Weeklikse Oordenkings

Parasha Shelach (Ondersoek Jouself) - Wil

Numeri {13:25} “Nadat hulle die land veertig dae lank verken het, het hulle teruggegaan. {13:26} Die verkenners het toe by Moses en Aäron en die hele vergadering van die Israeliete by Kades in die Paranwoestyn aangekom. Daar het hulle aan Moses-hulle en aan die hele vergadering verslag gedoen en vir hulle die vrugte van die land gewys. {13:27} Hulle het aan Moses gerapporteer en gesê: “Ons het in die land gekom waarheen u ons gestuur het. Dit loop oor van melk en heuning, en hier is van sy vrugte. {13:28} Maar die mense wat in die land woon, is sterk, en die stede is versterk en baie groot. Ons het ook die nasate van Enak daar gesien. {13:29} Die Amalekiete woon in die Suidland, die Hetiete, Jebusiete en Amoriete in die Bergwêreld, en die Kanaäniete by die see en langs die Jordaan.” {13:30} Kaleb het egter die manne wat met Moses praat, stilgemaak en gesê: “Ons moet beslis optrek en die land in besit neem, want ons kán dit doen.” {13:31} Maar die manne wat saam met hom gegaan het, het gesê: “Nee, ons kan nie teen daardie mense optrek nie, want hulle is sterker as ons.” {13:32} Die manne het toe 'n slegte gerug onder die Israeliete versprei oor die land wat hulle verken het. Hulle het gesê: “Die land wat ons gaan verken het, is 'n land wat die lewe vir sy inwoners onmoontlik maak, en die mense wat ons daarin gesien het, is almal baie groot. {13:33} Ons het daar ook die reuse gesien. Die Enakiete stam van hulle af. Ons was soos sprinkane in ons eie oë, en so was ons ook in hulle oë.””

Soos ons kan sien is hierdie Parasha en die gedeelte daarvan wat ek gekies het om aan te haal, oor die twaalf verspieders wat Moses gekies het om die Land van Kanaän te gaan verken. Twee van die verspieders, Kaleb en Josua het die land as verowerbaar beskou en aan Moses ‘n positiewe verslag voorgehou, deur hom en die kinders van Israel te bemoedig dat die Kanaäniete verslaan sou kon word en hulle die land sonder moeite in besit sou kon neem. Tien verspieders het egter terug gekeer met ‘n negatiewe verslag en hulle oorredingsredes verstrek waarom die Kanaäniete nie deur die kinders van Israel verslaan sou kon word nie. Dit is tog interessant dat, nadat al twaalf verspieders alles belewe het wat God vir hulle gedoen het tydens hulle tog deur die wildernis, hulle steeds nie die vertroue gehad het om in God te glo nie, selfs nadat God aan Moses die versekering gegee dat Hy die land aan hulle sou gee. Kaleb en Josua was dus reg.

Numeri {13:1} “Die Here het vir Moses gesê: {13:2} “Stuur manne om Kanaän, wat Ek aan die Israeliete sal gee, te verken. Uit elke voorvaderlike stam moet jy een stuur wat 'n leier onder hulle is.””

Daar is ‘n valse leer wat al ‘n geruime tyd in omgang is in die kerk en wyd aangehang word. Dit word genoem “noem dit en eis dit”. Die aanhangers daarvan, glo dat God aan hulle oorwinning gegee het in elke opsig van hulle lewens, veral op die gebied van finansiële voorspoed; al wat hulle hoef te doen is om geloof te hê deur te glo dat God aan hulle sal skenk wat dit ookal is, wat hulle wil hê. In essensie, as hulle eis sonder om te weifel, deur hulle uitdrukking van geloof, staan God hulle versoek toe. Indien ‘n persoon toevallig egter nie ontvang wat hy geëis het nie, lê die fout nie by God nie maar by die persoon se geloof.

Natuurlik is dit ‘n valse onderrig en hierdie Parash bevestig dit. In dié Parasha het God alreeds aan die kinders van Israel oorwinning gegee oor die Kanaäniete. Al wat Israel moes doen, was om die land binne te val, daarvoor te veg en enige weerstand wat hulle ondervind het, sou oorwin word. In plaas daarvan het die Israel in opstand gekom teen God en geweier om Kanaän in te neem soos God dit wou gehad het en wanneer Hy dit wou gehad het.Toe hulle egter later hul sonde besef het en die fout wat hulle begaan het, het hulle besluit om teen die Amelekiete en Kanaäniete op te ruk, maar dié keer het hulle opgetree sonder God se beskerming en is verslaan. Al het hulle nou geloof en vertroue gehad dat hulle die inwoners van die land sou verslaan, was hulle roem op die oorwinning nie voldoende nie omdat God nie meer met hulle was nie.

Israel het alreeds die land Kanaän oorwin. Dit was ‘n oorwinning wat reeds in die hemel verorden is en daar is nou gewag dat hulle dit moet inneem. Teneinde daardie oorwinning vanuit die hemel te ontvang moes hulle hul wil met die wil van God laat ooreenstem. Om slegs die oorwinning te eis, sou nie gewerk het nie. Ongehoorsaamheid aan God se wil, het neerlaag en nie oorwinning meegebring nie.

Sekerlik is ons as gelowiges oorwinnend in Jesus en wag die oorwinning vir ons in die hemel, om dit op te neem. Om te oorwin, hang egter nie af van hoeveel ons dit noem en eis nie, of oor hoeveel geloof ons beskik nie. Oorwinning hang af van iets veel meer as dit; Dit hang af of óns wil ooreenstem met Gód se wil, sodat wat Hy vir ons beskik, vrygestel kan word. Elkeen van ons beste pogings om te noem en eis - sal as ons dit nie met God se wil, laat ooreenstem nie, tot neerlaag lei!

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Lees meer

Wil

Shelach

(Ondersoek Jouself)

Kom gou Jesus!

Wil

Shelach

(Ondersoek Jouself)

Kom gou Jesus!

Vertroue

Shelach

(Ondersoek Jouself)

Numeri 13:1 – 15:41

Josua 2:1 – 24

Hebreërs 3:7 – 4:11

Numeri {13:1} "EN die HERE het met Moses gespreek en gesê: {13:2} Stuur vir jou manne uit, dat hulle die land Kanaän wat Ek aan die kinders van Israel sal gee, kan verken. Van elke vaderlike stam moet julle een man stuur, elkeen ’n owerste onder hulle. {13:3} En Moses het hulle uitgestuur uit die woestyn Paran, volgens die bevel van die HERE — hulle almal manne wat hoofde was van die kinders van Israel. {13:4} En dit is hulle name: Van die stam van Ruben: Sámmua, die seun van Sakkur. {13:5} Van die stam van Símeon: Safat, die seun van Hori. {13:6} Van die stam van Juda: Kaleb, die seun van Jefúnne. {13:7} Van die stam van Íssaskar: Jígeal, die seun van Josef. {13:8} Van die stam van Efraim: Hoséa, die seun van Nun. {13:9} Van die stam van Benjamin: Palti, die seun van Rafu. {13:10} Van die stam van Sébulon: Gáddiël, die seun van Sodi. {13:11} Van die stam van Josef, vir die stam van Manasse: Gaddi, die seun van Susi. {13:12} Van die stam van Dan: Ámmiël, die seun van Gemálli. {13:17} En Moses het hulle gestuur om die land Kanaän te verken en vir hulle gesê: Trek hier in die Suidland op en beklim die gebergte. {13:18} En bekyk die land, hoe dit is, en die volk wat daarin woon, of dit sterk of swak, of dit min of baie is; {13:19} en hoe die land is waar hulle in woon, of dit goed of sleg is; en hoe die stede is waar hulle in woon, laers of vestings; {13:20} ook hoe die land is, of dit vet of skraal is, of daar bome in is of nie; en wees dapper en bring van die vrugte van die land saam. Dit was toe die tyd van die eerste druiwe."

Nadat ek hierdie Skrifgedeelte gelees het, was dit duidelik dat die Here hierdie “verspieding van die land”- aspek as ‘n toets vir Israel opgestel het. Lees weer wat Moses van hulle gevra het: “....hoe die land is waar hulle woon, of dit goed of sleg is….”. Die Here het Moses versoek om ‘n leier uit elke stam te stuur en te kyk of die land wat Hy aan hulle gee goed of sleg was! As dít nie ‘n toets was nie, weet ek nie wat dit was nie. Waarom sien ek dit wel as ‘n toets, op grond van wat die Here vir Moses gesê het en voorheen ook vir die kinders van Israel van wanneer Hy sou kom om hulle te verlos uit die land van Egipte.

Eksodus {3:8} "Daarom het Ek neergedaal om hulle uit die hand van die Egiptenaars te verlos en hulle te laat optrek uit daardie land na ’n goeie en wye land, na ’n land wat oorloop van melk en heuning, na die woonplek van die Kanaäniete en Hetiete en Amoriete en Feresiete en Hewiete en Jebusiete."

So het die Here voorheen vir Moses en die kinders van Israel gesê, dat die land wat Hy aan hulle sou gee, ‘n land wat van melk en heuning oorloop, wat vir my beteken het, ‘n goeie land. Waarom sou Hy dan vir hulle sê om te gaan en die land te verken en sien “of die land goed of sleg was”, as dit nie ‘n toets was nie, wat dan?

Ek weet nie van julle nie, maar hierdie Skrifgedeeltes is vir my werklik ‘n aanmoediging. Die Here het al soveel “beloofde land” -tipe beloftes aan my gedoen, tog vind ek myself om keer op keer te gaan en die land te verspied, voordat ek iets ontvang het. Sommige van julle mag miskien sê: “waarvan praat hy?” Laat my toe om aan julle ‘n voorbeeld te verstrek van wat ek bedoel. Toe ek pas ‘n gelowige (weergebore) geword het, is ek genooi om by die gemeente se evangeliespan aan te sluit. Ek was vreemd en het nog nie in die openbaar met vreemdelinge oor Jesus gepraat nie - dit was nogal iets om oor angstig te raak, maar ek het egter ingestem op voorwaarde dat ek slegs as ‘n waarnemer dit kon bywoon en as’t ware “die land verspied”. Ons het na die parkeerruimte van ‘n groot departementele besigheid in ons gemeenskap gegaan, waar ek die verskillende mense uit ‘n uiteenlopende alledaagse lewe gesien het: Jode, Moslems, Hispaniole, Amerikane uit Afrika, toe vrees my beetgepak het. Ek het gevoel dat dit iets was wat ek net nie kan doen nie: om na iemand - ‘n totale vreemdeling - te stap en oor die Joodse Messias met hulle te praat. Alle soort negatiewe scenarios het deur my verstand gegaan; soos Moslems, wat moontlik te vinde sou wees vir ‘n Christelik-georienteerde evangelie, maar nimmer te nooit ‘n Joodse Messias sou aanvaar nie. Maar soos dit gebeur, het die Here voorheen met my gepraat om die samelewing te betree om my geloof te deel - dus het ek besef dat ek terwille van Hom dáár was, maar nogtans was ek steeds beangs. Ek kon dus teruggegaan het met ‘n ongunstig verslag en geweier het om verder met die evangeliesasie- groep saam te werk. Of ek kon kies om te glo en die Here te vertrou om die “meganika” uit te werk om hierdie samelewing vir die Messias te bereik, ongeag wat ek gesien en ervaar het en ongeag die feit dat ons Messiaanse Jode met ‘n Messiaanse tipe Evangelie is.

Die feit is dat dat elkeen van ons gereeld voor soortgelyke toetse te staan kom soos die een wat die Here die kinders van Israel opgelê het. As gelowiges in Jesus die Messias, lees ons God se beloftes in die Bybel en glo ons God se beloftes, maar wanneer ons op die proef gestel word , sien ons in plaas van die oorwinning wat die Here ons belowe het, die reuse in die land?

Die lewe sou soveel eenvoudiger gewees het vir hierdie geslag van Israel indien hulle slegs God vertrou het, toe Hy gesê het dat die land wat Hy hulle gee, ‘n goeie land was. Toe Moses hulle gestuur het om “die land te verspied,” kon hulle slegs gesê het: “Dit is nie nodig vir ons om te doen, wat jy, Moses versoek het nie. Die Here het alreeds vir ons gesê dat die land ‘n goeie land is en gesê dat Hy dit aan ons sal gee as besitting. Wat God gesê het, is vir ons voldoende: ons is gereed om te gaan en die land nou in besit te neem.”

Die lewe kan en sal ook vir ons soveel eenvoudiger wees, indien ons net dieselfde sê en doen, wanneer ons deur die Here op die proef gestel word.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Lees meer

Daar Sal Twee Groepe Mense Wees

Shelach

(Ondersoek Jouself )

Numeri / BaMidbar 13:1 – 15:41

Josua / Joshua 2:1 – 24

Hebreërs / Ivrim 3:7 – 4:11

Numeri/Bamidbar (15:13) “Elke kind van die land moet hierdie dinge op dieselfde manier doen, om ‘n vuuroffer van lieflike geur aan die HERE te bring. {15:14} En as ‘n vreemdeling by julle vertoef, of hy wat vir geslagte onder julle is, en ‘n vuuroffer van lieflike geur vir die HERE berei—soos julle doen, so moet hy doen. {15:15} Wat die vergadering aangaan, een en dieselfde insetting geld vir julle en vir die vreemdeling wat by julle vertoef. ‘n Ewige insetting in julle geslagte is dit: soos julle, so moet die vreemdeling voor die aangesig van die HERE wees. {15:16} Een wet en een reg moet geld vir julle en vir die vreemdeling wat by julle vertoef.”

Baie mense, wat hulle kerk verlaat en by die Messiaanse Joodse gemeente, veral één soos die Gemeente Melech Yisrael, aansluit, verkeer uiteindelik onder die indruk dat die kerk nie gered is nie. Die rede vir hierdie indruk is omdat ons die Hernieude Vebond (Brit Chadasha) met betrekking tot die Joodse konteks, sienswyse en begrip daarvan onderrig. Dit is natuurlik iets geheel-en-al vreemd vir ‘n kerk wat die Joodsheid en Tora verwerp. Niks is egter verder van die waarheid verwyder nie – die kerk is vir die grootste gedeelte gered.

Omdat hulle egter hulle Joodse afstamming en die Tora verwerp het, het die kerk nie tot die volle begrip van die Woord van God gekom nie. Hulle het ook die volheid van die krag, wat tot hulle beskikking is, verbeur vanwëë hulle ongehoorsaamheid aan die Tora, maar hulle is wel gered. Toegegee dat sommige kerke in afvalligheid verval het as gevolg van hulle uiterste ongehoorsaamheid en verwerping van Israel. Behalwe diegene, is die mense van die kerk gered.

Dit bring ons by die punt wat ek graag wil bespreek. Soos ons in die bovermelde Skrifgedeelte gelees het, is vreemdelinge, wat hulself by Israel aansluit en begeer het om aan die gebruike en tradisies van Israel deel te hê, as één met Israel beskou. Indien dit vandag van toepassing is, beteken dit dat nie-Jode wat hulle by ‘n Messiaanse Joodse gemeente aansluit, self Messiaanse Jode (nie Joods nie, maar Messiaanse Jode) sal word. Nie alle vreemdelinge (nie-Joodse gelowiges) is egter bereid om daardie keuse te maak nie; trouens, die oorgrote meerderheid het verkies om te bly by hulle onderskeie kerklike tradisies. Dit beteken nie dat met die wederkoms van Jesus, nie-Joodse gelowiges en die nasies waaraan hulle behoort, deel daarvan sal wees of ophou om te bestaan nie.

Sagaría/Zechariah {4:17} “En wie uit die geslagte van die aarde nie na Jerusalem optrek om voor die Koning, die HERE van die leërskare, te aanbid nie—hulle sal geen reën kry nie. {4:18} En as die geslag van Egipte nie optrek en nie kom nie, op wie geen reën sal val nie, dan sal tog die plaag hulle tref waarmee die HERE die nasies tref wat nie opgaan om die huttefees te vier nie. {14:19} Dit sal die straf van Egipte wees en die straf van al die nasies wat nie optrek om die huttefees te vier nie.”

In hierdie gedeelte beskryf Sagaria wat gedurende die Duisendjarige Ryk (die Duisendjarige Ryk van die Messias op aarde) met die nasies sal gebeur, wat nie na Jerusalem optrek om met die huttefees voor God te verskyn nie. Hieruit kan ons dus aflei dat die verskillende nasies van die aarde tydens die Duisendjarige Ryk sal bestaan en dat hulle apart van Israel sal wees. Hierdie feit lei my tot die volgende gevolgtrekking:

Na my mening, sal daar tydens die Duisendjarige Ryk twee groepe mense op aarde wees. Die eerste groep sal Israel wees, ‘n volk wat uit fisiese mense bestaan, wat hulle afstamming kan naspoor tot by die patriarge, Abraham (Avraham), Isak (Yitzchak) en Jakob (Ya’acov), tesame met diegene uit die nasies van die wêreld wat hulself met Israel verbind en sodoende één met hulle geword het. Die tweede groep sal die onbesnede of nie-Joodse nasies wees wat glo, van wie baie sal oorleef en steeds bestaan ná die typerk van verdrukking. Ongelukkig sal baie van hulle teen die einde van die Duisendjarige Ryk, deur die Satan verlei word en weereens anti-Semities, Anti-Israel, raak.

Openbaring / Hitgalut {20:7} “En wanneer die duisend jaar voleindig is, sal die Satan uit sy gevangenis ontbind word; {20:8} en hy sal uitgaan om die nasies te verlei wat in die vier hoeke van die aarde is, die Gog en die Magog, om hulle te versamel vir die oorlog; en hulle getal is soos die sand van die see. {20:9} En hulle het opgekom oor die breedte van die aarde en die laer van die heiliges en die geliefde stad omsingel, en vuur het van God uit die hemel neergedaal en hulle verslind.”

Daar is egter iets interessant in die Skrif aangaande die vreemdeling, wat ek julle graag sou wou laat sien. Dit het betrekking op dié nasies wat verkies om hulle met Israel te verbind:

Esegiël / Ezekial (47:23) “En in die stam waar die vreemdeling by vertoef, daar moet julle hom sy erfdeel gee, spreek die Here HERE.”

Die mense van die nasie wat verkies om hulleself met Israel te verbind, sal vergun word om te kies van welke stam hulle deel wil word.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2012-06-10

Lees meer

Kan Jy Jou Motiverings Verdra?

Shelach

(Ondersoek Jouself )

Numeri / BaMidbar 13:1 – 15:41

Josua / Joshua 2:1 – 24

Hebreërs / Ivrim 3:7 – 4:11

Numeri / BaMidbar {13:17} “En Moses het hulle gestuur om die land Kanaän te verken en vir hulle gesê: Trek hier in die Suidland op en beklim die gebergte. {13:18} En bekyk die land, hoe dit is, en die volk wat daarin woon, of dit sterk of swak, of dit min of baie is; {13:19} en hoe die land is waar hulle in woon, of dit goed of sleg is; en hoe die stede is waar hulle in woon, laers of vestings; {13:20} ook hoe die land is, of dit vet of skraal is, of daar bome in is of nie; en wees dapper en bring van die vrugte van die land saam. Dit was toe die tyd van die eerste druiwe. {13:21} En hulle het opgetrek en die land verken van die woestyn Sin af tot by Rehob, na die ingang van Hammat— {13:22} hulle het in die Suidland opgetrek en tot by Hebron gekom; en daar was Ahíman, Sesai en Talmai, die kinders van die Enakiete. En Hebron is sewe jaar voor Soan in Egipte gebou. {13:23} Daarop het hulle tot by die dal Eskol gekom en daar ‘n rank met een tros druiwe afgesny, en twee het dit aan ‘n draagstok gedra; ook van die granate en van die vye.”

Ek is seker ons is almal vertroud met die gesegde: “Die pad na ‘n man se hart, is deur sy maag”. Dit was egter geensins die geval met tien van die twaalf verspreiders wat Moses uitgestuur het nie. Was dit nie dieselfde mense wat nie lank tevore ook gekla het oor die gebrek aan smaaklike voedsel en die agteruitgang van beskikbare voedsel wat hulle onderweg na Kanaän moes verduur nie?

Numeri / BaMidbar {11:4} “En die gemengde bevolking wat onder hulle was, is met lus bevang. Toe het die kinders van Israel ook weer geween en gesê: Wie sal vir ons vleis gee om te eet? {11:5} Ons dink aan die visse wat ons in Egipte verniet kon eet, aan die komkommers en die waterlemoene en die prei en die uie en die knoffel. {11:6} Maar nou is ons siel dor; daar’s glad niks nie: net die manna is voor ons oë.”

‘n Mens sou dink dat die kinders van Israel, onder hierdie omstandighede enigiets sou gedoen het om dié vrugbare oorvloedige land, wat hulle verken het, binne te gaan, om hulself uiteindelik daarin te verlustig en ‘n uiteenlopende keuse van voedsel te hê. Dit was egter hoegenaamd nie die geval nie! Dit is vreemd dat die kinders van Israel, vanweë hul gebrek aan smaaklike voedsel, selfs bereid was om Moses dood te maak, maar nie bereid was om te sterf ten einde sulke voedsel te bekom en ‘n land van hulle eie te besit nie.

Talle oorloë oor voedsel of die gebrek daaraan, is al gevoer; trouens, ‘n honger leeu is gevaarliker as een wat versadig is! Dus is dit onbegryplik dat die kinders van Israel so onwillig was om die land wat God aan hulle belowe het, te gaan inneem. Klaarblyklik was vrees vir hul lewens groter as hul eetlus! Om die Kanaäniete te gaan aanval, was dus nie prioriteit nie. Hulle sou eerder, ten spyte van hul vroeëre klagtes, maar met die manna probeer tevrede wees.

Ek het al dikwels gewonder waarom God Moses die vrugbaarheid van die land Kanaän so duidelik laat beskryf het. Die oënskynlike rede sou wees dat Hy die land Israel (Eretz Yisrael) vroeër reeds beskryf het as ‘n land wat vloei met melk en heining – met ander woorde ‘n land van oorvloed. Die ander oënskynlike rede en die één wat na my mening oorweeg behoort te word, is dat God aan ons iets van ons eie karakter wil uitwys. Mense is, ongeag geslag of tyd in die geskiedenis, nou maar ten ene male mense! Wat is dus hierdie karakterles? Myns insiens, is dit naamlik dat “ongeag wat God ons bied, ons nooit tevrede sal wees nie en ons altyd ‘n rede sal vind om te kla.”.

Markus / Modechai {7:20} “En Hy sê: Wat uit die mens uitgaan, dit maak die mens onrein. {7:21} Want van binne, uit die hart van die mense, kom die slegte gedagtes, egbreuk, hoerery, moord, {7:22} diewery, hebsug, boosheid, bedrog, losbandigheid, afguns, lastering, hoogmoed, dwaasheid. {7:23} Al hierdie booshede kom van binne uit en maak die mens onrein.”

Al word hierdie skrifgedeelte nie in die konteks waarvoor dit eintlik dedoel was, gebruik nie, is dit beslis op hierdie situasie van toepassing. Die kinders van Israel het, wat beskryf is as “Engele-voedsel” geëet. Dit is deur God vanuit die hemel gestuur – alleenlik vir hulle – maar dit het geen uitwerking op hulle gehad nie, in die sin dat dit hulle nie méér engelagtig of “goddelik” gemaak het nie. In plaas daarvan, het dit hulle ware karakter openbaar: vanuit hulle is dit voorafgegaan deur opstandigheid en vrees.

Romeine / Romim {14:17} “Want die koninkryk van God is nie spys en drank nie, maar geregtigheid en vrede en blydskap in die Heilige Gees.”

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2011-06-18

Lees meer

Maak die Lewe Eenvoudiger

Shelach

(Stuur)

Numeri / BaMidbar 13:1-15:41

Joshua / Yehoshua 2:1-24

Hebreërs / Ivrim 3:7-19

Numeri {13:1} “En die HERE het met Moses gespreek en gesê: {13:2} Stuur vir jou manne uit, dat hulle die land Kanaän wat Ek aan die kinders van Israel sal gee, kan verken. Van elke vaderlike stam moet julle een man stuur, elkeen ‘n owerste onder hulle. {13:3} En Moses het hulle uitgestuur uit die woestyn Paran, volgens die bevel van die HERE—hulle almal manne wat hoofde was van die kinders van Israel. {13:4} En dit is hulle name: Van die stam van Ruben: Sámmua, die seun van Sakkur. {13:5} Van die stam van Símeon: Safat, die seun van Hori. {13:6} Van die stam van Juda: Kaleb, die seun van Jefúnne. {13:7} Van die stam van Issaskar: Jígeal, die seun van Josef. {13:8} Van die stam van Efraim: Hoséa, die seun van Nun. {13:9} Van die stam van Benjamin: Palti, die seun van Rafu. {13:10} Van die stam van Sébulon: Gáddiël, die seun van Sodi. {13:11} Van die stam van Josef, vir die stam van Manasse: Gaddi, die seun van Susi. {13:12} Van die stam van Dan: Ammíël, die seun van Gemálli. {13:13} Van die stam van Aser: Setur, die seun van Mígael. {13:14} Van die stam van Náftali: Nagbi, die seun van Wofsi. {13:15} Van die stam van Gad: Géhuel, die seun van Magi. {13:16} Dit is die name van die manne wat Moses gestuur het om die land te verken; En Moses het Hoséa, die seun van Nun, Josua genoem. {13:17} En Moses het hulle gestuur om die land Kanaän te verken en vir hulle gesê: Trek hier in die Suidland op en beklim die gebergte. {13:18} En bekyk die land, hoe dit is, en die volk wat daarin woon, of dit sterk of swak, of dit min of baie is; {13:19} en hoe die land is waar hulle in woon, of dit goed of sleg is; en hoe die stede is waar hulle in woon, laers of vestings; {13:20} ook hoe die land is, of dit vet of skraal is, of daar bome in is of nie; en wees dapper en bring van die vrugte van die land saam. Dit was toe die tyd van die eerste druiwe."

Nadat ek dié Skrifgedeeltes gelees het, was dit vir my duidelik dat God hierdie landverkenningsopdrag eintlik as 'n toets gebruik het. Lees gerus wat ek hiermee bedoel: “...hoe die land is waar hulle in woon, of dit goed of sleg is...” ({13:19}).

Sien julle wat was hier besig om te gebeur? God het Moses beveel om 'n owerste uit elke stam te stuur om vas te stel of die land “goed of sleg” was! As dit nie inderdaad 'n toets vir hierdie manne was nie, dan weet ek nie so mooi nie, maar waarom beskou ek dit as 'n toets? Dit was op grond van wat God voorheen aan Moses en die kinders van Israel gesê het alvorens Hy hulle uit Egipte sou verlos.

Eksodus (Shemot) {3:8} “Daarom het Ek neergedaal om hulle uit die hand van die Egiptenaars te verlos en hulle te laat optrek uit daardie land na ‘n goeie en wye land, na ‘n land wat oorloop van melk en heuning, na die woonplek van die Kanaäniete en Hetiete en Amoriete en Feresiete en Hewiete en Jebusiete."

Indien God voorheen vir Moses en die kinders van Israel gesê het dat die land wat Hy aan hulle sou gee, 'n land was wat oorloop van melk en heuning, waarom sou Hy hulle dan nou opdrag gee om te gaan en ondersoek in te stel of die land goed of sleg is, indien dit nie 'n toets was nie?

Ek weet nie of julle met my sal saamstem nie, maar vir my is hierdie Skrifgedeeltes werklik 'n bemoediging. God het al soveel “Beloofde Land”-tipe beloftes aan my gemaak, maar ek vind dat ek altyd die “land” eers moet gaan verken. Iemand sal miskien wonder waarvan ek praat, maar vergun my om dit met 'n voorbeeld toe te lig. God spreek deesdae met my om meer openhartig en toegeneë teenoor die Moslems te wees. Hy het dit selfs op my hart gelê om in die moslem-gemeenskap, wat in die nabyheid van ons gemeente geleë is, in te gaan en die Evangelie (Besorah Tova) met hulle te deel. Toe ek egter daar ingegaan het om die gemeenskap te verken, het ek boerkas ('n algeheel bedekkende buitekleed, wat deur sommige Moslemvroue gedra word) gesien, vroue met hoofbedekkings en rokke tot op die grond, mans wat soos Semiete lyk, maar ek kon die haat teenoor my, 'n Jood, duidelik aanvoel. Meestal het ek Moslems gesien wat moontlik vir 'n Christelik-georiënteerde Evangelie ontvanklik kon wees, maar nooit as te nimmer in 'n miljoen jaar 'n Joodse Messias sou aanvaar en volgens Sy wil sou gewandel het nie. Nietemin wéét ek dat God dit op my hart gelê het om na hierdie gemeenskap te probeer uitreik. Nou ja, ek kon òf teruggekeer het met 'n ongunstige verslag òf geweier het om enigiets verder met die Moslems te doen te hê. Ek kon verkies het om te glo en vertrou dat God die wyse om vir die Messias na hierdie Moslem-gemeente uit te reik, sou beskik ten spyte van wat ek gesien en aangevoel het asook ten spyte van die feit dat ons Messiaanse Jode is.

Die feit is dat elkeen van ons betreklik gereeld gekonfronteer word met toetse soortgelyk aan die wat God op die kinders van Israel gelê het. As gelowiges in Jesus die Messias, lees ons God se beloftes in die Bybel en glo ons ook God se beloftes, maar wanneer ons op die proef gestel word om dit uit te voer, gebeur dit soms dat in plaas daarvan om die oorwinning wat die Here ons beloof het, ons slegs die reuse in die land sien!

Die lewe sou vir hierdie geslag van Israel veel eenvoudiger gewees het, as hulle God geglo het toe Hy gesê het dat die land wat Hy aan hulle sou gee, 'n goeie land was. Toe Moses hulle opdrag gegee het om die land te gaan verken, kon hulle slegs geantwoord het: “Moses, dit is onnodig vir ons om te doen, wat jy beveel het. God het ons verseker dat dit 'n goeie land is en gesê dat Hy dit as 'n besitting aan ons sal gee. Wat God gespreek het, is goed genoeg vir ons; ons is gereed om die land in besit te gaan neem”.

Die lewe kan en sal ook soveel eenvoudiger vir ons wees, indien ons dieselfde sê en doen.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2010-06-05

Lees meer

Vir Wie Het God Geseën

Shelach

(Stuur Jouself)

Númeri / BaMidbar 13:1-15:41

Joshua / Yehoshua 2:1-24

Hebreërs / Ivrim 3:7-19

Númeri / Bamidbar {13:22} “hulle het in die Suidland opgetrek en tot by Hebron gekom; en daar was Ahíman, Sesai en Talmai, die kinders van die Enakiete. En Hebron is sewe jaar voor Soan in Egipte gebou. {13:23} Daarop het hulle tot by die dal Eskol gekom en daar ‘n rank met een tros druiwe afgesny, en twee het dit aan ‘n draagstok gedra; ook van die granate en van die vye. {13:24} Dié plek het hulle die dal Eskol genoem vanweë die tros wat die kinders van Israel daar afgesny het. {13:25} En ná verloop van veertig dae het hulle teruggekom van die land te verken. {13:26} En hulle het weggegaan en by Moses en Aäron en die hele vergadering van die kinders van Israel gekom in die woestyn Paran, in Kades, en aan hulle berig gebring, en aan die hele vergadering en hulle die vrugte van die land laat sien. {13:27} En hulle het hom vertel en gesê: Ons het gekom in die land waarheen u ons gestuur het; en waarlik, dit loop oor van melk en heuning, en dít is sy vrugte. {13:28} Maar die volk wat in die land woon, is sterk, en die stede is versterk en baie groot; en ons het daar ook die kinders van die Enakiete gesien.”

Perspektief beteken alles in die lewe - beslis ook die verskil tussen sukses en mislukking. Wanneer verskillende mense na dieselfde halfglas water kyk, sien sommige dit as halfvol en ander as halfleeg - aldus die cliché. In hierdie week se oordenking, het ons 'n uitstekende voorbeeld daarvan. Die twaalf spioene wat Moses uitgestuur het om die land Kanaän te verken, het iets teëgekom wat, tot vandag toe, heeltemal merkwaardig is. Op hulle reis deur die land, waarheen Moses hulle gestuur het om te spioeneer, het hulle gevind dat dit nie net welig en pragtig was nie, maar ook 'n oorvloed van vrugte en produkte aangetref. Dit was so geil dat hulle druiwetrosse gevind het wat só groot was dat één tros deur twee manne gedra moes word. Die idee hiervan was so merkwaardig dat dit selfs tot vandag deur due regering van Israel as toerismelogo gebruik word. Met inagneming van wat die twaalf spioene gesien het, moet ons saamstem dat daar geen twyfel bestaan oor die feit dat die land, wat hulle besoek het, nie slegs 'n oorvloedige land was nie, maar ook 'n ongelooflike gawe van God.

Númeri / Bamidbar {13:26} “En hulle het weggegaan en by Moses en Aäron en die hele vergadering van die kinders van Israel gekom in die woestyn Paran, in Kades, en aan hulle berig gebring, en aan die hele vergadering en hulle die vrugte van die land laat sien. {13:27} En hulle het hom vertel en gesê: Ons het gekom in die land waarheen u ons gestuur het; en waarlik, dit loop oor van melk en heuning, en dít is sy vrugte. “

Ten spyte van die skoonheid en oorvloed van die land, het tien van hierdie manne nogtans die glas nie halfvol gesien nie, maar halfleeg! Waarom? Omdat hulle reuse in die land gesien het. Hulle vooruitsig was nie op die positiewe gerig nie, naamlik die magtige onverskrokkenheid van God en Sy belofte dat hierdie land vir hulle sou kon voorsien, maar eerder op die negatiewe van wie hulle moes onteien om die land te verkry. Hulle het geen visie en geen vertroue in hulself of in hul God gestel nie.

Númeri / Bamidbar {13:28} “Maar die volk wat in die land woon, is sterk, en die stede is versterk en baie groot; en ons het daar ook die kinders van die Enakiete gesien. “

Die negatiewe denkwyse wat hierdie manne openbaar het, moet 'n gees wees omdat ons dieselfde gees vind, wat mense vandag nog beïnvloed - ja, selfs gelowiges in Jesus die Messias. Dit is mense wat dieselfde halfleë-houding openbaar, soos die tien manne. Ongeag die projek, ongeag die uitdaging, vind sommige mense altyd 'n rede om op die negatiewe te fokus: daar is altyd 'n rede waarom hulle iets nie kan of behoort te doen nie. Hulle is die "kan nie doen"-mense, nes die tien spioene, huldig hulle 'n negatiewe perspektief oor naastenby alles. Ongelukkig, as ons hierdie Bybelse verslag as voorbeeld noem, blyk hierdie tipe mense nie net in die meerderheid (tien uit twaalf) te wees nie, maar het hulle ook 'n negatiewe invloed op ander en neig hulle om mislukkings te wees. Teenoor hulle, is diegene wat dieselfde saak oorweeg en 'n ander perspektief het: hulle sien die glas halfvol.

Númeri / Bamidbar {13:30} “Toe het Kaleb die volk stil gemaak teenoor Moses en gesê: Laat ons gerus optrek en dit in besit neem; want ons kan dit sekerlik oorweldig. {14:6} En Josua, die seun van Nun, en Kaleb, die seun van Jefúnne, twee van die wat die land verken het, het hulle klere geskeur {14:7} en die hele vergadering van die kinders van Israel toegespreek en gesê: Die land wat ons deurgetrek het om dit te verken, is ‘n buitengewoon goeie land. {14:8} As die HERE ‘n welbehae in ons het, sal Hy ons in hierdie land inbring en dit aan ons gee, ‘n land wat oorloop van melk en heuning. {14:9} Wees net nie teen die HERE opstandig nie, en wees julle nie bevrees vir die volk van die land nie, want hulle is ons spys. Hulle beskutting het van hulle gewyk, en die HERE is met ons. Wees nie bevrees vir hulle nie! “

Hierdie twee manne het 'n totaal verskillende perspektief as die res, oor dieselfde eiendom openbaar. Hulle was die "kan doen"-mense, die tipe wat die positiewe sien en oortuig is dat hulle, met die hulp van God, elke negatiewe beswaar en struikelblok kan oorkom. Vir hulle het dit nie saak gemaak wie in die land was nie, reus of dwerg, want hulle was seker dat met die hulp van God, hulle 'n uitweg sou vind. Hierdie is die tipe mense by wie 'n mens graag betrokke sou wou raak omdat hulle selfvertroue het en op hul God vertrou. Dit is nie dat hulle struikelblokke ignoreer nie, maar met 'n glas halfvol-geesteshouding, beskou hulle dit as uitdagings wat geensins onoorkomlike berge is nie.

Dit is tog jammer dat - soos in ons Bybelse verslag aangetoon - "kan doen"-mense soos Kaleb en Josua, in die minderheid is. Hulle is egter die mense wat geneig is om 'n taak uit te voer en in die lewe sukses te behaal. Dink vir 'n oomblik daaroor, as die keuse aan 'n mens gestel word, wie sou jy graag wou wees: 'n "kan doen"-persoon of "kan nie doen"-persoon? Wie sou jy verkies om vir jou te werk? Vir wie sou jy eerder volg? Met wie sou jy verkieslik in 'n besigheid saamgaan? Vir wie het God geseën?

Kom gou Jesus!

PDF Weergawe

Voorheen uitgegee: 2009-06-20

Lees meer