Weeklikse Oordenkings

Yom Kippur

(Dag van Versoening)

‘n Verpligting en ‘n Seën

Levitikus / VaYikra {16:1} “En die HERE het met Moses gespreek ná die dood van die twee seuns van Aäron, wat gesterf het toe hulle voor die aangesig van die HERE nader gekom het; {16:2} en die HERE het aan Moses gesê: Spreek met jou broer Aäron dat hy nie te eniger tyd moet ingaan in die heiligdom nie, binnekant die voorhangsel, voor die versoendeksel wat op die ark is, sodat hy nie sterwe nie; want Ek verskyn in die wolk op die versoendeksel. {16:3} Hiermee moet Aäron in die heiligdom ingaan: met ‘n jong bul as sondoffer en ‘n ram as brandoffer. {16:4} Hy moet ‘n heilige linnerok aantrek en ‘n linnebroek moet oor sy vlees wees en met ‘n linnegordel moet hy hom gord en ‘n linnetulband moet op sy hoof wees. Dit is heilige klere; en hy moet sy liggaam in die water bad en dit aantrek.”

Dit gebeur nie dikwels dat Yom Kippur op ‘n Sabbat val nie, maar wanneer dit wel gebeur, word die bogemelde Parasha in Levitikus gewoonlik voorgelees.

Dit bly vir my ‘n raaisel dat hierdie parasha nou juis met die dood van Aäron se twee seuns begin. Wat het dit met Yom Kippur te doen en die tema daarvan as “Die Dag van Versoening”?. Wel, ek meen dat hierdie Skrifgedeelte met die dood van Aäron se twee seuns begin omdat dit ons leer dat ons almal iets het om voor boete te doen, naamlik die sonde van ongehoorsaamheid! Hierdie sonde is juis wat tot die dood van Aäron se twee seuns gelei het en ongelukkig is dit nie net tot hulle beperk nie. Ons is almal op een of ander wyse ongehoorsaam aan God en gevolglik het ons almal versoening (boetedoening) nodig. Ongehoorsaamheid aan God is afgodsdiens deurdat die eie wil vóór God se Wil gestel word en dít is ‘n groot sonde; trouens, dit is wat die Skrif sê van iemand wat sondig:

Esegiël / Yechekiel {18:4} ”Kyk, al die siele is myne; soos die siel van die vader, so die siel van die seun—hulle is myne; die siel wat sondig, dié moet sterwe.”

Is dit nie wat met Aäron se seuns gebeur het nie, dat hulle juis daarom gesterf het nie? Met dít in gedagte, verklaar hierdie aanvangsgedeelte van ons parasha uitdruklik wat óns gedrag en houding teenoor God en die versoeningsproses moet wees, sodat die volk van God nie vanweë hule sonde sal sterf nie:

Levitikus / VaYikra {16:7} “Hy moet ook die twee bokke neem en hulle voor die aangesig van die HERE stel by die ingang van die tent van samekoms. {16:8} En Aäron moet oor die twee bokke die lot werp, een lot vir die HERE en een lot vir Asásel. {16:9} Dan moet Aäron die bok aanbring waar die lot vir die HERE op gekom het en hom as sondoffer berei; {16:10} maar die bok waar die lot vir Asásel op gekom het, moet lewendig voor die aangesig van die HERE gestel word, om oor hom versoening te bewerk deur hom vir Asásel in die woestyn te stuur.”

Aangesien elkeen van ons sondaars is en die siel wat sondig dus sal sterf, sal geen mens vanweë God se geregtigheid uiteindelik bly lewe op die aarde nie. Om hierdie rede het God Sy volk van ‘n proses van versoening voorsien, soos ons hierbo gelees het.

Twee bokke moes in óns plek geneem word op die Dag van Versoening – hierdie besondere dag wat vir versoening opsy gesit is. Een bok is geslag as die vereiste versoening vir die sondes wat die volk gepleeg het, dit was hul doods-plaasvervanger, met ander woorde ‘n onskuldige dier wat in die plek van die volk doodgemaak moes word. Die tweede bok – die sondebok (of sondofferbok) genoem – is in die woestyn losgelaat, as teken dat die volk se sondes van hulle weggeneem en vergewe, vergete en ver weg van hulle af verdryf is. Die proses word ook in hierdie skrifgedeelte, soos volg aan ons verduidelik:

Miga / Micah {7:19} “Hy sal Hom weer oor ons ontferm, ons ongeregtighede vertree; ja, U sal al hulle sondes in die dieptes van die see werp.”

Op grond hiervan, kan ons die Versoeningsdag-proses maklik verstaan: ons is almal sondaars en verdien dus die dood, maar God het vir ons ‘n weg tot versoening voorsien. Wanneer die versoening nagekom is, belowe Hy om nooit meer daardie sondes in gedagte te hou of dit weer téén ons te hou nie.

Soos ons in die Hernieude Verbond (Brit Chadasha) inbeweeg, merk ons dat hoegenaamd niks verander het nie en die versoeningsproses steeds onveranderd is:

Romeine / Romim {6:23} “Want die loon van die sonde is die dood, maar die genadegawe van God is die ewige lewe in Christus Jesus, onse Here.”

Paulus (Shaul) verduidelik in hierdie gedeelte dat Jesus die Messias ons Yom Kippur-versoening is. Wat ‘n verpligting en seën is dit tog nie, veral omdat daar nie ‘n tempel (Bet HaMikdash) is waar twee bokke geoffer moet word nie!

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2010-09-18

D’VAR TORAH

Yom Kippur – Dag Van Versoening

Levitikus / VaYikra 16:1 – 34

Númeri / BaMidbar 29:7 – 11

Jesaja / Yeshayahu 57:14 – 58:14

Romeine / Romim 3:21 – 26

Hebreërs / Ivrim 7 – 8

Op elke vesoeningsdag word hierdie klein gedeelte uit parasha Achare Mot (na die dood) gelees. Aangesien Yom Kippur vanjaar op ‘n Shabbat (Sabbat) val, is hierdie die Tora-gedeelte waaroor ek hierdie week kommentaar sal lewer.

Toe ek ‘n gelowige in Jesus die Messias geword het, het ek gemeen dat om ‘n muntstuk in die lug op te gooi ten einde ‘n saak op te los of ‘n besluit te neem, goddeloos en blote bygelowigheid was. Ek het gereken dat dit iets is wat ongelowiges doen en dit gevolglik geen plek in ons lewens as gelowiges in Jesus die Messias – nadat ons gered is – gehad het nie. Ek het dieselfde mening gehuldig ten opsigte van die trek van lootjies, byvoorbeeld om name in ‘n hoed te gooi en één te trek. Menige kind het al hierdie metode gebruik om te bepaal wie se beurt dit is om die kombuisafval te verwyder of die gesinsmotor te was ens. Toe ek van hierdie metodes gebruik gemaak het, het ek dit aan geluk toegeskryf, wat hoegenaamd nie bestaan by mense wat glo dat die Here in totale beheer van hul lewens is nie. Dit is dus te verstaan dat ek, na my wedergeboorte, sulke praktyke verwerp het omdat ek tot die gevolgtrekking gekom het dat daar in God se koninkryksgemeenskap geen plek daarvoor is nie. Soos ek nou die Skrif verstaan, besef ek dat daar nie iets soos geluk bestaan nie en die trek van lootjies geen betrekking het op toeval of geluk nie maar wel dat die uitslag geheel–en-al by God berus.

Die besef dat daar niks soos geluk of toeval bestaan nie nie, is ‘n verstommende openbaring. In my geval, het dit inderdaad lig gewerp op vele dinge wat met my gebeur het, wat ek telkens aan geluk, die gebrek daaraan of toeval toegeskryf het. Dit het beteken dat al die onaangename pligte wat ek teen wil en dank tuis moes verrig, wanneer my broers die lootjie gewen het, al die swak spanne waarin ek beland het toe my naam uit die hoed getrek is, al die weddenskappe met munte, wat ek verloor het, al die ongelukke en rampe wat ek moes verduur – ja dit alles en veel meer, wat ek destyds aan toeval of geluk toegeskryf het, was eintlik maar die wil van God en Sy hand wat in my lewe aan die werk was.

Spreuke / Mishlei {16:33} “In die skoot word die lot gewerp, maar elke beslissing daarvan kom van die HERE.”

Nou besef ek terdeë dat al my kommentaar oor die vooronderstelling dat geluk nou ten ene male nie aan my kant was nie, toe ongunstige dinge met my gebeur het, in werklikheid die beskikking van God was. Hy was besig om aan die deur van my hart te klop en Hy het gesê: “ Maak jou hart oop en laat My in. Hou op om dinge op jou manier te doen. Laat jou lewe aan My oor.”

Sedert my jeug en selfs tot in my veertiger jare, het ek my baie min aan God gesteur. Soos alle ander mense wat ek geken het, het ek geglo dat karma, geluk en toeval my lewe beheer het; trouens, met tye het ek gevoel dat as ek nie ongeluk ervaar nie, was geluk as sulks nie vir my beskore nie. Normaalweg sou ‘n mens selfs kwaad geword het by die besef dat dit God was wat al die teëspoed bewerk het, maar nie ek nie. In my geval was die teenoorgestelde waar. Ek het gevoel ek word geseën, geseën om te besef dat die God van die hele wêreld besig was om my lewe oor die jare heen te lei om my by ‘n punt van berou te bring en Jesus die Messias as my Heer en Redder aan te neem. Dit ontstel my egter wanneer ek sien of verneem van ongelowiges wat hul lewens as’t ware vermors het en hoe negatief hulle hul lewens bejeën. Hierdie mense is nog vasgeval in die karma-,toevals- en geluksgewoonte, terwyl hulle steeds hoop om eendag die lotery te wen of ‘n mate van goeie geluk in hul lewe te kan geniet. Ek hoop van harte dat wanneer hulle hierdie kommentaar lees en besef dat daar niks soos karma, toeval en geluk bestaan nie hulle nie vir God sal kwaad word nie. Inteendeel, ek hoop hulle kom tot die besef dat hulle hul verstande en houdings moet verander na één van ‘n diepe besef dat hul geloof daarvan afhang of hulle God gehoorsaam en dien.

“Shema Yisrael, Ad-ni, El-hanu, Ad-ni echad”. “Hoor O Israel, die Here ons God, die Here is Een.”.

Jesaja {57:21} “Geen vrede, sê my God, vir die goddelose nie! ”.

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou

n Verpligting en ‘n Seën

Vasgevang in die Gewoonte van Karma, Toeval en Geluk