✦

Onguns

Vayeshev
(En Hy Het Gewoon)


Genesis {38:7} "Maar Er, die eersgeborene van Juda, het die Here mishaag. Daarom het die Here hom laat sterwe. {38:8} Toe sê Juda vir Onan: Gaan in by die vrou van jou broer en sluit die swaershuwelik met haar en verwek vir jou broer 'n nageslag. {38:9} Maar Onan het geweet dat die nageslag nie syne sou wees nie; daarom het hy, elke keer as hy by die vrou van sy broer ingaan, dit op die grond verderwe om vir sy broer geen nageslag te gee nie. {38:10} En dit was verkeerd in die oë van die Here wat hy gedoen het; daarom het Hy hom ook laat sterwe. {38:11} Toe sê Juda vir Tamar, sy skoondogter: Bly 'n weduwee in die huis van jou vader totdat my seun Sela groot is. Want hy het gedink: Anders sterwe hy ook soos sy broers! So het Tamar dan gaan woon in die huis van haar vader."

Hierdie verhaal oor Juda en sy skoondogter,Tamar, het blykbaar hoegenaamd geen verband met die verhaal, wat dit voorafgegaan het oor Josef nie. Dit kom voor asof God dit net hier ingevoeg het, uit nêrens nie, om ‘n verhaal binne ‘n verhaal te skep. Waarom het God dit gedoen? Dit lyk asof dit geheel-en-al nie hier hoort nie.

Josef is deur sy broers geneem en uiteindelik verkoop aan die Midianiete, ‘n gebeurtenis wat ons weet geheel-en-al deur God beskik is. Alles het presies verloop soos dit moes - selfs die gedeelte waar Juda ‘n profytmakende skema voorgestel het, in plaas daarvan dat sy broer in ‘n droë put van dors sterf! Vreemd soos dit mag blyk, is dit om hierdie rede dat die verhaal van Juda en Tamar hier ingevoeg is. Netsoos elke gebeurtenis in Josef se lewe deur God beskik was, was dit ook in Juda se geval so. Dit was vir Juda bestem om ‘n leier te word en om die koningsafkomslyn te vorm waaruit Jesus die Messias gebore moes word. Voordat dit kon gebeur, moes God ‘n belangrike taak in Juda se lewe laat plaasvind. Nie net het hy teen God gesondig deur sy broer te verkoop nie, maar ook nie die opdrag van God gehoorsaam deur met ‘n Kanaänietiese vrou te trou en kinders by haar verwek nie.

Eksodus {21:16} "En hy wat 'n mens steel en hom verkoop — of as hy in sy besit gevind word — dié moet sekerlik gedood word."

Juda se sonde het hom egter ingehaal en die Here se oordeel het op hom gerus. Dit was dus vir Juda nodig om berou te toon oor sy sondes en vergifnis te ontvang. In plaas van die prys van die dood te betaal, het sy seuns daarvoor geboet omdat hulle in die oë van God buite-egtelike kinders was. Dit was Juda se huwelik met die Kanaänietiese vrou wat God laat besluit het om die kinders van Israel uit die land van Kanaän te verwyder en hulle in Egipte te vestig. Afgesonderd in Egipte, sou hulle nie ondertrou nie; hulle was herders en die Egiptenare was bevooroordeeld teen daardie minderwaardige beroep. Dus alleen gelaat en heeltemal op hulle eie, sou Israel groei in die volk wat God hulle beskik om te wees.

Eksodus {34:12} “Neem jou in ag dat jy geen verbond sluit met die inwoner van die land waarin jy kom nie; sodat hy nie miskien 'n strik by jou word nie. {34:13} Maar hulle altare moet julle omgooi en hulle klippilare verbrysel en hulle heilige boomstamme afkap. {34:14} Want jy mag jou nie neerbuig voor 'n ander god nie; want die Here se Naam is Jaloers — 'n jaloerse God is Hy {34:15} Sluit tog nie 'n verbond met die inwoner van die land nie! As hulle agter hulle gode aan hoereer en aan hulle gode offer, sal hy jou uitnooi, en jy sal van sy offer eet; {34:16} en jy sal van sy dogters neem vir jou seuns, en sy dogters sal agter hulle gode aan hoereer en jou seuns agter hulle gode aan laat hoereer.”

Juda se ondervinding met Tamar, was vir hom ‘n erge ontnugtering - één wat hom die lewens van sy twee seuns gekos het. Die blootstelling van sy sonde, het ‘n uitwerking van nederigheid op Juda gehad en ‘n vername rol gespeel in sy gereedmaking vir toekomstige vernedering en belydenis voor die Onderkoning van Egipte - sy broer Josef!

Daar is ‘n aantal lesse te leer uit Juda se ondervinding met Tamar, wat waarskynlik die rede was waarom dit hier ingevoeg is. Die eerste is ‘n bekragtiging van die Skrif, wat soos volg lui:

Eksodus {20:5} "Jy mag jou voor hulle nie neerbuig en hulle nie dien nie; want Ek, die Here jou God, is 'n jaloerse God wat die misdaad van die vaders besoek aan die kinders, aan die derde en aan die vierde geslag van die wat My haat;"

‘n Verdere les het betrekking op die eerste les, naamlik dat ons daarop gewys word hóé belangrik dit is om nie in onguns by God te raak nie, want Sy plan en doel vir ons lewens sal altyd vervul word ongeag welke gevolge ons moontlik moet verduur langs die weg van ons ongehoorsaamheid aan Sy gebooie.

Laastens, voordat God ons in ‘n leierskap-posisie kan plaas, moet ons ons eie tekortkominge kan erken.

Kom gou Jesus!

Israel

VaYechi
(En Hy Het Gewoon)

Genesis 47:28 – 50:26

1 Konings 2:1 – 12:1

1 Petrus 1:1 – 9


Genesis {47:27- 30} “So het Israel dan in Egipteland gewoon, in die land Gosen; en hulle het vaste besittings daarin verwerf en vrugbaar geword en sterk vermeerder. {47:28} En Jakob het sewentien jaar in Egipteland gelewe, sodat die dae van Jakob, die jare van sy lewe, honderd-sewen-en-veertig jaar was. {47:29} En toe die dae van Israel nader kom dat hy moes sterwe, het hy sy seun Josef laat roep en vir hom gesê: As ek nou guns in jou oë gevind het, sit dan tog jou hand onder my heup en bewys my liefde en trou — begrawe my tog nie in Egipte nie. {47:30} Wanneer ek met my vaders ontslaap het, bring my dan weg uit Egipte en begrawe my in hulle graf. En hy antwoord: Ek sal handel ooreenkomstig u woord.”


Ek het op iets baie interessants afgekom toe ek hierdie verse gelees het. In die verlede het ek verwys na God se gebruik van die name Israel en Jakob, wat een en dieselfde persoon is. Soms het die Here Isak se seun Jakob genoem en ander kere sou Hy hom Israel noem. Soos ons weet, het God Jakob se naam verander na Israel (verwys Genesis {32:28}). Jakob (Ya’acov in Hebreeus) beteken “onderkruiper”, terwyl Israel (Yisrael in Hebreeus) “Prins van God” beteken. Die omruiling van die twee name in die Skrif, was nie blote toeval nie. Niks in die Bybel gebeur toevallig nie! Die feit is dat God doelbewus wissel tussen die twee name om te onderskei tussen die twee geaardhede van dieselfde persoon. Sy naam, Jakob, verwys na sy vleeslike fisiese aard, sy ou self. Hierdie aard het dikwels na vore getree, in Jakob se onderhandelings met ander. Terwyl sy naam Israel verwys na sy geestelike aard, sy nuwe self ná sy persoonlike worsteling met God. Genesis {32:28}. Kom ons kyk hoedat die Here die ommeswaai tussen die twee name doen en wat Hy ons probeer vertel deur die wisseling tussen die name Jakob en Israel. 


Genesis {47:27} “So het Israel dan in Egipteland gewoon, in die land Gosen; en hulle het vaste besittings daarin verwerf en vrugbaar geword en sterk vermeerder.”


Hier word ons vertel dat gedurende Israel se leeftyd - tydens die gesin se verblyf in Egipte, was hulle in Gosen afgesonder en gëisoleerd van die goddelose materialisme van Egipte en kon hulle spiritueel groei en ‘n verhouding met hul God ontwikkel.


Genesis {47:28} “En Jakob het sewentien jaar in Egipteland gelewe, sodat die dae van Jakob, die jare van sy lewe, honderd-sewen-en-veertig jaar was”


Ons word hier twee dinge vertel: eerstens, deur die gebruik van die naam Jakob, selfs gëisoleerd in Gosen, was hy nietemin beinvloed deur die materialisme van Egipte. Tweedens, deur hom Jakob te noem, het God verwys na die man se fisiese dood, die jare waarop sy fisiese liggaam die aarde bewandel het. Wanneer die Torah verwys na Jakob se sewentien jare in Egipte, is dit gebaseer op die vleeslike tyd wat hy in die land deurgebring het.


Genesis {47:29} “En toe die dae van Israel nader kom dat hy moes sterwe, het hy sy seun Josef laat roep en vir hom gesê: As ek nou guns in jou oë gevind het, sit dan tog jou hand onder my heup en bewys my liefde en trou — begrawe my tog nie in Egipte nie. {47:30} Wanneer ek met my vaders ontslaap het, bring my dan weg uit Egipte en begrawe my in hulle graf. En hy antwoord: Ek sal handel ooreenkomstig u woord.”


Hierdie gedeelte verskaf ‘n rykdom van inligting: Eerstens vertel God ons dat met die dood van Israel, die man, die spirituele dood van Israel, die volk, sal plaasvind. Dit word voorgestel deur God se gebruik van die naam Israel wanneer Hy verwys na Jesus se dood.


‘n Ander interessante waarneming is: Waarom het Israel slegs sy seun, Josef, geroep toe hy besef het sy tyd om te sterwe het aangebreek? Sy ander elf seuns was ook by hom, en op daardie tydstip was Josef nie die familiehoof van Juda nie! Ek dink die antwoord lê in die feit dat Josef dwarsdeur hierdie verhaal ‘n sinnebeeld van Jesus is. In essensie kyk ons in die toekoms in. Israel het waarskynlik geweet dat sy dood die spirituele dood van die volk Israel sou beteken en hy vra sy seun, Josef, om te belowe om uiteindelik die spirituele verhouding tussen die volk en die Here te herstel en hulle in die Beloofde Land te hervestig.


Soos ons weet, na die dood van Israel en ook sy seun, Josef, dat die volk Israel vir meer as tweehonderd jaar in slawerny gedwing sou word in Egipte. Gedurende daardie tyd het hulle alle begrip van hul verhouding met die God van hemel en aarde verloor en die gebruike en praktyke van die Egiptenaars aanvaar. Dit is te betreur dat dit die geval tot vandag toe is. Die grootste gedeelte van die nasie Israel (Joodse volk) woon steeds in ballingskap en in spirituele duisternis. Binnekort sal Jesus kom en hul verhouding met hulle God herstel en hulle laat terugkeer na die Beloofde land. 


PRYS DIE HERE!

 

Kom gou Jesus!


PDF weergawe



Onguns

Vayeshev
(En Hy Het Gewoon)


Genesis {38:7} "Maar Er, die eersgeborene van Juda, het die Here mishaag. Daarom het die Here hom laat sterwe. {38:8} Toe sê Juda vir Onan: Gaan in by die vrou van jou broer en sluit die swaershuwelik met haar en verwek vir jou broer 'n nageslag. {38:9} Maar Onan het geweet dat die nageslag nie syne sou wees nie; daarom het hy, elke keer as hy by die vrou van sy broer ingaan, dit op die grond verderwe om vir sy broer geen nageslag te gee nie. {38:10} En dit was verkeerd in die oë van die Here wat hy gedoen het; daarom het Hy hom ook laat sterwe. {38:11} Toe sê Juda vir Tamar, sy skoondogter: Bly 'n weduwee in die huis van jou vader totdat my seun Sela groot is. Want hy het gedink: Anders sterwe hy ook soos sy broers! So het Tamar dan gaan woon in die huis van haar vader."

Hierdie verhaal oor Juda en sy skoondogter,Tamar, het blykbaar hoegenaamd geen verband met die verhaal, wat dit voorafgegaan het oor Josef nie. Dit kom voor asof God dit net hier ingevoeg het, uit nêrens nie, om ‘n verhaal binne ‘n verhaal te skep. Waarom het God dit gedoen? Dit lyk asof dit geheel-en-al nie hier hoort nie.

Josef is deur sy broers geneem en uiteindelik verkoop aan die Midianiete, ‘n gebeurtenis wat ons weet geheel-en-al deur God beskik is. Alles het presies verloop soos dit moes - selfs die gedeelte waar Juda ‘n profytmakende skema voorgestel het, in plaas daarvan dat sy broer in ‘n droë put van dors sterf! Vreemd soos dit mag blyk, is dit om hierdie rede dat die verhaal van Juda en Tamar hier ingevoeg is. Netsoos elke gebeurtenis in Josef se lewe deur God beskik was, was dit ook in Juda se geval so. Dit was vir Juda bestem om ‘n leier te word en om die koningsafkomslyn te vorm waaruit Jesus die Messias gebore moes word. Voordat dit kon gebeur, moes God ‘n belangrike taak in Juda se lewe laat plaasvind. Nie net het hy teen God gesondig deur sy broer te verkoop nie, maar ook nie die opdrag van God gehoorsaam deur met ‘n Kanaänietiese vrou te trou en kinders by haar verwek nie.

Eksodus {21:16} "En hy wat 'n mens steel en hom verkoop — of as hy in sy besit gevind word — dié moet sekerlik gedood word."

Juda se sonde het hom egter ingehaal en die Here se oordeel het op hom gerus. Dit was dus vir Juda nodig om berou te toon oor sy sondes en vergifnis te ontvang. In plaas van die prys van die dood te betaal, het sy seuns daarvoor geboet omdat hulle in die oë van God buite-egtelike kinders was. Dit was Juda se huwelik met die Kanaänietiese vrou wat God laat besluit het om die kinders van Israel uit die land van Kanaän te verwyder en hulle in Egipte te vestig. Afgesonderd in Egipte, sou hulle nie ondertrou nie; hulle was herders en die Egiptenare was bevooroordeeld teen daardie minderwaardige beroep. Dus alleen gelaat en heeltemal op hulle eie, sou Israel groei in die volk wat God hulle beskik om te wees.

Eksodus {34:12} “Neem jou in ag dat jy geen verbond sluit met die inwoner van die land waarin jy kom nie; sodat hy nie miskien 'n strik by jou word nie. {34:13} Maar hulle altare moet julle omgooi en hulle klippilare verbrysel en hulle heilige boomstamme afkap. {34:14} Want jy mag jou nie neerbuig voor 'n ander god nie; want die Here se Naam is Jaloers — 'n jaloerse God is Hy {34:15} Sluit tog nie 'n verbond met die inwoner van die land nie! As hulle agter hulle gode aan hoereer en aan hulle gode offer, sal hy jou uitnooi, en jy sal van sy offer eet; {34:16} en jy sal van sy dogters neem vir jou seuns, en sy dogters sal agter hulle gode aan hoereer en jou seuns agter hulle gode aan laat hoereer.”

Juda se ondervinding met Tamar, was vir hom ‘n erge ontnugtering - één wat hom die lewens van sy twee seuns gekos het. Die blootstelling van sy sonde, het ‘n uitwerking van nederigheid op Juda gehad en ‘n vername rol gespeel in sy gereedmaking vir toekomstige vernedering en belydenis voor die Onderkoning van Egipte - sy broer Josef!

Daar is ‘n aantal lesse te leer uit Juda se ondervinding met Tamar, wat waarskynlik die rede was waarom dit hier ingevoeg is. Die eerste is ‘n bekragtiging van die Skrif, wat soos volg lui:

Eksodus {20:5} "Jy mag jou voor hulle nie neerbuig en hulle nie dien nie; want Ek, die Here jou God, is 'n jaloerse God wat die misdaad van die vaders besoek aan die kinders, aan die derde en aan die vierde geslag van die wat My haat;"

‘n Verdere les het betrekking op die eerste les, naamlik dat ons daarop gewys word hóé belangrik dit is om nie in onguns by God te raak nie, want Sy plan en doel vir ons lewens sal altyd vervul word ongeag welke gevolge ons moontlik moet verduur langs die weg van ons ongehoorsaamheid aan Sy gebooie.

Laastens, voordat God ons in ‘n leierskap-posisie kan plaas, moet ons ons eie tekortkominge kan erken.

Kom gou Jesus!