✦

Parasha Tzav (Opdrag) - Die Lam



Levitikus 6:8-8:36

Maleagi 3:4 – 24

Hebreërs 8:1-6


“Ohla” of Verbrande Offerande was ‘n sondoffer wat voortdurend moes brand op die Altaar van Offerande van die Tabernakel en Tempel. Elke oggend en aand moes ‘n lam of ‘n bok geslag en toegelaat word om dwarsdeur die dag en nag te brand totdat dit heeltemal verbrand was. Daar moes nooit ‘n tyd wees wanneer ‘n “Ohla” Offerande nie geheel-en-al op die Altaar verbrand is nie. Hierdie offerande was anders as alle ander offers, in soverre dat die dier wat geoffer was, nog heel moes wees. Slegs die vel is verwyder en toegelaat om deur die priesters gebruik te word. Soos alle ander sondoffers van die Tabernakel- en Tempeltye, was hierdie offer ‘n plaasvervangende offer wat die vereiste doodstraf deur die Tora toegevoeg is vir menslike sonde.


Waarop hierdie offer dui, is die feit dat die kinders van Israel dit nodig gehad het; benewens die ander voorgeskrewe sondoffers, gereinig te word, ‘n voortdurende offer, wat die doel gedien het om van sondes, waaraan hulle gedurig skuldig was, gereinig te word. Die implikasies is duidelik. Daar moes altyd ‘n voortdurende sondoffer voor die Here wees, ‘n offer wat sonde sou reinig en Hom dus in staat sou stel om tussen Sy mense te woon. In Juadïsme is daar vandag egter geen so’n offer nie. Die Tabernakel bestaan nie meer nie en die Tempel is vernietig, trouens, op die plek waar die Tempel eens gebou was, staan daar nou die Rotskoepel, ‘n heidense Moslem-Heiligdom. Het die Here verander, het die Jode vandag so heilig geraak dat hulle nie langer ‘n voortdurende Verbrande Offer vir sonde nodig het nie?


Spreuke {3:6} “Ken Hom in alles wat jy doen en Hy sal jou die regte pad laat loop.”


Die feit is dat die Here nie verander het nie en ongetwyfeld is die hedendaagse kinders van Israel nog netso sondig as wat hulle duisende jare gelede was. Daar is nog ‘n behoefte aan ‘n kompensatoriese plaasvervanger vir sonde soos wat daar in die Bybelse tye was en waarskynlik des te meer as ooit tevore.


Romeine {8:32} “Hy het sy eie Seun nie gespaar nie, maar Hom oorgelewer om ons almal te red. Sal Hy ons dan nie al die ander dinge saam met Hom uit genade skenk nie? {8:33} Wie kan die uitverkorenes van God aankla? God self spreek hulle vry. {8:34} Wie kan ons veroordeel? Christus Jesus het gesterf, maar meer as dit: Hy is uit die dood opgewek, Hy sit aan die regterhand van God, Hy pleit vir ons. {8:35} Wie kan ons van die liefde van Christus skei? Lyding of benoudheid of vervolging, honger of naaktheid, gevaar of swaard? {8:36} Daar staan immers geskrywe: “Dit is oor U dat die dood ons dag vir dag bedreig, dat ons soos slagskape behandel word.” {8:37} Maar in al hierdie dinge is ons meer as oorwinnaars deur Hom wat vir ons liefhet. {8:38} Hiervan is ek oortuig: geen dood of lewe of engele of magte of teenswoordige of toekomstige dinge of kragte {8:39} of hoogte of diepte of enigiets anders in die skepping kan ons van die liefde van God skei nie, die liefde wat daar is in Christus Jesus ons Here.”


Die Judaïsme van vandag beskik nie oor ‘n Tempel waarin offers gebring word vir sonde, gepleeg deur sy aanhangers nie. Die Rabyne het foutiewelik goeie dade vervang met die voortdurende Verbrande Offers; hulle het dit trouens, met al die Tora-mandaatsondoffers vervang. Ongelukkig is Judaïsme in sy huidige vorm ‘n menslike godsdiens en nie van God nie. Dit verheerlik dade, rites en tradisie maar nie die onveranderlike God nie.


Handelinge {2:22} ““Israeliete, luister na hierdie woorde! God het Jesus van Nasaret aan julle bekend gestel deur die kragtige dade, die wonders en die tekens wat God Hom by julle laat doen het. Daarvan weet julle self. {2:23} God het besluit en dit vooruit bepaal om Hom aan julle uit te lewer, en julle het Hom deur heidene aan die kruis laat spyker en Hom doodgemaak. {2:24} Maar God het Hom van die smarte van die dood verlos en Hom uit die dood laat opstaan. Dit was immers vir die dood onmoontlik om Hom gevange te hou. {2:25} Van Hom sê Dawid: “Ek het die Here altyd voor oë. Hy is aan my regterhand; ek sal nie wankel nie. {2:26} Daarom is my hart bly en my tong jubel, ja meer, ek het die verwagting dat my liggaam sal lewe, {2:27} want U sal my nie aan die doderyk oorlaat nie; U sal nie toelaat dat u troue dienaar vergaan nie.{2:28} U het my die paaie van die lewe geleer; u teenwoordigheid sal my met vreugde vul. {2:29} “Broers, wat ons voorvader Dawid betref, moet ek dit vir julle duidelik stel: Hy het gesterwe en is begrawe, en sy graf is nou nog hier by ons. {2:30} Maar hy was 'n profeet en hy het geweet dat God met 'n eed aan hom belowe het dat een van sy nakomelinge op sy troon sou sit. {2:31} Daarom het hy die opstanding van die Christus vooruit gesien en gesê: “Hy is nie aan die doderyk oorgelaat nie, en sy liggaam het nie vergaan nie. {2:32} “God het hierdie Jesus uit die dood laat opstaan; daarvan is ons almal getuies. {2:33} Hy is verhoog aan die regterhand van God en Hy het die Heilige Gees wat belowe is, van die Vader ontvang en uitgestort. Dit is wat julle nou sien en hoor. {2:34} Dawid het nie na die hemel toe opgevaar nie, en tog sê hy: “Die Here het vir my Here gesê: Sit aan my regterhand {2:35} totdat Ek jou vyande aan jou onderwerp het {2:36} “Die hele Israel moet nou vas en seker weet: God het hierdie Jesus, wat julle gekruisig het, Here en Christus gemaak!” {2:37} By die aanhoor hiervan is die mense diep getref en het hulle vir Petrus en die ander apostels gevra: “Wat moet ons doen, broers?” {2:38} Toe antwoord Petrus hulle: “Bekeer julle en laat elkeen van julle gedoop word in die Naam van Jesus Christus, en God sal julle sondes vergewe en julle sal die Heilige Gees as gawe ontvang. {2:39} Wat God belowe het, is vir julle en vir julle kinders en vir almal wat daar ver is, vir almal wat die Here ons God na Hom toe sal roep.””


Hierdie Skrifgedeeltes is ‘n bewys dat God nie verander het nie. Jesus die Messias is ons onophoudelike Verbrande Offer. Hy beklee die plek aan die die regterhand van die Vader en tree onophoudelik voor die Vader vir ons in. As Messiaanse Gelowiges en Christene gelyk, het ons nie meer behoefte aan ‘n Tempel en sy Altaar om vir ons sondes te versoen nie, omdat Jesus vir eens en vir ALTYD ons offerande is; ons vlekkelose en aanneemlike Offerlam.


Johannes {1:29} “Die volgende dag sien Johannes vir Jesus na hom toe kom. Hy sê toe: “Dáár is die Lam van God wat die sonde van die wêreld wegneem!”


Kom gou Jesus!


Bediening

Tzav
(Opdrag)


Levitikus {6:8 - 13} "VERDER het die HERE met Moses gespreek en gesê: {6:9} Gee bevel aan Aäron en sy seuns en sê: Dit is die wet van die brandoffer: Dit, die brandoffer, moet op sy vuurherd op die altaar die hele nag lank tot die môre toe bly, en die altaarvuur moet daardeur aan die brand gehou word. {6:10} En die priester moet sy linnekleed aantrek, en die linnebroek moet hy oor sy vlees aantrek; dan moet hy die as wegneem waartoe die vuur die brandoffer op die altaar verteer het, en dit langs die altaar uitgooi. {6:11} Daarna moet hy sy klere uittrek en ander klere aantrek, en die as buitekant die laer op ’n rein plek uitbring. {6:12} En die vuur op die altaar moet daardeur aan die brand gehou word, dit mag nie doodgaan nie; maar die priester moet elke môre daaroor hout aan die brand steek en die brandoffer daaroor reglê en die stukke vet van die dankoffers daaroor aan die brand steek. {6:13} Vuur moet gedurigdeur op die altaar aan die brand gehou word; dit mag nie doodgaan nie."

Soos wat ek verder gelees het in hierdie week se Parasha, het dit vir my gevoel asof ek na ‘n volledige taakbeskrywing vir die Cohenim (Priesters) kyk. Die Priesters het voor die Here namens die mense diens gedoen en soos wat ek deur die streng vereistes waaraan hulle moes voldoen aflei, het ek besef dat om ‘n Priester te wees, geensins so’n benydenswaardige taak was nie: dit was veeleisende werk!

Baie mense het ‘n onrealistiese begrip van wat dit behels om in ‘n voltydse bediening te staan. Ek het deur die jare as gemeentelike leier ervaar, dat dit soms gebeur dat wanneer iemand hulle werk verloor of ontnugter raak met die werk wat hy/sy besig was om te doen, hul gedagtes onwillekeurig gegaan het oor die moontlikheid om in ‘n voltydse bediening te staan. Hulle het onder die indruk verkeer dat dit ‘n laer stresvlak en druk sou behels om vir die Here te werk: die waarheid is egter dat dit nie so is nie! Om in die bediening te staan, is harde, stresvolle werk soos uit Parasha Tsav blyk. Selfs die Priesters se lone was bepaal  afhangend van die aantal offerandes wat hulle sou moes waarneem (soortgelyk soos om in die hedendaagse tyd teen ‘n kommisie te werk).

Levitikus {7:7 - 8} "Soos die sondoffer, so die skuldoffer; een wet geld vir hulle — die priester wat daardeur versoening doen, aan hom kom dit toe. {7:8} En die priester wat die brandoffer van iemand bring — die vel van die brandoffer wat hy gebring het, aan die priester, aan hom kom dit toe."

Hier word ons vertel dat die Cohen (Priester) die vel van die sonde-offer as deel van sy loon ontvang het. Soos ons verder lees, verneem ons dat hulle ook ‘n deel van die meeste offerandes as voedsel vir hulself en hul gesinne ontvang het. Soos in die res van die wêreld, moes Priesters hard werk vir hulle lone.

Ek was altyd verbaas oor hoeveel mense skielik die roeping gevoel het om in die bediening te gaan wanneer hulle ontevrede geraak het met hulle werkgewer, hulle werk, in die pad gesteek is of bedank het. Skielik het die voltydse bediening ‘n aantreklike alternatief geword. Daar is niks daarmee verkeerd om vir die Here te wil werk nie; trouens, dit is baie bewonderingswaardig en mees vervullend. Die probleem is dat hierdie mense onder die indruk verkeer dat die bediening vir God nie harde werk sou vereis nie - ten minste geensins soos in die sekulêre wêreld nie. Hulle het hulself minder frustrasie, minder druk en baie minder stres voorgestel. Indien hierdie week se Parasha egter nie daardie ideaal verwesenlik nie, laat ek mý ondervinding om in die voltydse bediening te staan, verduidelik.

Ek was ‘n algemene kontrakteur voordat ek begin het om vir die Here in die bediening te staan. Toe ek die roeping ontvang het om tot die voltydse bediening toe te tree, het my kontrakbesigheid floreer en ek was inderdaad baie gelukkig in my werk.Terwyl ek nog gewerk het, het ek myself vrywillig by die gemeente aangemeld, bedienings gelei en Bybelstudie behartig; daarbenewes was ek ‘n ouderling en raadslid, met alles wat dit behels het. Verder het ek nooit ‘n Erev Sabbat of enige ander Sabbatsdiens gemis nie. Ek het nie tot die bediening toegetree omdat ek gefrustreerd, ontnugterd of ontevrede was om in die sekulêre omgewing te werk nie!

Ek vertel dit nie om ‘n gunstige indruk te skep of myself goed voor te stel of bewonder te word nie. Ek noem dit omdat, ongeag wat ek alreeds vir die Here gedoen het, ek nog nie voorbereid was vir alles wat sou gebeur toe ek tot die voltydse bediening toegetree het nie. Die werk wat ek in die voltydse bediening gedoen het, die tyd en inspanning wat dit geverg het, hulpverlening, gebed, berading, besoeke en net eenvoudig alles wat dit behels het aan diegene aan wie ek bediening verleen het, het baie meer vereis as wat ek in ‘n sekulêre werksomgewing moes doen. Om nie eers te meld van die studies, onderrig, sosiale aangeleenthede, raadsvergaderings, administratiewe pligte en om byna vier-en -twintig uur per dag beskikbaar te wees nie. Dit het feitlik alles van ‘n sekulêre werk wat ek ooit in my hele lewe gedoen het, oortref. Ongelukkig het dit in baie gevalle sonder enige waardering deur diegene wat ek moes bedien, geskied. Ek wonder of die kinders van Israel alles waardeer het wat die Priesters vir hulle gedoen het! Moet my nie verkeerd verstaan nie - ek kla geensins daaroor nie. Ek het geniet wat ek gedoen het en sou niks daarvan wou verander nie, maar ek dink tog dat ons almal behoort te verstaan dat bediening WERK is en boonop harde werk! Daarbenewens om God as jou “baas” te hê, maak dat jy alles wil gee en dít jou uiterste bes! Julle weet dat Hy van ons verwag om ons uiterste bes vir Hom te doen!

Die Cohenim (Priesters) moes werk en hard werk daarby. Hulle kon nie waag om met die diens ten opsigte van offerandes nalatig te wees nie. Moet dus nooit dink aan die bediening as ‘n beroep, wat nie juis harde werk behels nie. Ons moet onthou dat die werk van diegene in ‘n voltydse bediening, nie soseer ‘n gewone beroep is nie - miskien véél meer as werkers in ‘n sekulêre omgewing. Terloops, elke gelowige in Jesus die Messias behoort hulself sodanig te beskou asof hulle in ‘n voltydse bediening staan, ongeag wat hulle sekulêre beroep is!  

Kom gou Jesus!
PDF Weergawe