✦

Die Restitusiegawe

Nasso
(Verhoog)
Númeri / BaMidbar {5:5} ”Verder het die HERE met Moses gespreek en gesê: {5:6}  Spreek met die kinders van Israel: As ‘n man of vrou enige menslike sonde doen, sodat ontrou teen die HERE gehandel word, en dié siel skuldig word, {5:7}  dan moet hulle hul sonde wat hulle gedoen het, bely; daarna moet hy wat hy skuldig is, ten volle teruggee en die vyfde deel daarvan byvoeg, en hy moet dit aan dié een gee teen wie hy hom skuldig gemaak het. {5:8} Maar as die man geen losser het aan wie die skuld teruggegee kan word nie, behoort die skuld wat teruggegee moet word, aan die HERE, aan die priester, behalwe die versoeningsram waarmee hy vir hom versoening doen. {5:9}  En elke heffing van al die heilige gawes van die kinders van Israel wat hulle na die priester bring, moet syne wees. {5:10}  En elkeen se heilige gawes dit moet syne wees: wat iemand aan die priester gee, moet syne wees.”
Soms, wanneer iemand sondig, hoef hy nie net om vergifnis te vra nie, nie net by God of die persoon teen wie hy gesondig het nie, maar moet hy ook restitusie doen. So byvoorbeeld, moes 'n dief nadat hy gevang is, restitusie doen aan die persoon van wie hy gesteel het. Hy moes dít wat gesteel is, aan die eienaar teruggee, plus twintig persent méér. Wat sou egter gebeur as die dief eers jare later gevang, die slagoffer reeds oorlede is en daar geen lewende bloedverwante was nie? Hierdie Skrifgedeelte uit Parasha Naso beantwoord daardie vraag vir ons. Daarvolgens moes restitusie aan 'n bloedverwant gedoen word en sou daar geen bloedverwant wees nie, moes dit aan die priester (Cohen) gedoen word. Wat sodanige restitusie dan ookal behels het moes die priester dit vir eie persoonlike gebruik ontvang. Soos ons weet is daar nie langer 'n tempel in Jerusalem of 'n Aaron-priesterdom wat die tempeldiens verrig nie. In die lig daarvan moet ons onsself afvra: “Indien hierdie gebod van die tempel of Aaron-priesterdom afhanklik was, is dit vandag nog toepaslik? “ Die antwoord is onteenseglik “Ja” en ek sal nou-nou verduidelik om welke rede.
Self indien Jesus die Messias ons sondes vergewe wanneer ons dit bely, is daar nogtans gevolge van sonde as ons bedrieg, iets gesteel, iets geleen het sonder om dit terug te gee of iemand skade berokken het as gevolg van ons sonde. Wat gebeur egter indien ons onsself in 'n situasie bevind, soos wat dit in die Skrif hierbo bepaal? Daar is nie meer 'n tempel of priester nie. Hoe doen ons dus restitusie indien die persoon teenoor wie ons gesondig het, reeds oorlede is, sonder bloedverwante of die besigheid waarvan ons iets geneem het, nie meer bestaan nie?
Dit is nie my taak om iemand nou te beskuldig nie, maar ek is oortuig daarvan dat ek vertroulik kan sê dat êrens in die wêreld in die jongste verlede 'n pastorale leier of 'n gemeente moontlik hierdie Skrifgedeelte misbruik het. Ek kan sekerlik sê dat mense wat aan hul gemeentelede onomwonde verklaar dat hulle nie langer onderhewig aan dié Wet is nie, hierdie Skrifgedeelte op hulself toegepas en gevolglik ongematigde en onbybelse geskenke ontvang het van welmenende mense en pesone met die beste bedoelings, wat eerlik vrygespreek wou word deur restitusie te doen. Ek is reeds deur sulke mense genader oor hoe hierdie Skrifgedeelte vertolk en vandag toegepas behoort te word. Ek is selfs gevra of ek hul restitusie-offer sou aanvaar, wat ek vanselfsprekend nooit sal doen nie.
Nadat ek dit noukeurig gelees het en tot die Here gebid het om leiding met betrekking tot die juiste toepassing van dié Skrifgedeelte, meen ek dat ek God se antwoord hierop ontvang het.
Ten spyte daarvan dat die tempel in Jerusalem vandag nie meer bestaan nie en daar selfs nie meer 'n priester is om die gawes van restitusie – ingevalle soos in ons Parasha gespesifiseer – te ontvang nie, glo ek dat God dit steeds van ons vereis om restitusie te doen. Selfs indien die persoon teenoor wie ons gesondig het oorlede is sonder naasbestaandes of die besigheid, waarvan ons iets geneem het, nie meer bestaan nie, is ons steeds verplig om restitusie te doen. Hoe moet ons dit dan doen? Moet ons dit vir ons pastoor of rabbi gee vir persoonlike gebruik? Volstrek nie! Restitusie moet altyd gedoen word, wanneer dit vereis word, maar behoort toepaslik gedoen te word. Dit moet altyd aan die vereistes van die Tora voldoen, wat betref die persoon / persone teen wie gesondig is of hul naasbestaandes. Indien die persoon dus reeds oorlede is of daar geen naasbestaandes is nie óf die betrokke besigheid nie langer bestaan nie, dan, meen ek, dat die restitusie-geld aan die gemeente (kehila) waaraan die persoon behoort, gegee en dit uitdruklik gespesifiseer word dat dit 'n restitusiegawe is, wat aangewend moet word vir die uitbreiding van God se Koningkryk, dus vir sending of evangelisasie.

Kom gou Jesus!

Voorheen uitgegee: 2010-05-22

Getrouheid in die uitvoering van die taak wat aan ons toegewys is

27 Mei 2012
 D’Var Torah 
Lig die Hoof Op / Naso 




Númeri / Bamidbar {4:24} “Dit sal die dienswerk van die geslagte van die Gersoniete wees by die diens en by die vervoer: {4:25} hulle moet die tentdoeke van die tabernakel dra, ook die tent van samekoms, sy dekkleed en die dekkleed van robbevelle wat daar bo-oor is, en die bedekking vir die ingang van die tent van samekoms {4:26} en die behangsels van die voorhof en die bedekking vir die ingang van die poort van die voorhof wat rondom die tabernakel en die altaar is, en hulle lyne sowel as al die gereedskap wat by die bediening daarvan behoort; en alles wat daarvoor gedoen moet word, moet hulle verrig. {4:27} Die hele dienswerk van die seuns van die Gersoniete—alles wat hulle moet dra en hulle hele diens—moet wees volgens die bevel van Aäron en sy seuns; en julle moet hulle al hulle drawerk aanwys om dit waar te neem. {4:28} Dit is die dienswerk vir die geslagte van die seuns van die Gersoniete by die tent van samekoms; en wat hulle te besorg het, moet plaasvind onder leiding van Itamar, die seun van die priester Aäron. ”. 

 Die Skrif gaan verder met die uiteensetting van die verantwoordelikheid van elk van die priesterlike families met die aftakeling en oprigting van die tent van samekoms (Ohel Moed). Elke familie het hulle besondere taak gehad en die drie priesterlike families het eensgesind saamgewerk om te verseker dat die taak doeltreffend, volledig en spoedig afgehandel is. 

Het julle al ooit die geleentheid gehad om toe te kyk wanneer ‘n reisende sirkus hulle tente ter voorbereiding van die openingsvertoning opslaan? In Florida, waar ek vandaan kom, het vele sirkusgroepe in die winter na die sonnige suide getrek. ‘n Mens sou dan die stoet vragmotors, elk met ‘n afsonderlike deel van die sirkustoerusting en -diere in die omgewing sien aankom. Hulle het tot by ‘n stuk oop veld gery, dit afgekamp en met militêre presisie die groottent (hoof sirkustent) begin oprig. Ek het altyd met verwondering gekyk hoedat dié groot tent op die grond uitgelê en binne ure opgerig is, sodat alles betyds in gereedheid gebring kan word. Die vragmotors is letterlik in ‘n verskeidenheid karnavaalspeletjies, ritte en kosstalletjies omskep. Teen die aand van só ‘n dag van nougesette spanwerk, sou alles gereed wees en kon ‘n mens die geluide hoor, geure ruik en opwinding, wat met ‘n sirkus gepaardgaan, ervaar. 

Dit is vreemd dat ek tot nou toe nooit werklik die ooreenkoms tussen die oprig van ‘n sirkustent en die taak wat die priester gehad het met die aftakel en oprig van die tent van samekoms begryp het nie. Ofskoon laasgenoemde ‘n heilige taak was, is ek oortuig daarvan dat die militêre akkuraatheid en nougesetheid wat dit vereis het, presies dieselfde moes gewees het. 

In die geval van die sirkus, het elke individu – sonder om aangesê te word – gou-gou hulle vragmotors afgelaai en dadelik die taak, wat aan hulle opgedra is, uitgevoer soos wat hulle menigmaal in die verlede reeds gedoen het. Niemand het gekla nie, niemand het in mekaar se pad gekom nie. Almal het hulle besondere verantwoordelikhede gehad, wat hulle met doelgerigtheid ter wille van die geheel uitgevoer het. 

Kan julle julself voorstel, met die oprigting van die tent van samekoms, indien één groep by die ander twee agtergeraak het, of één individu binne ‘n groep besluit het dat hy nie langer sy taak gaan uitvoer nie, omdat hy dit vir die afgelope twintig jaar herhaaldelik moes doen? Dit sou die hele proses in die wiele gery en uiteindelik die gesamentlike aanbidding van die volk omvergewerp het. 

God het aan elkeen van ons sekere take binne die Liggaam van die Messias (Goof HaMashiach) toegeken. Ons het elkeen ‘n rol om te vertolk om God se gemeente (kehila) en uiteindelik Sy koninkryk te bou. Dit maak egter nie saak hoe wêrelds of gering jou aandeel daarin mag lyk nie en of jy dieselfde taak al vir jare moes uitvoer en uiters verveeld daarmee is nie: sonder jóú aandeel sal die geheel daaronder ly. 

1 Korínthiërs / Korintim Aleph {12:14} “Want ook die liggaam is nie een lid nie, maar baie. {12:15} As die voet sou sê: Omdat ek nie die hand is nie, behoort ek nie aan die liggaam nie—behoort hy daarom nie aan die liggaam nie? {12:16} En as die oor sou sê: Omdat ek nie die oog is nie, behoort ek nie aan die liggaam nie—behoort hy daarom nie aan die liggaam nie? {12:17} As die hele liggaam oog was, waar sou die gehoor wees? As dit geheel en al gehoor was, waar sou die reuk wees? {12:18} Maar nou het God elkeen van die lede in die liggaam gestel soos Hy gewil het. {12:19} As almal een lid was, waar sou die liggaam wees? {12:20} Maar nou is daar wel baie lede, maar net een liggaam. {12:21} En die oog kan nie vir die hand sê: Ek het jou nie nodig nie; of ook die hoof vir die voete: Ek het julle nie nodig nie. ”. 

God gaan ons nie beloon volgens die belangrikheid wat ons taak in die koninkryk was nie. Hy gaan ons wel egter beloon na gelang van ons getrouheid in die uitvoering van die taak, wat aan ons toegewys is. Wees dus getrou in dít wat aan jou opgedra is en op die bestemde tyd sal jy beloon word. 


Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou