlik verdagte posisie laat beland deur iewers alleen met ‘n vrou / man, wat nie jou vrou / eggenoot is nie, te wees nie. Dit sluit ook in om in ‘n motor te wees! Soos reeds gesê, het ek hierdie beginsel in sowel my persoonlike – as professionele lewe toegepas en dit het my altyd uitstekend te pas gekom. Ek het selfs sover gegaan om nooit ‘n vrou alleen in my kantoor van berading te bedien nie. Eweneens vermy ek dit ook om alleen te wees met ‘n man, wat aan my onbekend is en vermy dit hoegenaamd om met ‘n kind alleen te wees. Ons móét die voorkoms van kwaad vermy en onsself beskerm teen moontlike bose bedoelings van sowel ander mense as die satan (HaSatan).

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou

Tyd vlieg wanneer jy verlief is

D’Var Torah

En hy het uitgegaan – Vayetze

Genesis / Bereshit 28:10 – 32:2

Hosea / Hoshea 3:6 – 14:10

Johannes / Yochanan 1:19 – 51

Genesis / Bereshit {29:16} “En Laban het twee dogters gehad—die naam van die oudste was Lea, en die naam van die jongste Ragel. {29:17}  En Lea het dowwe oë gehad, maar Ragel was skoon van gestalte en mooi van aansien. {29:18}  En Jakob het Ragel liefgehad, daarom het hy gesê: Ek sal u sewe jaar dien vir Ragel, u jongste dogter. {29:19}  Toe antwoord Laban: Dit is beter dat ek haar aan jou gee as dat ek haar aan ‘n ander man gee. Bly by my. {29:20}  So het Jakob dan sewe jaar gedien vir Ragel; en hulle was in sy oë soos ‘n paar dae, omdat hy haar liefgehad het. ”.

Het jy al ooit agtergekom dat wanneer jy dit geniet om iets te doen – selfs as dit harde werk is – dit maklik blyk te wees? Ook wanneer jy jou werk geniet, voel dit asof die dag vlieg. Vergelyk dit nou met vervelige werk, waaraan jy net nie kan kom nie; vir so’n taak voel die dag nimmereindigend en kan ‘n mens die tyd nie vining genoeg verwyl nie.

My vrou en ek, soos ek nou hier skrywe, is nagenoeg twintig jaar al getroud. Soos met alle huwelike het ons ook ons uitdagings gehad maar met ons liefde vir mekaar, het dit gevoel of die jare verby gevlieg het.

Elke week hier by die gemeente Melech Yisrael tydens albei ons Erev Shabbat – en Shabbat-dienste, dra ons die liturgiese gebed voor: “En jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart, jou hele siel en al jou krag” (vertaal). Omdat ons ervaar hoe tyd vlieg wanneer ons iets geniet, kan ons die besef waardeer dat om God lief te hê, van die uiterste betekenis is.

Ek is reeds vir meer as dertig jaar ‘n gelowige in Jesus die Messias en vanweë my liefde vir God, het daardie jare soos ‘n oogwink verby gevlieg. Dit is van kardinale belang wanneer ons besef hóé absoluut noodsaaklik dit vir ons is om gefokus te bly op ‘n pad van regverdigheid. As dit gevoel het asof ons verhouding met die Here besig was om te sleur, dink net hoe moeilik dit vir ons sou gewees het om te volhard in ons wandel en verhouding met Hom.

Daar is ook iets verder om op te let uit die verhaal van Jakob en Ragel (Rachel). Selfs toe Jakob deur sy skoonvader, Laban, bedrieg en teleurgestel is, het hy nie van sy liefde vir Ragel afgesien nie. In plaas daarvan, was hy inteendeel bereid om vir nog sewe jaar vir haar te wag om sy vrou te word.

Ek het al herhaaldelik mense – gelowiges – teëgekom wat na teleurstelling omdat hulle gebede nie verhoor is nie of ‘n gevoel dat hulle deur God verlaat is, van God afvallig geraak of geheel-en-al na hulle vorige lewenswyse teruggeval het. Ongelukkig is dít slegs ‘n aanhaling van hulle gebrek aan ware liefde vir God.

Ek vertrou werklik dat dit nie van jou gesê kan word nie, maar eerder dat jóú liefde vir God so kragtig sal wees dat ongeag wat ookal in jou lewe plaasvind, jou liefde vir Hom onveranderd sal bly en die dae en jare wat jy by Hom deurbring, ook sal voel of dit besig is om verby te vlieg.

Psalm / Mizmor {119:32} “Ek sal op die weg van u gebooie wandel, want U verruim my hart. {119:33}. HERE, leer my die weg van u insettinge, sodat ek dit tot die einde toe kan bewaar. {119:34}  Gee my verstand, dat ek u wet kan bewaar, ja, dit kan onderhou van ganser harte. {119:35}  Laat my wandel op die pad van u gebooie, want daarin het ek ‘n behae. {119:36}  Neig my hart tot u getuienisse en nie tot winsbejag nie. {119:37}  Wend my oë af, dat hulle geen nietigheid sien nie; maak my lewend in u weë. {119:38}  Vervul aan u kneg u belofte wat pas by u vrees. ”.

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou

Haat Vernietig Lewens

D’Var Torah

Geslagte – Toldot

Genesis / Bereshit 25:19 – 28:9

1 Samuel / Shmel Alef 20:18 – 42

Romeine / Romim 9:1 – 13

Genesis / Bereshit {27:41} “En Esau was Jakob vyandig gesind vanweë die seën waarmee sy vader hom geseën het, en Esau het in sy hart gedink: Die dae van die rou oor my vader is naby; dan sal ek my broer Jakob doodmaak. {27:42}  Maar toe hulle aan Rebekka die woorde van Esau, haar oudste seun, vertel, stuur sy en laat Jakob, haar jongste seun, roep en sê vir hom: Kyk, jou broer Esau sal hom op jou wreek deur jou dood te maak. {27:43}  My seun, luister dan nou na my: maak jou klaar, vlug tog na Haran, na my broer Laban, {27:44}  en bly ‘n rukkie by hom tot die woede van jou broer bedaar, {27:45}  tot die toorn van jou broer teen jou bedaar en hy vergeet het wat jy hom aangedoen het. Dan sal ek stuur en jou daar laat haal. Waarom moet ek julle altwee op een dag verloor?”.

In hierdie verhaal van Esau (Esav) en Jakob (Ya’acov) kan ons die uitwerking van haat op ‘n persoon se lewe sien asook die invloed daarvan op die lewe van iemand wat gehaat word.

Ons verneem hier dat Esau vir Jakob gehaat het. Ons weet ook dat Esau die vader van die Edomiete was, wat bygestaan en toegekyk het hoedat die Assiriërs duisende in Israel aangeval en doodgemaak het. Boonop het hulle gewag en die Israeliete wat van die Assiriërs probeer wegvlug, doodgemaak het. Dit is inderdaad te betreur om daaraan te dink dat Esau en Jakob bloedbroers was, wat vir mekaar moes lief gewees en gerespekteer het en liefde in daaropvolgende geslagte dus moes voortgeduur het. In plaas daarvan, het die haat van Esau teenoor Jakob egter voortgeduur en bestaan dit steeds tussen hulle geslagte tot vandag toe.

Die uitwerking van die haat het selfs verder gestrek: vanweë sy haat, is Esau vervreem van sy broer en uiteindelik ook van sy familie as gevolg van die heidense vroue met wie hy getroud is. Esau het die geloof van sy voorvader, Abraham, versaak en in afgodery verval. Omdat dwaling tot erger dwaling lei, het die godsdiens van Islam – met verloop van eeue – tot stand gekom en het die haat tussen Jode en Moslems gevolglik vererger.

Esau se haat het egter nie slegs ‘n invloed op hom en sy nageslag gehad nie maar ook op Jakob en sy nageslag. As gevolg van Esau se haat vir sy broer, moes Jakob vir sy lewe vlug en van daardie tyd af het Jakob vir Esau gewantrou. Volgens die Skrif het hierdie wantroue reeds geblyk toe die twee broers mekaar teëgekom het terwyl Jakob besig was om na Laban te vlug. Jakob het vir Esau laat weet dat hy hom in Seïr sou ontmoet, maar toe met sy gevolg in die teenoorgestelde rigting na Sukkot {Genesis 33:17} getrek. So het Esau se haat die lewe en besluite van Jakob beïnvloed, nadat hy met sy broer herenig is. Ongeag die feit dat hulle klaarblyklik versoen geraak het, het Jakob nogtans sy broer gewantrou. Hierdie wantroue het deur die nageslag van Jakob tot vandag bly bestaan.

Matthéüs / Mattityahu {5:21} ”Julle het gehoor dat aan die mense van die ou tyd gesê is: Jy mag nie doodslaan nie, maar elkeen wat doodslaan, moet verantwoording doen voor die gereg. {5:22}  Maar Ek sê vir julle dat elkeen wat vir sy broeder sonder rede kwaad is, verantwoording moet doen voor die gereg; en elkeen wat vir sy broeder sê: Raka! moet verantwoording doen voor die Groot Raad; en elkeen wat sê: Jou dwaas! moet verantwoording doen in die helse vuur.”

Laat hierdie verhaal van Esau en Jakob vir ons almal ‘n les inhou: ons haat teenoor enigiemand, sal nie slegs vir ons en die persoon vir wie ons haat beïnvloed nie maar ook in albei partye se toekomstige geslagte voortduur.

Johannes / Yochanan {13:34} “n Nuwe gebod gee Ek julle, dat julle mekaar moet liefhê; soos Ek julle liefgehad het, moet julle ook mekaar liefhê. {13:35}  Hieraan sal almal weet dat julle my dissipels is, as julle liefde onder mekaar het.”.

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou

God vereis gehoorsaamheid van jou

D’Var Torah

Sarah het gelewe – Chayei Sarah

Genesis / Bereshit 23:1 – 25:18

1 Konings / Malachim Alef 1:1 - 31

1 Korinthiërs  /Korintim Alef 15:50 – 57

Genesis / Bereshit {24:1} “En Abraham was oud en ver op sy dae, en die HERE het Abraham in alles geseën. {24:2}  Toe sê Abraham aan sy dienaar, die oudste van sy huis wat die opsig gehad het oor al sy goed: Lê tog jou hand onder my heup, {24:3}  dat ek jou kan laat sweer by die HERE, die God van die hemel en die God van die aarde, dat jy vir my seun geen vrou sal neem uit die dogters van die Kanaäniete onder wie ek woon nie; {24:4}  maar dat jy na my land en my familie sal gaan om vir my seun Isak ‘n vrou te neem. {24:5}  Toe sê die dienaar vir hom: Miskien sal die vrou my nie wil volg na hierdie land nie. Moet ek u seun dan maar terugbring in die land waaruit u weggetrek het? {24:6}  En Abraham antwoord hom: Neem jou tog in ag dat jy my seun nie weer daarheen bring nie. {24:7}  Die HERE, die God van die hemel, wat my uit my vader se huis en uit my geboorteland weggeneem het, en wat met my gespreek en vir my gesweer het met die woorde: Aan jou nageslag sal Ek hierdie land gee—Hy sal sy engel voor jou uit stuur, en jy moet vir my seun daar ‘n vrou gaan haal. {24:8}  Maar as die vrou jou nie wil volg nie, dan is jy ontslae van hierdie eed aan my. Jy moet net my seun nie weer daarheen bring nie.”.

Sonder twyfel seën God ons wanneer ons gehoorsaam is. God het Abraham beveel om nie toe te laat dat sy seun met die heidense Kanaäniete ondertrou nie. Toe hy dus ‘n vrou vir sy seun, Isak (Yitzchak) gesoek het, het hy sy dienaar laat belowe dat hy nie ‘n vrou uit die Kanaäniete vir hom sou bring nie. Hy het hom ook laat belowe dat hy na Abraham se familie, waar hý gebore is, sou gaan en dáár vir Isak ‘n vrou sou gaan soek. God het Abraham ook bevel om nooit terug te gaan vanwaar hy oorspronklik gekom het nie. Toe sy dienaar dus van hom verneem wat hom te doen staan as die meisie wie hy gekies het, nie met hom wil saamkom nie, het Abraham aan God gehoorsaam gebly en sy dienaar laat belowe dat hy Isak nooit daarheen sou terugneem nie.

Ek glo nie dat dit blote geluk was dat Abraham se dienaar ‘n meisie gevind het, sy gebede verhoor is, hy vasgestel het dat sy aan Abraham se familie verwant was en sy gewillig was om na Isak geneem te word nie. Kom ons wees eerlik: God seën diegene wat aan Hom gehoorsaam is.

Ek stem saam dat dit vir Abraham nie moeilik sou gewees het om te weier om vir Isak ‘n vrou uit die Kanaäniete te neem nie, want hulle was ‘n heidense – en vervloekte nasie. God het, trouens, hulle land aan Abraham belowe en hulle sou uiteindelik tog van hulle land vervreem word. Dit sou egter vir Abraham moeilik gewees het om die tweede opsie te weerstaan. Toe sy dienaar verneem het wat hom te doen sou staan indien die meisie wat hy moontlik mag vind, nie bereid sou wees om saam met hom te gaan nie, het Abraham sonder die geringste twyfel, die moontlikheid verwerp dat sy seun terugkeer na vanwaar hulle gekom het. Hy het gewéét dat God getrou aan Sy belofte sal wees, en daarom wou hy nie toelaat dat sý familie verwyder word uit die land wat aan hom belowe was nie.

Abraham was getrou en op grond daarvan, het God hom geseën en Isak van die ideale vrou voorsien.

Ek vertrou dat ons uit hierdie verhaal ‘n les sal leer omdat baie van ons God se bevele nie altyd volkome nakom nie en soms teenstrydig daarmee optree. Dit val my veral op met betrekking tot die kwessie van indiensneming. Wanneer ‘n sekere person, by die gemeente Melech Yisrael aansluit, maar voorheen aan ‘n kerk behoort het, beklee hy moontlik tans ‘n betrekking wat vereis dat hy ook op die Sabbat moet werk. Wanneer so ’n persoon se gemeentelidmaatskap aanvaar word en hy die heiligheid van die Sabbat begryp, word ek geraadpleeg oor die feit of hy uit sy werk behoort te bedank. My antwoord is altyd dat hy éérs daaroor bid en God versoek om dit op sy werkgewer se hart te lê om die betrokkene van werk op die Sabbat vry te stel. God ken ons hart en as dit ons begeerte is om nie op die Sabbat te werk nie, sal Hy ‘n oplossing bied. Dit het ookal gebeur dat gemeentelede, wat hulle werk verloor het, werk soek.

Dit is moeilik om ‘n betrekking te vind wat nie vereis dat ‘n mens op die Sabbat werk nie, veral wat werkskofte betref. Dit is maklik om prospektiewe werkgewers, wat wel ook werk op die Sabat vereis, nie te oorweeg nie indien ‘n mens net begin het om werk te soek, maar soos die weke en maande egter verloop, sonder om ‘n werk te bekom waar nie vereis word om op die Sabbat te werk nie, raak die versoeking om enige betrekking te aanvaar, al hoe meer aanloklik.

Abraham is getoets; hy het die regte keuses gedoen en God het hom daarvoor geseën. Ons behoort nie te dink dat ons immuun is om deur God getoets te word nie.

Jakobus / Yaakov {1:2} “Ag dit louter vreugde, my broeders, wanneer julle in allerhande versoekinge val, {1:3}  omdat julle weet dat die beproewing van julle geloof lydsaamheid bewerk. {1:4}  Maar die lydsaamheid moet tot volle verwerkliking kom, sodat julle volmaak en sonder gebrek kan wees en in niks kortkom nie.”.

Ek het al baie mense teëgekom wat toegegee en aan God se gebooie ongehoorsaam was. As gevolg daarvan, het hulle sowel fisies as sielkundig daarvoor geboet. Ek het ook al vele teëgekom, wat aanvanklik gely het, omdat hulle God se gebooie gehoorsaam het maar aan die einde fisies en spiritueel geseën is.

My gebed vir jou is, om wanneer jóú tyd van toetsing aanbreek, jy nie sal toegee nie maar aan God gehoorsaam sal bly.

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou