2 Julie 2011 / Sivan 30 5771
Ordinansie / Chukat
Númeri / BaMidbar {20:7} “En die HERE het met Moses gespreek en gesê: {20:8} Neem die staf en laat die vergadering byeenkom, jy en jou broer Aäron, en spreek julle die rots aan voor hulle oë; dan sal hy sy water gee. So moet jy dan vir hulle water uit die rots laat vloei en die vergadering en hulle vee laat drink. {20:9} Toe neem Moses die staf voor die aangesig van die HERE weg soos Hy hom beveel het. {20:10} En Moses en Aäron het die vergadering voor die rots laat byeenkom, en hy het vir hulle gesê: Hoor tog, julle wederstrewiges, moet ons vir julle water uit hierdie rots laat vloei? {20:11} Daarop tel Moses sy hand op en hy slaan die rots twee maal met sy staf; en daar het baie water uitgekom, sodat die vergadering gedrink het en hulle vee. {20:12} Toe sê die HERE vir Moses en Aäron: Omdat julle in My nie geglo het om My voor die oë van die kinders van Israel te heilig nie, daarom sal julle hierdie vergadering nie in die land inbring wat Ek aan hulle gegee het nie. {20:13} Dit is die waters van Mériba waar die kinders van Israel met die HERE getwis het en Hy Hom onder hulle as die Heilige laat ken het. ”
Dit was nie die eerste waternood wat die kinders van Israel ooit in die woestyn ondervind het nie; trouens, dit was die derde keer. Die eerste geval was by Mara (“bitter”) toe die water bitter en ondrinkbaar was. Dáár het Moses God aangeroep en God het aan hom ‘n staf getoon en bevel om dit in die water te gooi. Toe Moses God se Woord gehoorsaam het, het die bitter water soet geword. Wat hier plaasgevind het was simbolies; God was besig om vir Israel ‘n voorstelling van Jesus se geboorte te toon. Die staf wat Moses in die water gegooi het, was ‘n sort “Boom van Lewe”, ‘n sinnebeeld van Jesus. Tydens ons Tora-diens sing ons “Aitz Chaim” (Boom van Lewe). Hierdie gedeelte van die liturgie, wat verwys na die Tora – die Woord van God – versinnebeeld die Messias Jesus, wat die lewende Woord is. Toe die die “Boom van die Lewe” dus in die dooie water gegooi is, het dit die water lewend gemaak. Eweneens het Jesus, toe Hy in die ‘n “dooie” wêreld gekom het, lewe daarin gebring.
Die tweede geval van waternood was by Rephidim, oftewel “rusplekke”. Moses het weereens die Here aangeroep en God get hom beveel om Hom by die “Rots” te ontmoet. God se heerlikheid sou saam met Hom by die “Rots” verskyn; Moses moes die “Rots” eenmaal slaan waarop God water daaruit sou laat voortkom. Moses het die opdrag uitgevoer en water het uit die “Rots” gevloei. Ook dit was simbolies en ‘n voortsetting van die beeld van die lewe van Jesus. Daar word heeldikwels in die Skrif na Jesus verwys, as die “Rots”. Dit was dáár waar God aan Israel getoon het dat Hy sal toelaat dat die “Rots”, Sy seun Jesus, éénmaal geslaan word om die lewende water van die Ruach Kodesh (Heilige Gees) te laat voortvloei en die dors van hulle hulle wat dors het, te les. Dit was ‘n beeld van Jesus se dood.
Nou is ins weer terug by die waternood. God het weereens die kinders van Israel van water ontneem, nou vir die derde maal. Die kinders van Israel bevind hulself in Kades (letterlik “heilig’) en kyk na Moses vir uitkoms. Laat ons kyk wat hier gebeur het: Errstens het Moses die staf geneem – netsoos God hom voorheen beveel het (goed tot dusver!). Tweedens het hy die volk by die rots laat vergader (alles steeds reg!), maar inplaas daarvan om die rots aan te spreek, ooreenkomstig God se opdrag voorheen, het Moses in woede die volk aangespreek: {20:10} “En Moses en Aäron het die vergadering voor die rots laat byeenkom, en hy het vir hulle gesê: Hoor tog, julle wederstrewiges, moet ons vir julle water uit hierdie rots laat vloei?”. God het Moses nooit beveel om vir die volk te preek nie! Hy het hom beveel om as Sy instrument, water te voorsien sodat Hy verheerlik mag word. In sy woede, het Moses egter gedeeltelik, indien nie geheel-en-al nie, God as’t ware van sy heerlikheid ontneem en dit op Hom laat neerkom. Waar het die “ons” dan vandaan gekom? Moses se groot sonde blyk egter hieruit: {20:11} “Daarop tel Moses sy hand op en hy slaan die rots twee maal met sy staf; en daar het baie water uitgekom, sodat die vergadering gedrink het en hulle vee.”.
Soos ek vroëer daarop gewys het, het God Moses beveel om die rots aan te spreek en nie daaarteen te slaan nie! Deurdat Moses teen die rots geslaan het, het hy die finale beeld wat God van ons Messias, Jesus, wou verduidelik, vernietig! Die Here het by Mara alreeds simbolies aan die kinders van Israel, Jesus se geboorte getoon, Sy dood by Rephidim en nou wou Hi die finale beeld aan hulle toon. Wat is daardie finale deel van die beeld? Teneinde verlossing te ontvang, moet ons almal “Die Rots” (Jesus) vra (aanspreek) en Hy sal Sy lewende water uitstort. Ons ontvang daardie lewende water van Jesus af bloot om daarvoor te vra (bid), maar Moses het Jesus simbolies gekruisig deur Hom ‘n tweede keer (by Kades) te slaan. Wat veronderstel was om ‘n heilige tyd te wees, is letterlik verander in ‘n tyd van “tweedrag” en “stryd”. Besef julle du swat hier plaasgevind het? Geen wonder dat God vir Moses kwaad was nie! Hy moes die “Rots” aangespreek het en die redding sou hulle s’n gewees het omdat die “Rots” alreeds (by Rephidim) geslaan is.
Moses het in sy woede die volk bestraf, God se heerlikheid “gesteel” en God se verklaring van genade vernietig, maar wat egter verstommend is, is dat God in ieder geval die water geskenk het. Dit is omdat God se voorsienigheid nie afhanklik is van ons dade of geregtigheid nie. Sy voorsienigheid hang hoegenaamd nie af van wat óns gedoen of nagelaat het om te doen nie. God se voorsienigheid word allenliok bevestig deur Sy barmhartigheid en genade. Moses het geen aandeel in die voorsiening van die water gehad nie. Dit was God se volk hierdie. Dit was God se staf. Dit was God se Rots en dit was God se water. Moses was slegs die instrument wat God gekies het om te gebruik. God was geensins van Moses afhanklik om die water te voorsien nie. Netso is Hy ook nie van ons afhanklik nie! Dit is reg: Hy is nie vir enigiets van jou of my afhanklik nie. Hy seen ons deur van ons gebruik te maak; Hy word nie vir één oomblik deur ons beperk nie. Hy is, in en Vanself, waarlik algenoegsaam.
Jakobus / Ya’acov {4:10} “Verneder julle voor die Here, en Hy sal julle verhoog.”
Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou
Geen opmerkings nie:
Plaas 'n opmerking