Gebed: Om Ons Wil met Sy Wil te Verenig

BeShalach

(Wanneer Om Te Laat Gaan)

Eksodus / Shemot 13:17 – 17:16

Rigters / Shoftim 4:4 – 5:31

Johannes / Yochanan 6:22 – 40

Eksodus / Shemot {17:8 – 17:13} “Daarop het Amalek gekom om teen Israel by Ráfidim te veg. {17:9}  En Moses het aan Josua gesê: Kies vir ons manne en trek uit, veg teen Amalek. Môre sal ek op die top van die heuwel staan met die staf van God in my hand. {17:10}  En Josua het gedoen soos Moses aan hom gesê het, om te veg teen Amalek. Maar Moses, Aäron en Hur het op die top van die heuwel geklim. {17:11}  En telkens as Moses sy hand ophou, was Israel die sterkste; maar as hy sy hand laat sak, was Amalek die sterkste. {17:12}  Maar die hande van Moses het swaar geword; daarom het hulle ‘n klip geneem en dit onder hom neergelê, dat hy daarop kon sit. En Aäron en Hur het sy hande ondersteun, die een duskant en die ander anderkant. So het sy hande dan vas gebly tot sononder. {17:13}  En Josua het Amalek en sy volk met die skerpte van die swaard ‘n neerlaag toegebring.”

Ek het al dikwels oor die betekenis van hierdie gedeelte gewonder en myself afgevra: “Waarom was die oorlog in die guns van die kinders van Israel terwyl Moses sy hande, met die staf daarin, omhoog gehou het en om welke rede het dit in die guns van Ámalek verander toe hy sy hande laat sak het?” 

Moses het die staf met albei hande vasgehou; Aäron het sy hand aan die eenkant ondersteun en Hur aan die anderkant. Beide het Moses te hulp gekom en sy hande omhoog gehou. Solank as wat Moses se hande in hierdie posisie was, was die stryd in die kinders van Israel se guns.

Indien die staf die mag om die oorlog te wen of verloor, beslis het, sou dit nie meer sinvol gewees het vir Moses om die staf in een hand vas te hou terwyl dit na die stryende magte uitgestrek is nie? Of, as die staf ‘n simbool van God se teenwoordigheid was, bedoel om die vegtendes aan te moedig, sou dit nie sinvoller gewees het indien Josua dit in die stryd ingedra het waar dit vir die kinders van Israel sigbaar kon wees nie? In plaas daarvan, was dit hoog bokant hulle gehou, waar dit vir hulle onsigbaar was. Ons kan dus tot die gevolgtrekking kom dat die krag nie in die staf geleë was nie, maar in die omhoog hou van Moses se hande.

Psalm / Tehillim {28:2} “Hoor die stem van my smekinge as ek U aanroep om hulp, as ek my hande ophef na die binneste van u heiligdom.”

Psalm / Tehillim {63:4} “Só sal ek U prys my lewe lank, in u Naam my hande ophef.”

In hierdie Parasha verneem ons dat die kinders van Israel in hulle eerste oorlog betrokke geraak het en wel teen die Ámalekiete. My afleiding uit hierdie gedeeltes is dat Ámalek inderdaad meer as ‘n groep heidense mense was – hulle versinnebeeld die menslike, vleeslike begeertes en alles in die wêreld wat teen God is. Ámalek versinnebeeld dus die mens se sondige, vleeslike natuur.

Die oorlog tussen Ámalek en die kinders van Israel het in werklikheid nie op die slagveld plaasgevind nie, maar wel op die top van die berg met Moses. Die kinders van Israel se geledere het bestaan uit onervare en waarskynlik swaktoegeruste soldate. Die oorlog kon gevolglik nie deur hulle gevegsvermoë gewen word nie. Nee, hierdie oorlog is geveg en gewen deur deurdat Moses sy hande in gebed opgehef het. Die staf in sy hande was bloot visueel; nie vir die kinders van Israel, wat in die stryd gewikkel was nie, maar vir God, wat vantevore Moses se staf gebruik het om die Farao en sy leer te verneder en verslaan. Die geveg teen Ámalek is deur gebed beslis.

Gebed is ‘n onskatbare voorreg wat ons, as gelowiges, van God ontvang het. Dit is ‘n roepstem om ‘n wagter op die mure te wees, dag en nag sonder rus, totdat redding, hulp, genesing en oorwinning kom. Gebed is magtig, omdat God verkies om deur middel van ons gebede te werk. Dit is dus die handeling van gelowiges, in samewerking met God, om ons wil aan Sy wil te onderwerp. Gebed is egter nie ‘n poging om God te oorreed om óns wil uit te voer nie. Dit is ook nie om as’t ware ‘n wenslys aan God voor te lê nie, asof Hy ‘n tipe kersvader is, van wie ons verwag om aan ons vertoë gehoor te gee en ons “kerskouse” met óns selfsugtige begeertes te vul nie. Dit is ook nie ‘n poging om óns wil op God af te dwing, sodat ons kan ontvang wat volgens ons mening, die beste vir onsself en ander mense is nie. Gebed is om onsself aan God se beskikking te onderwerp: om te verneem wat God se wil is en dan deur gebed met Hom saam te stem / aanvaar.

Gebed verander nooit iets wat God vantevore bepaal het nie. Dit word bloot volbring, terwyl gebedloosheid niks bereik nie. Dikwels stel God uit wat Hy wil doen, slegs omdat Hy nie ons gebedsamewerking het nie. Ofskoon ons nie weet waarom nie, wéét ons egter dat God nie onafhanklik handel nie. Hy het aan ons ‘n vrye wil geskenk en sal dit nie gering ag deur Sy wil op ons af te dwing nie. Hy wag vir ons om in gebed met Hom te verenig voordat hy handel, selfs indien dit beteken dat die satan tydelik offensief in ons lewens is. Dit bewys hoeveel God óns reg om te kies respekteer en in hoe ‘n mate God ons gebede begeer.

Jy en ek sal nooit die Ámalekiete in ons lewens kan verslaan nie. Ons vleeslike begeertes kan nie deur wilskrag oorwin word nie. Die enigste manier om oor ons vlees die oorwinning te behaal, is deur gebed, net soos Moses gedoen het.

Kom gou Jesus!

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2012-01-28

Lewe Met Die Swaard en Sterf Met Die Swaard

BeShalach

(Wanneer Om Te Laat Gaan)

Eksodus / Shemot 13:17 – 17:16

Rigters / Shoftim 4:4 – 5:31

Johannes / Yochanan 6:22 – 40

Lewe Met Die Swaard en Sterf Met Die Swaard

Eksodus / Shemot {3:17} “Toe Farao die volk laat trek het, het God hulle nie op die pad na die land van die Filistyne gelei nie, alhoewel dit nader was; want God het gesê: Die volk kan dalk berou kry as hulle oorlog sien, en teruggaan na Egipte. {13:18}  Daarom het God die volk laat wegdraai in die rigting na die woestyn, na die Skelfsee toe. En die kinders van Israel het goed gewapend uit Egipteland opgetrek.”

Dit was vir my interessant toe ek in hierdie verse lees dat die kinders van Isarel inderdaad gewapen was met hulle uittog uit Egipte. God sou hulle egter nie naby die Filistyne langs lei nie, ingeval hulle uit vrees vir oorlog, na Egipte sou wou terugkeer. Ek het altyd gemeen dat as jy jouself bewapen, moet jy daarop voorbereid wees om dit te gebruik. In hierdie geval was die kinders van Israel egter bewapen maar nie bereid om te veg nie!

Daar was al heelwat meningsverskil en bespreking oor die feit of gelowiges in Jesus die Messias oor vuurwapens behoort te beskik aldan nie. Vóór my bekering tot die Here, terwyl ek in Florida (‘n staat waar meeste burgers vuurwapens besit) woonagtig was, het ek ook ‘n vuurwapen besit; trouens ek het meer as een besit. Ek het ‘n vuurwapen by my gedra en een in my motor aangehou. Nadat ek gered is, het ek egter van al my vuurwapens ontslae geraak en my veiligheid en sekuriteit aan die Here toevertrou. Met vrymoedigheid kan ek verklaar dat vanaf daardie dag, die Here selfs in hierdie opsig getrou was. Beteken dit dus dat gelowiges in Jesus die Messias nie ‘n vuurwapen vir selfverdediging moet besit nie? Ek moet erken dat ek nie heeltemal seker is daaroor nie. Daar is soms sulke “gemengde” boodskappe in die Bybel.

Ons is almal bewus daarvan dat God moord hoegenaamd nie goedkeur nie, maar dit is verantwoordelik om te sê dat as jy ‘n vuurwapen besit, jy beslis daarop voorbereid moet wees om dit te gebruik. Dit bring ‘n mens voor ‘n problem te staan: indien jy per ongeluk iemand doodskiet, kan die owerhede dit as moord klassifiseer – ten spyte daarvan dat moord hoegenaamd nie jou bedoeling was nie. God keur egter oorlog goed, wat vanselfsprekend sowel wapens as dood behels. Dan is daar in die Bybel nou weer verse soos hierdie:

Lukas / Uri {22:35} “En Hy sê vir hulle: Toe Ek julle uitgestuur het sonder beurs en reissak en skoene, het julle iets kortgekom? En hulle antwoord: Niks nie. 22:36  Toe sê Hy vir hulle: Maar nou, wie ‘n beurs het, laat hom dit neem en so ook die reissak; en wie dit nie het nie, moet sy kleed verkoop en ‘n swaard koop.”

Klaarblyklik het Jesus die dra van ‘n wapen in vredestyd goedgekeur, met die bedoeling dat dit nie gebruik sou word vir ‘n regering-gesanksioneerde oorlog nie. Soos ons weet, het Petrus (Kefa) op die Olyfberg ‘n wapen gebruik, wat impliseer dat hy die wapen moes besit het. In daardie Skrifverband lees ons:

Mattheüs / Mattitayu {26:52} “Toe sê Jesus vir hom: Sit jou swaard in sy plek terug; want almal wat die swaard neem, sal deur die swaard vergaan.”

Hierdie Skrifgedeelte word dikwels aangehaal deur sommige persone wat teen die dra van (vuur)wapens gekant is, maar spreek Jesus Hom werklik daarteen? Ek dink nie so nie. Waarskynlik het Jesus verwys na diegene wat reeds onderweg was om Hom gedwonge met wapens van hul eie gevange te neem. Jesus het hier slegs geprofeteer oor die wyse waarop hierdie persone self sou omkom, welke profesie inderdaad deur die Romeine ten uitvoer gebring is. Hulle het met wapens gekom om die oorhand oor Hom te kry maar hulle sou self deur wapens omkom. Dan is daar egter Skrifgedeeltes soos hierdie een:

Psalms / Tehillim {37:39} “Tau. Maar die hulp van die regverdiges is van die HERE, hulle toevlug in tyd van benoudheid. {37:40}  En die HERE help hulle en red hulle; Hy red hulle van die goddelose mense en verlos hulle, want hulle skuil by Hom.”

Sekerlik sou hierdie Skrifgedeelte en soveel meer soortgelyke verse te kenne gee dat dit nie vir ons nodig is om onsself met wapens te verdedig nie. Ons is egter bewus daarvan dat Dawid, voor en nadat hy koning van Israel geword het, meeste van die Psalms geskryf het wat betrekking op God as ons beskerming, het, maar dat hy nietemin altyd swaar gewapen was.

Wat is dus my gevolgtrekking en antwoord op die vraag of gelowiges in Jesus die Messias gewapen moet wees aldan nie? Dit skyn asof daar geen klinkklare Skriftelike bewys is wat die dra van wapens verbied nie, maar laat ons onthou dat indien jy ‘n wapen dra, moet jy gereed en bereid wees om dit te gebruik indien nodig. Andersins mag dit met jou soos met Petrus, ‘n visserman, die geval wees, wat Jesus met ‘n swaard probeer verdedig het toe hy na alle waarskynlikheid die hoëpriester se slaaf probeer onthoof het, maar slegs daarin geslaag het om sy oor af te kap. Sou Jesus nie dáár gewees het om tot sy redding te kom nie, het Petrus gevaargeloop om self onthoof te word.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2011-01-15

x

Terug na Egipte

D’Var Torah

Wanneer Hy laat gaan – Beshallach

Eksodus / Shemot 13:17 – 17:16

Rigters / Shoftim 5:1 – 31

Matthéüs / Mattityahu 5:1 – 48

Eksodus / Shemot {14:9} “En die Egiptenaars het hulle agtervolg—al Farao se perde en strydwaens, sy ruiters en sy leërmag—en hulle ingehaal terwyl hulle in die laer gestaan het by die see by Pi-Hágirot, voor Baäl-Sefon. {14:10}  Toe Farao naby kom, slaan die kinders van Israel hulle oë op, en kyk, daar trek die Egiptenaars agter hulle aan; en hulle het baie bang geword. Daarop het die kinders van Israel tot die HERE geroep. {14:11}  En hulle het vir Moses gesê: Het u, omdat daar in Egipte glad geen grafte is nie, ons saamgeneem om in die woestyn te sterwe? Wat het u ons nou aangedoen, dat u ons uit Egipteland uitgelei het? {14:12}  Is dít nie die woord wat ons aan u in Egipte gesê het nie: Laat ons met rus, dat ons die Egiptenaars kan dien? Want dit is beter vir ons om die Egiptenaars te dien as om in die woestyn te sterwe.

Dit is verbasend dat niks oor die afgelope 5000 jaar verander het nie! Mense verkies steeds om slawe te wees (hoe dit ookal sy, van sonde) eerder as om vry te wees in Jesus die Messias. Die kinders van Israel het verkies om slawe in Egipte te wees, eerder as om vry in Eretz (die land van Israel) te wees. Waarom? Want vryheid sou beteken dat hulle verantwoordelikheid vir hulself sou moes aanvaar. Hulle sou vir hulself moes dink, redeneer, op hul eie besluite neem en vir daardie besluite persoonlike aanspreeklikheid aanvaar.

Ek het onlangs na ‘n dokumentêre program oor soldate gekyk, wat na jare diens in die weermag, met hul ontslag, nie kon aanpas by die burgerlike samelewing nie. Die rede? Vir jare was hulle onderworpe aan streng reëls en regulasies. Hulle het ontwaak wanneer hulle aangesê is om dit te doen, geëet wanneer hulle moes eet, gegaan waarheen en waar hulle aangesê is om te gaan en gedoen wat hulle beveel is om te doen. Terug in die burgerlike samelewing was daar niemand om vir hulle te sê wat om te doen nie, met die gevolg dat hulle verlore gevoel het. Die jare wat hulle in die weermag deurgebring het, het gelei tot ‘n verlies van vermoë om hulle eie besluite te neem. Hulle het gevolglik verward geraak, aan hulle self getwyfel en in ernstige depressie verval. Dit was alles te wyte aan die feit dat hulle nooit hul eie besluite geneem, hul eie lewens gely het nie: alles is vir hulle bepaal, van die oomblik dat hulle ontwaak het totdat hulle gaan slaap het. Sommige soldate, wat in hierdie dokumentêr vertoon is, het vanweë hierdie drastiese verandering in hulle lewens, senuwee-ineenstortings en ander sielkundige – en sosiale probleme ondervind: probleme wat hulle ook gediskwalifiseer het om weer aan te sluit. Gevolglik kon hulle nie eers weer terugkeer na die lewenswyse waarin hulle gemaklik was nie.

Prediker / Kohelet {1:9} “Wat gewees het, dit sal daar weer wees; en wat gebeur het, dit sal weer gebeur, en daar is glad niks nuuts onder die son nie.”.

Ongelukkig is dit wat vir die kinders van Israel in die wildernis waar was en waar is vir die oud-soldate, wat in die burgerlike samelewing ontplooi is insgelyks ook waar vir ongeredde mense aan wie die evangelie van waarheid aangebied word; die Goeie Nuus wat hulle sou vrymaak.

Soos voorheen gesê: Egipte is ‘n Bybelse sinnebeeld van ons huidige sondige lewe en – wêreld, waarin ons woon. Moses is die Bybelse sinnebeeld van Jesus die Messias, wat deur God gestuur is om Sy mense te red, hulle uit die slawerny van sonde en sondige wêreld te lei na God se wonderlike lig. Die tog deur die Rooisee is die Bybelse sinnebeeld van verlossing. Dit was op daardie punt waar die kinders van Israel hulle vertroue van die Farao (die Bybelse sinnebeeld van die satan) na Moses (die Bybelse sinnebeeld van Jesus) verplaas het, met ander woorde, hulle het van sonde na redding oorgegaan.

Vóór hulle tog deur die Rooisee en terwyl hulle nog in die satan se gebied was, het die kinders van Israel dit nie nodig geag om gered te word nie. Hulle was tevrede en het eintlik gevoel dat hulle beter af was in die slawerny.

Die situasie wat ek sopas beskryf het, is wat baie van ons met ongeredde geliefdes ervaar. Ek kan begryp hoe frustrerend dit vir Moses moes gewees het toe die vryheid wat God vir die kinders van Israel aangebied het, verwerp is ten gunste daarvan om na Egipte terug te keer. Dit is omdat ek dieselfde scenario ondervind – ofskoon onder verskillende omstandighede – met my familielede. Ek het hulle die lig aangebied wat ontstaan deur die kennis van Jesus maar hulle verkies die duisternis van die satan. Hulle is so deur hom verblind dat hulle eerder in sy sondeslawerny sal verkeer as om deur God bevry te word van die gevolge van hulle sonde.

Ek sluit aan by jou in gebed en betuig meegevoel met elkeen wat ervaar: “Ek wil terugkeer na Egipte” en die “Ek verkies om in slawerny te verkeer” – sindroom, wat jou dierbares betref. Bid asseblief saam met my vir my dierbares.

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou

Wanneer Hy jou red van ‘n ernstige onheil

D’Var Torah 

Wanneer hy laat gaan het / Beshalach

Eksodus / Shemot 13:17 – 17:16

Eksodus / Shemot {13:17} “Toe Farao die volk laat trek het, het God hulle nie op die pad na die land van die Filistyne gelei nie, alhoewel dit nader was; want God het gesê: Die volk kan dalk berou kry as hulle oorlog sien, en teruggaan na Egipte. {13:18} Daarom het God die volk laat wegdraai in die rigting na die woestyn, na die Skelfsee toe. En die kinders van Israel het goed gewapend uit Egipteland opgetrek. ”. 

Julle het seker gemerk dat die kinders van Israel gewapen was toe hulle Egipte verlaat het. ‘n Mens bewapen jouself immers nie tensy jy van plan is om te veg nie en oorlog te voer nie. God het egter die kinders van Israel doelbewus met ‘n ander pad om die land van die Filistyne gelei sodat dit die Filistyne nie aanleiding sou gee om uit te gaan om teen die kinders van Israel oorlog te voer nie. Die rede word in die bogenoemde Skrifgedeelte verstrek: Hulle was nog nie gereed om oorlog te sien nie. 

Oorlog is alles behalwe aangenaam om te aanskou. Hier in Noord-Amerika is meeste van ons geïsoleer van oorlog. Ofskoon ons gewapende magte reeds dikwels in die buiteland talle oorloë gevoer het en tans ‘n oorlog in Afghanistan voer, het soortgelyke konflikte ons in Kanada nie weer sedert 1812 bedreig nie. 

My vrou en ek het vanjaar inderdaad met oorlog kennisgemaak. Geeneen van ons het ons nog ooit te midde van ‘n konflik bevind nie, deurdat ons die Vietnamese Oorlog misgeloop het, maar met ons besoek aan Israel, tydens die mees onlangse Gaza –konflik, het ‘n mens werklik ‘n voorsmaak – ofskoon dit nie te ernstig was nie – ervaar wat oorlog werklik behels. Oorlog is beslis nie mooi om te aanskou of aangenaam om te ervaar nie. 

Vir tien dae lank was die stad wat ons besoek het, die teiken van lukrake missielaanvalle vanuit Gaza. Dag en nag moes ons in die bomskuiling gaan skuil telkens wanneer ‘n waarskuwingsirene gehoor is en dít het gereeld gebeur. Met elke ontploffing, wat ons gehoor het (hulle beweer dat ’n mens nie die één hoor wat jou tref nie!), was ons alte dankbaar dat geeneen in ons buurt geval het nie. Ons was egter terdeë bewus daarvan dat met elke ontploffing iemand êrens in die stad getref is. Ongelukkig was daar sterftes en aansienlike skade, maar veel geringer as wat daar sou gewees het as dit nie vir God se bewaring was nie. Tydens die hele voorval, was ons nie beangs of bevrees nie: ons het op God vertrou en om Sy beskerming gesmeek; ons was egter baie besorg en het besef dat, indien Gaza binnegeval sou word, ons die besondered moeilike besluit sou moes neem om óf te bly óf ontruim te word. Oorlog is geensins aanskoulik of aangenaam om te ervaar nie. 

Indien ons nie op daardie tydstip in Israel was tydens die Gaza-oorlog nie, sou ek dit nooit werklik verstaan het waarom God die kinders van Israel met ‘n lang ompad gelei het om die Filistyne te vermy nie. Ons, wat nooit vantevore ‘n oorlogsone gesien of beleef het nie, kan nou bely dat dit nie ‘n aangename ervaring was nie. Ek begryp nou duidelik waarom God die kinders van Israel so ’n belewenis so spoedig na hulle pasverkrygde vryheid wou spaar. 

Teen hoeveel traumatiese ervarings het God jou al beskerm? Hoe dikwels het Hy jou met ‘n ompad gelei om te voorkom dat jy ‘n gebeurtenis ervaar, wat jou moontlik sou laat omdraai en van Hom afgedwaal het? Hoe dikwels het Hy nie veroorsaak dat jy laatkom, vassit in die verkeer, vertraag of jou geheel-en-al verhoed om iets te doen en jou daardeur van ‘n ernstige onheil bewaar nie? Die waarheid is egter dat ons nie bewus is van al die kere wat Hy dit inderdaad gedoen het nie. Ons kan sonder twyfel van één ding seker wees: as God dit vir die kinders van Israel gedoen het, het Hy dit ook al vir ons gedoen! 

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou