✦

God Maak Nie Foute Nie / Die Keuse Berus By Ons

VaEra
(En Ek Het Verskyn)



Eksodus / Shemot {9:17} “Versit jy jou nog teen my volk, dat jy hulle nie wil laat trek nie? {9:18}  Kyk, Ek sal môre omtrent sulke tyd ‘n baie swaar hael laat reën soos wat in Egipte nie gewees het van die dag af dat dit gegrond is tot nou toe nie. {9:19}  Stuur dan nou en laat jou vee en alles wat jy in die veld het, in veiligheid bring; al die mense en die diere wat in die veld gevind word, en wat nie binnekant gebring is nie—op hulle sal die hael val, sodat hulle sterwe. {9:20}  Hy wat die HERE se woord gevrees het onder die dienaars van Farao, het sy slawe en sy vee in die huise laat vlug; {9:21}  maar hy wat op die HERE se woord geen ag gegee het nie, het sy slawe en sy vee in die veld laat bly.”

God het die Farao en Egiptenare vroegtydig gewaarsku vóór elk van die plae wat Hy oor hulle land gebring het. Hierdie is egter die enigste plaag waar Hy die mense vooraf waarsku en hulle bevel om hul vee in veiligheid te bring. Dit is ook die enigste plaag waar Hy die mense waarsku om nie na buite te gaan indien hulle nie wil sterf nie. Volgens ons rabbynse wysgere, was die haelstene geweldig groot; trouens, om die lewe van ‘n vier – tot seshonderd-pond koei te bedreig, moes dit inderdaad groot gewees het. Volgens die Skrif, het waarskynlik nie almal in Egipte op God se waarskuwing ag geslaan nie, behalwe ‘n geringe aantal van diegene wat reeds die voorafgaande plae belewe het en nou die God van Israel gevrees het. Dit was die enigstes wat dié waarskuwing gehoorsaam het. Wat was dus die gevolg van ongehoorsaamheid en om nie God se waarskuwing ernstig op te neem nie? Hulle asook hulle vee het omgekom en dit was nie God wat vir hul dood aanspreeklik was nie – dit was hulle eie keuse.

In die hedendaagse Israel is dieselfde maatreël toegepas om die inwoners van Gaza te waarsku om sekere tye, tydens die laaste Gaza-oorlog, binnenshuis te bly. Hul verontagsaming van die waarskuwings, sou, soos aan hulle gesê is, hulle in gevaar stel en moontlik tot hul dood lei. Pamflette is versprei waardeur inwoners in bepaalde areas en woonbuurte gewaarsku is dat die Israeli-Verdedigingsmag van voornemens was om dáár militêre operasies uit te voer. Die verdedigingsmag was dus nie aanspreeklik vir die dood van daardie burgerlikes wat nie op die waarskuwing ag geslaan het nie – die keuse was hulle s’n. Israel het sy eie troepe in gevaar gestel om hierdie waarskuwings uit te reik – dit was dus die korrekte optrede.

Deuteronomium / Devarim {28:1} “As jy dan goed luister na die stem van die HERE jou God om sorgvuldig te hou al sy gebooie wat ek jou vandag beveel, dan sal die HERE jou God jou die hoogste stel bo al die nasies van die aarde. {28:2}  En al hierdie seëninge sal oor jou kom en jou inhaal as jy luister na die stem van die HERE jou God. {28:15}  Maar as jy nie luister na die stem van die HERE jou God, om sorgvuldig te hou al sy gebooie en sy insettinge wat ek jou vandag beveel nie, dan sal al hierdie vloeke oor jou kom en jou inhaal. {28:20}  Die HERE sal teen jou stuur die vervloeking, die verwarring en die bedreiging in alles waar jy jou hand aan slaan, wat jy moet doen; totdat jy verdelg is en totdat jy gou tot niet gaan vanweë die boosheid van jou handelinge, dat jy My verlaat het.”

Net soos die Egiptenare moes besluit om God se waarskuwings te gehoorsaam – aldan nie – en sowel hulle lewens as dié van hul vee te red, net so moes die inwoners van Gaza-stad besluit of hulle aan die waarskuwings van die Israeli-Verdedigingsmag sou gehoor gee en in hul huise bly; eweneens moet ons ook besluit of ons God se waarskuwing gaan gehoorsaam. God het ons in Sy Woord – hierbo aangehaal – gewaarsku, deur aan ons die gevolge van gehoorsaamheid of ongehoorsaamheid aan Sy gebooie, uiteen te sit. Dit is dus nou vir óns om te besluit wat ons gaan doen! God sal nie aanspreeklik wees indien ons die verkeerde besluit neem nie: die keuse berus by ons.

Daar is ‘n kritieke vermaning in die Skrif, wat ek ten slotte met julle wil deel: dit is ‘n waarskuwing waarop ons almal moet agslaan en dit gehoorsaam. Ek glo dat dit die finale waarskuwing deur God is:

Johannes / Yochanan {14:6} “Jesus antwoord hom: Ek is die weg en die waarheid en die lewe; niemand kom na die Vader behalwe deur My nie.”

1 Johannes / Yochanan Aleph {2:23} “Elkeen wat die Seun loën, het ook nie die Vader nie.”

Noudat julle hierdie vermaning het, wat gaan julle daaromtrent doen? Die keuse berus by julle.

Kom gou Jesus!

Voorheen uitgegee: 2011-01-01

Verskonings, ons vrees vir verwerping

D’Var Torah 
En hy het gesê - Vaera 


Eksodus / Shemot {6:11} “ Maar Moses het voor die aangesig van die HERE gespreek en gesê: As die kinders van Israel na my nie geluister het nie, hoe sal Farao dan na my luister terwyl ek onbesnede van lippe is? {6:12} Daarop het die HERE met Moses en Aäron gespreek en hulle met ‘n boodskap gestuur na die kinders van Israel en na Farao, die koning van Egipte, om die kinders van Israel uit Egipteland uit te lei. ”. 

In die voorafgaande verse van hierdie parasha, het God Moses so pas bemoedig deur te sê dat Hy Sy verbond met die kinders van Israel sal vervul en hulle die land wat Hy aan hulle beloof het, in besit sal neem. Ons onthou dat Moses na die kinders van Israel gegaan het met die boodskap wat hy van God ontvang het, maar dat hulle hom verwerp en uitgelag het. Nou beveel God vir Moses om na die farao te gaan en hom te spreek oor die vrylating van die kinders van Israel. Moses reageer egter negatief omrede hy aan erge verwerping ly. 

Is dit nie maar soos dit met ons ook die geval is nie? Ek vind dit veral waar wanneer dit evangelisasie betref. Ons is so ywerig en opgewonde om ons geloof met ander mense te deel, dat ons by die gemeente se evangelisasie-bediening aansluit. Saam met die uitreikspan, gaan ons vol moed op straat uit om met ‘n verbyganger oor Jesus te praat. In plaas van aanvaarding, nadat ons dit met die persoon gedeel het, word ons egter beledig, verskree en selfs gespu. Wat is die gevolg daarvan? Ons stap erg verleë daar weg met ‘n gevoel van verwerping – erger nog ons wil nie weer iemand anders konfronteer nie uit vrees vir wat mag plaasvind. Ons het neutraal geraak uit vrees vir verwerping. Dit was inderdaad die geval met Moses: Hy was vanweë sy vorige verwerping, bang om dit weer te verduur. 

Wat gebeur dus indien ons die eerste maal of selfs ‘n tweede - of derde keer verwerp word, wanneer die feit is dat verwerping eintlik slegs ‘n metode is wat God gebruik om ons geloof te toets? Waarom aanvaar ons bloot dat net omdat ons kinders van God is, alles in ons lewens voorspoedig sal wees? Ons sal wel verwerping ervaar maar dit gaan egter eerder hóé ons daarop reageer en veral op die verwerping as sulks, nie dat óns verwerp word nie. 

Johannes / Yochanan {16:33} “Dit het Ek vir julle gesê, dat julle in My vrede kan hê. In die wêreld sal julle verdrukking hê; maar hou goeie moed, Ek het die wêreld oorwin. ”. 

Dit is my mening dat Jesus, op grond van die voormelde Skrifgedeelte, dit uitdruklik gesê het dat alles nie altyd aan ons verwagting sal voldoen nie. Ons gaan wel verdrukking asook verwerping verduur, maar Hy stel ons gerus dat Hy dit alles reeds oorwin het. In Hom, kan ons vrede ervaar te midde van verdrukking en selfs verwerping. 

Waarom het die kinders van Israel die eerste keer, toe Moses na hulle gegaan het, hom verwerp? Alles inaggenome, het hy dit nie uit eie beweging gedoen nie. Hy het in opdrag en met die krag van die Koning van die heelal na hulle gegaan. Moses sou dit tog, nadat hy die wonderwerke wat God reeds vir hom gedoen het toe hy die eerste keer geroep is, kon herken. Ongelukkig het hy nie! Die verwerping deur die kinders van Israel, was ‘n toets vir Moses. 

Ons almal móét noodwendig ons vrees vir verwerping oorkom en besef dat God ons geloof toets deur toe te laat dat ons van tyd tot tyd verwerping ervaar. Neem, byvoorbeeld, om voor mense van jou geloof te getuig. Ons besef dat God van ons verwag om ons geloof te deel en dat dit Hy is wat red en nie ons nie. As ons dus met iemand ons getuienis deel en verwerp word, verwerp so’n persoon nie vir ons nie maar wel vir God. Derhalwe moet niks ons ooit daarvan weerhou om oor en oor te getuig net omdat iemand die boodskap, die vorige keer wat ons dit gebring, verwerp het nie. 

Die boodskap wat Moses aan die farao moes bring, was hoegenaamd nie syne nie – dit was van God af. Moses het geen rede gehad om die farao te vrees nie, omrede lasgenoemde deur die verwerping van die boodskap, nie vir Moses sou verwerp nie, maar wel vir God, terwyl God inderwaarheid onaantasbaar is selfs wat verwerping of uittarting aanbetref. 

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou