✦

Wees vergewe en gaan voort

VaYech
(En Hy Het Gelewe)

Genesis / BeReshit 47:28 – 50:261
1 Konings / Melachim Aleph 2:1 – 12:1
1 Petrus / Kefa Aleph 1:1 – 9


Genesis / Bereshit {50:15} “Toe die broers van Josef sien dat hulle vader dood was, het hulle gesê: Sê nou Josef gaan ons as vyande behandel en hy gaan ons werklik vergelde al die kwaad wat ons hom aangedoen het! {50:16} Daarom het hulle hierdie boodskap na Josef gestuur: U vader het voor sy dood bevel gegee met hierdie woorde: {50:17} So moet julle vir Josef sê: Ag, vergewe tog die oortreding van jou broers en hulle sonde, want hulle het jou kwaad aangedoen. Maar nou, vergewe tog die oortreding van ons wat die God van u vader dien. En Josef het geween toe hulle met hom spreek. {50:18} En sy broers het ook self gegaan en voor hom neergeval en gesê: Kyk, ons is u slawe. {50:19} Maar Josef het hulle geantwoord: Moenie bevrees wees nie; want is ek in die plek van God? {50:20} Want júlle het wel kwaad teen my bedink, maar God het dit ten goede gedink om te doen soos dit vandag is, om ‘n groot volk in die lewe te hou. {50:21} Wees dan nou nie bevrees nie: ék sal julle en julle kinders onderhou. So het hy hulle dan getroos en na hulle hart gespreek.”

Ons behoort almal te besef dat Josef ‘n voorbeeld is van Jesus die Messias: Josef is deur sy broers verwerp, as ‘n slaaf verkoop, beledig en mishandel, in die gevangenis opgesluit, uit die gevangenis losgelaat en groot aansien verwerf onder die nasies, waarvan Egipte ‘n voorbeeld is. Jesus die Messias is deur Sy broers – Sy eie mense – verwerp. Hy is deur een van Sy dissipels vir dertig silwerstukke verkoop. Hy het neergedaal in die put (=hel), is opgewek en allerhoogste eerbied onder die nasies verwerf. Die ooreenkomste tussen Josef en Jesus die Messias eindig egter nie dáár nie – dit is slegs die begin en dít is ook hoegenaamd nie toeval nie. Hierdie gedeelte is vir my so tiperend van hedendaagse gelowiges. Vergun my om dit te verduidelik. Julle sal onthou dat in verlede week se parasha (parasha VaYigash), Juda en die ander broers hul harte voor hom bely het. Op daardie stadium het Josef homself nog nie aan hulle openbaar gemaak nie. Wanneer hy later egter sy ware identiteit aan sy broers bekendmaak, verseker hy hulle dat hy hul sonde vergewe en hul vrygespreek van wat hulle aan hom gedoen het.

Genesis / Bereshit {45:4} “Verder sê Josef vir sy broers: Kom tog nader na my. En toe hulle nader kom, sê hy: Ek is julle broer Josef vir wie julle na Egipte verkoop het. {45:5} Maar wees nou nie bedroef nie, en laat daar geen ontstemming by julle wees dat julle my hierheen verkoop het nie. Want om lewens te behou, het God my voor julle uit gestuur. {45:6} Want daar was nou twee jaar hongersnood in die land, en daar is nog vyf jaar waarin nie geploeg of geoes sal word nie. {45:7} Maar God het my voor julle uit gestuur om vir julle ‘n oorblyfsel op die aarde te verseker en om julle in die lewe te hou tot ‘n groot verlossing.”

Josef se broers is vrygespreek: Alles wat in die verlede plaasgevind het, is vergeet en vergewe. Josef het met sy lewe aangegaan, wat skynbaar nie die geval met sy broers was nie. Ten spyte van die feit dat Josef hulle vergewe het, het hulle hulself nie vergewe nie en steeds onder ‘n skuldgevoel gebuk gegaan.

Indien ons nou voortgaan met die vergelyking van Josef as ‘n voorbeeld van Jesus die Messias, is hierdie scenario nie ontstellend gelykstaande aan die lewens van menige gelowige vandag nie? Alles wat met Josef gebeur het, soos wat hy inderdaad erken het, is deur God beskik met die doel dat sy broers, toekomstige geslagte van die kinders van Israel en soveel meer uit ander nasies daardeur bevoordeel sou word. Die broers se belydenis aan Josef, het aan hulle die voordeel verleen om te woon onder die beskerming van Josef, wat tot die magtige posisie van onder-koning van Egipte verhoog is. Eweneens, was alles wat met Jesus die Messias plaasgevind het, deur die Vader bestem met die uitdruklike doel om die kinders van Israel en mettertyd die ganse wêreld te bevoordeel. Wanneer ons ons sonde voor Jesus bely – die sonde wat ons teen Hom gepleeg het deur die oortreding van Sy wette van die Tora, vergewe Hy ons, trouens, ons word verseker:

Miga / Michah {7:19} “Hy sal Hom weer oor ons ontferm, ons ongeregtighede vertree; ja, U sal al hulle sondes in die dieptes van die see werp.”

Vergewe ons egter onsself? Baie van ons doen dit nie! Ten spyte daarvan dat ons vergifnis ontvang het, gaan ons nogtans onder skuldgevoelens gebuk. Laat hierdie week se parasha en die aangehaalde Skrifgedeeltes in die besonder, julle in staat stel om nie soos Josef se broers te wees nie. Aanvaar die vergifnis wat Jesus die Messias aan julle geskenk het en gaan voort met jul lewens.

Kom gou Jesus!



Voorheen uitgegee: 2010-12-18

Jou Laaste Wense

D’Var Torah 
En Hy Het Gelewe – Vayechi 

1 Petrus / Kefa Aleph 1:1 – 9

Genesis / Bereshit {47:27} “So het Israel dan in Egipteland gewoon, in die land Gosen; en hulle het vaste besittings daarin verwerf en vrugbaar geword en sterk vermeerder. {47:28} En Jakob het sewentien jaar in Egipteland gelewe, sodat die dae van Jakob, die jare van sy lewe, honderd sewe en veertig jaar was. {47:29} En toe die dae van Israel nader kom dat hy moes sterwe, het hy sy seun Josef laat roep en vir hom gesê: As ek nou guns in jou oë gevind het, sit dan tog jou hand onder my heup en bewys my liefde en trou—begrawe my tog nie in Egipte nie. {47:30} Wanneer ek met my vaders ontslaap het, bring my dan weg uit Egipte en begrawe my in hulle graf. En hy antwoord: Ek sal handel ooreenkomstig u woord.” 

Dit was vir my nie nodig om veel verder te lees ten einde ‘n baie belangrike beginsel, opgeteken in hierdie week se Parasha, te vind nie. 

Ons lees hier dat toe Jakob ‘n voorgevoel van sy naderende dood gehad het, hy sy gunstelingseun ontbied en aan hom te kenne gegee het die wyse waarop sy begrafnis moes geskied. As onderkoning van Egipte, tweede in beheer naas die farao self, sou Josef die middele en gesag gehad het om sy vader se wense uit te voer. 

Wat is dus die beginsel wat ons hier uit ‘n les kan leer? As ‘n Messiaanse rabbi, is een van my pligte en die minder aangename, om tydens begrafnisse op te tree. Ek onthou nog die geval van ‘n geliefde lidmaat van die gemeente wat gesterf het. Voor sy dood het hy aan my sy begeerte bekendgemaak dat, indien hy sterf ek by sy begrafnis moes optree. Hierdie persoon het hoegenaamd nie ‘n voorgevoel van sy naderende dood gehad nie en het inteendeel toe nog goeie gesondheid geniet. Hy wou my net daarvan bewus maak dat ingeval hy sterf, ek die begrafnis volgens die Messiaans-Joodse gebruik laat geskied. 

Hierdie persoon het familielede gehad wat ek al dikwels ontmoet het. Hy was ongetwyfeld die hoof van sy familie en ‘n besondere agressiewe, charismatiese mens. Hy was egter die enigste Messiaanse gelowige in die familie. Aangesien hy baie jare reeds ‘n gemeentelid was, sou ‘n mens aanvaar het dat hy sy laaste wense met sy familie sou bespreek het. Hy was ook ‘n voorspoedige sakeman, van wie mens sou verwag het dat hy oor ‘n testament beskik het waarin sy begrafnisvoorkeure uiteengesit sou gewees het. 

Toevallig het hy skielik baie siek geword, is kort daarna oorlede en gegaan om by die Here te wees. Ek het vanselfsprekend so gou doenlik met sy familie in verbinding getree om die nodige begrafnisreëlings te tref. Tot my grootste verbasing het geeneen van die familie sy finale wense, soos hy my meegedeel het, uitgevoer nie. Hulle het inteendeel voortgegaan met ‘n Katolieke begrafnis, terwyl hulle my sowel as enige iemand anders in ons gemeente uitgesluit het van enige deelname aan die verrigtinge. Ons het geen beheer gehad oor wat sou plaasvind nie en mede-gemeentelede, wat oor die jare heen hegte verhoudings met hom opgebou het, is nie genooi om lofredes te lewer nie. Toe ek teenoor die familie beswaar aangeteken het, is ek as’t ware opsy gestoot en meegedeel dat geen instruksies aan hulle gegee is of deur hom opgeteken is dat hy ‘n Messiaans-Joodse begrafnis versoek het nie. 

Dit is nou juis die punt. Ons almal gaan eendag sterwe – met die uitsondering van die wegraping, gaan geeneen die planeet lewendig verlaat nie. Jakob het geweet sy dood was op hande en dus het hy seker gemaak dat sy wense oor waar hy begrawe wou word, bekend was. Indien Jakob dit nie met Josef bespreek het nie, is ek oortuig daarvan dat hy, die onderkoning van Egipte, ‘n staatsbegrafnis vir sy vader in Egipte sou gereël het. 

Laat ons ‘n les leer van Jakob en uit hierdie Parasha. Ons tref hier ‘n baie belangrike praktiese voorbeeld aan, wat ons moet oorweeg en ter harte neem. Indien jy nie oor ‘n testament beskik nie, moet jy een (laat) opstel, waarin uitdruklik bepaal word waar en hoe jy begrawe wil word. Aangesien die inhoud van testamente dikwels eers na begrafnisse bekendgemaak word, moet ‘n afskrif van jou begrafnis-instruksie, behoorlik deur getuies onderteken, aan jou trustee(s) of instansie wat jy verkies om jou begrafnis te onderneem, oorhandig word. Moet nie met jou laat gebeur, soos met die persoon hierbo die geval was nie, want dan sal jou familie na goeddenke handel, sonder inagneming van jou geloof en laaste wense. 

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou