Parasha Tzav (Opdrag) - Die Lam

Levitikus 6:8-8:36

Maleagi 3:4 – 24

Hebreërs 8:1-6

“Ohla” of Verbrande Offerande was ‘n sondoffer wat voortdurend moes brand op die Altaar van Offerande van die Tabernakel en Tempel. Elke oggend en aand moes ‘n lam of ‘n bok geslag en toegelaat word om dwarsdeur die dag en nag te brand totdat dit heeltemal verbrand was. Daar moes nooit ‘n tyd wees wanneer ‘n “Ohla” Offerande nie geheel-en-al op die Altaar verbrand is nie. Hierdie offerande was anders as alle ander offers, in soverre dat die dier wat geoffer was, nog heel moes wees. Slegs die vel is verwyder en toegelaat om deur die priesters gebruik te word. Soos alle ander sondoffers van die Tabernakel- en Tempeltye, was hierdie offer ‘n plaasvervangende offer wat die vereiste doodstraf deur die Tora toegevoeg is vir menslike sonde.

Waarop hierdie offer dui, is die feit dat die kinders van Israel dit nodig gehad het; benewens die ander voorgeskrewe sondoffers, gereinig te word, ‘n voortdurende offer, wat die doel gedien het om van sondes, waaraan hulle gedurig skuldig was, gereinig te word. Die implikasies is duidelik. Daar moes altyd ‘n voortdurende sondoffer voor die Here wees, ‘n offer wat sonde sou reinig en Hom dus in staat sou stel om tussen Sy mense te woon. In Juadïsme is daar vandag egter geen so’n offer nie. Die Tabernakel bestaan nie meer nie en die Tempel is vernietig, trouens, op die plek waar die Tempel eens gebou was, staan daar nou die Rotskoepel, ‘n heidense Moslem-Heiligdom. Het die Here verander, het die Jode vandag so heilig geraak dat hulle nie langer ‘n voortdurende Verbrande Offer vir sonde nodig het nie?

Spreuke {3:6} “Ken Hom in alles wat jy doen en Hy sal jou die regte pad laat loop.”

Die feit is dat die Here nie verander het nie en ongetwyfeld is die hedendaagse kinders van Israel nog netso sondig as wat hulle duisende jare gelede was. Daar is nog ‘n behoefte aan ‘n kompensatoriese plaasvervanger vir sonde soos wat daar in die Bybelse tye was en waarskynlik des te meer as ooit tevore.

Romeine {8:32} “Hy het sy eie Seun nie gespaar nie, maar Hom oorgelewer om ons almal te red. Sal Hy ons dan nie al die ander dinge saam met Hom uit genade skenk nie? {8:33} Wie kan die uitverkorenes van God aankla? God self spreek hulle vry. {8:34} Wie kan ons veroordeel? Christus Jesus het gesterf, maar meer as dit: Hy is uit die dood opgewek, Hy sit aan die regterhand van God, Hy pleit vir ons. {8:35} Wie kan ons van die liefde van Christus skei? Lyding of benoudheid of vervolging, honger of naaktheid, gevaar of swaard? {8:36} Daar staan immers geskrywe: “Dit is oor U dat die dood ons dag vir dag bedreig, dat ons soos slagskape behandel word.” {8:37} Maar in al hierdie dinge is ons meer as oorwinnaars deur Hom wat vir ons liefhet. {8:38} Hiervan is ek oortuig: geen dood of lewe of engele of magte of teenswoordige of toekomstige dinge of kragte {8:39} of hoogte of diepte of enigiets anders in die skepping kan ons van die liefde van God skei nie, die liefde wat daar is in Christus Jesus ons Here.”

Die Judaïsme van vandag beskik nie oor ‘n Tempel waarin offers gebring word vir sonde, gepleeg deur sy aanhangers nie. Die Rabyne het foutiewelik goeie dade vervang met die voortdurende Verbrande Offers; hulle het dit trouens, met al die Tora-mandaatsondoffers vervang. Ongelukkig is Judaïsme in sy huidige vorm ‘n menslike godsdiens en nie van God nie. Dit verheerlik dade, rites en tradisie maar nie die onveranderlike God nie.

Handelinge {2:22} ““Israeliete, luister na hierdie woorde! God het Jesus van Nasaret aan julle bekend gestel deur die kragtige dade, die wonders en die tekens wat God Hom by julle laat doen het. Daarvan weet julle self. {2:23} God het besluit en dit vooruit bepaal om Hom aan julle uit te lewer, en julle het Hom deur heidene aan die kruis laat spyker en Hom doodgemaak. {2:24} Maar God het Hom van die smarte van die dood verlos en Hom uit die dood laat opstaan. Dit was immers vir die dood onmoontlik om Hom gevange te hou. {2:25} Van Hom sê Dawid: “Ek het die Here altyd voor oë. Hy is aan my regterhand; ek sal nie wankel nie. {2:26} Daarom is my hart bly en my tong jubel, ja meer, ek het die verwagting dat my liggaam sal lewe, {2:27} want U sal my nie aan die doderyk oorlaat nie; U sal nie toelaat dat u troue dienaar vergaan nie.{2:28} U het my die paaie van die lewe geleer; u teenwoordigheid sal my met vreugde vul. {2:29} “Broers, wat ons voorvader Dawid betref, moet ek dit vir julle duidelik stel: Hy het gesterwe en is begrawe, en sy graf is nou nog hier by ons. {2:30} Maar hy was 'n profeet en hy het geweet dat God met 'n eed aan hom belowe het dat een van sy nakomelinge op sy troon sou sit. {2:31} Daarom het hy die opstanding van die Christus vooruit gesien en gesê: “Hy is nie aan die doderyk oorgelaat nie, en sy liggaam het nie vergaan nie. {2:32} “God het hierdie Jesus uit die dood laat opstaan; daarvan is ons almal getuies. {2:33} Hy is verhoog aan die regterhand van God en Hy het die Heilige Gees wat belowe is, van die Vader ontvang en uitgestort. Dit is wat julle nou sien en hoor. {2:34} Dawid het nie na die hemel toe opgevaar nie, en tog sê hy: “Die Here het vir my Here gesê: Sit aan my regterhand {2:35} totdat Ek jou vyande aan jou onderwerp het {2:36} “Die hele Israel moet nou vas en seker weet: God het hierdie Jesus, wat julle gekruisig het, Here en Christus gemaak!” {2:37} By die aanhoor hiervan is die mense diep getref en het hulle vir Petrus en die ander apostels gevra: “Wat moet ons doen, broers?” {2:38} Toe antwoord Petrus hulle: “Bekeer julle en laat elkeen van julle gedoop word in die Naam van Jesus Christus, en God sal julle sondes vergewe en julle sal die Heilige Gees as gawe ontvang. {2:39} Wat God belowe het, is vir julle en vir julle kinders en vir almal wat daar ver is, vir almal wat die Here ons God na Hom toe sal roep.””

Hierdie Skrifgedeeltes is ‘n bewys dat God nie verander het nie. Jesus die Messias is ons onophoudelike Verbrande Offer. Hy beklee die plek aan die die regterhand van die Vader en tree onophoudelik voor die Vader vir ons in. As Messiaanse Gelowiges en Christene gelyk, het ons nie meer behoefte aan ‘n Tempel en sy Altaar om vir ons sondes te versoen nie, omdat Jesus vir eens en vir ALTYD ons offerande is; ons vlekkelose en aanneemlike Offerlam.

Johannes {1:29} “Die volgende dag sien Johannes vir Jesus na hom toe kom. Hy sê toe: “Dáár is die Lam van God wat die sonde van die wêreld wegneem!”

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Die Lam

Tzav

(Opdrag)

Levitikus 6:8-8:36

Maleagi 3:4 – 24

Hebreërs 8:1-6 

“Ohla” of Verbrande Offerande was ‘n sondoffer wat voortdurend moes brand op die Altaar van Offerande van die Tabernakel en Tempel. Elke oggend en aand moes ‘n lam of ‘n bok geslag en toegelaat word om dwarsdeur die dag en nag te brand totdat dit heeltemal verbrand was. Daar moes nooit ‘n tyd wees wanneer ‘n “Ohla” Offerande nie geheel-en-al op die Altaar verbrand is nie. Hierdie offerande was anders as alle ander offers, in soverre dat die dier wat geoffer was, nog heel moes wees. Slegs die vel is verwyder en toegelaat om deur die priesters gebruik te word. Soos alle ander sondoffers van die Tabernakel- en Tempeltye, was hierdie offer ‘n plaasvervangende offer wat die vereiste doodstraf deur die Tora toegevoeg is vir menslike sonde.

Waarop hierdie offer dui, is die feit dat die kinders van Israel dit nodig gehad het; benewens die ander voorgeskrewe sondoffers, gereinig te word, ‘n voortdurende offer, wat die doel gedien het om van sondes, waaraan hulle gedurig skuldig was, gereinig te word. Die implikasies is duidelik. Daar moes altyd ‘n voortdurende sondoffer voor die Here wees, ‘n offer wat sonde sou reinig en Hom dus in staat sou stel om tussen Sy mense te woon. In Juadïsme is daar vandag egter geen so’n offer nie. Die Tabernakel bestaan nie meer nie en die Tempel is vernietig, trouens, op die plek waar die Tempel eens gebou was, staan daar nou die Rotskoepel, ‘n heidense Moslem-Heiligdom. Het die Here verander, het die Jode vandag so heilig geraak dat hulle nie langer ‘n voortdurende Verbrande Offer vir sonde nodig het nie?

Spreuke {3:6} “Ken Hom in alles wat jy doen en Hy sal jou die regte pad laat loop.”

Die feit is dat die Here nie verander het nie en ongetwyfeld is die hedendaagse kinders van Israel nog netso sondig as wat hulle duisende jare gelede was. Daar is nog ‘n behoefte aan ‘n kompensatoriese plaasvervanger vir sonde soos wat daar in die Bybelse tye was en waarskynlik des te meer as ooit tevore.

Romeine {8:32} “Hy het sy eie Seun nie gespaar nie, maar Hom oorgelewer om ons almal te red. Sal Hy ons dan nie al die ander dinge saam met Hom uit genade skenk nie? {8:33} Wie kan die uitverkorenes van God aankla? God self spreek hulle vry. {8:34} Wie kan ons veroordeel? Christus Jesus het gesterf, maar meer as dit: Hy is uit die dood opgewek, Hy sit aan die regterhand van God, Hy pleit vir ons. {8:35} Wie kan ons van die liefde van Christus skei? Lyding of benoudheid of vervolging, honger of naaktheid, gevaar of swaard? {8:36} Daar staan immers geskrywe: “Dit is oor U dat die dood ons dag vir dag bedreig, dat ons soos slagskape behandel word.” {8:37} Maar in al hierdie dinge is ons meer as oorwinnaars deur Hom wat vir ons liefhet. {8:38} Hiervan is ek oortuig: geen dood of lewe of engele of magte of teenswoordige of toekomstige dinge of kragte {8:39} of hoogte of diepte of enigiets anders in die skepping kan ons van die liefde van God skei nie, die liefde wat daar is in Christus Jesus ons Here.”

Die Judaïsme van vandag beskik nie oor ‘n Tempel waarin offers gebring word vir sonde, gepleeg deur sy aanhangers nie. Die Rabyne het foutiewelik goeie dade vervang met die voortdurende Verbrande Offers; hulle het dit trouens, met al die Tora-mandaatsondoffers vervang. Ongelukkig is Judaïsme in sy huidige vorm ‘n menslike godsdiens en nie van God nie. Dit verheerlik dade, rites en tradisie maar nie die onveranderlike God nie.

Handelinge {2:22} ““Israeliete, luister na hierdie woorde! God het Jesus van Nasaret aan julle bekend gestel deur die kragtige dade, die wonders en die tekens wat God Hom by julle laat doen het. Daarvan weet julle self. {2:23} God het besluit en dit vooruit bepaal om Hom aan julle uit te lewer, en julle het Hom deur heidene aan die kruis laat spyker en Hom doodgemaak. {2:24} Maar God het Hom van die smarte van die dood verlos en Hom uit die dood laat opstaan. Dit was immers vir die dood onmoontlik om Hom gevange te hou. {2:25} Van Hom sê Dawid: “Ek het die Here altyd voor oë. Hy is aan my regterhand; ek sal nie wankel nie. {2:26} Daarom is my hart bly en my tong jubel, ja meer, ek het die verwagting dat my liggaam sal lewe, {2:27} want U sal my nie aan die doderyk oorlaat nie; U sal nie toelaat dat u troue dienaar vergaan nie.{2:28} U het my die paaie van die lewe geleer; u teenwoordigheid sal my met vreugde vul. {2:29} “Broers, wat ons voorvader Dawid betref, moet ek dit vir julle duidelik stel: Hy het gesterwe en is begrawe, en sy graf is nou nog hier by ons. {2:30} Maar hy was 'n profeet en hy het geweet dat God met 'n eed aan hom belowe het dat een van sy nakomelinge op sy troon sou sit. {2:31} Daarom het hy die opstanding van die Christus vooruit gesien en gesê: “Hy is nie aan die doderyk oorgelaat nie, en sy liggaam het nie vergaan nie. {2:32} “God het hierdie Jesus uit die dood laat opstaan; daarvan is ons almal getuies. {2:33} Hy is verhoog aan die regterhand van God en Hy het die Heilige Gees wat belowe is, van die Vader ontvang en uitgestort. Dit is wat julle nou sien en hoor. {2:34} Dawid het nie na die hemel toe opgevaar nie, en tog sê hy: “Die Here het vir my Here gesê: Sit aan my regterhand {2:35} totdat Ek jou vyande aan jou onderwerp het {2:36} “Die hele Israel moet nou vas en seker weet: God het hierdie Jesus, wat julle gekruisig het, Here en Christus gemaak!” {2:37} By die aanhoor hiervan is die mense diep getref en het hulle vir Petrus en die ander apostels gevra: “Wat moet ons doen, broers?” {2:38} Toe antwoord Petrus hulle: “Bekeer julle en laat elkeen van julle gedoop word in die Naam van Jesus Christus, en God sal julle sondes vergewe en julle sal die Heilige Gees as gawe ontvang. {2:39} Wat God belowe het, is vir julle en vir julle kinders en vir almal wat daar ver is, vir almal wat die Here ons God na Hom toe sal roep.””

Hierdie Skrifgedeeltes is ‘n bewys dat God nie verander het nie. Jesus die Messias is ons onophoudelike Verbrande Offer. Hy beklee die plek aan die die regterhand van die Vader en tree onophoudelik voor die Vader vir ons in. As Messiaanse Gelowiges en Christene gelyk, het ons nie meer behoefte aan ‘n Tempel en sy Altaar om vir ons sondes te versoen nie, omdat Jesus vir eens en vir ALTYD ons offerande is; ons vlekkelose en aanneemlike Offerlam.

Johannes {1:29} “Die volgende dag sien Johannes vir Jesus na hom toe kom. Hy sê toe: “Dáár is die Lam van God wat die sonde van die wêreld wegneem!”

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Bediening

Tzav

(Opdrag)

Levitikus 6:8-8:36

Maleagi 3:4 – 24

Hebreërs 8:1-6 

Levitikus {6:8 - 13} "VERDER het die HERE met Moses gespreek en gesê: {6:9} Gee bevel aan Aäron en sy seuns en sê: Dit is die wet van die brandoffer: Dit, die brandoffer, moet op sy vuurherd op die altaar die hele nag lank tot die môre toe bly, en die altaarvuur moet daardeur aan die brand gehou word. {6:10} En die priester moet sy linnekleed aantrek, en die linnebroek moet hy oor sy vlees aantrek; dan moet hy die as wegneem waartoe die vuur die brandoffer op die altaar verteer het, en dit langs die altaar uitgooi. {6:11} Daarna moet hy sy klere uittrek en ander klere aantrek, en die as buitekant die laer op ’n rein plek uitbring. {6:12} En die vuur op die altaar moet daardeur aan die brand gehou word, dit mag nie doodgaan nie; maar die priester moet elke môre daaroor hout aan die brand steek en die brandoffer daaroor reglê en die stukke vet van die dankoffers daaroor aan die brand steek. {6:13} Vuur moet gedurigdeur op die altaar aan die brand gehou word; dit mag nie doodgaan nie."

Soos wat ek verder gelees het in hierdie week se Parasha, het dit vir my gevoel asof ek na ‘n volledige taakbeskrywing vir die Cohenim (Priesters) kyk. Die Priesters het voor die Here namens die mense diens gedoen en soos wat ek deur die streng vereistes waaraan hulle moes voldoen aflei, het ek besef dat om ‘n Priester te wees, geensins so’n benydenswaardige taak was nie: dit was veeleisende werk!

Baie mense het ‘n onrealistiese begrip van wat dit behels om in ‘n voltydse bediening te staan. Ek het deur die jare as gemeentelike leier ervaar, dat dit soms gebeur dat wanneer iemand hulle werk verloor of ontnugter raak met die werk wat hy/sy besig was om te doen, hul gedagtes onwillekeurig gegaan het oor die moontlikheid om in ‘n voltydse bediening te staan. Hulle het onder die indruk verkeer dat dit ‘n laer stresvlak en druk sou behels om vir die Here te werk: die waarheid is egter dat dit nie so is nie! Om in die bediening te staan, is harde, stresvolle werk soos uit Parasha Tsav blyk. Selfs die Priesters se lone was bepaal  afhangend van die aantal offerandes wat hulle sou moes waarneem (soortgelyk soos om in die hedendaagse tyd teen ‘n kommisie te werk).

Levitikus {7:7 - 8} "Soos die sondoffer, so die skuldoffer; een wet geld vir hulle — die priester wat daardeur versoening doen, aan hom kom dit toe. {7:8} En die priester wat die brandoffer van iemand bring — die vel van die brandoffer wat hy gebring het, aan die priester, aan hom kom dit toe."

Hier word ons vertel dat die Cohen (Priester) die vel van die sonde-offer as deel van sy loon ontvang het. Soos ons verder lees, verneem ons dat hulle ook ‘n deel van die meeste offerandes as voedsel vir hulself en hul gesinne ontvang het. Soos in die res van die wêreld, moes Priesters hard werk vir hulle lone.

Ek was altyd verbaas oor hoeveel mense skielik die roeping gevoel het om in die bediening te gaan wanneer hulle ontevrede geraak het met hulle werkgewer, hulle werk, in die pad gesteek is of bedank het. Skielik het die voltydse bediening ‘n aantreklike alternatief geword. Daar is niks daarmee verkeerd om vir die Here te wil werk nie; trouens, dit is baie bewonderingswaardig en mees vervullend. Die probleem is dat hierdie mense onder die indruk verkeer dat die bediening vir God nie harde werk sou vereis nie - ten minste geensins soos in die sekulêre wêreld nie. Hulle het hulself minder frustrasie, minder druk en baie minder stres voorgestel. Indien hierdie week se Parasha egter nie daardie ideaal verwesenlik nie, laat ek mý ondervinding om in die voltydse bediening te staan, verduidelik.

Ek was ‘n algemene kontrakteur voordat ek begin het om vir die Here in die bediening te staan. Toe ek die roeping ontvang het om tot die voltydse bediening toe te tree, het my kontrakbesigheid floreer en ek was inderdaad baie gelukkig in my werk.Terwyl ek nog gewerk het, het ek myself vrywillig by die gemeente aangemeld, bedienings gelei en Bybelstudie behartig; daarbenewes was ek ‘n ouderling en raadslid, met alles wat dit behels het. Verder het ek nooit ‘n Erev Sabbat of enige ander Sabbatsdiens gemis nie. Ek het nie tot die bediening toegetree omdat ek gefrustreerd, ontnugterd of ontevrede was om in die sekulêre omgewing te werk nie!

Ek vertel dit nie om ‘n gunstige indruk te skep of myself goed voor te stel of bewonder te word nie. Ek noem dit omdat, ongeag wat ek alreeds vir die Here gedoen het, ek nog nie voorbereid was vir alles wat sou gebeur toe ek tot die voltydse bediening toegetree het nie. Die werk wat ek in die voltydse bediening gedoen het, die tyd en inspanning wat dit geverg het, hulpverlening, gebed, berading, besoeke en net eenvoudig alles wat dit behels het aan diegene aan wie ek bediening verleen het, het baie meer vereis as wat ek in ‘n sekulêre werksomgewing moes doen. Om nie eers te meld van die studies, onderrig, sosiale aangeleenthede, raadsvergaderings, administratiewe pligte en om byna vier-en -twintig uur per dag beskikbaar te wees nie. Dit het feitlik alles van ‘n sekulêre werk wat ek ooit in my hele lewe gedoen het, oortref. Ongelukkig het dit in baie gevalle sonder enige waardering deur diegene wat ek moes bedien, geskied. Ek wonder of die kinders van Israel alles waardeer het wat die Priesters vir hulle gedoen het! Moet my nie verkeerd verstaan nie - ek kla geensins daaroor nie. Ek het geniet wat ek gedoen het en sou niks daarvan wou verander nie, maar ek dink tog dat ons almal behoort te verstaan dat bediening WERK is en boonop harde werk! Daarbenewens om God as jou “baas” te hê, maak dat jy alles wil gee en dít jou uiterste bes! Julle weet dat Hy van ons verwag om ons uiterste bes vir Hom te doen!

Die Cohenim (Priesters) moes werk en hard werk daarby. Hulle kon nie waag om met die diens ten opsigte van offerandes nalatig te wees nie. Moet dus nooit dink aan die bediening as ‘n beroep, wat nie juis harde werk behels nie. Ons moet onthou dat die werk van diegene in ‘n voltydse bediening, nie soseer ‘n gewone beroep is nie - miskien véél meer as werkers in ‘n sekulêre omgewing. Terloops, elke gelowige in Jesus die Messias behoort hulself sodanig te beskou asof hulle in ‘n voltydse bediening staan, ongeag wat hulle sekulêre beroep is!  

Kom gou Jesus!

PDF Weergawe

    

Dit is nie wetties (legalisties) nie, dit is om gehoorsaam te wees

Tzav

(Opdrag)

Levitikus / VaYikra 6:8-8:36

Maleagi / Mal’achi 3:4 – 24

Hebreërs / Ivrim 8:1-6

Levitikus / Vayikra {8:5} “Toe sê Moses aan die vergadering: Dit is die saak wat die HERE beveel het om te doen. {8:6} En Moses het Aäron en sy seuns laat nader kom en hulle met water gewas. {8:7} Daarop het hy hom die rok aangetrek en hom met die gordel gegord en hom die mantel aangetrek; ook het hy hom die skouerkleed aangetrek en hom gegord met die band van die skouerkleed en daarmee hom die skouerkleed omgebind. {8:8} Verder het hy hom die borstas aangeheg en in die borstas die Urim en die Tummim gesit. {8:9} En hy het die tulband op sy hoof gesit en aan die tulband, aan die voorkant, die goue plaat, die heilige kroon, bevestig, soos die HERE Moses beveel het. {8:10} Toe het Moses die salfolie geneem en die tabernakel en alles wat daarin was, gesalf en dit geheilig. {8:11} En hy het daarvan sewe maal op die altaar gesprinkel en die altaar gesalf en al sy gereedskap, met die waskom en sy voetstuk, om dit te heilig. {8:12} Daarna het hy van die salfolie op die hoof van Aäron gegiet en hom gesalf om hom te heilig. {8:13} Ook het Moses die seuns van Aäron laat nader kom en hulle die rokke aangetrek en hulle gegord met 'n gordel en hulle die musse omgebind soos die HERE Moses beveel het.”

Soos ons verder tot aan die einde van hierdie week se parasha lees, sien ons dat Moses God se bevele tot in die fynste besonderheid uitgevoer het. Ek bring dit juis onder julle aandag omdat ons dikwels, vanweë ons tipe aanbiddingsdiens daarvan beskuldig word dat ons wetties is. Ek wonder dus, was Moses inderdaad wetties of kon hy nie maar ‘n paar kortpaaie geneem en die hele proses veel korter en eenvoudiger gemaak het nie? Die antwoord is natuurlik beslis NEE!

Om dinge volgens reëls uit te voer en in ooreenstemming met God se opdrag, is van kardinale belang. Dit is nie wetties nie – dit is om gehoorsaam te wees. Indien God ons beveel om iets op ‘n bepaalde wyse uit te voer en ons doen dit gerieflikheidsonthalwe op ‘n ander wyse, is dit afgodery. Ja, dit is sonder twyfel afgodery! Ons sou onsself voordoen om God te wees, terwyl ons redeneer dat óns beter weet en oor ‘n verbeterde en vinniger wyse beskik om dinge uit te voer.

1 Korinthiërs / Koritim Alef {14:40} “Laat alles welvoeglik en ordelik toegaan.”

Ek glo dat wat Paulus (Shaul) hier vir ons vertel, is dat daar God se wyse en daar ‘n menslike wyse is, maar dat ons dinge op God se wyse móét uitvoer.

Myns insiens raak baie gelowiges te gesteld op wat hulle as wetties beskou. Laat my toe om dit vir julle te definieer. Wettigheid is enigiets wat ons doen wat menslik bedink word, wat dan toegevoeg word tot wat werklik deur God vereis word. Ook om ‘n legalis te wees, is om te probeer om God se gebooie af te dwing op ‘n “nuwe” gelowige, wat nog nie vir Jesus as sy / haar Messias aangeneem het nie. Dit is presies die punt wat Paulus in die boek van Romeine maak, toe hy gesê het:

Romeine / Romim {14:1} “1 En neem hom aan wat swak is in die geloof, nie om oor sy gevoelens te oordeel nie. {14:2} Die een glo dat 'n mens alles mag eet, maar hy wat swak is, eet groente. {14:3} Hy wat eet, moet hom wat nie eet, nie verag nie; en hy wat nie eet, moet hom wat eet, nie oordeel nie, want God het hom aangeneem.”

Hierdie Skrifgedeelte verwerp geensins die Tora nie, soos sommiges sou wou leer nie, maar alles wat betrekking daarop het om die gebooie af te dwing op diegene wat nog swak (nuwe gelowiges) is of aan ‘n Messiaanse Joodse gemeente behoort, maar hulself nog nie daartoe verbind het of Jesus as hul Messias aanvaar het nie.

Om dinge op die regte wyse – God se wyse – te doen, is nie legalisties / wetties nie: Dit is die wyse waarop Hý verwag dat dinge gedoen moet word.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2013-03-17

Om te kan dien, moet ons tweeledig gesalf wees

Tzav

(Opdra)

Levitikus / VaYikra 6:8-8:36

1 Samuel / Shemuel Aleph 15:2-34

Hebreërs / Ivrim 8:1-6

Levitikus / VaYikra {8:24} “Moses het ook die seuns van Aäron laat nader kom en van die bloed aan hulle regteroorlel en aan die duim van hulle regterhand en aan die groottoon van hulle regtervoet gestryk; daarna het Moses die orige bloed rondom teen die altaar uitgegooi.”

Die eerste gedagte wat by my opgekom het toe ek hierdie Skrifgedeelte gelees het, was: “Waarom het God verkies dat noodwendig die regterhand van die priesters met bloed gesalf word? Is dit dan verkeerd om linkshandig te wees?” Die antwoord daarop is natuurlik, nee! Insgelyks het God so ook aan die regteroor en – groottoon voorkeur verleen. Ons het nog nooit verneem van iemand wat regs of links van gehoor of toon is nie, veral met ‘n sekere negatiewe konnotasie, wat in die verlede algemeen van toepassing was op mense wat linkshandig-dominant was. Gevolglik moet daar ‘n ander verduideliking bestaan.

Psalm / Tehillim {118:15} “‘n Stem van gejubel en van heil is in die tente van die regverdiges: die regterhand van die HERE doen kragtige dade. {118:16}  Die regterhand van die HERE verhef; die regterhand van die HERE doen kragtige dade.” 

Psalm / Tehillim {110:1} “Van Dawid. ‘n Psalm. Die HERE het tot my Here gespreek: Sit aan my regterhand, totdat Ek u vyande maak ‘n voetbank vir u voete.”

Hebreërs / Ivrim {12:2} “die oog gevestig op Jesus, die Leidsman en Voleinder van die geloof, wat vir die vreugde wat Hom voorgehou is, die kruis verdra het, die skande verag het en aan die regterkant van die troon van God gaan sit het.”

Op grond van die bovermelde asook talle ander soortgelyke verse, kan ons aanvaar dat die regterhand Jesus die Messias simboliseer. Ons weet ook dat al die naderkomsofferandes (korbanot) simbole was van ons Messias, Jesus, wat, trouens, die finale korban was. Dit is Sy bloed wat ons reinig van ons sonde, Sy bloed wat ons red en Sy bloed wat ons heilig (wy) vir diens. Die voorbeeld wat God dus aan ons voorhou, is soos volg: Die bloed van Sy (d.w.s. Jesus) regterhand gesmeer aan die regteroorlel, die regterduim en regtergroottoon van Aäron en sy seuns, het hulle geheilig vir diens. Hierdie drie ekstremiteite verteenwoordig die dienslewering deur die Hoëpriester, wat Jesus by die volk verteenwoordig het: Die oor is om die stem van die Here te hoor, die duim is om die werk van die Here te verrig en die groottoon is om te wandel in die weë van die Here. Die natuurlike mens ontvang nie die geestelike gawes van die Here nie. Dit is onmoontlik om Hom te dien, soos wat Hy dit van ons vereis, sonder dat ons gered is. Daarom is dit bloed, spesifiek die bloed van versoening – Jesus die Messias, ons finale versoening – wat ons red.

Hebreërs / Ivrim{9:14} “hoeveel te meer sal die bloed van Christus, wat Homself deur die ewige Gees aan God sonder smet geoffer het, julle gewete reinig van dooie werke om die lewende God te dien.”

Ons moet veral let op iets baie betekenisvol aan die einde van vers 14 hierbo. Afgesien van die aanwending van bloed aan Aäron en sy seuns, het Moses ook rondom teen die altaar, die bloed gesprinkel. Bloed op die altaar simboliseer God se genade.

Efesiërs / Efesos {2:18} “Want uit genade is julle gered, deur die geloof, en dit nie uit julleself nie: dit is die gawe van God;”

Die simboliek eindig egter nie daar nie.

Levitikus / VaYikra {8:30} “Moses het ook van die salfolie en van die bloed wat aan die altaar was, geneem en dit op Aäron, op sy klere, sowel as op sy seuns en op die klere van sy seuns gesprinkel. So het hy dan Aäron, sy klere, sowel as sy seuns en die klere van sy seuns geheilig.”

Aäron en sy seuns is ingeseën met bloed en olie. Die aanwending van bloed wás ‘n simbool van sondevergifnis en die olie ‘n simbool van salwing met die Heige Gees. Sonder sondevergifnis en salwing met die Heilige Gees, sou dit vir Aäron en sy seuns onmoontlik gewees het om namens God diens te verrig. 

Levitikus / VaYikra {17:11} “Want die siel van die vlees is in die bloed, en Ek het dit aan julle op die altaar gegee om vir julle siele versoening te doen; want die bloed bewerk versoening deur die siel.”

Tot vandag toe het niks verander nie:

Matthéüs / Mattityahu {26:28} “Want dit is my bloed, die bloed van die nuwe testament, wat vir baie uitgestort word tot vergifnis van sondes.”

Jesus die Messias – ons finale versoening – het Sy bloed vir ons gestort dat ons sondevergifnis mag ontvang en Hy het ons met die Heilige Gees gesalf, sodat ons as gesalfde priesters van die Allerhoogste God, Sy getuies hier op aarde mag wees.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2011-03-19

Ons Ewige Korban

Tzav

(Opdrag)

Levitikus / VaYikra 6:8 – 8:36

Maleági / Mal'achi 3:4 – 24

Hebreërs / Ivrim 8:16

Ons Ewige Korban

Levitikus / VaYikra {6:8} ”Verder het die HERE met Moses gespreek en gesê: {6:9} Gee bevel aan Aäron en sy seuns en sê: Dit is die wet van die brandoffer: Dit, die brandoffer, moet op sy vuurherd op die altaar die hele nag lank tot die môre toe bly, en die altaarvuur moet daardeur aan die brand gehou word. {6:10} En die priester moet sy linnekleed aantrek, en die linnebroek moet hy oor sy vlees aantrek; dan moet hy die as wegneem waartoe die vuur die brandoffer op die altaar verteer het, en dit langs die altaar uitgooi. {6:11} Daarna moet hy sy klere uittrek en ander klere aantrek, en die as buitekant die laer op ‘n rein plek uitbring. {6:12} En die vuur op die altaar moet daardeur aan die brand gehou word, dit mag nie doodgaan nie; maar die priester moet elke môre daaroor hout aan die brand steek en die brandoffer daaroor reglê en die stukke vet van die dankoffers daaroor aan die brand steek. {6:13} Vuur moet gedurigdeur op die altaar aan die brand gehou word; dit mag nie doodgaan nie.”

Die toenaderingsoffer (olah) was 'n sondoffer. Soos ons uit die bovermelde Skrifgedeelte kan aflei, moes daar ononderbroke 'n offerande op die altaar (mitzbeach) wees – 'n nuwe een elke oggend en aand – en dit moes toegelaat word om dwarsdeur die dag en nag te brand. Daar mag nooit onderbreking gewees het in die brand van 'n olah - offerand op die altaar nie. Hierdie offerande was verskillend van die res in soverre die dier in sy geheel geoffer is. In die geval van 'n bok of 'n lam, is slegs die vel verwyder en die priester toegelaat om dit te gebruik. Soos al die ander sondoffers tydens die tabernakel – en tempelperiode, was hierdie 'n plaasvervangende offer, met ander woorde 'n offer in die plek van die vereiste doodstraf, verbonde aan menslike sonde. Die feit dat hierdie offer ononderbroke moes wees, is interessant. Dit dui daarop dat die kinders van Israel, benewens die ander voorgeskrewe sondoffers, 'n onophoudelike offer vir die reiniging van sonde nodig gehad het. Die implikasie hiervan is vanselfsprekend. Daar moes altyd 'n onophoudelike sondoffer voor God wees, 'n offer wat van sonde sou reinig en Hom dus in staat sou stel om onder Sy volk te wees. In die Judaïsme van vandag, bestaan daar nie só 'n offer nie. Die tabernakel bestaan nie meer nie en die tempel is vernietig; trouens waar die tempel eens was, staan nou 'n moslem-heiligdom! Het God dan verander? Het die hedendaagse kinders van Israel dan so heilig geword dat hulle nie langer aan 'n ononderbroke brandoffer behoefte het nie?

Maleági / Mal'achi {3:6} ”Want Ek, die HERE, het nie verander nie...”

Die feit is dat God onveranderlik is en die kinders van Israel vandag beslis netso sondig is as wat hulle duisende jare gelede was. Hulle het dus netso behoefte aan 'n plaasvervangende offer vir hul sondes soos in Bybelse-tye, trouens, hulle het vandag moontlik nog meer as ooit tevore behoefte daaraan.

Romeine / Romim {8:32} ”Hy wat selfs sy eie Seun nie gespaar het nie, maar Hom vir ons almal oorgegee het, hoe sal Hy nie saam met Hom ons ook alles genadiglik skenk nie? {8:33} Wie sal beskuldiging inbring teen die uitverkorenes van God? God is dit wat regverdig maak. {8:34} Wie is dit wat veroordeel? Christus is dit wat gesterf het, ja, meer nog, wat ook opgewek is, wat ook aan die regterhand van God is, wat ook vir ons intree. {8:35} Wie sal ons skei van die liefde van Christus verdrukking of benoudheid of vervolging of honger of naaktheid of gevaar of swaard? {8:36} Soos geskrywe is: Om U ontwil word ons die hele dag gedood, ons is gereken as slagskape. {8:37} Maar in al hierdie dinge is ons meer as oorwinnaars deur Hom wat ons liefgehad het. {8:38} Want ek is versekerd dat geen dood of lewe of engele of owerhede of magte of teenwoordige of toekomende dinge {8:39} of hoogte of diepte of enige ander skepsel ons sal kan skei van die liefde van God wat daar in Christus Jesus, onse Here, is nie.”

Judaïsme beskik nou nie meer oor 'n tempel nie; dit het dus geen offerande nie en geen plaasvervanger vir sy sonde nie. Die Rabbi's het sowel die ononderbroke offerandes as sondoffers met menslike handelinge vervang.

Romeine / Romim {1:22} “Terwyl hulle voorgee dat hulle wys is, het hulle dwaas geword {1:23} en die heerlikheid van die onverganklike God verander in die gelykvormigheid van die beeld van ‘n verganklike mens en van voëls en viervoetige en kruipende diere. {1:24} Daarom het God hulle ook in die begeerlikhede van hulle harte oorgegee aan onreinheid, om hulle liggame onder mekaar te onteer {1:25} hulle wat die waarheid van God verruil het vir die leuen en die skepsel vereer en gedien het bo die Skepper wat geprys moet word tot in ewigheid. Amen.”

Judaïsme is dus in sy huidige vorm 'n godsdiens van die mens en nie van God nie. Dit verheerlik menslike handelinge, rituele en tradisies in plaas van die verheerliking van gehoorsaamheid aan 'n onveranderlike God.

Handelinge / Ma’asei HaTalmidim {2:22} “Israeliete, luister na hierdie woorde! Jesus, die Nasaréner, ‘n man deur God vir julle aangewys met kragte en wonders en tekens wat God deur Hom onder julle gedoen het, soos julle ook self weet— {2:23} Hom, wat deur die bepaalde raad en voorkennis van God oorgelewer is, het julle deur die hande van goddelose manne geneem en gekruisig en omgebring; {2:24} Hom het God opgewek, nadat Hy die smarte van die dood ontbind het, omdat dit onmoontlik was dat Hy daardeur vasgehou sou word. {2:25} Want Dawid sê van Hom: Ek het die Here altyddeur voor My gesien, want Hy is aan my regterhand, dat Ek nie sou wankel nie. {2:26} Daarom is my hart bly en my tong juig, ja, ook sal my vlees nog rus in hoop. {2:27} Want U sal my siel nie aan die doderyk oorlaat of u Heilige oorgee om verderwing te sien nie. {2:28} U het My die weë van die lewe bekend gemaak, U sal My vervul met vreugde by u aangesig. {2:29} Broeders, ek kan vry-uit met julle spreek oor die aartsvader Dawid, dat hy gesterf het en ook begrawe is, en sy graf is by ons tot vandag toe. {2:30} Omdat hy dan ‘n profeet was en geweet het dat God vir hom met ‘n eed gesweer het dat hy uit die vrug van sy lendene, wat die vlees betref, die Christus sou verwek om op sy troon te sit, {2:31} het hy, omdat hy dit vooruit gesien het, gespreek van die opstanding van Christus, dat sy siel nie in die doderyk verlaat is en sy vlees ook nie verderwing gesien het nie. {2:32} Hierdie Jesus het God opgewek, waarvan ons almal getuies is. {2:33} Nadat Hy dan deur die regterhand van God verhoog is en van die Vader die belofte van die Heilige Gees ontvang het, het Hy dít uitgestort, wat julle nou sien en hoor. {2:34} Want Dawid het nie in die hemele opgevaar nie, maar hy self sê: Die Here het gespreek tot my Here: Sit aan my regterhand {2:35} totdat Ek u vyande gemaak het ‘n voetbank van u voete. {2:36} Laat dan die hele huis van Israel sekerlik weet dat God Hom Here en Christus gemaak het, hierdie Jesus wat julle gekruisig het. {2:37} Toe hulle dit hoor, is hulle diep in die hart getref en het vir Petrus en die ander apostels gesê: Wat moet ons doen, broeders? {2:38} En Petrus sê vir hulle: Bekeer julle, en laat elkeen van julle gedoop word in die Naam van Jesus Christus tot vergewing van sondes, en julle sal die gawe van die Heilige Gees ontvang. {2:39} Want die belofte kom julle toe en julle kinders en almal wat daar ver is, die wat die Here onse God na Hom sal roep.”

God het nie verander nie. Jesus die Messias is ons ononderbroke olah-offer. Hy sit nou aan die regterhand van die Vader en tree ononderbroke vir ons in by die Vader. As Messiaanse gelowiges het ons nie langer 'n tempel nodig om as't ware vir ons sondes te versoen nie, omdat Jesus ons ewige korban, ons vlekkelose – en welgevalle Lam is.

Johannes / Yochanan {1:29} ”Die volgende dag sien Johannes Jesus na hom toe kom, en hy sê: Dáár is die Lam van God wat die sonde van die wêreld wegneem!”

Kom gou Jesus!

Voorheen uitgegee: 2010-03-27

PDF weergawe

Die Roeping van Bediening

Tzav

(Opdrag)

Levitikus / VaYikra 6:1-8:36
Maléagi / Mal'achi 3:4-24
Hebreërs / Ivrim 9:11-28

Levitikus / Vayikra {6:8} “Verder het die HERE met Moses gespreek en gesê: {6:9} Gee bevel aan Aäron en sy seuns en sê: Dit is die wet van die brandoffer: Dit, die brandoffer, moet op sy vuurherd op die altaar die hele nag lank tot die môre toe bly, en die altaarvuur moet daardeur aan die brand gehou word. {6:10} En die priester moet sy linnekleed aantrek, en die linnebroek moet hy oor sy vlees aantrek; dan moet hy die as wegneem waartoe die vuur die brandoffer op die altaar verteer het, en dit langs die altaar uitgooi. {6:11} Daarna moet hy sy klere uittrek en ander klere aantrek, en die as buitekant die laer op ‘n rein plek uitbring. {6:12} En die vuur op die altaar moet daardeur aan die brand gehou word, dit mag nie doodgaan nie; maar die priester moet elke môre daaroor hout aan die brand steek en die brandoffer daaroor reglê en die stukke vet van die dankoffers daaroor aan die brand steek. {6:13} Vuur moet gedurigdeur op die altaar aan die brand gehou word; dit mag nie doodgaan nie.”

Soos ons voortgaan om hierdie week se oordenking te lees, verstrek dit eintlik - tenminste volgens my mening - 'n volledige taakbeskrywing vir die priesters. Dit is werklik nogal 'n omvangryke taak! Meeste mense huldig die onbaatsugtige siening dat die bediening 'n voltydse beroep is. Hulle dink daar is iets besonders en uniek daaraan om in die Here se diens te staan. Inteendeel - dit is inderdaad werk, soos ons in vandeesweek se oordenking sal sien; trouens, soveel werk dat God seker gemaak het dat die priesters vir hul werk van 'n vergoeding gewaarborg sou wees.

Levitikus / Vayikra  {7:7} “Soos die sondoffer, so die skuldoffer; een wet geld vir hulle die priester wat daardeur versoening doen, aan hom kom dit toe.”

Hier word ons vertel dat die priester die vel van die sondoffer kon hou. Dit kon gelooi en gebruik word vir die maak van wynsakke, sandale, gordels asook ander leerprodukte, wat hulle kon aantrek, gebruik of verkoop. Soos verder uit die oordenking blyk, het die priester 'n gedeelte van die offerandes as voedsel vir hom en sy gesin ontvang. Die half-sikkel-tempelbelasting is ook gebruik om die priesters te onderhou. Ja, God het voorsiening gemaak dat priesters vir hul arbeid vergoed is, maar, soos in die geval van die res van die wêreld, moes hulle werk daarvoor en hard het hulle beslis gewerk!

  

Baie gelowiges - wanneer hulle met hul werkgewer of werkomstandighede ontevrede raak, of die trekpas kry of afgelê word of bedank, voel hulself skielik geroepe tot die bediening as voltydse werk. Daar is egter niks verkeerd daarmee om vir die Here te werk nie; Trouens, dit is bewonderingswaardig. Die probleem is egter, dat hierdie mense onder die wanindruk verkeer dat die bediening nie harde werk is nie. Hulle dink dit is miskien minder frustrerend en veroorsaak minder stres as om in die sekulêre wêreld te moet oorleef.Wel, indien hierdie week se oordenking dit nie duidelik uitspel nie, laat my toe om my geringe bydrae uit eie ondervinding, by te voeg.

Ek was 'n algemene kontrakteur voordat ek vir die Here begin werk het. Toe ek die roeping tot die bediening ontvang het, was my kontrakteursonderneming baie voorspoedig en het ek uit my werk tevredenheid geput. Ek was dus nie gefrustreerd, ontevrede of sat daarvoor om in 'n sekulêre omgewing te werk nie; trouens, ek kon my onderneming suksesvol bedryf en boonop twee tot drie aande per week my diens vrywillig aan die gemeente wy. Boonop was ek 'n ouderling en raadslid, wat die bywoning van vergaderings en deelname aan soms uiters moelike besluitnemings vereis het. Daarbenewens het ek elke diens, spesiale diens, Bybelstudie en meeste gebedsbyeenkomste bygewoon.

Ek noem dit nie om bewonder te word nie! Ek deel dit met julle omdat, ten spyte van alles wat ek reeds besig was om vir die Here te doen, ek nie voorbereid was vir dit wat op my gewag het toe ek Rabbi en leier van 'n gemeente geword het nie. Die werk wat ek nou doen, die tyd en inspanning wat dit vereis en wat ek wy aan die behartiging van die gemeente, die bloedsweet wat dit verg om te help, voorbidding te doen, berading, besoeke en selfs om net vir die gemeentelede beskikbaar te wees; studies, gebedsbyeenkomste, onderrig en sosiale gemeente aktiwiteite; raadsvergaderings en afhandeling van al die administratiewe take wat aandag vereis, oortref by verre enige werk wat ek in my hele lewe moes verrig.

Moenie my verkeerd verstaan nie; ek kla nie. Ek geniet wat ek doen en sou niks daaraan wou verander nie, solank dit die Here behaag, maar ek dink diens in die bediening behels WERK, en harde werk daarby. Boonop is God jou Werkgewer: Hy verwag ons allerbeste vir Hom!

Die priesters moes werk en is vergoed daarvoor. Dus moet ons nooit aan die bediening as 'n beroep dink wat nie harde werk vereis nie. Onthou, diegene in beroepsbediening is ook arbeiders, wat julle loon waardig is.

  

Noudat ek dit van my bors afgekry het, wil ek julle daaraan herhinner dat, in werklikheid, elke gelowige in Jesus die Messias, hom-/haarself moet beskou as in die voltydse bediening van God, ongeag wat sy / haar sekulêre werk is.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2009-04-04