Parasha Ki Tavo (Wanneer Jy Ingaan)
D’Var Torah
Ki Tavo / Wanneer Jy Ingaan
Devarim / Deuteronómium {21:10} - {25:19}
Deuteronómium {26:1-10}: “EN as jy in die land kom wat die Here jou God jou as erfenis sal gee en jy dit in besit neem en daarin woon, {26:2} dan moet jy neem uit die eerstelinge van al die vrugte van die land wat jy inbring uit jou land wat die Here jou God jou sal gee, en dit in 'n mandjie sit; en jy moet gaan na die plek wat die Here jou God sal uitkies om sy Naam daar te laat woon, {26:3} en na die priester kom wat daar in dié dae sal wees, en jy moet vir hom sê: Ek verklaar vandag aan die Here u God dat ek in die land gekom het wat die Here aan ons vaders met 'n eed beloof het om aan ons te gee. {26:4} En die priester moet die mandjie uit jou hand neem en dit voor die altaar van die Here jou God neersit. {26:5} Dan moet jy voor die aangesig van die Here jou God verklaar en sê: My vader was 'n swerwende Arameër en het na Egipte afgetrek en daar as vreemdeling vertoef met min mense; maar hy het daar 'n groot, magtige en talryke nasie geword. {26:6} Maar die Egiptenaars het ons mishandel en ons verdruk en 'n harde diens op ons gelê. {26:7} Toe het ons die Here, die God van ons vaders, aangeroep; en die Here het ons stem gehoor en ons ellende en ons moeite en ons verdrukking aangesien; {26:8} en die Here het ons uit Egipte uitgelei deur 'n sterke hand en 'n uitgestrekte arm en deur groot skrikwekkende dade en deur tekens en wonders; {26:9} en Hy het ons na hierdie plek gebring en ons hierdie land gegee, 'n land wat oorloop van melk en heuning. {26:10} Hier het ek dan nou die eerstelinge gebring van die vrugte van die land wat U, Here, my gegee het. Dan moet jy dit neersit voor die aangesig van die Here jou God en jou neerbuig voor die aangesig van die Here jou God.”
Wanneer jy jou tiendes gee, gee jy uit skuldgevoel, uit verpligting of uit dankbaarheid? Helaas gee baie van ons uit skuldgevoel of verpligting; hulle voel: "God het my beveel om te gee, so ek gee!" Om die waarheid te sê, oor die jare heen was daar soveel valse leringe oor gee dat baie mense gee met die verwagting om dubbel of driedubbel terug te ontvang. Ons kan egter uit ons Skrifgedeelte van hierdie week sien dat ons uit dankbaarheid moet gee, nie uit skuldgevoel of verpligting nie, en beslis nie met die verwagting om enigiets terug te ontvang nie. Ons moet gee, en vrygewig gee, uit ons waardering vir wat die Here vir ons gegee het.
God het soveel vir ons gedoen; Hy het ons uitroepe gehoor, Hy het ons trane gesien, Hy was getuie van ons slapelose nagte en Hy het getreur oor hoe die Satan ons onderdruk het. Daarom het Hy ontferming oor ons gehad en ons verlos uit die slawerny van sonde tot die vryheid om Hom te aanbid. Gebooie wat ons eens as onderdrukkend beskou het, het deur Yeshua die Messias, wat nou binne-in ons leef, 'n vreugde en 'n seën geword om te volg. Ja, soos beloof deur die profete van ouds, het God na ons uitgereik en met Sy magtige regterhand het Hy ons gered, en ons is wedergebore as Sy kinders. Tog gee baie van ons steeds tiendes net omdat ons verplig voel.
Deur Messias Yeshua is ons Wedergebore in die Koninkryk van God, 'n plek van ware seëning. God se Koninkryk is nie êrens ver in die verre toekoms nie; dit is reg hier, reg nou, en leef binne-in ons. Ons, as gelowiges in Messias Yeshua, is die Koninkryk van God. Daarom dra ons die Koninkrykseienskappe in onsself: liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelikheid, goedheid, getrouheid, sagmoedigheid en selfbeheersing. Dit is die vrugte van God se Gees wat vanaf ons redding in ons kom woon het. God se Koninkryk is lewendig en wel hier op aarde, en ons is dit.
Eendag, 'n ruk ná die koms van Yeshua, sal daar 'n oordeel oor die goddeloses wees. Dié wat onwaardig gevind word, sal na 'n plek van geestelike duisternis gestuur word, 'n plek van hopeloosheid, 'n plek sonder God. Maar dié wat as regverdig beoordeel word, sal gered word en hul intrek in die hemel neem, 'n plek gevul met God se liefde. Op daardie tydstip sal die Koninkryk van God die hele aarde omvat. Tot op daardie tydstip is dit egter beperk tot dié van ons wat glo. Ons is die Here geweldige dankbaarheid verskuldig vir alles wat Hy vir ons gedoen het, en om daardie rede het Hy ons in Sy Woord gewaarsku:
Deuteronómium {8:11-18}: “Neem jou in ag dat jy die Here jou God nie vergeet deur sy gebooie en sy verordeninge en sy insettinge wat ek jou vandag beveel, nie te hou nie;
{8:12} sodat jy nie miskien eet en versadig word nie en mooi huise bou en bewoon, {8:13} en jou beeste en jou kleinvee vermeerder en jou silwer en goud vermeerder, ja, alles wat jy het, vermeerder — {8:14} en jou hart hom dan verhef, dat jy die Here jou God vergeet wat jou uit Egipteland, uit die slawehuis, uitgelei het; {8:15} wat jou deur die groot en vreeslike woestyn gelei het, deur giftige slange en skerpioene en 'n dorsland sonder water; wat vir jou water uit die klipharde rots laat kom het; {8:16} wat jou in die woestyn manna laat eet het, wat jou vaders nie geken het nie, om jou te verootmoedig en jou te beproef, om uiteindelik aan jou goed te doen — {8:17} en jy in jou hart dink: My krag en die sterkte van my hand het vir my hierdie rykdom verwerwe. {8:18} Maar dink aan die Here jou God, dat dit Hy is wat jou krag gee om rykdom te verwerwe, dat Hy sy verbond kan bevestig wat Hy aan jou vaders met 'n eed beloof het, soos dit vandag is.
Ek dink ons moet ons harte ondersoek wanneer ons ons tiendes en offers aan die Here bring. Trouens, miskien behoort ons die gedeeltes van die Skrif wat aanhaal word aan te pas en te verpersoonlik, en in ons harte te onthou wanneer ons gee: "Ons was eens skuldenaars in slawerny van die sonde, en daardie sonde het wreed met ons gehandel, ons verdruk en 'n harde juk op ons gelê. Toe het ons na die God van ons voorvaders uitgeroep en Hy het ons stem gehoor en ons ellende, ons zwoeg en ons onderdrukking gesien. En die Here het na ons uitgereik en ons uit ons moeilikheid gebring deur die bloed van Messias Yeshua wat Hy vir ons op Golgota vergiet het. Hy het ons in 'n plek van vreugde en vrede gebring. Nou kan ons die eerste vrugte van ons arbeid bring, nie uit skuldgevoel of verpligting nie, maar met danksegging en waardering."
So, die volgende keer wanneer jy aan die Here gee, in plaas daarvan om net jou gawe in die kollektemandjie te plaas of dit elektronies te stuur, onthou wie jy toe was en wie jy nou is, en gee in dankbaarheid en waardering. Watter verskil sal dit nie in jou gee én in jou lewe maak nie!