Weeklikse Oordenkings

Passief

Matot-Masei

(Stamme – Reise)

Numeri {31:1-5} ”Die Here het vir Moses gesê: {31:2} “Die Israeliete moet die Midianiete straf vir wat hulle julle aangedoen het. Daarna sal jy sterwe.”{31:3} Moses het toe vir die volk gesê: “Bewapen manne vir die oorlog en laat hulle teen die Midianiete optrek om hulle te straf in die Naam van die Here. {31:4} Stuur uit elke stam van Israel duisend man om te gaan veg.” {31:5} Daar is toe twaalf duisend man uit die stamme van Israel aangewys, duisend uit elke stam, almal toegerus vir die oorlog.”

Vind julle enigiets ongewoon aan hierdie Skrifgedeelte? Normaalweg telkens wanneer die Here kwaad was vir Israel oor hulle oortreding van Sy Tora, sou Hy Homself wreek deur vuur te stuur, slange, plae en ander oordele teen hulle. Die Here soek egter hier wraak teen die Medianiete, maar Hy versoek Moses om ‘n leer voor te berei om daardie wraak uit te voer. Sekerlik was die Here meer as in staat om te wreek teen die kinders van Israel en self met Median af te reken!

Psalm {79:10} “Waarom moet die heidene sê:“Waar is hulle God nou?” Laat ons aanskou hoe u straf die heidene tref oor die bloed van u dienaars wat vergiet is.”

Psalm {3:7} “Ek is nie bang vir tienduisende mense wat van alle kante af op my toesak nie”

In beide hierdie verse vra die psalmis die Here om wraak te neem teen die vyande van Israel. Ons weet egter dat koning Dawid ‘n man van oorlog was en oorlog na oorlog hierdie oorloë eiehandig verslaan het. Terwyl die taal in hierdie verse so was dat God versoek was om wraak te neem en op die vyande toe te slaan, dit werklik koning Dawid en sy leër was om te veg en en wraak te neem. God is magtig om Homself te wreek en Hy doen dit so deur teen Sy kinders op te tree, soos wat ons dikwels in die Skrif gesien het, maar wanneer dit die vyande van Sy kinders raak, vra hy hulle om hulself te wreek.

My mening is dat gelowiges in Jesus die Messias ‘n passiewe rol in hulle verhouding met die Here inneem. Hulle vra in gebed iets en sit dan terug en neem ‘n houding van “laat ons wag en sien” in plaas van ‘n pro-aktiewe houding van “laat ons dit gedoen kry”, met geloof dat die Here sal voorsien. Ek is eenmaal vertel van ‘n werklose gelowige, wat sy tyd bestee het om op God te wag om vir hom ‘n werk te kry. Hy het van God verwag om ‘n werk te voorsien deur gebed en advertensie van werkgeleenthede, in plaas daarvan om self moeite te doen om ‘n werk te kry. Sekerlik kan die Here vir ons ‘n werk of enigiets anders waarvoor ons in gebed mag vra, skenk, maar so kon Hy die Medianiete deur ‘n plaag uitgewis het of koning Dawid se vyande met vuur uit die hemel vernietig, maar Hy het nie. Mose se leër het die oorlog gevoer maar die Here was daar om aan hom die oorwinning te gee

1 Samuel {17:45} “Maar Dawid sê vir die Filistyn: “Jý kom na my toe met 'n dolk en 'n spies en 'n swaard, maar ék kom na jou toe in die Naam van die Here die Almagtige, die God van die linies van Israel, wat jy verkleineer het. {17:46} Vandag sal die Here jou in my mag oorgee sodat ek jou kan verslaan en jou kop van jou lyf afkap. Dan sal ek vandag nog die lyke van die Filistynse laer vir die roofvoëls en vir die wilde diere gee, sodat die hele wêreld kan besef dat Israel 'n God het.”

God het wraak geneem op die Fillistyne, maar dit was Dawid wat die stryd gevoer het. Terwyl die res van die leër van Israel passief gewag het, het

Kom gou Jesus!

Read Parasha

Lees meer

Passief

Matot-Masei

(Stamme – Reise)

Numeri 30:2 – 36:13

Filippense 1:12 – 16

Jakobus 4:1 – 12

Jeremia 2:4 – 28; 3:4

Psalm {79:10} “Waarom moet die heidene sê:“Waar is hulle God nou?” Laat ons aanskou hoe u straf die heidene tref oor die bloed van u dienaars wat vergiet is.”

Psalm {3:7} “Ek is nie bang vir tienduisende mense wat van alle kante af op my toesak nie”

God het wraak geneem op die Fillistyne, maar dit was Dawid wat die stryd gevoer het. Terwyl die res van die leër van Israel passief gewag het, het

Kom gou Jesus!

Read Parasha

Lees meer

Leer om Sinisme te Vermy

Matot-Masei

(Stamme – Reise)

Numeri / BaMidbar 30:2 – 36:13

Filippense / Piliphim 1:12 – 16

Jakobus / Yaakov 4:1 – 12

Jeremia / Yirmiyahu 2:4 – 28; 3:4

Númeri / BaMidbar {32:1} “En die kinders van Ruben en die kinders van Gad het baie vee gehad, ‘n groot menigte. En toe hulle die land van Jaéser en die land Gílead bekyk het, vind hulle uit dat die plek ‘n plek vir vee was. {32:2} Daarop het die kinders van Gad en die kinders van Ruben gekom en met Moses en die priester Eleásar en met die owerstes van die vergadering gespreek en gesê: {32:3} Atarot en Dibon en Jaéser en Nimra en Hesbon en Eleále en Sebam en Nebo en Behon— {32:4} die land wat die HERE voor die vergadering van Israel uit verower het—is ‘n land vir vee, en u dienaars het vee. {32:5} Verder het hulle gesê: As ons genade in u oë gevind het, laat hierdie land aan u dienaars as ‘n besitting gegee word; bring ons nie oor die Jordaan nie.”

Aan die begin van parasha Matot, kry ons te doen met die aanvang van die verdeling van die verowerde land tussen die stamme (Matot) van Israel. Die kinders van Israel het Og en Sihon, twee konings aan die oostekant van die Jordaanrivier, verslaan. Dit is die land wat vandag as die Golanhoogte bekendstaan – ‘n eiendom wat weereens onder beheer van Israel is. Die stamme van Ruben, Gad en halwe stam van Manasse het hierdie land geskik gevind vir hulle groot veetroppe (indien jy hierdie area gesien het, sal jy verstaan waarom hulle dit gekies het) en het Moses versoek om dit aan hulle toe te wys. Dit was die land wat die kinders van Israel verower het en het na regte aan hulle behoort, met die gevolg dat dit vir hulle beskikbaar was om te bewoon. Moses se reaksie op hulle versoek, meen ek, verg ‘n verduideliking.

Númeri / BaMidbar {32:6} “Maar Moses het die kinders van Gad en die kinders van Ruben geantwoord: Sal julle broers oorlog toe trek, en wil júlle hier bly? {32:7} Waarom tog wil julle die hart van die kinders van Israel daarvan afkerig maak om deur te trek in die land wat die HERE aan hulle gegee het? {32:8} So het julle vaders gedoen toe ek hulle van Kades-Barnéa af gestuur het om die land te bekyk. {32:9} Toe hulle tot by die dal Eskol opgetrek en die land bekyk het, het hulle die hart van die kinders van Israel afkerig gemaak om in die land in te trek wat die HERE aan hulle gegee het.”

Dit is dus begryplik waarom Moses ontsteld was. Hy was blykbaar van mening dat ‘n ongelukkige voorval – ‘n herhaling van die insident met die tien spioene – weer besig was om plaas te vind. Dit het hom skynbaar herhinner aan daardie persone wat met ‘n negatiewe verslag oor die Land Kanaän teruggekeer en dus die kinders van Israel ontmoedig het om die land in te neem. Ons besef dat dit daarop uitgeloop het dat Moses-hulle vir veertig jaar in die wildernis moes rondswerwe – ongetwyfeld ‘n pynlike herhinnering.

Nou weet ons dat die stamme van Ruben, Gad en Manasse eindelik ingestem het om saam met die res van die stamme van Israel te veg totdat ook hulle húl erfenis wes van die Jordaanrivier ontvang het, maar tydens hulle versoek, was Moses nie hiervan bewus nie. Derhalwe, met dít in gedagte, is die interaksie tussen die twee en ‘n halwe stam en Moses baie interessant asook die gebeure daarna insiggewend vir ons vandag. Moses was bevrees en het steeds slegs gekonsentreer op wat in die verlede plaasgevind het. Gevolglik het hy nie besef dat hierdie ‘n nuwe generasie was nie. Sy verstand was vertroebel en hy het onmiddelik hulle versoek negatief vertolk. Die feit is egter dat hierdie groep se opstandige ouers byna voor-die-voet in die wildernis omgekom het en die nuwe geslag meer as bereid was om Moses se opvolger, Josua, in die Beloofde Land in te volg.

Wat ek graag hier wil uitwys, is dat ons verlede by ons kan spook en dus veroorsaak dat ons mense en hulle voornemens misverstaan. Moses kon nie afsien van die feit dat die kinders van Israel in opstand gekom het in plaas daarvan om te gehoorsaam en die land in besit te neem nie. Ek wil graag waag om te sê dat Moses, na alles wat hy met die kinders van Israel moes verduur, sinies geraak het.

Ongelukkig is dit vir gemeenteleiers ook nie moeilik om sinies te raak nie. Ek moes daardie geneigdheid al dikwels bestry. As herder van ‘n gemeente van gelowiges – wat almal inderdaad van die gebod “om mekaar lief te hê” bewus is, sou ‘n mens verwag dat daar vrede, respek, eer en integriteit moet heers. Pleks daarvan, vind ‘n mens al te dikwels rugstekery, geskinder, valse beskuldigings, haatdraendheid, naywer en opstandigheid om slegs enkele probleme te meld, waarmee leierskap te doen kry; sommige hiervan selfs onder hul naaste gemeentelede en vertrouelinge.

Ja, ook Moses, die nederigste mens op aarde, kon sinies raak. Laat ons dus ‘n les uit hierdie week se parasha leer en besluit om ons leiers nooit aanleiding te gee om sinies te raak nie.

Hebreërs / Ivrim {13:17} “Wees gehoorsaam aan julle voorgangers en onderdanig, want hulle waak vir julle siele as diegene wat rekenskap moet gee, sodat hulle dit met blydskap kan doen en nie al sugtende nie; want dit is vir julle nie nuttig nie.”

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2012-07-15

Lees meer

Sabbat is gemaak vir die mens

Matot-Masei

(Stamme – Reise)

Numeri / BaMidbar 30:2 – 36:13

Filippense / Piliphim 1:12 – 16

Jakobus / Yaakov 4:1 – 12

Jeremia / Yirmiyahu 2:4 – 28; 3:4

Numeri / BaMidbar {31:21} “En die priester Eleásar het aan die krygsmanne wat na die oorlog getrek het, gesê: Dit is die wetsinsetting wat die HERE Moses beveel het. {31:22} Net die goud en die silwer, die koper, die yster, die tin en die lood— {31:23} elke ding wat in die vuur kan kom—moet julle deur die vuur laat deurgaan, en dit sal rein wees; ewenwel moet dit deur reinigingswater ontsondig word; maar alles wat nie in die vuur kan kom nie, moet julle deur die water laat deurgaan. {31:24} Julle moet ook jul klere op die sewende dag was; dan sal julle rein wees; en daarna mag julle in die laer kom. “

Dagsê, al julle wetsgeleerdes! Het julle dít gelees? God het vir die krygsmanne wat na die oorlog opgetrek het, beveel om op die sewende dag hul klere te was. Dit beteken dat die sewende dag heelmoontlik op 'n Sabbat kon geval het, want 'n oorlog wat op 'n Sabbat ten einde loop, sou beteken dat die klere op die Sabbat gewas moes word! Hoe kan dit moontlik wees? Hoe kan God ons in Sy Woord beveel om nie op die Sabbat te werk nie en tog teenstrydig daarmee, dié manne beveel om hulle klere op die sewende dag – selfs indien dit op die Sabbat val – te was? Die antwoord is doodeenvoudig en Jesus die Messias het dit vir ons in die Hernieude Verbond (Brit Chadasha) verstrek.

Markus / Mordechai {2:27} “En Hy sê vir hulle: Die sabbat is gemaak vir die mens, nie die mens vir die sabbat nie.”

Wat hierdie vers eintlik sê, is dat ons nie gemaak is om die Sabbat te dien nie; die Sabbat is gemaak om óns te dien. Die Sabbat was 'n verpligte rusdag. Dit was vanselfsprekend ongehoord in die heidense wêreld.

God is nie wetties nie; Hy is vol medelye, 'n liefdevolle en begrypende God. Hierdie krygsmanne in ons Parasha het pas 'n oorlog ten behoewe van God gevoer. Ons weet nie presies hoe lank die oorlog geduur het nie – waarskynlik vir etlike dae – of op welke dag dit geëindig het nie. Die krygsmanne was ongetwyfeld vermoeid en uitgeput. Nadat die oorlog deur hulle gewen en alles verby was, sou hulle sekerlik niks meer verlang het as om huis toe, na hul onderskeie gesinne te gaan nie. Voordat hulle egter die laer kon binnegaan, moes hulle God se opdrag gehoorsaam. Hulle moes naamlik die gebod nakom om vir sewe dae buite die laer te bly en op die sewende dag hulself te reinig en hulle klere te was. Slegs nadat dit alles nagekom is, kon hulle die laer weer binnegaan. Soos hierbo gemeld, is dit geheel-en-al moontlik dat die sewende dag op die Sabbat kon geval het. Indien wel, sou God, die medelyende God, werklik hierdie manne 'n dag langer laat wag het voordat hulle na hul gesinne kon terugkeer? Ek dink nie so nie! Hy sou hulle toelaat om hulle klere te was, selfs op 'n Sabbat, met die veronderstelling dat hulle sonder verdere vertraging die laer kon binnegaan en met hulle gesinne verenig word.

Markus / Mordechai {3:4} “Daarop sê Hy vir hulle: Is dit geoorloof om op die sabbat goed of kwaad te doen, ‘n lewe te red of dood te maak? Maar hulle het stilgebly.”

Vanselfsprekend is dit wettiglik korrek om op die Sabbat goed te doen. Dus, selfs indien hierdie krygsmanne die vereiste sewe dae buite die laer moes bly, was die hereniging van hulle met hul geliefdes, nadat hulle die gruwelikhede van oorlogvoering deurgemaak het, ongetwyfeld iets goeds en gevolglik ook wettig – selfs al sou dit beteken dat hulle hul klere op die Sabbat sou moes was.

Sommige mense behoort hulself deeglik te ondersoek asook die mensgemaakte reëls wat hulle vir hulself en andere oplê. In sekere gedeeltes van die Tora en onder bepaalde omstandighede, mag God moontlik nie so dogmaties of ongenaakbaar wees, soos ons dink of Hom voorstel nie.

Terwyl ek nie weet of enige van hierdie krygsmanne in die wasserybedryf gedurende hul 9vm – 5nm dagtaak was nie, is ek oortuig dat, wat die getroudes betref, dit hul vrouens was wat die wasgoed gewas het en nie diegene wat teruggekeer het huis toe nie. Kan wat van hulle vereis word om te doen, indien dit op die Sabbat geval het, regtig as werk geklassifiseer word? Blykbaar nie!

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2010-07-10

Lees meer