Parasha Naso (Ophef) - Restitusie

Naso

(Ophef)

Numeri 4:21 - 7:89 

Rigters 13:2 – 25 

Handelinge 21:17 – 26

Numeri {5:5} “Die Here het aan Moses opdrag gegee {5:6} om vir die Israeliete te sê: “Wanneer iemand, man of vrou, 'n medemens benadeel en dus ontrou teenoor die Here is, is hy skuldig {5:7} en moet hy sy sonde bely. Hy moet die volle bedrag van die skade plus 'n vyfde daarvan teruggee aan die persoon wat hy benadeel het. {5:8} As die benadeelde na sy dood geen familielid het aan wie die skuld betaal kan word nie, kom die bedrag die Here toe en moet dit aan 'n priester gegee word. Afgesien hiervan moet die skuldige nog die ram voorsien waarmee die priester vir die skuldige versoening moet doen.”{5:9} “Die offergawes wat die Israeliete na die priester toe bring vir die diens van die Here, behoort aan die priester. {5:10} Die gewyde gawes wat iemand bring, bly sy eie, maar wat die priester toekom, moet aan hom gegee word.”

Wanneer ‘n persoon sondig, moet hy nie slegs vergifnis van die Here asook van die persoon teen wie hy gesondig het, vra nie, maar mag dit ook nodig blyk te wees om restitusie te doen, indien die persoon teen wie hy gesondig het ‘n sekere tipe verlies gely het. Byvoorbeeld: Wanneer ‘n dief gevang word, sou hy restitusie moes doen aan die persoon wat hy beroof het. Hy sou dít  wat hy gesteel het aan die eienaar moes terugbesorg plus ‘n bygevoegde twintig persent. Indien die dief jare na die diefstal gevang word en die slagoffer reeds oorlede is, sonder enige lewende bloedverwante, vertel dié deel van die Skrif uit Parasha Naso ons wat gedoen moet word. Daarvolgens moet restitusie gedoen word aan ‘n bloedverwant en as daar geen bloedverwant is nie, moet dit gedoen word aan die Hoëpriester vir sy eie persoonlike gebruik.

Soos ons weet, is daar nie langer ‘n Tempel in Jerusalem of ‘n Aäronpriesterdom nie aan wie restitusie gedoen kon word nie, ingeval van geen lewende bloedverwant nie. Ons moet onsself dus afvra of hierdie gebod vandag nog enige toepassing op ons het. Die antwoord daarop is “JA” en ek verduidelik waarom.

Selfs indien Jesus die Messias aan ons vergifnis van ons sondes verleen het toe ons dit bely het, is ons nogtans verplig om restitusie te doen as ons verkul, gesteel of iets geleen het sonder om dit terug te gee, of vir iemand skade aangedoen het of verlies laat ly het as gevolg van ons sonde. Indien die persoon nog lewe, doen ons restitusie direk aan hom/hulle of indien nie, tree ons in verbinding met ‘n bloedverwant. Wat doen ons indien die persoon oorlede is en daar geen bloedverwant is nie of indien die maatskappy waarvan ons iets geneem het, nie langer bestaan nie? Hoe doen ons restitusie aangesien daar nie langer ‘n Tempel is nie en ook geen Hoëpriester om die restitusie te ontvang nie?

Ongelukkig het ek ‘n situasie teëgekom waar ‘n gemeenteleier hierdie Skrifgedeelte betrek het en dit op homself toegepas en deur homself in die plek van die Hoëpriester te stel, die restitusie geneem het. Die gemeentelid het dit goed bedoel, welmenend en wou eerlik vrygespreek word deur restitusie vir ‘n sonde in sy verlede gepleeg, maar hulle het die voordeel daarvan misbruik. Ek twyfel hoegenaamd nie dat, as ons gesondig en ander benadeel het, ons restitusie móét doen nie. Selfs in die afwesigheid van die Tempel of Hoëpriester, is ons nie vrygespreek van van die verantwoordelikheid om goed te doen vir ons sonde nie; die Here vereis steeds van ons om restitusie te doen. Hoe doen ons dit? Moet ons dit vir die gemeenteleier gee vir sy persoonlike gebruik? Hoegenaamd nie! Restitusie behoort altyd gedoen te word, wanneer dit vereis word, maar moet toepaslik gedoen en behoort dit die vereistes van die Tora na te kom sodat die sonde in geheel vergewe word. Daarom, ingeval waar ‘n persoon oorlede is of daar geen naasbestaandes is nie of die maatskappy nie langer bestaan nie - dan glo ek dat die restitusie aan die Here gedoen moet word; óf as ‘n spesiale offer aan die gemeente waaraan julle behoort vir hulle liefdadigheid, of aan ‘n ander liefdadigheidsorganisasie van julle keuse. Die doen van restitusie van sonde is nie Tempelafhanklik nie en moet selfs vandag nog nagekom word terwille van ‘n mens se gewete.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Restitusie

 Naso

(Ophef)

Numeri 4:21 - 7:89 

Rigters 13:2 – 25 

Handelinge 21:17 – 26

Numeri {5:5} “Die Here het aan Moses opdrag gegee {5:6} om vir die Israeliete te sê: “Wanneer iemand, man of vrou, 'n medemens benadeel en dus ontrou teenoor die Here is, is hy skuldig {5:7} en moet hy sy sonde bely. Hy moet die volle bedrag van die skade plus 'n vyfde daarvan teruggee aan die persoon wat hy benadeel het. {5:8} As die benadeelde na sy dood geen familielid het aan wie die skuld betaal kan word nie, kom die bedrag die Here toe en moet dit aan 'n priester gegee word. Afgesien hiervan moet die skuldige nog die ram voorsien waarmee die priester vir die skuldige versoening moet doen.”{5:9} “Die offergawes wat die Israeliete na die priester toe bring vir die diens van die Here, behoort aan die priester. {5:10} Die gewyde gawes wat iemand bring, bly sy eie, maar wat die priester toekom, moet aan hom gegee word.”

Wanneer ‘n persoon sondig, moet hy nie slegs vergifnis van die Here asook van die persoon teen wie hy gesondig het, vra nie, maar mag dit ook nodig blyk te wees om restitusie te doen, indien die persoon teen wie hy gesondig het ‘n sekere tipe verlies gely het. Byvoorbeeld: Wanneer ‘n dief gevang word, sou hy restitusie moes doen aan die persoon wat hy beroof het. Hy sou dít  wat hy gesteel het aan die eienaar moes terugbesorg plus ‘n bygevoegde twintig persent. Indien die dief jare na die diefstal gevang word en die slagoffer reeds oorlede is, sonder enige lewende bloedverwante, vertel dié deel van die Skrif uit Parasha Naso ons wat gedoen moet word. Daarvolgens moet restitusie gedoen word aan ‘n bloedverwant en as daar geen bloedverwant is nie, moet dit gedoen word aan die Hoëpriester vir sy eie persoonlike gebruik.

Soos ons weet, is daar nie langer ‘n Tempel in Jerusalem of ‘n Aäronpriesterdom nie aan wie restitusie gedoen kon word nie, ingeval van geen lewende bloedverwant nie. Ons moet onsself dus afvra of hierdie gebod vandag nog enige toepassing op ons het. Die antwoord daarop is “JA” en ek verduidelik waarom.

Selfs indien Jesus die Messias aan ons vergifnis van ons sondes verleen het toe ons dit bely het, is ons nogtans verplig om restitusie te doen as ons verkul, gesteel of iets geleen het sonder om dit terug te gee, of vir iemand skade aangedoen het of verlies laat ly het as gevolg van ons sonde. Indien die persoon nog lewe, doen ons restitusie direk aan hom/hulle of indien nie, tree ons in verbinding met ‘n bloedverwant. Wat doen ons indien die persoon oorlede is en daar geen bloedverwant is nie of indien die maatskappy waarvan ons iets geneem het, nie langer bestaan nie? Hoe doen ons restitusie aangesien daar nie langer ‘n Tempel is nie en ook geen Hoëpriester om die restitusie te ontvang nie?

Ongelukkig het ek ‘n situasie teëgekom waar ‘n gemeenteleier hierdie Skrifgedeelte betrek het en dit op homself toegepas en deur homself in die plek van die Hoëpriester te stel, die restitusie geneem het. Die gemeentelid het dit goed bedoel, welmenend en wou eerlik vrygespreek word deur restitusie vir ‘n sonde in sy verlede gepleeg, maar hulle het die voordeel daarvan misbruik. Ek twyfel hoegenaamd nie dat, as ons gesondig en ander benadeel het, ons restitusie móét doen nie. Selfs in die afwesigheid van die Tempel of Hoëpriester, is ons nie vrygespreek van van die verantwoordelikheid om goed te doen vir ons sonde nie; die Here vereis steeds van ons om restitusie te doen. Hoe doen ons dit? Moet ons dit vir die gemeenteleier gee vir sy persoonlike gebruik? Hoegenaamd nie! Restitusie behoort altyd gedoen te word, wanneer dit vereis word, maar moet toepaslik gedoen en behoort dit die vereistes van die Tora na te kom sodat die sonde in geheel vergewe word. Daarom, ingeval waar ‘n persoon oorlede is of daar geen naasbestaandes is nie of die maatskappy nie langer bestaan nie - dan glo ek dat die restitusie aan die Here gedoen moet word; óf as ‘n spesiale offer aan die gemeente waaraan julle behoort vir hulle liefdadigheid, of aan ‘n ander liefdadigheidsorganisasie van julle keuse. Die doen van restitusie van sonde is nie Tempelafhanklik nie en moet selfs vandag nog nagekom word terwille van ‘n mens se gewete.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Restitusie

Numeri 4:21 - 7:89 

Rigters 13:2 – 25 

Handelinge 21:17 – 26

Numeri {5:5} “VERDER het die HERE met Moses gespreek en gesê: {5:6} Spreek met die kinders van Israel: As ’n man of vrou enige menslike sonde doen, sodat ontrou teen die HERE gehandel word, en dié siel skuldig word, {5:7} dan moet hulle hul sonde wat hulle gedoen het, bely; daarna moet hy wat hy skuldig is, ten volle teruggee en die vyfde deel daarvan byvoeg, en hy moet dit aan dié een gee teen wie hy hom skuldig gemaak het. {5:8} Maar as die man geen losser het aan wie die skuld teruggegee kan word nie, behoort die skuld wat teruggegee moet word, aan die HERE, aan die priester, behalwe die versoeningsram waarmee hy vir hom versoening doen. {5:9} En elke heffing van al die heilige gawes van die kinders van Israel wat hulle na die priester bring, moet syne wees. {5:10} En elkeen se heilige gawes — dit moet syne wees: wat iemand aan die priester gee, moet syne wees.”

Wanneer ‘n persoon sondig, hoef hy nie net vergifnis te vra, van beide die Here en die persoon teenoor wie hy gesondig het nie, maar dit mag ook nodig wees dat hy restitusie (vergoeding) doen, by voorbeeld: ‘n dief, wanneer hy gevang is, moet restitusie doen aan die persoon van wie hy gesteel het. Hy moes dit wat hy gesteel het, teruggee plus ‘n bykomende twintig persent. Wat gebeur egter as die dief jare ná die tyd gevang word en die slagoffer reeds oorlede is, sonder lewende verwante? Wat is dán die dief se verantwoordelikheid? Hierdie Skrifgedeelte uit Parasha Naso beantwoord vir ons daardie vraag. Dit bepaal dat restitusie gedoen moet word aan ‘n familielid en indien daar nie een is nie, moet dit aan die Hoëpriester gegee word vir persoonlike gebruik.

Soos ons weet, is daar nie langer ‘n Tempel in Jerusalem nie, met die gevolg dat daar ook nie ‘n Aäron-priesteramp bestaan aan wie restitusie gedoen kan word nie, in geval daar ook geen lewende verwant is nie. Ons moet ons dus afvra of hierdie gebod (mitzvah) vandag nog op ons van enige toepassing sou wees. Die antwoord daarop is “ja” en ek sal kortliks verduidelik om welke rede.

Selfs indien Jesus die Messias ons, ons sondes vergewe wanneer ons dit bely, is ons steeds verplig om restitusie te doen indien ons oneerlik was, gesteel, iets geleen het sonder om dit terug te gee, of iemand onkoste of verlies veroorsaak het as gevolg van ons sonde. As die persoon nog lewe, moet ons dit regstreeks aan hom vergoed en as hy nie langer leef nie, moet ons die slagoffer se naasbestaande(s) opspoor. Wat doen ons egter as die persoon reeds oorlede is, daar geen lewende naasbestaandes is nie of indien die maatskappy waarvan gesteel is, nie langer bestaan nie? Hoe doen ‘n mens restitusie, aangesien ook daar nie langer ‘n Tempel is nie en gevolglik ook nie langer ‘n Hoëpriester is wat die restitusie kan ontvang nie?

Ongelukkig het ek ‘n situasie ondervind waar ‘n gemeenteleier - op grond van hierdie Skrifgedeelte - voordeel vir homself probeer trek het, deur dit op homself toe te pas en die restitusie van ‘n gemeentelid ontvang het, met ander woorde homself in die plek van die Hoëpriester geplaas het. Die gemeentelid was ‘n welbedoelende en eerlike persoon wat homself wou vryspreek deur restitusie te doen vir ‘n sonde in sy verlede, maar daar is voordeel daaruit getrek. Ek twyfel hoegenaamd nie daaraan dat, as ons gesondig en iemand skade aangedoen het, ons restitusie móét doen. Net omdat daar nie meer ‘n Tempel of Hoëpriester is nie, word ons nie vrygespreek van die verantwoordelikheid om vir ons sonde te vergoed nie: die Here vereis steeds van ons om restitusie te doen. Hoe gaan ons dan te werk? Moet ons dit dan aan die gemeenteleier vir sy persoonlike gebruik skenk? Hoegenaamd nie! Restitusie moet altyd gedoen word, wanneer vereis, maar moet toepaslik gedoen en aan die vereistes van die Tora voldoen, sodat die sonde vrygespreek kan word. Dus moet in ‘n geval waar die persoon reeds oorlede is of daar geen bloedverwant meer leef nie of die maatskappy nie langer bestaan nie, glo ek, dat die restitusiegeld, geskenk behoort te word aan welke gemeente, waaraan jy behoort, vir die gebruik. Om restitusie te doen, is nie Tempel-afhanklik nie en behoort tot selfs vandag toe om gewetensonthalwe streng uitgevoer te word.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Bane

Naso

(Ophef)

Numeri 4:21 - 7:89 

Rigters 13:2 – 25 

Handelinge 21:17 – 26

Numeri {4:21} "En die HERE het met Moses gespreek en gesê: {4:22} “Neem die volle getal op ook van die seuns van Gerson volgens hulle families, volgens hulle geslagte. {4:23} Jy moet hulle tel van dertig jaar oud en daarbo, tot vyftig jaar, almal wat verplig is om diens te doen, om dienswerk te verrig by die tent van samekoms.{4:24} Dit sal die dienswerk van die geslagte van die Gersoniete wees by die diens en by die vervoer: {4:25} hulle moet die tentdoeke van die tabernakel dra, ook die tent van samekoms, sy dekkleed en die dekkleed van robbevelle wat daar bo-oor is, en die bedekking vir die ingang van die tent van samekoms {4:26} en die behangsels van die voorhof en die bedekking vir die ingang van die poort van die voorhof wat rondom die tabernakel en die altaar is, en hulle lyne sowel as al die gereedskap wat by die bediening daarvan behoort; en alles wat daarvoor gedoen moet word, moet hulle verrig."

Soos die Here die verantwoordelikhede van die priesterlike familie van Gerson toegeken het, so het Hy ook met die priesterlike families van Merari en Korag gedoen. Aan elke familie is ‘n besondere taak toegeken en geeneen van die families kon die ander se pligte uitvoer nie. Indien hulle wel take uitgeruil het, sou dit wees asof hulle “‘n vreemde vuur” voor die Here bring en ons onthou hoedat Hy voorheen daarmee gehandel het! Elke familie het sy eie spesifieke taak gehad om uit te voer en elke keer wat die Here besluit het om die kinders van Israel te verskuif, kon elke priesterlike familie hulle toegekende taak uitvoer; hulle moes dit volgens ‘n spesifieke volgorde doen en in samewerking met die ander priesterlike families.

Ek glo dat God sekere verantwoordelikhede aan elkeen van ons toegeken het wat ons hier op aarde moet uitvoer en daarom word aan ons gesê:

1 Korinthiërs {12:14} "Want ook die liggaam is nie een lid nie, maar baie. {12:15} As die voet sou sê: Omdat ek nie die hand is nie, behoort ek nie aan die liggaam nie — behoort hy daarom nie aan die liggaam nie? {12:16} En as die oor sou sê: Omdat ek nie die oog is nie, behoort ek nie aan die liggaam nie — behoort hy daarom nie aan die liggaam nie? {12:17} As die hele liggaam oog was, waar sou die gehoor wees? As dit geheel en al gehoor was, waar sou die reuk wees? {12:18} Maar nou het God elkeen van die lede in die liggaam gestel soos Hy gewil het."

Ons het al atlete by ‘n Olimpiese Spele gesien; elke atleet moet hardloop in die baan wat aan hom/haar toegewys is. Indien hulle uit een baan na dié van ‘n ander beweeg, word hulle gediskwalifiseer. God het aan julle ‘n besondere taak toegeken wat deur niemand anders op aarde uitgevoer kan word nie. Hy het julle in júlle baan geplaas. As julle dus in die verkeerde baan hardloop of in iemand anders s’n of heen en weer tussen die bane beweeg, sal julle gediskwalifiseer word en die voltooiing van die wedren misloop - netso sal julle ook die vervulling van die Godgegewe taak aan julle misloop. Wees versigtig om nie te gaan waar God julle nie geplaas het nie. Bepaal dus waar God julle geroep het en bly in daardie baan - dit is baie belangrik. As julle in die regte baan kom en alles wat julle terneergedruk,maak, verwerk, sal julle die wedren wat God vir julle bepaal het, wen en die prys ontvang wat Hy  vir elkeen voorberei het.

Numeri {16:1} "EN Korag, die seun van Jishar, die seun van Kehat, die seun van Levi, saam met Datan en Abíram, seuns van Elíab, en On, die seun van Pelet, seuns van Ruben, het manne geneem, {16:2} en hulle het opgestaan voor die oë van Moses saam met tweehonderd-en-vyftig man uit die kinders van Israel, owerstes van die vergadering, manne wat opgeroep was vir die volksvergadering, manne van naam. {16:3} En hulle het bymekaargekom teen Moses en Aäron en aan hulle gesê: Dit is nou genoeg; want die hele vergadering, hulle almal, is heilig; en die HERE is in hulle midde! Waarom verhef julle jul dan oor die vergadering van die HERE?"

God het aan die priesterlike familie van Korag, ‘n spesifieke en belangrike taak toegeken. Hulle was verantwoordelik vir die versorging van die ark, tafel van toonbrode, lampstaander, altare en alle artikels wat in die bediening gebruik is, met inbegrip van die gordyne en alles wat met die gebruik daarvan, in verband gestaan het. Hulle was egter nie tevrede nie. Hulle het begeer en was jaloers op Moses en Aäron, asook die posisies aan hulle verleen. Die gevolg van hulle begeerte om van bane te verander, was rampspoedig. God het meeste van die familie van Korag asook 250 manne, wat hulle gevolg het, met die dood gestraf. Daarbenewens het Hy ook ‘n plaag oor die kamp van Israel gestuur.

Sommige van julle hardloop heen en weer. Julle raak verveeld met die taak, deur God aan julle toegeken en kyk en begeer wat ander doen. Julle wil dit net vir ‘n kort rukkie uitvoer en doen dit dan met oorgawe, maar wanneer julle na ‘n tydjie daarmee verveeld raak, besluit julle dat dit God se wil is om te verander. Julle verander dan met oorgawe na iets anders. Julle volhard om van bane te verwissel, sonder om selfs te besef dat julle julself diskwalifiseer. Volhard om te hardloop in die baan waarin God julle geplaas het en bly in jóú baan. Dit is die enigste waarborg om die wedren te voltooi en eindelik die prys te ontvang wat Hy vir diegene wat Hom liefhet, voorberei het. 

Kom gou Jesus!

PDF weergawe