12 Maart 2011 / Adar II 6 5771
En Hy Het Geroep / VaYikra
Levitikus / VaYikra {1:1} “En die HERE het Moses geroep en met hom gespreek uit die tent van samekoms en gesê: {1:2} Spreek met die kinders van Israel en sê vir hulle: As iemand van julle aan die HERE ‘n offer wil bring, kan julle jul offer bring van vee—van beeste of van kleinvee. {1:3} As sy offer ‘n brandoffer is van beeste, moet dit ‘n bul sonder gebrek wees wat hy bring. By die ingang van die tent van samekoms moet hy dit bring, sodat hy welgevalle voor die aangesig van die HERE kan vind. {1:4} En hy moet sy hand op die kop van die brandoffer lê, dan sal dit vir hom met welgevalle aangeneem word om versoening vir hom te doen. {1:5} Dan moet hy die jong bul voor die aangesig van die HERE slag; en die seuns van Aäron, die priesters, moet die bloed bring en die bloed rondom teen die altaar uitgooi wat by die ingang van die tent van samekoms is. {1:6} Dan moet hy die brandoffer afslag en dit in sy stukke verdeel. {1:7} En die seuns van Aäron, die priester, moet vuur op die altaar neersit en hout op die vuur reglê. {1:8} Ook moet die seuns van Aäron, die priesters, die stukke, die kop en die vet reglê op die hout wat op die altaarvuur is. {1:9} Maar die binnegoed en die pote moet hy met water was, en die priester moet dit alles op die altaar aan die brand steek as brandoffer, ‘n vuuroffer van lieflike geur aan die HERE. {1:10} En as sy offer ‘n stuk kleinvee is, van skape of van bokke, as brandoffer, moet dit ‘n ram sonder gebrek wees wat hy bring. {1:11} En hy moet dit slag aan die noordekant van die altaar, voor die aangesig van die HERE; en die seuns van Aäron, die priesters, moet die bloed daarvan rondom teen die altaar uitgooi. {1:12} Daarna moet hy dit in sy stukke verdeel, met die kop en die vet, en die priester moet dit reglê op die hout wat op die altaarvuur is. {1:13} Maar die binnegoed en die pootjies moet hy met water was, en die priester moet dit alles bring en op die altaar aan die brand steek; ‘n brandoffer is dit, ‘n vuuroffer van lieflike geur aan die HERE. {1:14} En as sy offer aan die HERE ‘n brandoffer is van voëls, moet hy sy offer bring van tortelduiwe of van jong duiwe. {1:15} En die priester moet dit na die altaar bring en die kop afknyp en op die altaar aan die brand steek, en die bloed moet teen die kant van die altaar uitgedruk word. { 1:16} Dan moet hy die krop met die vere daaraan verwyder en dit by die altaar gooi, aan die oostekant, op die asplek. {1:17} Dan moet hy dit by die vlerke skeur sonder om hulle af te trek; en die priester moet dit op die altaar aan die brand steek, op die hout wat oor die vuur is; ‘n brandoffer is dit, ‘n vuuroffer van lieflike geur aan die HERE. ”
Hierdie week se parasha is vol voorskrifte en vereistes vir die korbanot (toenaderingsoffer) ten opsigte van iemand wat gesondig het. Volgens my mening, kan al hierdie vereistes op tweërlei wyse beskou word: óf dit kan as ‘n argaïese stelsel beskou word, wat destyds gewerk het, maar in ons moderne en verligte samelewing nie langer toepaslik is nie (veral sedert Jesus die Messais eens en vir altyd vir al ons sondes gesterf het en dus ons finale toenaderingsoffer is óf hierdie offers kan as ‘n objek-les van God se oppermagtige heerskappy in ons lewens gesien word. Ek beskou laasgenoemde as die aangewese wyse. Toe ek hierdie komplekse offerandelys deurgelees het, kon ek nie anders as om te besef dat ek nie aan my eie lot oorgelaat is nie – ek is nie die een wat in beheer van my lewe is nie! Ek is verantwoordelik en verskuldig aan ‘n almagtige God, Skepper van die hemel en aarde en alles wat bestaan, wat myself insluit. Dit beteken dat ek niks kan doen soos wat dit my behaag of op ‘n wyse wat ek meen dit gedoen moet word nie – ek móét alles op God se wyse doen, dit is, indien ek Hom wil behaag Waarom sou ek nou ‘n God, wat ek nog nooit aanskou het nie, wil behaag? Die antwoord is eenvoudig: omdat Hy God is en Hy my geskape het.
Ek onthou die dissipline wat my opgelê is toe ek, as kind, aan my ouers ongehoorsaam was. Soms was dit nie juis aangenaam nie en by ander tye, het dit my gegrief, maar as ek daaroor terugdink, besef ek dat die dissipline noodsaaklik was. Ek was ‘n rebelse kind en dit was inderdaad nodig dat ek terreggewys moes word om my aan die gesag van my ouers te onderwerp. Ons is nie geskape om te sondig nie. Adam, ons voorvader, is volmaak en sondeloos geskape. Toe hy nie aan die volmaaktheid waarin hy geskep is, voldoen het nie, het hy die onbellemerde gemeenskap met sy Skepper verbeur. Die gevolg hiervan was dat hy uit die tuin van Eden weggestuur is. Kom ons wees eerlik: daar is gevolge as ons bevele nie gehoorsaam nie. So is daar gevolge indien ons ‘n spoedoortreding begaan of in ‘n “Geen Parkering”- gebied parkeer. Daar is gevolge as ons nalaat om ons motor, soos deur die vervaardiger aanbeveel, te laat diens. Waarom sou ons dan nie ons lewens gevolge verwag, as ons versuim om God te volg en behaag deur Sy Tora – Sy Lewenshandleiding – te verontagsaam nie? Die feit is dat daar gewis gevolge sal wees!
Wat het julle geleer uit hierdie week se parasha? Het julle dit beskou as ‘n hele spul argaïese reëls, regulasies en voorskrifte, wat, nadat julle nou gered is, nie langer nagekom hoef te word nie? Of het julle dit soos ek ingesien? Het julle ook besef dat ons nie aan ons eie lot oorgelaat is nie en daar ‘n Hoër Gesag is wat ons geskape het en aan wie ons verantwoordbaar is?
Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou
Geen opmerkings nie:
Plaas 'n opmerking