Chayei Sarah (Sara Het Gelewe) - Huwelik

Genesis 23:1-25:18

1 Konings 1:1-31

1 Korinthiërs 15:50-57

Genesis {23:1} “En die lewensdae van Sara was honderd sewe en twintig jaar. Dit was die lewensjare van Sara. {23:2}  En Sara het gesterwe in Kirjat-Arba, dit is Hebron, in die land Kanaän; en Abraham het gekom om oor Sara te rouklaag en haar te beween. {23:3}  Daarna het Abraham opgestaan, van sy dode af weg, en met die seuns van Het gespreek en gesê: {23:4}  Ek is ‘n vreemdeling en bywoner onder julle. Gee my ‘n graf as besitting by julle, dat ek my dode van my af weg kan begrawe.”

Ek is ‘n voorstaander van éénmaal getroud, altyd getroud (dit is vanselfsprekend totdat die dood ons skei)! Dit is my filosofie dat dit drie persone (man/vrou en Jesus) neem om ‘n huwelik te laat slaag en slegs twee (man en vrou) om dit op die rotse te laat beland. Ongeag dus wat jy dink oor wat ek in hierdie kommentaar sê, dit is my standpunt en sal nie verander nie.

Interessant genoeg het talle heiliges van die Bybel wankelrige huweliksverhoudings gehad. Moses en sy vrou Sippora, soos ons bewus is, het ‘n meningsverskil oor die besnydenis van hul seun gehad en dit het tot ‘n breuk in hul verhouding gelei. Moses se skoonvader, Laban, het hulle egter weer versoen. Nietemin is daar in die Skrif geen aanduiding dat die versoening hoegenaamd permanent was nie. In hierdie Parasha verneem ons dat Sara in Hebron oorlede is, terwyl ons in verlede week se Parasha gelees het, dat Abraham in Berséba gewoon het. Met vandag se hoofweë is dié twee stede slegs 45 minute van mekaar af oftewel ‘n rit (sonder verkeer) wat agt-en-twintig minute duur. In die tyd van Abraham was egter ‘n aansienlike afstand deur die wildernis en boonop ‘n moeilike en opdraande reis deur ‘n bergagtige gebied – veral vir ‘n bejaarde man soos Abraham. Dus het hulle nie meer saamgewoon nie!

Genesis {22:19} “En Abraham het na sy dienaars teruggekeer; en hulle het klaargemaak en saam na Berséba gegaan. En Abraham het in Berséba bly woon.”

Die rabbis glo egter dat Abraham en Sara uiteen is oor die akida (binding) van Isak. Dit was ten spyte van die feit dat Isak blykbaar reeds in sy dertigs was toe die akida plaasgevind het. Indien ons egter die mening van die rabbis as waarheid aanvaar, beteken dit dat sowel Moses as Abraham met hul vrouens geredeneer en uitmekaar is oor onenigheid rakende hulle kinders. Kinders is wel belangrik maar behoort glad nie tussen hul ouers, wat mekaar liefhet en God in hul huwelik het, te kom nie.

Dit laat my ongetwyfeld wonder oor hierdie groot Godsmanne, wat sulke vername rolle in die Bybelgeskiedenis vertolk het. Wat het dan in hul lewens ontbreek en / of in hul huweliksverhoudings wat slegs deur skeiding opgelos kon word? Ek wil nie graag één party uitsonder nie, maar indien ons beide (Abraham en Moses) se situasies van naderby beskou, is daar inderdaad één opvallende ooreenkoms. In albei gevalle was hul kinders betrokke.

Ek maak grootliks op my vrou se mening staat en ofskoon ek altyd ernstige oorweging daaraan skenk, is ons dit eens dat die finale besluit – sonder uitsondering – altyd myne moet wees. Dit mag vir sommige mense miskien vreemd klink, maar my vrou besef dat ek ‘n vroom, Godvresende man is en nooit ‘n vername besluit sal neem voordat ek God nie éérs in gebed en indien nodig, deur te vas, geraadpleeg het nie. Moontlik is die verskil tussen mý vrou en die vrouens van Moses en Abraham, dat sy met dieselfde Heilige Gees (Ruach HaKodesh) vervul is as waarmee ek vervul is. Derhalwe erken sy dit wanneer God deur my werk of wanneer ek deur my vlees gelei word. Dit was nie die geval met beide Sippora en Sara nie. Daar is geen aanduiding dat hulle met die Heilige Gees vervul was nie. Ons moet egter onthou dat die Gees in daardie tyd van die geskiedenis nie op alle vlees uitgestort is nie. Soos ons bewus is, was dit eers met die Shavuot in die eerste eeu, na die hemelvaart van die opgestane Jesus die Messias, dat die Heilige Gees op alles vlees uitgestort is, op diegene wat Jesus die Messias as hul Here en Redder aanvaar het. Voor dié tyd het die Gees gerus op slegs diegene, op wie die Here dit bestuur het en selfs dan, het dit volgens die wil van die Here, gekom en gegaan, volgens Sy wil.

Dit voer ons terug na die beginpunt waar ek gesê het dat dit drie persone neem om ‘n huwelik te laat slaag en slegs twee om dit op die rotse te laat beland. Dit wil dus vir my voorkom asof in die huwelike van sowel Sippora as Sara, die Derde Persoon ontbreek het!

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Gasvryheid

VaYera

(En Hy Het Verskyn)

Genesis 18:1 – 22:24
2 Konings 4:1 – 37

2 Petrus 2:4 – 11

Genesis {19:1} “EN die twee engele het in die aand in Sodom aangekom, terwyl Lot in die poort van Sodom sit; en toe Lot hulle sien, het hy opgestaan om hulle tegemoet te gaan en hom gebuig met die aangesig na die aarde toe {19:2} en gesê: Kyk tog, my here, draai tog uit na die huis van u dienaar en bly die nag oor en was u voete; dan kan u vroeg opstaan en u reis voortsit. Maar hulle antwoord: Nee, ons sal op die plein vernag. {19:3} Maar hy het baie by hulle aangehou, sodat hulle na hom uitgedraai en in sy huis gekom het. En hy het vir hulle ’n maaltyd berei en ongesuurde koeke gebak, en hulle het geëet. {19:4} Hulle het nog nie gaan slaap nie toe die manne van die stad, die manne van Sodom, die huis omsingel: jonk en oud, die hele bevolking, almal saam. {19:5}En hulle het na Lot geroep en aan hom gesê: Waar is die manne wat vannag na jou gekom het? Bring hulle na ons toe uit, dat ons hulle kan beken. {19:6} Daarop gaan Lot na hulle toe uit voor die ingang en sluit die deur agter hom toe {19:7} en sê: My broers, moet tog nie kwaad doen nie. {19:8} Kyk tog, ek het twee dogters wat geen man beken het nie; laat ek dié na julle uitbring, en doen met hulle soos dit goed is in julle oë. Net aan hierdie manne moet julle niks doen nie, want daarom het hulle onder die skaduwee van my dak ingekom.”

Ek gaan eerstens kommentaar lewer oor die verse aan die begin van hierdie Parasha, waar Abraham met God onderhandel het om Sodom te spaar. Ek het al dikwels gewonder waarom Abraham nie aangehou het om met God te beding oor die aantal regverdiges in Sodom en Gomorra om van die vernietiging gespaar te word nie. Waarom het hy by tien opgehou en nie verder na miskien drie nie? Ek veronderstel dit was van die begin af die Here se bedoeling om Lot en sy gesin te spaar maar verder almal te vernietig vanweë hulle goddeloosheid; soos wat Hy eweneens met Noag se geslag gedoen het. Die vraag is maar was selfs Lot dit werd om gered te word? Oor die algemeen sou mense “NEE” kon gesê het, omdat hy so gewillig was om sy twee dogters op te offer om seksueel misbruik te word in ruil vir die twee gaste aan wie hy skuiling gebied het. Die feit is egter, op grond van die bovermelde verse, dat hy dit wel werd was! Waarom? Omdat hy aangebied het om sy twee dogters in plaas van sy gaste aan hulle te oorhandig, was hy ‘n man van eer.

Ek is al dikwels gevra waarom Lot gewillig was om sy maagdelike dogters op te offer om sodoende sy twee gaste te spaar. Hierdie twee manne was vir hom vreemdelinge en tog was hy bereid om om sy twee dogters in hulle plek te stel om hulle te te beskerm teen misbruik. Lot was geensins bewus daarvan dat dié twee manne engele was nie, so waarom het hy dit gedoen? Die antwoord, na my mening, is eer. Die Tora leer ons om ons naaste lief te hê soos onsself. Dit leer ook ons ook om vreemdelinge goed te behandel. Lot se oom, Abraham, was bekend vir sy gasvryheid en ek is oortuig daarvan dat Lot sy Tora-maniere by hom geleer het. Wat egter hier geleer word, strek verder as gasvryheid - dit spreek tot die hart, oor hoeveel ons ons naaste moet lief hê.

Ek glo dat die Here ons leer deur Lot se bereidwilligheid om sy dogters in plaas van hierdie twee vreemdelinge op te op te offer, iets is, wat na my mening, baie min, indien enige van ons, sou gedoen het. Deur dit te gedoen het, het Lot aan ons bewys wat dit beteken om jou naaste waarlik so lief te hê soos jouself. Dit is dié soort liefde wat bereid is om iets kosbaars (selfs ons kinders) op te offer, om ‘n ander persoon te red.

As ouers, besef ek die tyd, liefde en aandag wat dit vereis om kinders groot te maak. Ons kinders is bloot ‘n verlengstuk van onsself. Lot se dogters was jonk, ofskoon hulle verloof was; dus met in agneming van die ouderdom waarop meisies in daardie jare getrou het, moes albei reeds ouer as dertien gewees het. Daarom is minstens dertien jaar se ouerliefde en vertroeteling deur Lot en sy vrou, bestee aan die grootmaak van hierdie twee dogters Dink dus baie ernstig na oor wat Lot bereid was om op te offer deur liefde vir sy naaste te betoon en stel julle voor hoedat julle sou reageer het in ‘n soortgelyke situasie. Vra jouself dan af : “Is ek werklik so lief vir my naaste as vir myself ? “ 

Jesaja {55:7} "Laat die goddelose sy weg verlaat en die kwaaddoener sy gedagtes; en laat hy hom tot die HERE bekeer, dan sal Hy hom barmhartig wees; en tot onse God, want Hy vergeef menigvuldiglik. {55:8} Want my gedagtes is nie julle gedagtes nie, en julle weë is nie my weë nie, spreek die HERE. {55:7} Want soos die hemel hoër is as die aarde, so is my weë hoër as julle weë en my gedagtes as julle gedagtes."

Verstaan julle dit? Ek dink nie Lot was tenminste in hierdie opsig, so regverdig nie, en ek glo ook dat hierdie hele insident deur God beplan was om Lot te toets. Kom ons kyk na die feite: Lot was nie veronderstel om Ur saam met sy oom, Abraham, te verlaat nie. Die Here het Abraham beveel om sy land, sy familie en sy vaderhuis te verlaat, wat nie geïmpliseer het dat hy Lot moes saamneem nie. Daar moes dus ‘n geldige rede vir daardie opdrag gewees het en dit was inderdaad so: Lot was nie ‘n aanwins vir Abraham nie - waarom het Abraham hom dan saamgeneem? Abraham was kinderloos; hy en sy vrou was reeds op ‘n gevorderde leeftyd, Lot se vader was al oorlede en dus moes Abraham hom as sy toekomstige erfgenaam beskou. God het egter ander ander planne vir Abraham en Sara gehad en dit het Lot uitgesluit.

Lot se ware hart, wat selfsugtig en selfgesentreerd was, het geblyk toe hulle twee saamgestem het om te skei en Lot die beste deel van die land vir vir homself gekies het, sodat Abraham sy gang moes gaan en oorleef in die dorre Negev. Hy het sy oom se senioriteit nie gerespekteer nie en beslis nie liefde teenoor hom bewys nie. 

Sou God toegelaat het dat Lot se dogters gemolesteer word - waarskynlik ja, want as Lot nie sy dogters in plaas van die twee manne (engele) aangebied het nie, sou hulle in elk geval saam met al die goddelose mense van Sodom en Gemorra gesterf het. Deur sy finale daad van eer en onselfsugtigheid, het Lot egter homself verlos en sodoende sy lewe en die lewens van sy dogters gespaar.

Ek hoop van harte dat ons hierdie les van Lot geleer het omdat ons dit ‘n beginsel is wat dikwels in die Skrif vir ons herhaal word. Deurdat Lot sy gasvryheid aan hierdie twee vreemdelinge bewys het, het hy nie slegs aan hulle ‘n plek gebied om te bly nie, maar hulle terselfdertyd beskerm; hy het inderwaarheid ‘n plegtige belofte nagekom.

Psalms {15:1} "'n PSALM van Dawid. HERE, wie mag vertoef in u tent? Wie mag woon op u heilige berg? {15:2} Hy wat opreg wandel en geregtigheid doen, en wat met sy hart die waarheid spreek; {15:3} wat nie rondgaan met laster op sy tong nie, sy vriend geen kwaad doen en geen smaadrede uitspreek teen sy naaste nie; {15:4} in wie se oë die verworpene veragtelik is, maar hy eer die wat die HERE vrees; al het hy gesweer tot sy skade, hy verander nie;"

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Volg Hom

Lech Lecha

(Gaan Uit) 

Genesis 2:1 – 17:27

Jesaja 40:27 – 41:16

Romeine 4:1 – 25

Genesis {12:1} “EN die HERE het aan Abram gesê: Gaan jy uit jou land en uit jou familie en uit jou vader se huis, na die land wat Ek jou sal wys.”

In Bybelse tye was dit nie ‘n algemene gebruik vir ‘n familie om hulself te ontwortel en om geen rede na ‘n ander gebied te trek nie. Meeste mense se rykdom en sosiale status het afgehang van hoeveel grond hulle besit het en die grootte van hulle kudde. Vir Terach (Abram se vader) om op te pak en met sy familie uit Ur te trek, wat ‘n stad van grootte en aansien was, na Haran - ‘n betreklik onbekende verafgeleë stad - verleen aan ‘n mens ‘n geringe aanduiding van die sosio-ekonomiese status van Abram se familie. Hulle was óf behoeftig en het nie hulle eie grond besit nie óf hulle was nomadies met ‘n minimum kudde. Nogtans het hulle lank genoeg in Ur van die Chaldeërs (die huidige Irak) gewoon, waar Abram groot geword en met Sarah getroud is. Terwyl hulle in Haran gewoon het, het daar nou van nêrens af ‘n Stem vir Abram beveel om sy besittings op te pak, sy lewe dáár agter te laat, uit sy vader se huis en familie weg te gaan na ‘n onbekende plek, ‘n vreemde onbekende land. Abram is beveel om te gaan maar was geheel en al onbewus van waarheen hy moes gaan. Wat sou julle in sy situasie gedoen het? Meeste van ons sou twyfel oor wat ons besig was om te hoor; ons sou selfs gedink het dat ons nie reg gehoor het nie en nie verder daarop ag geslaan en nie getrek het nie. Dit was egter nie die geval met Abram nie. Hy het sy besittings bymekaar gemaak en sondermeer die instruksies van die Stem gevolg en weggetrek.

Ons moet nou onthou dat Abram nie Joods was nie en heelwaarskynlik soos almal in Ur, ‘n afgod aanbid het. Ur was ‘n stad wat daarop geroem het dat die maangod aldaar aanbid is, met die gevolg dat dit onwaarskynlik was dat Abram enige vorige verhouding of selfs kennis van die God van Israel sou gehad het. Nietemin het hy, nadat hy die Stem van God gehoor het, dit gehoorsaam en ‘n God gevolg wat hy nooit eers geken het nie en ‘n Stem - die God van Israel -  wat hy nog nooit voorheen gehoor het nie.

Daar is ’n Skrifgedeelte, wat anti-sendelinge soos “Jode vir Judaisme”, gebruik om die Brit Chadasha (Nuwe Testament) te kritiseer. Hulle gebruik dit ten opsigte van onvermoedende en marginale gelowiges om te bewys dat Jesus nie die beloofde Messias was nie; trouens, hulle gebruik hierdie gedeelte as bewys dat die Nuwe Testament nie deur God geïnspireer kon gewees het nie omdat, volgens hulle “God nooit van ‘n persoon sou verwag om so ’n meedoënlose, wrede ding te doen nie.” Daardie Skrifgedeelte is:

Matthéüs {10:37} “Wie vader of moeder bo My liefhet, is My nie waardig nie; en wie seun of dogter bo My liefhet, is My nie waardig nie. {10:38} En wie sy kruis nie neem en agter My volg nie, is My nie waardig nie.”

Daar is geen manier dat Abram die God van Israel meer kon liefgehad het as sy moeder en vader nie, omdat hy Hom nie eers geken het nie. Wat sou julle dink van ‘n God, Wie julle nie geken het nie; ‘n God wat so’n onredelike opdrag vereis het? Sou julle van Hom gedink het as gevoelloos en meedoënloos en Hom geïgnoreer het? Wel, Abram het nie! Hy het homself net met oortuiging en almal na aan hom verlaat en God gevolg. Ek meen dit kon van Abram gesê word dat hy sy kruis (die kruis om alles waarmee hy vertroud was te verlaat, alles wat gerieflik was, agter te laat) opgeneem en God na die onbekende gevolg het.

In ruil vir die feit dat hy geluister het na die Stem van God en gehoorsaam was aan die aan die opdrag, het die Here ‘n baie besondere belofte aan Abram gemaak.

Genesis {12:2} “En Ek sal jou ’n groot nasie maak en jou seën en jou naam so groot maak, dat jy ’n seën sal wees. {12:3} En Ek sal seën diegene wat jou seën, en hom vervloek wat jou vervloek; en in jou sal al die geslagte van die aarde geseën word.”

Is dit nie interessant nie, want kyk wat Jesus die Messias vir almal wat Hom meer liefhet as vir ‘n vader of moeder; sê:

Matthéüs {19:29} “En elkeen wat huise of broers of susters of vader of moeder of vrou of kinders of grond ter wille van my Naam verlaat het, sal honderd maal soveel ontvang en die ewige lewe beërwe.”

Wat Jesus in die Nuwe Testament sê, is basies dieselfde as wat die Tanach (Hebreeuse Skrifte) in B’reshet sê. Dit is omdat dit dieselfde God is wat dit in beide gevalle sê. Ja, die God van die Tanach en die God van die Brit Chadasha is dieselfde God. Enigeen wat deur die teendeel beïnvloed word deur anti-sendelinge of enigiemand anders wat dit betref, word mislei. Jesus het ‘n teregwysing gehad vir organisasies soos die “Jode vir Judaïsme”, ons hedendaagse eiewyse Fariseërs. Hy het gesê : 

Matthéüs {23:15} “Wee julle, skrifgeleerdes en Fariseërs, geveinsdes, want julle trek rond oor see en land om een bekeerling te maak; en as hy dit geword het, maak julle hom ’n kind van die hel, twee maal erger as julle self.”

Ek dink dit is die anti-sendelinge vir wie ons moet versigtig wees en nie die Messiaanse Jode nie. Sou julle nie saamstem nie? In elkgeval, Jesus het nie haat teenoor ouers bepleit nie; Hy het bloot feite gestel. Enigeen of enigiets wat tussen ons en ons verhouding met God kom, sal uiteindelik veroorsaak dat daardie verhouding skipbreuk lei en ons onwaardig maak vir ‘n verhouding met Hom. Ons kan nie verdeelde lojaliteite hê wat God betref nie; Hy moet eerste in ons lewens wees en alles anders tweede. Die feit is dat hierdie één van die vernaamste beginsels van die Tanach en Juadisme is.

Deuteronomium {6:5} “Daarom moet jy die HERE jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met al jou krag.”

Ek meen hierdie gedeelte kwalifiseer as ‘n opdrag van God om niemand vóór Hom te stel nie; nie vader, nie moeder, selfs nie eers kinders nie. Kyk gerus daarna! Ons kan ook dieselfde teks (Matthéüs 10:37) gebruik om te verifieer dat Jesus aanspraak maak om God te wees, iets wat die anti-sendelinge ontken dat Hy ooit daarop aanspraak gemaak het!

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Nature

Noach

(Noag)

Genesis 6:9 – 11:32

Jesaja 66:1 – 24

1 Petrus 3:18 – 22

Genesis {8:6} “Toe het Noag aan die end van veertig dae die venster oopgemaak van die ark wat hy gebou het, {8:7}  en ‘n kraai uitgestuur wat gedurig heen en weer gevlieg het totdat die waters weggedroog het van die aarde af. {8:8}  Daarop laat hy ‘n duif van hom af wegvlieg om te sien of die waters oor die aarde verminder het. {8:9}  Maar die duif het geen rusplek vir die holte van sy voet gevind nie en na hom teruggekeer in die ark; want die waters was oor die hele aarde. So het hy dan sy hand uitgesteek en hom gegryp en in die ark by hom gebring. {8:10}  Daarna het hy weer sewe dae gewag. Toe stuur hy die duif weer uit die ark. {8:11}  En die duif het teen die aand na hom gekom, en daar was ‘n groen olyfblad in sy bek! Toe merk Noag dat die waters oor die aarde verminder het. {8:12}  Daarna wag hy weer sewe dae en stuur die duif uit. Maar hy het nie weer na hom teruggekeer nie.”

Ek het iets baie interessant ontdek toe ek die bovermelde gedeelte gelees het. Soos ons lees, het Noag ‘n kraai uitgestuur voordat hy die duif losgelaat het. Let egter daarop dat die kraai nie teruggekeer het nie maar eerder heen en weer oor die aarde gevlieg het totdat waters weggedroog het. Volgens wat ek uit die geskrewe gedeelte aflei, kon hierdie kraai vir ten minste sewe dae rondgevlieg het sonder voedsel en sonder om te gaan sit.

Kraaie is onrein voëls, dus was daar slegs twee in die ark. Noag het net één losgelaat. Ten einde voort te plant, sou die een wat losgelaat is, een of ander tyd, die ander een wat nog in die ark was, moes teëkom?. Die kraai, soos ek gemeld het, is ‘n onrein voël; trouens ‘n aasvreter en as sulks sou hy voedsel gevind het. Boonop sou die kraai plek gevind het om te gaan sit op die duisende karkasse van dooie diere en opgeblaaste lyke, wat op die waters gedryf het. As gevolg daarvan, was dit nie nodig om na die ark terug te vlieg nie.

Duiwe, daarenteen is rein voëls en dus nie aasvreters nie. Daarom sou die duif wat Noag losgelaat het, nie kon oorleef nie. Daar was geen voedsel of rusplek vir die holte van sy voet nie en hy moes noodwendig terugkeer na die ark.

Hieruit blyk ‘n groot geestelike les om geleer te word. Ons moet onthou dat daar sowel rein as onrein diere in die ark was – hulle is saam aangehou. Ons moet ook daaraan dink dat God alles op aarde in een van twee kategorieë of nature verdeel het, naamlik rein of onrein. Ongelukkig beskik ons as gelowiges in Jesus die Messias ook oor hierdie twee nature.

Romeine {7:18} “Want ek weet dat in my, dit wil sê in my vlees, niks goeds woon nie; want om te wil, is by my aanwesig, maar om goed te doen, dit vind ek nie.”

Paulus het hier ons twee nature beskryf, wat konstant in stryd met mekaar verkeer. Die stryd wat binne-in ons woed. Is tussen ons ou natuur (ons vlees) en ons nuwe natuur (of wedergebore gees). Die kraai het uitgegaan in ‘n wêreld vol dood, maar vir hom ‘n fees. Hy het heen en weer oor die aarde gevlieg, op karkasse en lyke gaan sit en dit verslind. Dit is ‘n beeld van ons ou natuur. Die ou natuur hunker na die dinge van die wêreld en wil daarop teer, maar al wat die wêreld kan bied, is slegs die dood. Die duif verteenwoordig egter ons nuwe natuur. Hy het niks in die wêreld gevind wat die moeite werd was om op neer te stryk nie – niks aanloklik of aptytwekkend nie en gevolglik na die veiligheid en beskerming van die ark (Jesus die Messias!) teruggevlieg.

As gelowiges, is ons in dié wêreld maar nie van die wêreld nie. Daar behoort niks van hierdie wêreld te wees wat ons aanstaan nie. Die wêreld het groter behoefte aan ons as wat ons die wêreld nodig het. Daarom behoort ons hierdie wêreld as ‘n geleentheid te gebruik om dié wat verlore (ongered) is, te wen vir Jesus die Messias, uit ‘n wêreld van leuens tot waarheid.

Vir die kraai was ‘n dooie en sterwende wêreld aanloklik; hy wou daaraan gebonde bly. Die duif, daarenteen, het besef dat daar niks in die wêreld vir hom was nie en het dus slegs in die ark rus gevind.

Met watter voël sou jy graag jóú lewe wou vereenselwig?

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Nuut

Bereshit

(In die begin)

Genesis 1:1 - 6:8
Jesaja 42:5 - 5:43
Johannes 1:1 - 5

Genesis (2:4) “Dit is die geskiedenis van die hemel en die aarde toe hulle geskape is. Die dag toe die HERE God die aarde en die hemel gemaak het, {2:5} was daar nog geen struike in die veld op die aarde nie, en geen plante van die veld het nog uitgespruit nie; want die HERE God het nog nie laat reën op die aarde nie, en daar was geen mens om die grond te bewerk nie. {2:6}  Maar ‘n mis het opgetrek uit die aarde en die hele aardbodem bevogtig. {2:7} En die HERE God het die mens geformeer uit die stof van die aarde en in sy neus die asem van die lewe geblaas. So het dan die mens ‘n lewende siel geword. {2:8} Ook het die HERE God ‘n tuin geplant in Eden, in die Ooste, en daar aan die mens wat Hy geformeer het, ‘n plek gegee. {2:9}  En die HERE God het allerhande bome uit die grond laat uitspruit, begeerlik om te sien en goed om van te eet; ook die boom van die lewe in die middel van die tuin, en die boom van die kennis van goed en kwaad. {2:10} En daar het ‘n rivier uit Eden uitgegaan om die tuin nat te maak; en daarvandaan is dit verdeel en het vier lope geword. {2:11}  Die naam van die eerste is die Pison. Dit is hy wat om die hele land Háwila loop waar die goud is. {2:12}  En die goud van dié land is goed. Daar is ook balsemgom en onikssteen. {2:13} En die naam van die tweede rivier is die Gihon. Dit is hy wat om die hele land Kus loop. {2:14} En die naam van die derde rivier is die Hiddékel. Dit is hy wat oos van Assur loop. En die vierde rivier is die Frat. {2:15}  Toe het die HERE God die mens geneem en hom in die tuin van Eden gestel om dit te bewerk en te bewaak. {2:16}  En die HERE God het aan die mens bevel gegee en gesê: Van al die bome van die tuin mag jy vry eet, {2:17} maar van die boom van die kennis van goed en kwaad, daarvan mag jy nie eet nie; want die dag as jy daarvan eet, sal jy sekerlik sterwe.”

Moontlik sal dit wat ek nou gaan leer, vir julle ietwat verwarrend voorkom, maar dit is wat God op my hart gelê het.

Ons is nog altyd geleer dat die tuin van Eden (Gan Eden) ‘n letterlike fisiese aardse plek was. Baie mense het oor die jare heen, die werklike ligging sonder welslae probeer karteer, maar ek is oortuig daarvan dat dit ‘n mors van tyd was. Soos ek dit verstaan, was en is die Tuin van Eden geen fisiese plek nie.

Eerstens glo ek dat die aarde en die Tuin van Eden twee verskillende entiteite was. Die aarde is ‘n fisiese plek en die Tuin van Eden ‘n spirituele plek - moontlik op of selfs buite die aarde. Adam en Eva (Chava) is uit die stof van die aarde geskep maar daarna in die Tuin van Eden gevestig waar, so glo ek, verheerlikte gestaltes aan hulle gegee is. Hulle verheerlikte gestaltes was baie soortgelyk aan dié van Jesus na Sy opstanding. Julle sal onthou dat Hy met Sy opgestane spirituele gestalte deur mure kon beweeg maar ook ‘n maaltyd saam met Sy dissipels kon nuttig. Met hulle verheerlikte gestaltes kon Adam en Eva vir God sien, saam met God wandel en met God praat, so normaalweg as wat ons vandag met mekaar praat. Ek glo ook dat hulle uit vrye wil tussen die spirituele en fisiese kon verwissel. Nogtans kon hulle eet en beweeg in die tuin, wat hulle voedsel verskaf het en wat hulle moes versorg. In wese was hulle in staat om met hulle verheerlikte gestaltes, dinge te doen waartoe ons vandag met ons fisiese liggame nie in staat is nie.

Tweedens word ons in die bovermelde Skrifgedeelte meegedeel dat die Tuin van Eden deur ‘n mis bevogtig is aangesien daar toe nog geen reën was nie. Verderaan verneem ons egter dat ‘n rivier deur die Tuin van Eden gevloei het. Wat was dit dan - is die Tuin van Eden deur ‘n mis of ‘n rivier besproei? Myns insiens geeneen van die twee nie. In plaas daarvan, so glo ek, was die Tuin van Eden ‘n spirituele entiteit, moontlik ‘n wêreld binne die spirituele ryk of selfs ‘n spirituele wêreld, bo ons aarde, waaruit Adam en Eva eindelik verdryf is.

“Oos” verteenwoordig altyd die ewigheid; die Tuin van Eden, word ons meegedeel, was geleë in die ooste: die troon van God. Met dit in gedagte, was die twee bome in die Tuin van Eden, moontlik nie letterlike bome nie, maar spirituele skeppings. Die eerste, die boom van lewe was Jesus, terwyl die boom van kennis van goed en kwaad, die satan was. Die riviere wat die Tuin van Eden besproei het, was dus nie letterlike riviere nie - hulle het die Woord verteenwoordig wat uit God gevloei het.

“Gan Edan”, vertaal, beteken “tuin van goedheid”. Ons verneem dat ‘n rivier uit hierdie tuin gevloei en in vier riviere vertak het. Dit herinner my aan die Skrifgedeelte in Psalms (T’hillim):

Psalm {36:8} “Hulle verkwik hul aan die vettigheid van u huis, en U laat hulle drink uit die stroom van u genietinge.”

Daar was ‘n enkele rivier wat uit die Tuin van Eden gevloei en in vier riviere vertak het - ‘n  verskynsel wat nie by riviere voorkom nie, want riviere vertak gewoonlik in syriviere en nie in afsonderlike riviere nie. Alle riviere ontspring uit hulle eie hoofbron. Dít is vir my ‘n verdere aanduiding dat die Tuin van Eden ‘n spirituele en nie ‘n fisiese plek was nie. Kom ons skenk aandag aan die name en betekenis van die riviere.

Die eerste rivier is Pison (Pishon) genoem, wat “vermeerder” of “rondom” beteken. Die naam van die tweede rivier, Gihon, beteken “voortvloei”. Die derde rivier, Tigris (Hiddekel) se naam beteken “voorspoed” en die betekenis van die vierde rivier, Eufraat (Frat) is “vrugbaarheid”. Ek glo dat wat ons hier in die name van die riviere sien, is dat God die Tuin van Goedheid omring het en toename deur die voortvloeiing van Sy Gees bewerkstellig het, wat voorspoed en vrugbaarheid meegebring het.

Of ek korrek is of nie, moet nog bewys word, maar wat ons wel weet, is dat die Tuin van Eden aan die einde herstel sal word, soos in Openbaring beskrywe!

Openbaring {21:1} “En ek het ‘n nuwe hemel en ‘n nuwe aarde gesien, want die eerste hemel en die eerste aarde het verbygegaan; en die see was daar nie meer nie. {21:2} En ek, Johannes, het die heilige stad, die nuwe Jerusalem, sien neerdaal van God uit die hemel, toeberei soos ‘n bruid wat vir haar man versier is. {21:3}  En ek het ‘n groot stem uit die hemel hoor sê: Kyk, die tabernakel van God is by die mense, en Hy sal by hulle woon, en hulle sal sy volk wees; en God self sal by hulle wees as hulle God. {21:4}  En God sal al die trane van hulle oë afvee, en daar sal geen dood meer wees nie; ook droefheid en geween en moeite sal daar nie meer wees nie, want die eerste dinge het verbygegaan. {21:5}  En Hy wat op die troon sit, het gesê: Kyk, Ek maak alles nuut. En Hy het aan my gesê: Skryf, want hierdie woorde is waaragtig en betroubaar.”

 

Kom gou Jesus!

PDF weergawe