Stamme - Reise / Matot-Masie | CMY Afrikaans skakel | CMY English Link
18 Julie 2009 / Tammuz 26th 5769
Numeri / BaMidbar 30:2-36:13
Jeremía / Yirmeyahu 1:1-2:28
Handelinge / Ma'asei Talmidim 9:1-22
Jacobus / Ya'acov 4:1-12
Hierdie week se kommentaar sal slegs beperk word tot oordenking Matot, waarin daar drie hoofafdelings is. Die eerste afdeling het betrekking op die wette aangaande beloftes afgelê deur 'n ongetroude vrou wat by die huis woon asook deur getroude vroue. Die tweede afdeling handel oor die kinders van Israel se teenaanval op die Midianiete. Die derde afdeling handel oor die stamme Ruben, Gad en die halwe stam van Manasse se versoek om hul erfdeel aan die oostekant van die Jordaanrivier te ontvang. Dit is op die laaste afdeling van oordenking Matot-Masei, waarop ek kommentaar gaan lewer.
Numeri / Bamidbar {32:1} "En die kinders van Ruben en die kinders van Gad het baie vee gehad, ‘n groot menigte. En toe hulle die land van Jaéser en die land Gílead bekyk het, vind hulle uit dat die plek ‘n plek vir vee was. {32:2} Daarop het die kinders van Gad en die kinders van Ruben gekom en met Moses en die priester Eleásar en met die owerstes van die vergadering gespreek en gesê: {32:3} Atarot en Dibon en Jaéser en Nimra en Hesbon en Eleále en Sebam en Nebo en Behon— {32:4 } die land wat die HERE voor die vergadering van Israel uit verower het—is ‘n land vir vee, en u dienaars het vee. {32:5} Verder het hulle gesê: As ons genade in u oë gevind het, laat hierdie land aan u dienaars as ‘n besitting gegee word; bring ons nie oor die Jordaan nie. {32:6} Maar Moses het die kinders van Gad en die kinders van Ruben geantwoord: Sal julle broers oorlog toe trek, en wil júlle hier bly? {32:7} Waarom tog wil julle die hart van die kinders van Israel daarvan afkerig maak om deur te trek in die land wat die HERE aan hulle gegee het? {32:8} So het julle vaders gedoen toe ek hulle van Kades-Barnéa af gestuur het om die land te bekyk. {32:9} Toe hulle tot by die dal Eskol opgetrek en die land bekyk het, het hulle die hart van die kinders van Israel afkerig gemaak om in die land in te trek wat die HERE aan hulle gegee het. {32:10} Daarom het die toorn van die HERE dieselfde dag ontvlam, en Hy het gesweer en gesê: {32:11 Waarlik, geeneen van die manne wat uit Egipte opgetrek het, van twintig jaar oud en daarbo, sal die land sien wat Ek aan Abraham, Isak en Jakob met ‘n eed beloof het nie; want hulle het nie volhard om My te volg nie— {32:12} behalwe Kaleb, die seun van Jefúnne, die Kenissiet, en Josua, die seun van Nun; want hulle het volhard om die HERE te volg. {32:13} En die toorn van die HERE het teen Israel ontvlam, en Hy het hulle veertig jaar lank in die woestyn laat rondswerwe, totdat die hele geslag verteer was wat kwaad gedoen het in die oë van die HERE. {32:14} En kyk, julle het opgestaan in die plek van julle vaders, ‘n egte kroos van sondige mense, om die toorngloed van die HERE teen Israel nog te vermeerder. {32:15} As julle van Hom afvallig word, sal Hy hulle nog langer in die woestyn laat bly, en julle sal hierdie hele volk te gronde laat gaan."
Ons kan wel verstaan waarom Moses ontevrede was met die stamme van Ruben en Gad. Tot hiertoe het die kinders van Israel as 'n span saamgewerk; hulle het as 'n span rondom die tabernakel laer getrek, as 'n span kamp opgebreek, weer kamp opgeslaan en as 'n span oorlog gevoer. 'n Mens kan jouself indink hoe Moses moes gevoel het toe twee stamme wou wegbreek en die span verlaat. Hy was verpletter! Nie soseer omdat hulle wou wegtrek nie, maar wat die reaksie van God sou wees. Ek dink Moses het verwag dat 'n tweede oortreding teen God oor dieselfde saak as vroeër, die kinders van Israel sou blootstel aan minstens dieselfde straf as voorheen, indien nie erger nie. Vir so 'n iets, is ek seker , was hy beslis nie gereed nie.
Moses het die twee stamme se versoek hanteer soos wat ons twee hokkiespelers se besluit om ons span te verlaat en op hul eie te gaan, net vóór die finale wedstryd om die Stanlettrofee, sou hanteer, veral na al die wedstryde wat ons sou moes wen om tot die finaal deur te dring. Die kinders van Israel was op die grens van Kanaän, gereed en selfversekerd om die Beloofde Land binne te gaan. Hulle het swaargekry en hard geveg om daar te kom. Hierdie nuus kon dus nie op 'n meer ongunstige tydstip gekom het nie. Moses was ontsteld oor die vooruitsig, enersyds oor die verdeling wat dit sou meebring en andersyds die moontlike gevolge van God se kant.
Die voorneme van Ruben en Gad was egter nie om die res van die stamme geheel-en-al te verlaat nie. Hulle wou slegs hul erfdeel oos van die Jordaanrivier in besit neem, daarvan pleks om saam met die res van die kinders van Israel aan die westekant te gaan woon. Hulle sou steeds deel van die span wees en steeds saam met die res van die stamme deelneem aan die inval in Kanaän. Wat 'n verligting moes dit dus nie vir Moses gewees het nie en wat 'n les is dit ook nie vir ons nie.
Ek glo dat God oins hierdeur op die belang van samelewing en spanwerk wys. Moses het besef dat indien hierdie twee stamme sou verkies om op hul eie te gaan, dit die hele gemenskap nadelig sou beïnvloed.
Numeri / Bamidbar {32:6} "Maar Moses het die kinders van Gad en die kinders van Ruben geantwoord: Sal julle broers oorlog toe trek, en wil júlle hier bly? {32:7} Waarom tog wil julle die hart van die kinders van Israel daarvan afkerig maak om deur te trek in die land wat die HERE aan hulle gegee het?"
Die gemeente Melech Yisrael, of enige ander gemeente vir daardie rede, wat uit individue saamgestel is, is 'n gemeenskap. Derhalwe moet ons ook funksioneer as 'n gemeenskap en 'n span. Paulus het dit goed gestel in:
1 Korinthiërs / Korintim Alef {12:25} "sodat daar geen verdeeldheid in die liggaam mag wees nie, maar dat die lede gelyke sorg vir mekaar mag dra. {12:26} En as een lid ly, ly al die lede saam; en as een lid geëer word, is al die lede saam bly. {12:27} Maar julle is die liggaam van Christus en lede afsonderlik."
'n Doeltreffende gemeente funksioneer as 'n enkele eenheid, 'n enkele liggaam. Die lede staan deur dik en dun saam, deur voor-en-teëspoed. Niks ontmoedig 'n gemeente-gemeenskap meer as wanneer daar 'n skeuring onstaan nie. Wanneer iemand onverantwoordelik weggaan of verbintenis van die gemeenskap verbreek, benadeel dit nie net die liggaam in geheel (soos die konteks van ons oordenking voorstel!) nie, maar is pynlik en onbybels.
Geen opmerkings nie:
Plaas 'n opmerking