Planne van hoop

D’Var Torah

Offerande – Terumah

Eksodus / Shemot 25:1 – 27:19

Jesaja / Yeshayahu 66:1 – 24

Matthéüs / Mattityahu 12:46 – 13:58

Eksodus / Shemot {25:8} “Ook moet hulle vir My ‘n heiligdom maak, dat Ek in hulle midde kan woon. {25:9}  Volgens alles wat Ek jou laat sien—die voorbeeld van die tabernakel en die voorbeeld van alles wat daarby behoort—so moet julle dit maak. ”.

Voordat ek ‘n Messiaanse Rabbi geword en terwyl ek daarvoor studeer het, was ek ‘n algemene boukontrakteur. As sulks het ek kontrakte aanvaar om huise te bou asook ander geboue vir verskeie eienaars. Gewoonlik het die eienaar dan ‘n argitek aangewys, wat die planne volgens die eienaar se persoonlike voorkeur en behoefte moes opstel. Vanselfsprekend sou die argitek seker maak dat alles in ooreenstemming met plaaslike- en staatsvereistes voldoen. Alvorens ek ‘n kontrak om te bou, aanvaar het, het ek die planne noukeurig bestudeer en dan ‘n prys, gegrond op die argiteksontwerp en spesifikasies, bereken. Dikwels, met die argitek op die bouterein, is ek ook gehuur vir die vervaardiging van presies gespesifiseerde komponente vir die gebou, byvoorbeeld vensters, deure, vloeroppervlaktes en sekere afwerkings wat uitgevoer moes word. As kontrakteur, was dit my verantwoordelikheid om alles wat deur die argitek gespesifiseer is, noukeurig uit te voer. Indien ek dit sou nagelaat het, was ek verplig om wat ookal foutief geïnstalleer was, te verwyder en op my eie koste met die regte item te vervang. Soms was ‘n produk deur die argitek gespesifiseer nie beskikbaar nie of het die afleweringsdatum vanaf die vervaardiger ‘n vertraging van die projek veroorsaak. Dan moes ek na die argitek teruggaan en in die teenwoordigheid van die eienaar, ‘n alternatiewe produk oorweeg of ‘n kompromie aangaan. Boonop omdat nie alle argitekte altyd oor die nodige ondervinding beskik nie, sou ek toevallig tydens die konstruksie ‘n teenstrydigheid in die planne agterkom – iets wat op papier moontlik was maar nie in die praktyk nie. Hieroor sou ek ook weer die argitek en eienaar moes raadpleeg om die nodige veranderings aan te bring. Ongeag die omstandighede, was één ding wat ek nie kon waag nie, om enigsins van die planne af te wyk, alvorens die argitek en eienaar vooraf geraadpleeg is nie. Die voltooide gebou moes presies ooreenstem met die ontwerp en presies funksioneer soos wat die argitek en eienaar dit voorgestel het.

In die geval van die tempel, was God sowel die argitek as eienaar. Ek kan dus ten volle begryp dat Moses God se planne tot in die fynste besonderhede moes nakom, sonder om enigsins daarvan af te wyk. Die voltooide tempel moes presies lyk en funksioneer soos wat God dit ontwerp het. Nie eers ‘n enkele kleur kon vervang word nie. Die rede hiervoor was dat alles betreffende die tempel, Jesus die Messias verteenwoordig het.

Hebreërs / Ivrim {12:12} “die oog gevestig op Jesus, die Leidsman en Voleinder van die geloof …”.

Op grond van hierdie Skrifgedeelte, aanvaar ek dat God sowel die argitek as bouer (algemene kontrakteur) van ons geloof is. As sulks het Hy ons lewens tot in die fynste besonderheid ontwerp en presies gespesifiseer wat sal of sal nie in ons konstruksie (wat Hy ons sal bou om te wees) gebruik word nie. Hy het ons ontwerp en gebou tot wat ons eindelik sal word.

Jesaja / Yeshayahu {64:8} “Maar nou, HERE, U is ons Vader; ons is die klei, en U is ons Formeerder, en ons almal is die werk van u hand. ”.

Jy mag miskien onder die indruk verkeer dat dit slegs van toepassing is op diegene wat Jesus die Messias as hulle Here en Redder aanvaar het, maar dit is nie die geval nie. Dit geld ten opsigte van elke mens, soos uit hierdie Skrifgedeelte blyk:

Romeine / Romim {9:21} “Of het die pottebakker nie mag oor die klei, om uit dieselfde klomp die een voorwerp tot eer en die ander tot oneer te maak nie? ”.

God maak sommige mense eerbaar en ander nie. Dit is moeilik om te verstaan en selfs moeiliker om te aanvaar dat ons volgens God se besluit sal word presies soos wat Hy ons ontwerp het om te wees: gered of ongered, goed of sleg. Omdat ons boonop nie aan onsself behoort nie maar teen ‘n prys deur die bloed van Jesus die Messias losgekoop is, het ons hoegenaamd geen seggenskap in die uitkoms nie. Ons het egter ‘n God wat ons met ewige liefde liefhet, ‘n God wat vir ons gesê het:

Jeremia / Yirmeyahu {29:11} “Want Ék weet watter gedagtes Ek aangaande julle koester, spreek die HERE, gedagtes van vrede en nie van onheil nie, om julle ‘n hoopvolle toekoms te gee. ”.

Daarom hoef ons nie te vrees nie. Sy ontwerp (plan) en Sy voltooide eindproduk sal volmaak wees!

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou

Verskonings, ons vrees vir verwerping

D’Var Torah 

En hy het gesê - Vaera 

Eksodus / Shemot 6:2 – 9:35 

Eségiël / Yechezkel 28:25 – 29:21 

Romeine / Romim 9:14 – 25 

Eksodus / Shemot {6:11} “ Maar Moses het voor die aangesig van die HERE gespreek en gesê: As die kinders van Israel na my nie geluister het nie, hoe sal Farao dan na my luister terwyl ek onbesnede van lippe is? {6:12} Daarop het die HERE met Moses en Aäron gespreek en hulle met ‘n boodskap gestuur na die kinders van Israel en na Farao, die koning van Egipte, om die kinders van Israel uit Egipteland uit te lei. ”. 

In die voorafgaande verse van hierdie parasha, het God Moses so pas bemoedig deur te sê dat Hy Sy verbond met die kinders van Israel sal vervul en hulle die land wat Hy aan hulle beloof het, in besit sal neem. Ons onthou dat Moses na die kinders van Israel gegaan het met die boodskap wat hy van God ontvang het, maar dat hulle hom verwerp en uitgelag het. Nou beveel God vir Moses om na die farao te gaan en hom te spreek oor die vrylating van die kinders van Israel. Moses reageer egter negatief omrede hy aan erge verwerping ly. 

Is dit nie maar soos dit met ons ook die geval is nie? Ek vind dit veral waar wanneer dit evangelisasie betref. Ons is so ywerig en opgewonde om ons geloof met ander mense te deel, dat ons by die gemeente se evangelisasie-bediening aansluit. Saam met die uitreikspan, gaan ons vol moed op straat uit om met ‘n verbyganger oor Jesus te praat. In plaas van aanvaarding, nadat ons dit met die persoon gedeel het, word ons egter beledig, verskree en selfs gespu. Wat is die gevolg daarvan? Ons stap erg verleë daar weg met ‘n gevoel van verwerping – erger nog ons wil nie weer iemand anders konfronteer nie uit vrees vir wat mag plaasvind. Ons het neutraal geraak uit vrees vir verwerping. Dit was inderdaad die geval met Moses: Hy was vanweë sy vorige verwerping, bang om dit weer te verduur. 

Wat gebeur dus indien ons die eerste maal of selfs ‘n tweede - of derde keer verwerp word, wanneer die feit is dat verwerping eintlik slegs ‘n metode is wat God gebruik om ons geloof te toets? Waarom aanvaar ons bloot dat net omdat ons kinders van God is, alles in ons lewens voorspoedig sal wees? Ons sal wel verwerping ervaar maar dit gaan egter eerder hóé ons daarop reageer en veral op die verwerping as sulks, nie dat óns verwerp word nie. 

Johannes / Yochanan {16:33} “Dit het Ek vir julle gesê, dat julle in My vrede kan hê. In die wêreld sal julle verdrukking hê; maar hou goeie moed, Ek het die wêreld oorwin. ”. 

Dit is my mening dat Jesus, op grond van die voormelde Skrifgedeelte, dit uitdruklik gesê het dat alles nie altyd aan ons verwagting sal voldoen nie. Ons gaan wel verdrukking asook verwerping verduur, maar Hy stel ons gerus dat Hy dit alles reeds oorwin het. In Hom, kan ons vrede ervaar te midde van verdrukking en selfs verwerping. 

Waarom het die kinders van Israel die eerste keer, toe Moses na hulle gegaan het, hom verwerp? Alles inaggenome, het hy dit nie uit eie beweging gedoen nie. Hy het in opdrag en met die krag van die Koning van die heelal na hulle gegaan. Moses sou dit tog, nadat hy die wonderwerke wat God reeds vir hom gedoen het toe hy die eerste keer geroep is, kon herken. Ongelukkig het hy nie! Die verwerping deur die kinders van Israel, was ‘n toets vir Moses. 

Ons almal móét noodwendig ons vrees vir verwerping oorkom en besef dat God ons geloof toets deur toe te laat dat ons van tyd tot tyd verwerping ervaar. Neem, byvoorbeeld, om voor mense van jou geloof te getuig. Ons besef dat God van ons verwag om ons geloof te deel en dat dit Hy is wat red en nie ons nie. As ons dus met iemand ons getuienis deel en verwerp word, verwerp so’n persoon nie vir ons nie maar wel vir God. Derhalwe moet niks ons ooit daarvan weerhou om oor en oor te getuig net omdat iemand die boodskap, die vorige keer wat ons dit gebring, verwerp het nie. 

Die boodskap wat Moses aan die farao moes bring, was hoegenaamd nie syne nie – dit was van God af. Moses het geen rede gehad om die farao te vrees nie, omrede lasgenoemde deur die verwerping van die boodskap, nie vir Moses sou verwerp nie, maar wel vir God, terwyl God inderwaarheid onaantasbaar is selfs wat verwerping of uittarting aanbetref. 

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou