✦

My Korban / My Offergawe

Terumah
(Offerande)


Eksodus / Shemot {25:1} “Toe het die HERE met Moses gespreek en gesê: {25:2}  Sê aan die kinders van Israel dat hulle aan My ‘n offergawe moet bring; van elkeen wie se hart hom aandrywe, moet julle my offergawe bring. {25:3}  En dit is die offergawe wat julle van hulle kant moet bring: goud en silwer en koper; {25:4}  en pers en purperrooi en bloedrooi stowwe en fyn linne en bokhaar; {25:5}  en rooigeverfde ramsvelle en robbevelle en akasiahout; {25:6}  olie vir die kandelaar, speserye vir die salfolie en vir die reukwerk van speserye; {25:7}  oniksstene en stene om in te lê vir die skouerkleed en die borstas. {25:8}  Ook moet hulle vir My ‘n heiligdom maak, dat Ek in hulle midde kan woon. {25:9}  Volgens alles wat Ek jou laat sien—die voorbeeld van die tabernakel en die voorbeeld van alles wat daarby behoort—so moet julle dit maak ”

Toe ek vandeesweek se Torah deurgelees het, is my aandag op veral twee sake gevestig, wat ek albei graag wil bespreek.

Gedurende my sestein jaar as leier van ‘n gemeente, het ek baie dinge in die bediening sien gebeur. Die meeste wat ek ervaar het, was aangenaam, opheffend en ‘n ware seën. Daar was egter ook tye van teleurstelling, droefheid en seerkry.

In ons Skrifverwysing hierbo, spreek God soos volg:

Eksodus / Shemot {25:2} ”Sê aan die kinders van Israel dat hulle aan My ‘n offergawe moet bring; van elkeen wie se hart hom aandrywe, moet julle my offergawe bring.“

Wat is hier so belangrik? Die feit dat die verwysing na die offergawe verander van ‘n korban (offergawe) na die verwysing as “My korban”. Ongelukkig is een van die wyses waardeur gemeentelede hulle ontevredenheid met die leierskap in hul gemeente laat bly, om hulle tiendes te weerhou. Skynbaar meen hulle dat dit húlle manier is om die leierskap te vergeld vir wat vermoedelik aan hulle gesê of gedoen is. Dit is natuurlik ‘n uiters betreurenswaardige powere en onbybelse optrede om so ontevredenheid met die leierskap te toon. Dit is juis dit wat God in ons Skrifgedeeltes aan Moses meedeel.

‘n Offergawe word ‘n offergawe aan God, sodra dit uit ons hande gaan. Ons gawe is nie vir die gemeente se leierskap nie – selfs nie eers vir die gemeente nie – maar aan God. Dit word geensins van ons verwag om dit vir die leierskap of die gemeente waaraan ons behoort, te gee nie; ons word egter verplig om dit aan God te skenk. Tiendes is ‘n offergawe aan God! Offergawes vir besondere projekte binne gemeenteverband, is egter heeltemal iets anders. Deur spesiale offergawe, skenk jy bykomend, bo-en-behalwe jou gereelde tiende aan God, vir ‘n spesifieke projek of behoefte. Indien jy so voel, kan jy sodanige offergawes weerhou, ofskoon dit ook onbybels is, veral as die spesiale offergawe vir behoeftiges bedoel is, maar hoegenaamd nie wat die gereelde tiendes betref nie. Tiendes is ‘n korban uitsluitlik vir God. Hoe Hy dit aanwend, sal in Sy algenoegsaamheid geskied. Dit is nie langer in ons nie, omdat “’n” korban nou “my” korban word.

Die tweede aangeleentheid waarop ek jou aandag wil vestig, is die besondere opdragte wat Moses van God ontvang het.

Baie gelowiges wil dinge nog op hulle eie manier doen, ten spyte van die feit dat die Bybel ons leer om aan God algeheel gehoorsaam te wees. Om dinge op ons eie manier te wil doen, bring ons nêrens nie.

So byvoorbeeld het die kleure pers, purperrooi en bloedrooi ‘n spesifieke betekenis. Kan jy jouself dus die geestelike implikasie voorstel, indien Moses sou gesê het: “As julle nie pers linne het nie, sal ons groen linne gebruik. Bring vir my die groen linne.”? Die ganse Evangelisasie boodskap, deur die klere pers, purperrooi en bloedrooi voorgestel, sou verlore gewees het! Jesus sou ook nie vir die reisigers onderweg na Emmaus, die volgende kon gesê het nie:

Lukas / Uri {24:27} “En Hy het begin van Moses en al die profete af en vir hulle uitgelê in al die Skrifte die dinge wat op Hom betrekking het.”

Bybelse opdragte is met ‘n spesifieke doel uitgereik. Ons mag moontlik nie nou al weet hoedat dit op ons lewens betrekking het nie en as ons lewens ‘n besondere doel het, kan ons dalk die orde van God se planne versteur. 
Kom gou Jesus!


Voorheen uitgegee: 2012-02-19

Ek Bevraagteken Hulle Motiewe

Terumah
(Offerande)


Eksodus / Shemot {25:1} “Toe het die HERE met Moses gespreek en gesê: {25:2}  Sê aan die kinders van Israel dat hulle aan My ‘n offergawe moet bring; van elkeen wie se hart hom aandrywe, moet julle my offergawe bring. {25:3}  En dit is die offergawe wat julle van hulle kant moet bring: goud en silwer en koper; {25:4} en pers en purperrooi en bloedrooi stowwe en fyn linne en bokhaar; {25:5} en rooigeverfde ramsvelle en robbevelle en akasiahout; {25:6} olie vir die kandelaar, speserye vir die salfolie en vir die reukwerk van speserye; {25:7} oniksstene en stene om in te lê vir die skouerkleed en die borstas. {25:8}  Ook moet hulle vir My ‘n heiligdom maak, dat Ek in hulle midde kan woon. {25:9}  Volgens alles wat Ek jou laat sien—die voorbeeld van die tabernakel en die voorbeeld van alles wat daarby behoort—so moet julle dit maak.“

Soos ons deur vandeesweek se Parasha verder lees, verneem ons dat God die kinders van Israel versoek het om goud, silwer, edel- en halfedelgesteentes asook fyn linne in die konstruksie van die tabernakel (Mishkan) te gebruik. Hoeveel goud, silwer en edelgesteentes vermoed julle is gebruik in die konstruksie en wat sou dit vandag nie werd gewees het nie - een miljoen-, twee miljoen-, vyf miljoen-, vyftig miljoen-, eenhonderd miljoen dollar? Te oordeel aan die feit dat sowel die goud as silwer as suiwer geklassififiseer is - gemeet aan hedendaagse standaarde, sou dit .9999 persent suiwer gewees het - moes dit sekerlik ‘n fortuin werd gewees het. Op grond van die gehalte wat vir die goud en silwer vereis is, kan ons met sekerheid aanvaar dat die edel- en halfedelgesteentes asook die linne van die hoogste gehalte was. Ek sou dus waag om te skat dat die huidige waarde van hierdie items - die totale dollar-waarde van al dié waardevolle materiale wat gebruik is - beslis nader aan honderd miljoen dollar as die een miljoen dollar sou bedra. Dit is geweldig baie geld om aan ‘n tent te bestee!

Ons het die afgelope paar jaar heelwat duur veranderinge aan ons plek van aanbidding aangebring. Tienduisende dollar het egter daarvoor gesorg om ons heiligdom ‘n pragtige en gerieflike aanbiddingsplek vir ons gemeentelede te verseker. Binnekort sal ons bykans tienduisend dollar aan die opgradering van ons klankstelsel moet bestee. Ons het onlangs vyf-en-dertig duisend dollar aan ons begraafplaas (die enigste Messiaanse Joodse begraafplaas in Kanada) bestee - dit bo en behalwe die kombuis! Ons is natuurlik gekritiseer daaroor. Die kritici was van mening dat hierdie uitgawes eerder ten behoewe van behoeftiges en minderbevoorregtes aangewend moes word. Kritici het egter nog altyd die armes as verskoning aangevoer en ofskoon dit nie in die Skrif aangeteken is nie, is ek oortuig daarvan dat Moses dieselfde soort kritiek moes verduur het! Ek stel egter die vraag: Dink julle dat God geweet het dat daar behoeftiges onder die kinders van Israel was en daar altyd hulpbehoewendes sóú wees, toe hy Moses beveel het om ‘n multi-miljoen dollar tent te bou?

Om dieselfde rede, hoeveel armes sou gevoed kon word teen die prys van die Sistynse Kapel in Rome of die Notre Dame-katedraal in Frankryk of die ganse Vatikaan in Rome? Indien elkeen die houding van “Wat van die armes” sou ingeneem het, sou meeste van die groot kunswerke deur die eeue nooit geskep gewees het nie. Daar sou geen Sistynse Kapel gewees het vir Da Vinci om te beskilder nie; trouens, daar sou ‘n geweldige leemte in die kunswêreld bestaan het!

Mag God my daarvan bewaar om die belangrikheid van hulpverlening aan die armes gering te ag! Ons hier by Melech Yisrael ondersteun ‘n bediening aan huisloses. Ons sorg vir die kleding, voeding en bediening aan armes op die strate van Toronto. Ons beskik oor ‘n voedsel-”spens” gevul met nie-bederfbare kossoorte wat oop en beskikbaar is vir enigeen in nood. Ons het ‘n gevangenis-bediening waar ons gevangenes onderrig en bemoedig. Daarbenewens beskik ons oor ‘n besoekingsbediening wat behels dat ons die wonings van siekes besoek, maaltye veskaf, vir hulle bid en bemoedig. Ons het ook ‘n liefdadigheidsfonds waardeur ons aan ons gemeentelede in finansiële nood, geldelike bystand verleen. Ek is oortuig daarvan dat vele van hierdie bedieningstipes ook onder die kinders van Israel in die wildernis bestaan het - selfs terwyl hulle besig was om die goud-, silwer- en edelgesteente-belaaide tent te bou.

Johannes / Yochanan {12:3} “En Maria het ‘n pond egte, baie kosbare nardussalf geneem en die voete van Jesus gesalf en sy voete afgedroog met haar hare. En die huis is vervul met die reuk van die salf. {12:4}  Toe sê een van sy dissipels, Judas Iskáriot, die seun van Simon, wat Hom sou verraai: {12:5}  Waarom is hierdie salf nie vir drie honderd pennings verkoop en die geld aan die armes gegee nie? {12:6}  En dit het hy gesê, nie omdat hy oor die armes besorg was nie, maar omdat hy ‘n dief was en die beurs gehad het en die bydraes geneem het. {12:7}  Toe sê Jesus: Laat haar staan; sy het dit bewaar vir die dag van my begrafnis. {12:8}  Want die armes het julle altyd by julle, maar My het julle nie altyd nie.”

Net soos wat Jesus gedoen het, bevraagteken ek ook soms die motiewe van diegene wat ons uitgawes tot eer van God kritiseer! 
Kom gou Jesus!


Voorheen uitgegee: 2011-02-05