✦

Jesus se Gebooie

Chayei Sarah
(Sara Het Gelewe)


Genesis / Bereshit {23:7} "Toe staan Abraham op en buig hom voor die volk van die land, voor die seuns van Het; {23:8} en hy het met hulle gespreek en gesê: As julle dit goedvind dat ek my dode van my af weg begrawe, luister dan na my en doen vir my ’n goeie woord by Efron, die seun van Sohar, {23:9} dat hy aan my gee die spelonk van Magpéla wat aan hom behoort, wat aan die end van sy stuk grond lê; laat hy dit vir die volle som aan my gee, dat ek ’n graf onder julle mag besit. {23:10} En Efron het tussen die seuns van Het gesit. Toe antwoord Efron, die Hetiet, vir Abraham voor die ore van die seuns van Het, van almal wat in die poort van sy stad ingegaan het: {23:11} Nee, my heer, luister na my. Die stuk grond gee ek aan u; ook die spelonk wat daarin is, dit gee ek aan u; voor die oë van die seuns van my volk gee ek dit aan u; begraaf u dode. {23:12} Daarop het Abraham hom voor die volk van die land neergebuig {23:13} en met Efron gespreek voor die ore van die volk van die land: Ja, as dit u is, ag, luister na my! Ek gee die geld vir die stuk grond; neem dit van my aan, dat ek my dode daar kan begrawe."

Ek is daarvan oortuig dat ons almal al die gesegde gehoor het:”Jy mag niks ontvang vir niks” en dit wil voorkom asof Abraham met dié uitdrukking bekend was. Hy het waarskynlik besef dat alles teen ‘n prys kom en al het dit miskien gunstig geklink, “Ontvang jy niks vir niks”. Om hierdie rede, glo ek, het hy daarop aangedring om Efron te betaal vir die plek om Sara te begrawe. Moontlik het hy vermoed dat om dit vry te ontvang, daar iets verborge ter sprake sou wees. Soos ons weet, was dit nie die eerste keer dat Abraham geweier het om iets vir niks te ontvang nie.

Genesis / Bereshit  {14:21} "En die koning van Sodom sê vir Abram: Gee my die mense, maar neem die goed vir uself.{14:22} Toe antwoord Abram die koning van Sodom: Ek hef my hand op tot die HERE, God, die Allerhoogste, die Skepper van hemel en aarde,  {14:23} dat ek geen draad en geen skoenriem, ja, dat ek niks sal neem van alles wat uwe is nie, sodat u nie kan sê nie: Ek het Abram ryk gemaak.  {14:24} Niks vir my nie! Net wat die dienaars geëet het en die deel van die manne wat saam met my getrek het, Aner, Eskol en Mamre, laat dié hulle deel neem."

In hierdie geval het Abram - soos hy vroeër bekend gestaan het - in werklikheid dít verdien waarvoor hy geveg en as oorlogsbuit gewen het. Selfs toe, wou Abram niks vir niks ontvang nie. Interessant genoeg is dit ‘n baie goeie beginsel en iets wat ons almal behoort na te streef omdat die realiteit is dat ons niks vir niks ontvang nie, of ontvang ons wel iets?

Efesiërs / Efesos {2:8} "Want uit genade is julle gered, deur die geloof, en dit nie uit julleself nie: dit is die gawe van God; {2:9} nie uit die werke nie, sodat niemand mag roem nie."

Ons is almal terdeë bewus dat redding ‘n vrye gawe is, ons verdien dit nie en ons hoef niks te doen om dit te verkry nie (anders as om dit vry van God te ontvang nie). Is daar egter selfs aan die vrye gawe van redding enige voorwaardes verbonde? Kan ons die gesegde van “jy ontvang niks vir niks” op die beginsel van redding toepas? Dit mag jou verbaas om te verneem: Ja,ons kan! Redding is slegs die eerste stap in ons persoonlike verhouding met God en natuurlik die mees belangrike stap, maar dit eindig nie daar nie. Die apostel Paulus deel ons soos volg mee:

Fillipense / Pilifim {2:12} "Daarom, my geliefdes, soos julle altyd gehoorsaam gewees het, nie in my teenwoordigheid alleen nie, maar baie meer nou in my afwesigheid, werk julle eie heil uit met vrees en bewing;"

Daar is ‘n aantal vereistes nadat ons die vrye gawe van redding van die Here ontvang het; daaronder is om te sterf aan die self en die juk van Jesus die Messias op ons te neem. Indien ons ooit daarin wil slaag om ons eie redding uit te werk met vrees en bewing, dan is dit noodsaaklik om aan die self te sterf. Om aan die self te sterf, behels dat ons persoonlike behoeftes en vleeslike begeertes opsy geskuif word en ons lewens leef wat geheel-en-al onderworpe is aan die behoeftes van Jesus die Messias. Dit sal insluit om ‘n God-gesentreerde lewe te lei, met ander woorde, om God altyd eerste te plaas: vóór familie, vriende, werk, sport, en besittings.

Matthéüs / Mattityahu {11:29} "Neem my juk op julle en leer van My, want Ek is sagmoedig en nederig van hart, en julle sal rus vind vir julle siele; {11:30} want my juk is sag en my las is lig."

Wat het Jesus bedoel met hierdie stelling? Ek glo dat Hy met die “ligte juk”, na die Tora verwys het. My rede hiervoor is tweeledig. Eerstens sê Jesus:

Johannes / Yochanan {14:15} "As julle My liefhet, bewaar my gebooie."

Soos ons weet, is Jesus die Messias God in die vlees. As sulks sal Sy gebooie Tora wees. Om hierdie feit verder te boekstaaf, sê Jesus vir ons:

Matthéüs / Mattityahu {22:37} "En Jesus antwoord hom: Jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met jou hele verstand. {22:38} Dit is die eerste en groot gebod. {22:39} En die tweede wat hiermee gelykstaan: Jy moet jou naaste liefhê soos jouself."

Deur dit te sê, het Jesus daarna verwys deur die hele Tora te vereer. Die eerste gebod wat hy vermeld het, omvat al die onderrig van die Tora, in besonder die mens se verhouding tot God. Die tweede gebod, wat Hy vermeld het, dek al die Tora - onderrig in besonder die mens se verhouding tot sy naaste. Deur hierdie twee gebooie uit te lig, het Jesus ons beveel om die hele Tora te onderhou. Die juk waarna Jesus in Matthéüs {11:20} verwys,verwys ook na die Tora. Hieruit kan ons dus afsluit met:

Deuteronomium / Devarim {30:10} "as jy na die stem van die HERE jou God luister om sy gebooie en sy insettinge te hou wat in hierdie wetboek geskrywe is; as jy jou tot die HERE jou God bekeer met jou hele hart en met jou hele siel. {30:11} Want hierdie gebod wat ek jou vandag beveel, is vir jou nie te swaar nie en is nie ver nie. {30:12} Dit is nie in die hemel nie, sodat jy moet sê: Wie sal vir ons na die hemel opklim en dit vir ons gaan haal en ons dit laat hoor, dat ons dit kan doen? {30:13} Dit is ook nie oorkant die see nie, sodat jy moet sê: Wie sal vir ons na die oorkant van die see oorvaar en dit vir ons gaan haal en ons dit laat hoor, dat ons dit kan doen? {30:14} Maar baie naby jou is die woord, in jou mond en in jou hart, om dit te doen."

Gevolgtrekking: God se karakter word deur Sy Tora aan ons openbaar en as gelowiges in Jesus die Messias behoort ons daarna te streef om soos Hy te word; Sy karakter aan te neem. Die enigste manier om dit te doen, is om Hom daadwerklik in ons lewens in te sluit, wat beteken dat die Tora op ons harte (Jeremia {31:33}) geskryf moet wees. Daarom kom redding - al is dit ’n vrye gawe - met verantwoordelikhede! Wanneer ons eenmaal gered is, word van ons verwag om ons redding uit te leef deur die daadwerklike insluiting van die Tora in ons lewens asook deur die juk van Jesus te aanvaar, wat ook die Tora is. Ongelukkig het Judaïsme die Tora ’n swaar las gemaak en het die Christendom dit grotendeels verwerp vanweë misverstand en misinterpretasie; indien die Tora egter behoorlik toegepas word, sal dit ‘n ligte juk wees, soos wat Jesus gesê het, dit sou wees.    

Kom gou Jesus!

PDF weergawe
PDF weergawe




  

       

Lees meer
Geplaas deur Plaas 'n opmerking
Etikette:

Ontvang Niks vir Niks

Chayei Sarah
(Sara Het Gelewe)


Genesis / Bereshit {23:7 – 23:13} “Toe staan Abraham op en buig hom voor die volk van die land, voor die seuns van Het; {23:8}  en hy het met hulle gespreek en gesê: As julle dit goedvind dat ek my dode van my af weg begrawe, luister dan na my en doen vir my ‘n goeie woord by Efron, die seun van Sohar, {23:9}  dat hy aan my gee die spelonk van Magpéla wat aan hom behoort, wat aan die end van sy stuk grond lê; laat hy dit vir die volle som aan my gee, dat ek ‘n graf onder julle mag besit. {23:10}  En Efron het tussen die seuns van Het gesit. Toe antwoord Efron, die Hetiet, vir Abraham voor die ore van die seuns van Het, van almal wat in die poort van sy stad ingegaan het: {23:11}  Nee, my heer, luister na my. Die stuk grond gee ek aan u; ook die spelonk wat daarin is, dit gee ek aan u; voor die oë van die seuns van my volk gee ek dit aan u; begraaf u dode. {23:12}  Daarop het Abraham hom voor die volk van die land neergebuig {23:13}  en met Efron gespreek voor die ore van die volk van die land: Ja, as dit u is, ag, luister na my! Ek gee die geld vir die stuk grond; neem dit van my aan, dat ek my dode daar kan begrawe.”

Ons almal het sekerlik al die gesegde gehoor: “Jy kry niks vir niks nie”, en skynbaar was Abraham vertroud met hierdie spreekwoord. Hy het dus deeglik besef dat alles teen ‘n prys verkry word. Ek meen dat dit juis om hierdie rede was dat hy by Efron daarop aangedring het om te betaal vir die grond waar hy sy vrou kon begrawe. Soos ons bewus is, was dit nie die eerste keer wat Abraham iets vir niks geweier het nie:

Genesis {14:21} “En die koning van Sodom sê vir Abram: Gee my die mense, maar neem die goed vir uself. {14:22}  Toe antwoord Abram die koning van Sodom: Ek hef my hand op tot die HERE, God, die Allerhoogste, die Skepper van hemel en aarde, {14:23}  dat ek geen draad en geen skoenriem, ja, dat ek niks sal neem van alles wat uwe is nie, sodat u nie kan sê nie: Ek het Abram ryk gemaak. {14:24}  Niks vir my nie! Net wat die dienaars geëet het en die deel van die manne wat saam met my getrek het, Aner, Eskol en Mamre, laat dié hulle deel neem.”

In hierdie geval het Abraham, soos hy toe bekendgestaan het, werklik verdien wat hom toegekom het, nadat hy geveg en dit as buit verkry het. Selfs in daardie geval, het hy niks vir niks verlang nie. Dit is ‘n baie goeie beginsel waarna ons almal behoort te strewe. Daar is inderdaad niks vir niks nie!

Efésiërs / Efesos {2:8} “Want uit genade is julle gered, deur die geloof, en dit nie uit julleself nie: dit is die gawe van God; {2:9}  nie uit die werke nie, sodat niemand mag roem nie.”

Ons almal besef dat verlossing ‘n vrye gawe is. Maar is daar voorwaardes aan verbonde? Kan die “niks vir niks” – beginsel ook op verlossing toegepas word? Ja, inderdaad kan dit gedoen word! Bekering is die eerste – en vernaamste stap wat van ons vereis word in die verhouding met God, maar dit eindig geensins dáár nie. Die apostel Paulus deel ons soos volg mee:

Fillipense / Pilifim {2:12} “Daarom, my geliefdes, soos julle altyd gehoorsaam gewees het, nie in my teenwoordigheid alleen nie, maar baie meer nou in my afwesigheid, werk julle eie heil uit met vrees en bewing;”

Daar is ‘n aantal vereistes, nadat ons die vrye gawe van verlossing van God ontvang het – onder andere om aan die self (eie-ek) te sterf en die juk van Jesus die Messias op te neem. Indien ons ooit daarin wil slag om met eerbied en ontsag ons verlossing uit te werk, dan is die sterwe van die self (eie-ek) absoluut noodsaaklik. Die sterwe van die eie-ek behels dat ons, ons behoeftes en vleeslike begeertes opsy skuif en ons lewens uitsluitlik aan Jesus die Messias toewy. Dit sal vanselfsprekend ‘n God-gesentreerde lewe in plaas van selfgesentreerde lewe beteken.

Matthéüs / Mattityahu {11:29} “Neem my juk op julle en leer van My, want Ek is sagmoedig en nederig van hart, en julle sal rus vind vir julle siele; {11:30}  want my juk is sag en my las is lig.”

Wat het Jesus met hierdie verklaring bedoel? Ek glo dat die “Juk”, waarna Hy verwys, Tora is en wel om twee redes. Eerstens, sê Jesus:

Johannes / Yochanan {14:15} “As julle My liefhet, bewaar my gebooie.”

Soos ons reeds weet, is Jesus die Messias, God in die vlees en as sulks sou Sy gebooie, Tora, wees. Om dit verder aan te vul, het Jesus gesê:

Matthéüs / Mattityahu {22:37} “En Jesus antwoord hom: Jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met jou hele verstand. {22:38}  Dit is die eerste en groot gebod. {22:39}  En die tweede wat hiermee gelykstaan: Jy moet jou naaste liefhê soos jouself.”

Deur dít te sê, verwys Jesus na die Tora in geheel. Die eerste gebod, wat Hy gemeld het, dek al die wette van die Tora, wat spesifiek die mens se verhouding tot God dek. Die tweede gebod, waana Hy verwys het, het betrekking op al die Tora-wette betreffende die mens se verhouding tot sy / haar medemens. Hierdie twee gebooie, wat deur Jesus die Messias aan ons gegee is, omvat dus die Tora in geheel.

Die ander rede waarom die “Juk” waarna Jesus verwys, Tora is, kom uit:

Deuteronomium / Devarim {30:10} “as jy na die stem van die HERE jou God luister om sy gebooie en sy insettinge te hou wat in hierdie wetboek geskrywe is; as jy jou tot die HERE jou God bekeer met jou hele hart en met jou hele siel. {30:11}  Want hierdie gebod wat ek jou vandag beveel, is vir jou nie te swaar nie en is nie ver nie. {30:12}  Dit is nie in die hemel nie, sodat jy moet sê: Wie sal vir ons na die hemel opklim en dit vir ons gaan haal en ons dit laat hoor, dat ons dit kan doen? {30:13}  Dit is ook nie oorkant die see nie, sodat jy moet sê: Wie sal vir ons na die oorkant van die see oorvaar en dit vir ons gaan haal en ons dit laat hoor, dat ons dit kan doen? {30:14}  Maar baie naby jou is die woord, in jou mond en in jou hart, om dit te doen.”

Gevolgtrekking: Verlossing as sulks, ofskoon dit ‘n vrye gawe is, behels verantwoordelikhede; ná bekering, word daar van ons verwag om ons verlossing uit te werk en die juk van Tora te aanvaar wat indien behoorlik toegepas, inderdaad ‘n ligte juk is.

Kom gou Jesus!


Voorheen uitgegee: 2011-11-19

Lees meer
Geplaas deur Plaas 'n opmerking
Etikette:

Wat Ontbreek

Chayei Sarah
(Sara Het Gelewe)

Genesis / Bereshit {23:1}  “En die lewensdae van Sara was honderd sewe en twintig jaar. Dit was die lewensjare van Sara. {23:2}  En Sara het gesterwe in Kirjat-Arba, dit is Hebron, in die land Kanaän; en Abraham het gekom om oor Sara te rouklaag en haar te beween. {23:3}  Daarna het Abraham opgestaan, van sy dode af weg, en met die seuns van Het gespreek en gesê: {23:4}  Ek is ‘n vreemdeling en bywoner onder julle. Gee my ‘n graf as besitting by julle, dat ek my dode van my af weg kan begrawe.”
Ek is ‘n voorstaander van éénmaal getroud, altyd getroud (dit is vanselfsprekend totdat die dood ons skei)! Dit is my filosofie dat dit drie persone (man/vrou en Jesus) neem om ‘n huwelik te laat slaag en slegs twee (man en vrou) om dit op die rotse te laat beland. Ongeag dus wat jy dink oor wat ek in hierdie kommentaar sê, dit is my standpunt en sal nie verander nie.
Interessant genoeg het talle heiliges van die Bybel wankelrige huweliksverhoudings gehad. Moses en sy vrou Sippora, soos ons bewus is, het ‘n meningsverskil oor die besnydenis van hul seun gehad en dit het tot ‘n breuk in hul verhouding gelei. Moses se skoonvader, Laban, het hulle egter weer versoen. Nietemin is daar in die Skrif geen aanduiding dat die versoening hoegenaamd permanent was nie. In hierdie Parasha verneem ons dat Sara in Hebron oorlede is, terwyl ons in verlede week se Parasha gelees het, dat Abraham in Berséba gewoon het. Met vandag se hoofweë is dié twee stede slegs 45 minute van mekaar af oftewel ‘n rit (sonder verkeer) wat agt-en-twintig minute duur. In die tyd van Abraham was egter ‘n aansienlike afstand deur die wildernis en boonop ‘n moeilike en opdraande reis deur ‘n bergagtige gebied – veral vir ‘n bejaarde man soos Abraham. Dus het hulle nie meer saamgewoon nie!
Genesis / Bereshit {22:19} “En Abraham het na sy dienaars teruggekeer; en hulle het klaargemaak en saam na Berséba gegaan. En Abraham het in Berséba bly woon.”
Die rabbis glo egter dat Abraham en Sara uiteen is oor die akida (binding) van Isak. Dit was ten spyte van die feit dat Isak blykbaar reeds in sy dertigs was toe die akida plaasgevind het. Indien ons egter die mening van die rabbis as waarheid aanvaar, beteken dit dat sowel Moses as Abraham met hul vrouens geredeneer en uitmekaar is oor onenigheid rakende hulle kinders. Kinders is wel belangrik maar behoort glad nie tussen hul ouers, wat mekaar liefhet en God in hul huwelik het, te kom nie.
Dit laat my ongetwyfeld wonder oor hierdie groot Godsmanne, wat sulke vername rolle in die Bybelgeskiedenis vertolk het. Wat het dan in hul lewens ontbreek en / of in hul huweliksverhoudings wat slegs deur skeiding opgelos kon word? Ek wil nie graag één party uitsonder nie, maar indien ons beide (Abraham en Moses) se situasies van naderby beskou, is daar inderdaad één opvallende ooreenkoms. In albei gevalle was hul kinders betrokke.
Ek maak grootliks op my vrou se mening staat en ofskoon ek altyd ernstige oorweging daaraan skenk, is ons dit eens dat die finale besluit – sonder uitsondering – altyd myne moet wees. Dit mag vir sommige mense miskien vreemd klink, maar my vrou besef dat ek ‘n vroom, Godvresende man is en nooit ‘n vername besluit sal neem voordat ek God nie éérs in gebed en indien nodig, deur te vas, geraadpleeg het nie. Moontlik is die verskil tussen mý vrou en die vrouens van Moses en Abraham, dat sy met dieselfde Heilige Gees (Ruach HaKodesh) vervul is as waarmee ek vervul is. Derhalwe erken sy dit wanneer God deur my werk of wanneer ek deur my vlees gelei word. Dit was nie die geval met beide Sippora en Sara nie. Daar is geen aanduiding dat hulle met die Heilige Gees vervul was nie. Ons moet egter onthou dat die Gees in daardie tyd van die geskiedenis nie op alle vlees uitgestort is nie. Soos ons bewus is, was dit eers met die Shavuot in die eerste eeu, na die hemelvaart van die opgestane Jesus die Messias, dat die Heilige Gees op alles vlees uitgestort is, op diegene wat Jesus die Messias as hul Here en Redder aanvaar het. Voor dié tyd het die Gees gerus op slegs diegene, op wie die Here dit bestuur het en selfs dan, het dit volgens die wil van die Here, gekom en gegaan, volgens Sy wil.
Dit voer ons terug na die beginpunt waar ek gesê het dat dit drie persone neem om ‘n huwelik te laat slaag en slegs twee om dit op die rotse te laat beland. Dit wil dus vir my voorkom asof in die huwelike van sowel Sippora as Sara, die Derde Persoon ontbreek het!

Kom gou Jesus!


Voorheen uitgegee: 2010-10-30
Lees meer
Geplaas deur Plaas 'n opmerking
Etikette:

Die Saak van Verassing

Chayei Sarah
(Sara Het gelewe)


Genesis / Bereshit {23:1} "En die lewensdae van Sara was honderd sewe en twintig jaar. Dit was die lewensjare van Sara. {23:2} En Sara het gesterwe in Kirjat-Arba, dit is Hebron, in die land Kanaän; en Abraham het gekom om oor Sara te rouklaag en haar te beween. {23:3} Daarna het Abraham opgestaan, van sy dode af weg, en met die seuns van Het gespreek en gesê: {23:4} Ek is ‘n vreemdeling en bywoner onder julle. Gee my ‘n graf as besitting by julle, dat ek my dode van my af weg kan begrawe. {23:5} Toe antwoord die seuns van Het vir Abraham en sê aan hom: {23:6} Luister na ons, my heer! U is ‘n vors van God onder ons. Begraaf u dode in die beste graf wat ons het; niemand van ons sal u sy graf weier om u dode te begrawe nie. {23:7} Toe staan Abraham op en buig hom voor die volk van die land, voor die seuns van Het; {23:8} en hy het met hulle gespreek en gesê: As julle dit goedvind dat ek my dode van my af weg begrawe, luister dan na my en doen vir my ‘n goeie woord by Efron, die seun van Sohar, {23:9} dat hy aan my gee die spelonk van Magpéla wat aan hom behoort, wat aan die end van sy stuk grond lê; laat hy dit vir die volle som aan my gee, dat ek ‘n graf onder julle mag besit."

Ek kan nie vir julle vertel hoeveel keer mense my al uitgevra het oor wat die Bybel ons leer aangaande die begrawe van die dooies nie. Met die hoë koste van begrafnisse vandag, het baie mense my genader betreffende die meer ekonomiese opsie van verassing in plaas van 'n begrafnis. Ek is ook deur ekologiese instansies genader, wat voorkeur aan verassing bo begrafnis verleen, omdat hulle nie die waardevolle landbougrond wil opoffer nie. Ander het weer na my gekom sidderend by die gedagte om begrawe te word, terwyl hulle vlees ontbind in 'n kis en deur maaiers verteer word. Dit is geldige vrae en hul redes om verassing te verkies is logies, maar die vraag is: "Is verassing Bybels?" "Ek dink dit behoort 'n baie vername aangeleentheid vir elke gelowige in Jesus die Messias te wees.

Aangesien verassing logies blyk te wees, kom ons kyk na die drie praktiese redes wat aangevoer word vir die voorkeur om veras te word, alvorens ons die Bybelse aspek daarvan oorweeg. Daar is eerstens die ekonomiese rede: begrafnisse is inderdaad 'n groot uitgawe, maar aangesien ons almal besef dat ons vroeër of later gaan sterf, indien Jesus nie in óns leeftyd na die aarde terugkeer nie, is dit dan nie logies om vooruit te beplan vir ons dood nie? Verstandige mense beplan reeds wanneer hulle nog jonk is vir hul aftrede in die toekoms. Ons koop aandele, neem versekering uit en belê in goedgekeurde staats-aftredingsprogramme. Diegene wat bevoorreg genoeg is om vir 'n maatskappy te werk wat 'n aftredeplan bied, dra ook daartoe by. Indien ons dus met soveel sorg vir ons uiteindelike aftrede beplan - wat miskien nie sou gebeur as ons skielik sterf nie - waarom dan nie ook beplan en voorberei vir ons afsterwe, wat sekerlik gaan plaasvind nie! Om vooraf vir 'n mens se dood te beplan, kan die uitgawe oor 'n aantal jare versprei word. Daar is baie vooraf-begrafnis-planne beskikbaar, sodat 'n eenmalige groot uitgawe onnodig is. Dit is ook nooit te laat om vroegtydig vir 'n mens se begrafnis voorsiening te maak nie, veral waar dit by 'n lewensversekering ingesluit kan word om enige uitstaande premies ten tye van die dood, ten volle op te betaal.

Die tweede logiese rede vir verassing is dat goeie landbougrond nie gebruik word nie. Indien enige land besorgd behoort te wees oor die gebruik van waardevolle grond vir begrafplase, dan móét dit Israel wees. Hierdie klein landjie kan sekerlik nie bekostig om waardevolle vaste eiendom beskikbaar te stel vir hierdie doel nie, maar dit word nietemin gedoen. Hierdie feit is vanselfsprekend: stedelike uitbreiding neem wêreldwyd meer waardevolle landbougrond in beslag vir behuisingsprojekte as wat ooit vir begraafplase gebruik word. 'n Gemiddelde graf is slegs 91,4 cm x 1,98 cm (3 vt x 6.5 vt).

Die derde logiese rede wat ten gunste van verassing verstrek word, is die gedagte van ontbinding en vertering deur maaiers. Die feit is egter dat 'n mens dood is, wat bedoel dat die brein nie langer funksioneer nie, die senuweestelsel nie meer enige pyn ervaar nie en die siel, oftewel die bewussyn, die liggaam verlaat het. 'n Mens leef dus nie meer nie en jou stoflike oorskot in die kis is dooie bederfbare vlees, vlees wat God bestem het om te bederf.

Nou, om die vraag te beantwoord of verassing Bybels is! Die eenvoudige antwoord is: Nee! Waarom is ek so uitdruklik daaroor? Baie eenvoudig. Alle Bybelse bewyse dui op die feit dat God menslike offerande verafsku. Menslike offerand het altyd verbranding behels. Die meerderheid gevalle waar mense of menslike dele deur vuur verbrand is, het altyd gehad op die aanbidding van sataniese, demoongode. Die enigste uitsondering hierop was wanneer mense deur vuur oorval is; andersins het menslike verassing altyd in verband met afgodery gegaan. As 'n mens die feit dat baie afgods-godsdienste steeds verassing beoefen hierby voeg, dan het 'n mens 'n sterker saak daartéén, immers vir diegene wat in Jesus die Messias glo en Hom dien. Verassing is geen opsie nie. Die Bybelse bewys is uitdruklik daartéén gekant!

Kom gou Jesus!


Voorheen uitgegee: 2009-11-14







Lees meer
Geplaas deur Plaas 'n opmerking
Etikette:
Teken in op: Plasings (Atom)