Onthou en Wees Bly! (Ki Tavo - Wanneer Jy Ingaan)

Ki Tavo

(Wanneer Jy Ingaan)

Deuteronomium 21:10 – 25:19

Jesaja 60:1 – 22

Handelinge 7:30 – 36

Deuteronomium / Devarim {26:1} “EN as jy in die land kom wat die HERE jou God jou as erfenis sal gee en jy dit in besit neem en daarin woon, {26:2} dan moet jy neem uit die eerstelinge van al die vrugte van die land wat jy inbring uit jou land wat die HERE jou God jou sal gee, en dit in ’n mandjie sit; en jy moet gaan na die plek wat die HERE jou God sal uitkies om sy Naam daar te laat woon, {26:3} en na die priester kom wat daar in dié dae sal wees, en jy moet vir hom sê: Ek verklaar vandag aan die HERE u God dat ek in die land gekom het wat die HERE aan ons vaders met ’n eed beloof het om aan ons te gee. {26:4} En die priester moet die mandjie uit jou hand neem en dit voor die altaar van die HERE jou God neersit. {26:5} Dan moet jy voor die aangesig van die HERE jou God verklaar en sê: My vader was ’n swerwende Arameër en het na Egipte afgetrek en daar as vreemdeling vertoef met min mense; maar hy het daar ’n groot, magtige en talryke nasie geword. {26:6} Maar die Egiptenaars het ons mishandel en ons verdruk en ’n harde diens op ons gelê. {26:7} Toe het ons die HERE, die God van ons vaders, aangeroep; en die HERE het ons stem gehoor en ons ellende en ons moeite en ons verdrukking aangesien; {26:8} en die HERE het ons uit Egipte uitgelei deur ’n sterke hand en ’n uitgestrekte arm en deur groot skrikwekkende dade en duur tekens en wonders; {26:9} en Hy het ons na hierdie plek gebring en ons hierdie land gegee, ’n land wat oorloop van melk en heuning. {26:10} Hier het ek dan nou die eerstelinge gebring van die vrugte van die land wat U, HERE, my gegee het. Dan moet jy dit neersit voor die aangesig van die HERE jou God en jou neerbuig voor die aangesig van die HERE jou God.”

Wanneer julle jul tiendes bring, gee julle dit uit skuldgevoel of uit verpligting of uit dankbaarheid? Ongelukkig gee baie van ons dit uit skuldgevoel of verpligting. God het ons beveel en daarom gee ons; Trouens oor soveel jare heen was daar soveel valse onderrig oor die gee daarvan, dat baie mense gee met die verwagting om dubbel of driemaal soveel terug te ontvang. Uit die Skrifgedeelte van hierdie week, sien ons dat ons moet gee uit dankbaarheid, nie uit skuldgevoel of verpligting nie en beslis nie om enigiets terug te verwag nie. Ons moet gee en oorvloedig gee wat dit betref, uit dankbaarheid vir wat die Here vir ons gedoen het.

God het soveel vir ons gedoen: Hy het ons uitroepe gehoor, Hy het ons trane gesien, Hy was bewus van ons slapelose nagte en Hy was bedroef hoe die Satan ons onderdruk het. Dus het Hy ons verlos uit die slawerny van sonde na die vryheid om Hom te aanbid. Gebooie wat ons eens as neerdrukkend beskou het, het nou deur Jesus die Messias, wat in ons woon, ‘n vreugde geword en ‘n seën wat daarop volg. Ja, soos deur die profete van ouds belowe, het God na ons toe neergebuig, ons met Sy reddende regterhand gered en ons is as Sy kinders weergebore. Desnieteenstaande, gee baie van ons steeds ons tiendes omdat ons daartoe verplig voel.

Deur Jesus die Messias is ons weergebore in die koninkryk van God - ‘n ware plek van seën. God se koninkryk is nie iewers ver in die toekoms nie: dit is waarlik hier en lewe binne-in ons.Ons, gelowiges in Jesus die Messias, is die koninkryk van God. Daarom dra ons in onsself die eienskappe van die koninkryk: liefde, vreugde, vrede, geduld, goedhartigheid, goedheid , betroubaarheid, sagtheid en selfbeheersing. Dit is die vrugte van God se Gees, wat met ons redding in ons kom woon het. Daarom is God se koninkryk lewend, hier op aarde en ons daarin.

Eendag, een of ander tyd na die wederkoms van Jesus die Messias, sal die bose geoordeel word. Almal wat onwaardig bevind word, sal gestuur word na ‘n plek van spirituele duisternis en hopeloosheid - ‘n plek sonder God. Diegene wat egter regverdig bevind word, sal gered word en in die hemel gaan woon - ‘n plek wat met God se liefde gevul is. In daardie tyd sal die koninkryk van God die ganse aarde omvat. Tot dan, word dit egter beperk tot dié van ons wat glo. Ons is ‘n geweldige dankbaarheid verskuldig aan die Here vir alles wat Hy vir ons gedoen het en om hierdie rede waarsku Hy ons soos volg in Sy Woord:

Deuteronomium / Devarim {8:11} “Neem jou in ag dat jy die HERE jou God nie vergeet deur sy gebooie en sy verordeninge en sy insettinge wat ek jou vandag beveel, nie te hou nie; {8:12} sodat jy nie miskien eet en versadig word nie en mooi huise bou en bewoon, {8:13} en jou beeste en jou kleinvee vermeerder en jou silwer en goud vermeerder, ja, alles wat jy het, vermeerder — {8:14} en jou hart hom dan verhef, dat jy die HERE jou God vergeet wat jou uit Egipteland, uit die slawehuis, uitgelei het; {8:15} wat jou deur die groot en vreeslike woestyn gelei het, deur giftige slange en skerpioene en ’n dorsland sonder water; wat vir jou water uit die klipharde rots laat kom het; {8:16} wat jou in die woestyn manna laat eet het, wat jou vaders nie geken het nie, om jou te verootmoedig en jou te beproef, om uiteindelik aan jou goed te doen — {8:17} en jy in jou hart dink: My krag en die sterkte van my hand het vir my hierdie rykdom verwerwe.{8:18} Maar dink aan die HERE jou God, dat dit Hy is wat jou krag gee om rykdom te verwerwe, dat Hy sy verbond kan bevestig wat Hy aan jou vaders met ’n eed beloof het, soos dit vandag is.”

Ek dink dit is noodsaaklik om ons harte te ondersoek wanneer ons tiendes en offergawes aan die Here bring; trouens, ons behoort hierdie Skrifgedeeltes, in ons Parasha aangehaal, aan te pas en verpersoonlik asook in ons harte te onthou wanneer ons gee dat ons ook eens skuldenaars in slawerny aan die sonde was. Ons moet daaraan dink dat sonde wreed met ons gehandel het, ons beproef het, geteister het en ‘n swaar slawerny op ons gelê het. Toe het ons die God van ons voorvaders aangeroep - Hy het ons stem gehoor, ons beproewing, ons ons swaarkry en onderdrukking gesien. Die Here het na ons toe neergebuig en ons uit ons beproewing gered deur die bloed  van Jesus die Messias, wat aan die kruis vir ons gestort is. Hy het ons gebring by ‘n plek van vreugde en vrede. Nou kan ons die eerste vrug van ons arbeid bring, nie uit skuldgevoel of verpligting nie, maar met dankbaarheid en waardering.

Wanneer julle dus volgende keer aan die Here gee - in plaas daarvan om dit in die kollektemandjie te plaas of in die Tzadaka (offer) - houer te steek, onthou wie julle toe was en wie julle nou is en gee uit dankbaarheid en waardering. Wat ‘n verskil sal dit nie maak nie!

 Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Bid Dat Hulle Gered Sal Word

Ki Tavo

(Wanneer Jy Ingaan)

Deuteronomium / Devarim 21:10 – 25:19

Jesaja / Yeshayahu 60:1 – 22

Handelinge / Ma’asei Talmidim 7:30 – 36

Deuteronomium / Devarim {29:1} "Dit is die woorde van die verbond wat die HERE Moses beveel het om met die kinders van Israel te sluit in die land Moab, behalwe die verbond wat Hy met hulle by Horeb gesluit het. {29.2} En Moses het die hele Israel geroep en vir hulle gesê: Julle het self gesien alles wat die HERE in Egipteland voor julle oë aan Farao en aan al sy dienaars en aan sy hele land gedoen het, {29:3}  die groot versoekinge wat jou oë gesien het, dié groot tekens en wonders. {29:4}  Maar die HERE het julle nie ‘n hart gegee om te verstaan en oë om te sien en ore om te hoor tot vandag toe nie. {29:5}  En Ek het julle veertig jaar lank in die woestyn laat trek; julle klere het aan julle nie verslyt nie, ewemin jou skoen aan jou voet."

              

Nie almal nie, maar baie van die kinders van Israel was oud genoeg om, voordat hulle Egipte verlaat het, die groot wondertekens wat God vir hulle gedoen het, te onthou. Diegene wat te jonk was, het later eerstehands van hul ouers en grootouers verneem wat plaasgevind het. Ingeval dit egter nie gedoen is nie, het Moses hulle daaraan herhinner dat, terwyl hulle in die woestyn gedwaal het, hul klere en skoene nie verslete geraak het nie, maar behoue gebly gedurende die hele tyd wat hulle in die woestyn was.

Verstaan julle wat God hier vir die kinders van Israel sê? Ek hoop so, want Hy kon dieselfde sê vir diegene in Israel, selfs vir ons wat hierdie kommentaar nou lees! Ja, ten spyte van alles wat God vir die kinders van Israel gedoen het, het hulle dit steeds nie ter harte geneem nie. Moses het hulle gevolglik bestraf vir hul afgestompdheid van hart en gebrek aan insig, veral na wat God vir hulle gedoen het en hulle Hom steeds nie ten volle vertrou het nie. Hy het gehoop dat hulle dan beter sou wees as hul ouers en grootouers, wat vanweë hul ongeloof in die woestyn omgekom het, maar dit het nie gebeur nie. Verstaan julle dit nou?

Ek wil graag hê dat ons die kinders van Israel se vordering deur die geskiedenis moet volg omdat hulle 'n geskiedenis gehad het van geen insig nie. Ons het in hierdie week se oordenking gelees van Moses se bestraffing van Israel oor hul gebrek aan geloof en vertroue. Duisende jare later sien ons dat niks verander het nie, omdat hulle weereens dieselfde verneem het van 'n ander profeet:

Jesaja / Yeshayahu {6:10} "Maak die hart van hierdie volk vet en maak hulle ore swaar en bestryk hulle oë, sodat hulle nie sien met hul oë en met hul ore nie hoor en hul hart nie verstaan nie, en hulle hul nie bekeer en gesond word nie."

              

God het baie profete voor en na Jesaja gestuur, maar die kinders van Israel het steeds nie daarop ag geslaan nie. Honderde jare na Jesaja, hierdie keer in die Hernieude Verbond, wat vind ons? Die apostel Paulus se vir die kinders van Israel presies dieselfde.

Romeine / Romim {11:8} "Soos geskrywe is: God het hulle gegee ‘n gees van diepe slaap, oë om nie te sien nie en ore om nie te hoor nie, tot vandag toe."

              

Dit is betreurenswaardig dat nou, selfs na 'n verdere duisend jaar verloop het van Paulus tot vandag toe, kan presies dieselfde vir die kinders van Israel gesê word: hulle het steeds nie gehoor gegee nie. Treurig, is dit nie?

Het Moses, Jesaja en Paulus dan vir die kinders van Israel gesê dat hul oë het wat nie kan sien nie en ore wat nie kan hoor nie omdat God hul sinne verdof het? Nee, hulle was alreeds verdof en hulle het dit aan hulself gedoen. Hulle het dit vir die kinders van Israel gesê omdat God hulle tot hul sinne wou bring!

Indien julle afgewaal het daarvan om God te hoor, vanweë die hardheid van jul harte en jul ongeloof, dan maak dit nie saak wat enigeen vir julle sê aangaande God en Sy waarhede nie, ongeag hoe welsprekend iemand die evangelie aan julle mag voordra, of welke wondertekens julle sou sien wat gebeur, sal julle nogtans oë hê wat nie kan sien en ore wat nie kan hoor nie.

Lukas / Uri {16:31} "Maar hy sê vir hom: As hulle na Moses en die Profete nie luister nie, sal hulle nie oortuig word nie, al sou iemand ook uit die dode opstaan."

             

Stel julle voor om veertig jaar lank in die woestyn te dwaal, sonder dat julle klere en skoene verslete raak! Ek is seker daarvan dat mense vandag sal sê dat indien dit met hulle gebeur het, dan sou hulle glo. Die feit van die saak is egter dat hulle nie sou glo nie!

Ons skrif van Lukas bevestig dit. Selfs vandag, met die herlewing van die Messiaanse Judaisme na 'n stil tydperk van duisende jare, die heftige verwerping van die Messias deur die tradisionele Joodse gemeenskap, behoort dit voldoende bewys te wees dat tradisionele Jode steeds verhard van hart en doof vir die waarheid is.

Mense glo nie – nie dat daar 'n gebrek aan voeldoende bewys is dat Jesus die Messias is nie – vanweë die verhardheid van hul harte. Die menslike hart is inherent boos en gevolglik is mense die vyand van God.

Jeremiah / Yirmeyahu {17:9} "Bedrieglik is die hart bo alle dinge, ja, verdorwe is dit; wie kan dit ken?"

Die moderne Staat van Israel het soveel groot wondertekens oor die afgelope 60 jaar beleef. Die totstandkoming van die Staat van Israel in slegs een dag is maar een daarvan. Die oorlog van 1948 is 'n ander en die Sesdagoorlog selfs 'n verdere een. Tot hede toe is daar voortdurende verslae oor wondertekens wat steeds plaasvind, maar ten spyte daarvan volhard hulle met blindheid, doofheid en ongeloof.

Psalm / Mizmor {81:10} “Ek is die HERE jou God wat jou laat optrek het uit Egipteland; maak jou mond wyd oop, dat Ek dit kan vul. {81:11} Maar my volk het na my stem nie geluister nie, en Israel was vir My nie gewillig nie. {81:12} Toe het Ek hulle oorgegee aan die verhardheid van hul hart, dat hulle in hul eie planne kon wandel. {81:13} Ag, as my volk maar na My wou luister, Israel in my weë wou wandel! {81:14} Gou sou Ek hul vyande onderwerp en my hand teen hul teëstanders uitstrek."

Die feit dat Israel, sedert die totstandkoming daarvan, nie 'n oomblik van ware vrede beleef het nie, is voldoende bewys dat hul volgehoue verhardheid van hart voortduur. Bid dus vir hulle – bid dat hulle hul Messias mag sien en gered word!

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2010-08-28

Gee uit Dankbaarheid of uit Skuldgevoel

Ki Tavo

(Wanneer Jy Ingaan)

Deuteronomium / Devarim 21:10 – 25:19

Jesaja / Yeshayahu 60:1 – 22

Handelinge / Ma’asei Talmidim 7:30 – 36

Deuteronomium / Devarim {16:1} “En as jy in die land kom wat die HERE jou God jou as erfenis sal gee en jy dit in besit neem en daarin woon, {26:2}  dan moet jy neem uit die eerstelinge van al die vrugte van die land wat jy inbring uit jou land wat die HERE jou God jou sal gee, en dit in ‘n mandjie sit; en jy moet gaan na die plek wat die HERE jou God sal uitkies om sy Naam daar te laat woon, {26:3}  en na die priester kom wat daar in dié dae sal wees, en jy moet vir hom sê: Ek verklaar vandag aan die HERE u God dat ek in die land gekom het wat die HERE aan ons vaders met ‘n eed beloof het om aan ons te gee. {26:4}  En die priester moet die mandjie uit jou hand neem en dit voor die altaar van die HERE jou God neersit. {26:5}  Dan moet jy voor die aangesig van die HERE jou God verklaar en sê: My vader was ‘n swerwende Arameër en het na Egipte afgetrek en daar as vreemdeling vertoef met min mense; maar hy het daar ‘n groot, magtige en talryke nasie geword. {26:6}  Maar die Egiptenaars het ons mishandel en ons verdruk en ‘n harde diens op ons gelê. {26:7}  Toe het ons die HERE, die God van ons vaders, aangeroep; en die HERE het ons stem gehoor en ons ellende en ons moeite en ons verdrukking aangesien; {26:8}  en die HERE het ons uit Egipte uitgelei deur ‘n sterke hand en ‘n uitgestrekte arm en deur groot skrikwekkende dade en deur tekens en wonders; {26:9}  en Hy het ons na hierdie plek gebring en ons hierdie land gegee, ‘n land wat oorloop van melk en heuning. {26:10}  Hier het ek dan nou die eerstelinge gebring van die vrugte van die land wat U, HERE, my gegee het. Dan moet jy dit neersit voor die aangesig van die HERE jou God en jou neerbuig voor die aangesig van die HERE jou God.”

Is jou gawe betekenisloos? Gee jy uit skuldgevoel of uit dankbaarheid? Dit is tog jammer dat wanneer ons wel gee, meeste van ons uit skuldgevoel gee. God het ons beveel om te gee, dus gee ons met die verwagting (natuurlik!) dat ons as beloning daarvoor, geseën sal word. Uit vandeesweek se Skrifgedeelte, sien ons egter dat ons uit dankbaarheid en nie uit skuldgevoel nie moet gee. Dit is naamlik as ‘n blyk van dankbaarheid vir wat God vir óns gedoen het, dat ons moet gee en dit derhalwe ruimhartig moet doen.

God het soveel vir ons gedoen. Hy het ons van slawerny van sonde verlos om Hom vryelik te kan dien en Sy gebooie deur Jesus die Messias te onderhou. Hy het ons smekinge gehoor, hy het ons trane aanskou en Hy het geweet van ons slapelose nagte. God was gegrief oor die wyse waarop  die Satan ons verdruk het en het ons met Sy magtige hand verlos. Ten spyte daarvan, gee meeste van ons ons tiendes omdat ons daartoe verplig voel.

God het ons in Sy koninkryk ingebring, wat waarlik ‘n plek van ryke seën is. Sy koninkryk is nie iewers ver in ons toekoms nie, dit is híér, nou en binne-in ons. Ons, wat in Jesus die Messias glo, is die koninkryk van God. Daarom beskik ons self oor die koninkryks-eienskappe van liefde, vreugde, blydskap, geduld, barmhartigheid, goedheid, getrouheid, sagmoedigheid en selfbeheersing. Dit is die vrugte van die Gees (Ruach), God se Gees wat met ons verlossing in ons kom woon het. Juis daarom is God se koninkryk lewend en aanwesig op aarde en dít is ons.

Eendag, ná die wederkoms van Jesus die Messias, sal die oordeel van die goddeloses plaasvind. Dié wat onwaardig bevind word, sal oorgelewer word aan ‘n plek van geestelike duisternis, ‘n plek wanhoop – ‘n plek sonder God. Diegene wat egter regverdig bevind word, sal gered en deelagtig aan die koninkryk van God word. Dan sal Sy koninkryk die ganse aarde insluit. Tot dan, is dit egter beperk tot dié van ons wat glo. Ons is geweldige dankbaarheid aan God verskuldig vir alles wat Hy vir ons gedoen het en in Sy Woord, het Hy vir ons gesê:

Deuteronomium / Devarim {8:11} ”Neem jou in ag dat jy die HERE jou God nie vergeet deur sy gebooie en sy verordeninge en sy insettinge wat ek jou vandag beveel, nie te hou nie; {8:12}  sodat jy nie miskien eet en versadig word nie en mooi huise bou en bewoon, {8:13}  en jou beeste en jou kleinvee vermeerder en jou silwer en goud vermeerder, ja, alles wat jy het, vermeerder— {8:14}  en jou hart hom dan verhef, dat jy die HERE jou God vergeet wat jou uit Egipteland, uit die slawehuis, uitgelei het; {8:15}  wat jou deur die groot en vreeslike woestyn gelei het, deur giftige slange en skerpioene en ‘n dorsland sonder water; wat vir jou water uit die klipharde rots laat kom het; {8:16}  wat jou in die woestyn manna laat eet het, wat jou vaders nie geken het nie, om jou te verootmoedig en jou te beproef, om uiteindelik aan jou goed te doen— {8:17}  en jy in jou hart dink: My krag en die sterkte van my hand het vir my hierdie rykdom verwerwe. {8:18}  Maar dink aan die HERE jou God, dat dit Hy is wat jou krag gee om rykdom te verwerwe, dat Hy sy verbond kan bevestig wat Hy aan jou vaders met ‘n eed beloof het, soos dit vandag is.”

Ek dink ons moet daadwerklik selfondersoek doen wanneer ons ons tiendes en offerande aan die Here bring; trouens, ons moet miskien hierdie Skrifgedeelte, uit ons Parasha aangehaal, probeer aanpas en verpersoonlik en besluit om dit te herhaal, elke keer wanneer ons, ons gawe bring. Hier is ‘n voorstel:

“Ek was ‘n skuldenaar onder slawerny van die sonde. Die sonde het met my gehandel, my beproef, my ‘n swaar knegskap aangeroep, Hy het my stem gehoor, my beproewing aanskou, netso ook my geswoeg en onderdrukking. God het my verlos deur die bloed van Jesus die Messias, wat op Golgota vir my gestort is. Hy het aan my vreugde en vrede geskenk. Nou bring ek die eerste vrug van my arbeid wat U, o God, aan my geskenk het, as blyk van danksegging en waardering.”

Wanneer jy dus volgende keer jou gawe vir God bring, moet jy in plaas daarvan om dit in die kollektemandjie te gooi of in die Tzadaka-houer (soos wat ons hier by Melech Yisrael doen) te plaas, die bogemelde toewyding opsê, wanneer jy jou eerste vrugte vir God bring. Wat ‘n verskil sal dit nie maak nie!

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2010-08-28

Die mens se wet / God se wet

D’Var Torah

Wanneer jy uitgaan / Ki Tetze

Tora: Deuteronomium / Devarim 21:10 – 25:19

Haftarah: Jesaja / Yeshayahu 54:1 - 10

Brit Chadashah: Lukas / Uri 23:1 - 25

Deuteronomium / Devarim {22:1} “Jy mag die bees van jou broer of sy stuk kleinvee nie sien ronddwaal en jou vir hulle verberg nie; jy moet hulle sekerlik na jou broer terugbring. {22:2}  En as jou broer nie naby jou is nie en jy hom nie ken nie, moet jy dit in jou huis neem, en dit moet by jou wees totdat jou broer dit soek; dan moet jy dit aan hom teruggee. {22:3}  So moet jy ook doen met sy esel, en so moet jy doen met sy kleed, ja, so moet jy doen met alles wat van jou broer wegraak, wat hy verloor en wat jy vind; jy mag jou nie verberg nie. {22:4}  Jy mag die esel van jou broer of sy bees nie sien val op die pad en jou vir hulle verberg nie; saam met hom moet jy hulle sekerlik ophelp. {22:5}  ‘n Vrou mag geen mansklere dra nie, en ‘n man mag geen vrouensklere aantrek nie; want almal wat dit doen, is vir die HERE jou God ‘n gruwel. {22:6}  As jy op pad ‘n voëlnes kry in een of ander boom of op die grond, met klein voëltjies of eiers, terwyl die moeder op die klein voëltjies of op die eiers sit, mag jy die moeder nie saam met die kleintjies wegneem nie. ”.

Wat ek uit hierdie week se parasha nagelees en dít wat ek toe geskryf het, is geensins ‘n regstreekse byeenraping uit die bovermelde lesing nie. Ek het hierdie gedeelte bloot toevallig gekies omrede die onderwerp waaroor ek wou skryf, geen spesifieke gedeelte van die parasha betref nie, maar eerder op die parasha in geheel betrekking het. Die eerste wat my bygeval het toe ek die parasha Ke Tetze deurgelees het, was ‘n Skrifgedeelte uit parasha Va’etchanan:

Deuteronomium / Devarim {4:7} “Want watter groot nasie het gode wat vir hulle so naby is soos die HERE onse God so dikwels as ons Hom aanroep? {4:8}  En watter groot nasie is daar wat sulke regverdige insettinge en verordeninge het soos hierdie hele wet wat ek julle vandag voorhou? ”.

Die verse uit parasha Ke Tetze bevat ongetwyfeld regmatige en regverdige lesse, wette, statute en uitsprake. Wat hier geleer word, sal met die toepassing daarvan, bydra om die grondslag vir ‘n ware regmatige en eerbare samelewing te verseker. Bykans elke aspek van ‘n gemeenskaplike sosiale lewe, word deur een of meer verse van Ke Tetze gedek.

So byvoorbeeld: Wie in die Bybel het gesê dat vroue gemarginaliseer moet word? Wel, parasha Ke Tetze bewys dit verkeerd. Die verse van die betrokke parasha bevat wette en voorskrifte wat die waardigheid en regte van vroue respekteer. Wie sê dat eienaars toegelaat is om hul slawe wreed te behandel (onthou dat slawerny in die Bybel meesal in plaas van bankrotskap gegeld het. ‘n Skuldenaar het hom daarvolgens aan sy skuldeiser verkoop en kon dus sy onbetaalde skuld afwerk)? Indien ‘n slaaf wreed behandel is en van sy eienaar weggeloop het, moes die persoon wat aan hom asiel verleen het, hom / haar nie na sy wrede eienaar terugstuur nie. Daarbenewens word ons in parasha Ke Tetze geleer hoe om ‘n ander persoon se eiendom te behandel wanneer ons vasstel dat dit aan hom behoort. Ons word geleer hoe om op te tree teenoor iemand wat in nood om hulp en bystand verkeer. So gaan die lys aan. Die bepalings in hierdie parasha is magtig, ryk, prakties en netso toepaslik as wat dit duisende jare gelede was – ons moet dit slegs in ons hedendaagse konteks toepas.

Ek weet wat jy miskien dink, maar wat van hierdie verse?

Deuteronomium / Devarim {21:18} “As iemand ‘n koppige en wederstrewige seun het, wat nie luister na die stem van sy vader en na die stem van sy moeder nie, en hulle hom tugtig, maar hy na hulle nie luister nie, {21:19}  dan moet sy vader en sy moeder hom neem en hom uitbring na die oudstes van sy stad en na die poort van sy woonplek, {21:20}  en hulle moet aan die oudstes van sy stad sê: Hierdie seun van ons is koppig en wederstrewig, hy luister nie na ons stem nie, hy is ‘n deurbringer en dronkaard. {21:21}  Dan moet al die manne van sy stad hom stenig, dat hy sterwe. So moet jy dan die kwaad uit jou midde uitroei, en die hele Israel sal dit hoor en vrees. ”.

Ek dink ons moet eerstens onthou dat, volgens God, halstarrige en opstandige mense beslis die toorn van God op hulle lewens sal haal en selfs ‘n voortydige dood deur Sy hand mag oorkom. God se geregtigheid kan nie versag word nie, selfs indien ons Sy geregtigheid nie uitvoer nie. Net omdat iets ons nie pas nie, ons byvoorbeeld ons denkwyse asook ons hedendaagse en liberale regstelsel, beteken dit geensins dat God Sy geregtigheid sal wysig nie. Ek kan julle verseker dat Hy hoegenaamd nie Sy wyse verander om dit volgens ons manier te doen nie; Hy doen dit steeds op Sy wyse. God het ons nie nodig om Sy geregtigheid te laat geld nie. Hy is by magte om dit op Sy eie uit te voer, met of sonder ons. Die mens se wet temper hoegenaamd nie God se wet nie! Beteken dit dat ons God moet vrees? Geensins nie – dit beteken dat ons Hom moet gehoorsaam en ons gehoorsaamheid behoort uit liefde en nie uit vrees vir straf of gevolg te wees nie. Hoe kan ons God voldoende liefhê om Hom te dien?

1 Johannes / Yochanan Alef {4:19} “Ons het Hom lief, omdat Hy ons eerste liefgehad het.”.

God het ons so lief gehad dat Hy in die vlees na die aarde neergedaal het as Jesus die Messias om te sterf en vir ons sonde te boet. Ons liefde en aanvaarding van Jesus die Messias, maak dit dus vir ons moontlik om God só lief te hê as wat Hy ons liefhet.

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou

Die genade van God

D’Var Torah 

Wanneer jy gaan – KeTetze 

Deuteronomium / Devarim 21:10 – 25:19 

Jesaja / Yesayahu 54:1 – 10 

1 Korinthiërs / Korintim Aleph 5:1 – 5 

Deuteronomium / Devarim {21:18} “As iemand ‘n koppige en wederstrewige seun het, wat nie luister na die stem van sy vader en na die stem van sy moeder nie, en hulle hom tugtig, maar hy na hulle nie luister nie, {21:19} dan moet sy vader en sy moeder hom neem en hom uitbring na die oudstes van sy stad en na die poort van sy woonplek, {21:20} en hulle moet aan die oudstes van sy stad sê: Hierdie seun van ons is koppig en wederstrewig, hy luister nie na ons stem nie, hy is ‘n deurbringer en dronkaard. {21:21} Dan moet al die manne van sy stad hom stenig, dat hy sterwe. So moet jy dan die kwaad uit jou midde uitroei, en die hele Israel sal dit hoor en vrees.”. 

Toe ek hierdie Skrifgedeelte gelees het, het ek onwillekeurig gedink aan die gelykenis van die verlore seun in die Hernieude Verbond (Brit Chadasha), Lukas (Uri) 15:24. Jesus die Messias vertel vir ons die verhaal van ‘n rebelse seun, wat vir sy vader sý erfporsie gevra het nog voordat sy vader gesterf en dit op ‘n losbandige lewe verkwis het. Wanneer die geld egter opraak en hy gebrek ly, dink hy aan die oorvloed wat sy vader se huurlinge geniet het, terwyl hy sonder ordentlike voedsel was. Die jongman keer dan terug na sy vader en vra dat hy soos ‘n huurling vir hom mag werk. Ons sou verwag dat die vader die vereistes van die Tora sou nakom en sy seun na die oudstes neem om hom te laat stenig maar hy doen dit nie. In plaas daarvan verwelkom hy hom terug, herstel sy volle regte as sy seun en vier selfs fees tot sy eer. 

Sommige mense gebruik dié gelykenis om die wet van die “Ou Verbond” as’t ware tot niet te maak en selfs op grond van hierdie gelykenis, uit te roep “Is jy nie bly dat ons nie langer onder die Wet leef nie!”. 

Die feit is egter dat die Tora-wet, wat ons hierbo aangehaal het, geensins gebruik mag word as Wet teenoor genade nie; trouens, kom ons beskou dit, wat in ons Skrifgedeelte van hierdie week se parasha gesê word, van naderby: {21:20} “en hulle moet aan die oudstes van sy stad sê: Hierdie seun van ons is koppig en wederstrewig, hy luister nie na ons stem nie, hy is ‘n deurbringer en dronkaard.”. Ek wil graag fokus op die woorde: “hy luister nie na ons stem nie; …”. Die jongman wat in die gelykenis vermeld word, was oënskynlik sonder berou en het alle versoeke van sy ouers om sy lewenswyse te verander, geïgnoreer. Derhalwe sou hulle, in ‘n poging om in gehoorsaamheid aan God se opdrag boosheid uit die land uit te roei, hom na die oudstes geneem het om veroordeel en gestenig te word. Dit was egter nie die geval in die gelykenis van die verlore seun nie. Hy was enigiets behalwe onberouvol; inteendeel hy het in nederigheid na sy vader teruggekeer en gesê: 

Lukas / Uri: {15:18} “Ek sal opstaan en na my vader gaan, en ek sal vir hom sê: Vader, ek het gesondig teen die hemel en voor u, {15:19} en ek is nie meer werd om u seun genoem te word nie; maak my soos een van u huurlinge.”. 

Daar is wel vergifnis vir berou in sowel die Hebreeuse Skrifte (Tanach) en die Hernieude Verbond (Brit Chadasha). Die gebod, in hierdie parasha vermeld, en die gelykenis van die verlore seun, is nie in konflik met mekaar nie, want in beide gevalle is daar sprake van genade en vergifnis. Die Hebreeuse Skrifte is vol voorbeelde van genade, waarvan God se belofte om ‘n Verlosser te stuur, die vernaamste is. 

Ons kan en mag nooit genade teenoor die Tora stel nie – ons kan selfs nie beweer dat die Tora genade bevat, maar die Hernieude Verbond groter genade inhou nie. Albei bevat ‘n gelyke mate van genade omrede beide deur die God van genade beskik is. Die volgende Skrifgedeelte geld vir albei verbonde. 

1 Johannes / Yochanan Aleph {1:9} “As ons ons sondes bely, Hy is getrou en regverdig om ons die sondes te vergewe en ons van alle ongeregtigheid te reinig. {1:10} As ons sê dat ons nie gesondig het nie, dan maak ons Hom tot ‘n leuenaar en is sy woord nie in ons nie.”. 

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou