D’Var Torah
Wanneer jy kom – KiTavo
Deuteronomium / Devarim {26:1} “En as jy in die land kom wat die HERE jou God jou as erfenis sal gee en jy dit in besit neem en daarin woon, {26:2} dan moet jy neem uit die eerstelinge van al die vrugte van die land wat jy inbring uit jou land wat die HERE jou God jou sal gee, en dit in ‘n mandjie sit; en jy moet gaan na die plek wat die HERE jou God sal uitkies om sy Naam daar te laat woon, {26:3} en na die priester kom wat daar in dié dae sal wees, en jy moet vir hom sê: Ek verklaar vandag aan die HERE u God dat ek in die land gekom het wat die HERE aan ons vaders met ‘n eed beloof het om aan ons te gee. {26:4} En die priester moet die mandjie uit jou hand neem en dit voor die altaar van die HERE jou God neersit”.
Ek het eendag ‘n vriend besoek en op sy koffietafel ‘n beeld van die heilige Maria en ‘n tros piesangs gesien. Die piesangs was ryp, heerlik om na te kyk en ek was honger. Onder die indruk dat dit daar was om te eet, het ek een van die piesangs geneem. Met afgryse vervul oor wat ek gedoen het, het my vriend egter uitgeroep: “Moenie daardie piesang eet nie!” Ek het die piesang egter al halfpad afgeskil, maar dit by die ander teruggeplaas, verbysterd deur my vriend se reaksie, het ek verneem of daar iets fout was met die piesangs en of hy dit om ‘n spesifieke rede bewaar het. Hy het my verbaas aangekyk en gesê: “Weet jy nie dat die piesangs ‘n offerande aan die heilige Maria is nie?” Ek het weer na die piesangs en geglaseerde kleibeeld gekyk en verleë geantwoord: “Ek is jammer”. Ek sal egter nie alles vertel wat op daardie tydstip deur my brein geflits het nie, maar ek kan net sê dat ek natuurlik heimlik gedink het dat dit belaglik was dat hierdie beeld ooit daardie piesangs sou eet!
Ek kan nie met sekerheid sê nie, maar klaarblyklik het die godsdiens wat my vriend beoefen het, hierdie tradisie van die offerande van opbrengs aan hulle heiliges, van die bovermelde gebod, wat in ons Tora-gedeelte van hierdie week uiteengesit word oorgeneem. Hierdie gebod was ongetwyfeld deur Jesus die Messias asook die hele Messiaanse Judaïsme van die eerste eeu nagekom, maar het egter eers laat in die eerste eeu deel van die Christelike geloof geword. Teen die derde eeu, onder keiser Konstantyn, het die Christelike godsdiens die amptelike godsdiens van die Romeinse Ryk geword en is die konsep van heiliges ingebring om die tallose gode, wat deur die Romeine aanbid is, te vervang. So kan ons sien hoedat die satan ‘n gebod van God neem en dit vir sy eie gewin naboots.
Indien ons egter kyk na ons Skriftelike aanhaling hierbo en begryp wat dit werklik behels, sou ons verstaan dat die mandjies met die opbrengs van die land wat voor die Here gebring is, nie dáár gelaat is vir Hom om te eet nie, maar om die volgende rede gebring is:
Deuteronomium / Devarim {26:11} “En jy moet vrolik wees oor al die goeie dinge wat die HERE jou God jou en jou huis gegee het; jy en die Leviet en die vreemdeling wat by jou is.”.
Met ander woorde, alles wat voor die Here geplaas en dus aan Hom gewy is, is aangewend as ‘n feesviering en deur die boere en hulle gesinne, die Leviete asook vreemdelinge in die land, geëet. God het nie en ook nie nodig om te eet wat aan Hom gewy is nie.
Psalms / Tehillim {50:12} “As Ek honger het, sal Ek jou dit nie sê nie; want die wêreld is myne en sy volheid. ”.
Ek glo dat dít alles opsom! Wat die wyding van ‘n offerande aan God betref – soos in die tye van die tempel (Beit HaMikdash) – of soos ons hier leer uit ons Skrifgedeelte, is die doel van alle offerandes om God te verheerlik en is dit dus tot ons voordeel!
Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou
Geen opmerkings nie:
Plaas 'n opmerking