✦

Metafore

Yitro
(Jetro)


Eksodus {19:3} "Maar Moses het opgeklim na God toe, en die HERE het hom van die berg af toegeroep en gesê: So moet jy aan die huis van Jakob sê en aan die kinders van Israel verkondig: {19:4} Julle het self gesien wat Ek aan die Egiptenaars gedoen het, en dat Ek julle op arendsvlerke gedra en julle na My toe gebring het. {19:5} As julle dan nou terdeë na my stem luister en my verbond hou, sal julle my eiendom uit al die volke wees, want die hele aarde is myne. {19:6} En júlle sal vir My ’n koninkryk van priesters en ’n heilige nasie wees. Dit is die woorde wat jy aan die kinders van Israel moet meedeel."

Dis verbasend hoe mense woorde uit die Bybel aanhaal en hele teologieë daaromheen ontwikkel: soos die naam van God. Dikwels gebruik God in die Skrif die uitdrukking: “Roep My Naam aan.” baie mense gebruik hierdie uitdrukking letterlik en beskou dit as ‘n naam vir God. Dié uitdrukking bedoel hoegenaamd nie dat God verlang dat ons Hom op dié naam noem, soos ons ‘n vriend sal noem, byvoorbeeld Johan of Gert nie. God verwys hier eerder na Sy karakter. God se naam is Sy karakter! Om dus te roep op die “Naam van God”, sou beteken om te roep op Hom as die God wat ons genees, die God wat ons beskerm, die God wat vir ons voorsien, die God wat ons red ens. Ongelukkig het hele teorieë ontwikkel om die vind en gebruik, wat sommige mense besluit die eintlike naam van God behoort te wees. Daar is selfs ‘n beweging genaamd “Die Heilige Naam”. Hulle hele teologie is gebaseer op die woorde in die Bybel: “Roep My Naam aan”, tog het ontelbare mense onder die bekoring van hulle kettery verval. “Roep My Naam aan” is basies ‘n metafoor en God gebruik talle metafore in die Skrif, soos byvoorbeeld hierdie een:

Jesaja {41:10} "Wees nie bevrees nie, want Ek is met jou; kyk nie angstig rond nie, want Ek is jou God. Ek versterk jou, ook help Ek jou, ook ondersteun Ek jou met my reddende regterhand."

Die woorde waarmee God beskryf word deur Sy Regterhand te gebruik, kom dwarsdeur die Skrif voor. Bedoel God werklik dat Hy fisies vanuit die hemel sal neerreik en ons met Sy Regterhand ondersteun? Nee, dit is ‘n metafoor wat bedoel dat God ons sal beskerm en ondersteun deur Sy krag en mag. In meeste gevalle, wanneer God na Sy Regterhand van Geregtigheid verwys, verwys Hy meer dikwels na Jesus, wat nou aan die Vader se regterhand sit.

’n Ander metafoor vind ons in vandeesweek se Parasha: “.....dat Ek julle op arendsvlerke gedra (het) ….” Ons weet dat dit slegs ‘n metafoor is omdat die kinders van Israel deur die wildernis moes loop om by berg Sinai uit te kom. Daar was beslis geen arende in die uittog nie. Daar was beslis geen arende betrokke by die eksodus nie (daar mag enkele aasvoëls rondgevlieg het in die hoop om iets te aas, maar daar was hoegenaamd geen Hebreërs wat deur arende gedra is nie). So, waarom deel God ons mee dat Hy die kinders van Israel op arendsvlerke gedra het? Hy beskrywe eintlik ‘n beeld. Dit is soortgelyk aan al die ander metafore wat God gebruik, om eintlik ‘n beeld van Homself en Sy optrede te beskrywe. Deur ons mee te deel dat Hy die kinders van Israel op arendsvlerke gedra het, verstrek God aan ons ‘n beeld van hoe Hy vir Sy mense gesorg het om hulle te bring waarheen Hy hulle wou laat gaan, soos ‘n arend wat sorg vir haar kuikens. Dit is ‘n uitdrukking van die wonderlike teerheid wat God aan Israel bewys het soos in die volgende Skrifgedeelte verduidelik word:

Deuteronomium {32:11} "Soos ’n arend sy nes opwek, oor sy kleintjies sweef, sy vlerke uitsprei, hulle opneem, hulle dra op sy vleuels — {32:12} die HERE alleen het hom gelei, en daar was geen vreemde god by hom nie."

Na die beste van my kennis is daar geen arende wat hul kuikens op hulle vlerke dra nie. Eweneens is daar ook geen soort arend wat hul kuikens hoog in die lug opvang nie. Dus word ons weer aan ‘n metafoor voorgestel. Deur hulle te vertel dat Hy hulle nes versteur het, gevang en op Sy vlerke gedra het, sê God dat Hy spiritueel op Israel “neergestryk” het, hulle omstandighede verander het om daardeur hulle bevryding te bespoedig en dít het Hy met die spoed en gemak van ‘n arend vergelyk. Dit dui essensieel op God se besondere sorg en toegeneentheid teenoor Israel. Egipte was soos ‘n nes vir die kinders van Israel - dit was waar hulle “gebroei” het tot ‘n nasie Die tyd vir hulle bevryding het egter aangebreek. God het gewag vir die geleë tyd voordat Hy oor hulle “gesweef”, “opgetel” en begeester het om hul nes spoedig en kragtig te verlaat, soos ‘n arend wat haar kuikens uit hul nes druk wanneer hulle gereed is om te vlieg.

Dit is die beelde wat die Here ons wil laat sien. Die mooiste deel is dat die Here ons ook op arendsvlerke gedra het. Indien jy ‘n gelowige in Jesus die Messias is dan weet jy dat, voordat jy begin glo het, jy in slawerny gehou was deur ‘n wrede en genadelose meester, die Satan. Miskien het jy destyds nie besef nie, maar God het heeltyd oor jou gesweef soos ‘n arend oor haar nes sweef terwyl Hy gewag het vir die regte oomblik om jou vinnig en met krag te bevry.

Indien jou reddingsondervinding enigsins soos myne was, sal jy besef dat in Sy volmaakte tyd, die Here jou nes sal versteur deur dinge baie ongemaklik vir jou te maak en dan wanneer jy besluit om jou lewe aan Hom te wy, Hy jou met arendsvlerke opgetel en weggevoer het na Sy aardse koninkryk. As jy nie hierdie ondevinding gehad het nie en God, deur jou nes te versteur, dit vir jou ongemaklik maak om in dieselfde ou lewe te bestaan, aanvaar dan vir Jesus die Messias; nooi Hom in jou hart en lewe in en kyk hoedat God jou dra op Sy vleuels en met die krag en spoed van ‘n arend, jou wegvoer tot in Sy glorieryke koninkryk van gelowiges hier op aarde.

Kom gou Jesus!



Welkom In Mý Wêreld, Jakob

Jetro / Yitro

Eksodus / Shemot 18:1–20:23
Jesaja / Yeshayahu 6:1-17:6; 9:5-6
Matthéüs / Mattityahu 5:17-32
Hebreërs / Ivrim 12:18-24


Eksodus / Shemot 18:1 ”Toe Jetro, die priester van Mídian, Moses se skoonvader, hoor alles wat God aan Moses en aan sy volk Israel gedoen het—dat die HERE Israel uit Egipte uitgelei het— {18:2} het Jetro, Moses se skoonvader, Sippóra, die vrou van Moses, geneem—nadat hy haar teruggestuur het— {18:3} en haar twee seuns. (Die naam van die een was Gersom, want hy het gesê: Ek het ‘n vreemdeling geword in ‘n vreemde land; {18:4} en die naam van die ander was Eliëser; want, het hy gesê, die God van my vader is my hulp en het my van Farao se swaard verlos.) {18:5} En Jetro, Moses se skoonvader, het met sy seuns en sy vrou na Moses gekom in die woestyn waar hy by die berg van God met die laer gestaan het. {18:6} En hy het Moses laat weet: Ek, jou skoonvader Jetro, kom na jou met jou vrou en haar twee seuns saam met haar. {18:7} Daarop gaan Moses uit, sy skoonvader tegemoet, en hy het gebuig en hom gesoen; en hulle het na mekaar se welstand gevra en in die tent ingegaan.”

Ek vind hierdie Skrifgedeelte, geneem uit dié week se Toralesing, besonder bemoedigend; trouens, ek dink alle getroude pare behoort dit ook so te ervaar. Die rede waarom ek dit juis bemoedigend vind, is omdat dit ‘n mens laat besef dat huweliksprobleme, wat egpare vandag ondervind – netsoos dié wat ook my eggenote en ek van tyd tot tyd het – niks nuuts is nie. Egpare het al huweliksprobleme gehad sedert die instelling van die huwelik. Adam en Eva het húl probleme gehad en nou kry ons ‘n kykie in die onharmoniese verhouding tussen Moses en sy vrou. Ek weet nie van julle nie, maar ek vind dit bemoedigend om te besef dat die gróót manne en vroue van die Bybel nie bomenslik (soos sommige mense hulle graag wil voorstel) was nie, maar brose, gebroke menslike wesens was netsoos die res van ons is! Dit is vir my behoorlik asof Moses vir my sê: “Welkom in mý wêreld, Jakob!”. Ja, soos meeste getroude pare wat al geleef het, het ons ook al huweliksprobleme gehad, alhoewel ons verhouding darem nooit tot op die punt van egskeiding versleg het nie, maar ek is seker dat dié gedagte nietemin op een of ander stadium tog in ons huwelik by ons opgekom het! As dit nie vir Jesus die Messias in ons lewens was nie, wie weet wat kon gebeur het?

Ek het in die jare wat ek ‘n rabbi is, aan baie egpare berading verskaf en ek besef hóé moelik dit is vir twee persone van verskillende gesinsagtergronde, wat met uiteenlopende ideale gootgeword het, wat geleer is om anders te dink en aan verskillende denkwyses blootgestel is, as één saam te kom en dadelik verenigbaarheid te vind. Dit is wel so dat pare soms daarop roem hoe eensgesind hul benaderings is en hoe gelukkig hulle tydens hul hofmaak – en selfs verlowingstye is, maar feit bly, dat hóé eenders hulle moontlik dink hulle is, hulle hoegenaamd nie is nie! Hulle is inderdaad twee baie verskillende en uiteenlopende persone met twee verskillende en uiteenlopende persoonlikhede.

Omstandighede verander ná die huwelik: om as getroude paar saam te woon, is hoegenaamd nie dieselfde as toe hulle hofgemaak of verloof was nie. Dit is maklik om ‘n front voor te hou en ‘n mate van persoonlike misterie te handhaaf wanneer persone nie saamwoon nie, maar wanneer ‘n getroude paar onder één dak woon, val die maskers af en dít is wanneer die huwelik eintlik begin. Uit my ondervinding het dit geblyk dat meeste nuwe egpare – veral dié wat nie voorhuwelikse berading ontvang het nie – meeding om gesag in die verhouding. Persone wat egter behoorlike berading ontvang het, sou aan daardie aspek van hul verhouding vroegtydig aandag geskenk het, maar ongelukkig het nie alle pare, wat ek ontmoet het, berading ontvang nie en aan baie wat dit wél ontvang het, is die Bybelse rol van man en vrou in die huwelik nie verduidelik nie. Uit die volgende Skrifgedeelte, skyn dit asof dit inderdaad met Moses en Sippóra die geval was:

Eksodus / Shemot {4:24} ”En op die pad in die herberg het die HERE hom teëgekom en wou hom doodmaak. {4:25} Toe neem Sippóra ‘n skerp klip en sny die voorhuid van haar seun af en gooi dit voor sy voete en sê: Waarlik, jy is vir my ‘n bloedbruidegom! {4:26} En Hy het hom laat staan. Toe het sy gesê: Bloedbruidegom! —met die oog op die besnydenis.”

Hoe ek hierdie Skrifgedeelte vertolk, is dat Moses besig was om sy heidense vrou, wat oënskynlik besnydenis afgekeur het, probeer behaag het deur nie sy seun te besny nie. Dit was blykbaar ‘n belediging teenoor God, want Hy het, volgens die Skrif, dit so ernstig geag dat Hy Moses wou doodmaak, moontlik deur om hom met ‘n siekte of iets dergliks te tref of hoe ookal God verkies het om Moses te dissiplineer, wat ongetwyfeld tot sy dood sou lei. Toe Sippóra egter verneem of deur Moses meegedeel is dat sy beproewing van God was en ‘n regstreekse gevolg was dat hy nagelaat het om sy seun te besny, het sy die besnydenis met ‘n skerp klip self uitgevoer en met veragting die voorhuid by Moses se voete neergegooi. Ons verneem egter nie verder van Sippóra nie, totdat haar vader haar met Moses verenig het, volgens hierdie week se Parasha. Ons weet nie hoe lank hulle uiteen was nie, maar ek waag dit om te sê dat Sippóra, na daardie gebeurtenis, moontlik ‘n meer liefdevolle, sagte en onderdanige vrou was.

Ons moet egter nie onder die wanindruk verkeer dat ons huwelike sonder konflik gaan wees nie, maar eerder vir Jesus die Messias as middelpunt van ons huwelike stel en tot Hom bid om ons te help om dit , waarvoor die apostel Paulus geskryf het, na te kom:

Kolossense / Kolosim {13:18} ”Vroue, wees julle mans onderdanig soos dit betaamlik is in die Here. {3:19} Manne, julle moet jul vroue liefhê en nie teen hulle verbitter word nie.”

Kom gou Jesus!

Voorheen uitgegee: 2010-02-05