Weeklikse Oordenkings

God se Tyd

Shemot

(Eksodus)

Dit is nie die eerste keer wat ons hierdie tipe van terminologie in die Skrifte teëkom nie. Dit kom dwarsdeur die hele (Tanach) Hebreeuse Geskrifte voor:

Genesis {4:3} "En ná verloop van tyd het Kain van die vrugte van die land aan die HERE ’n offer gebring."

Rigters {11:4} "En ’n tyd daarna het die kinders van Ammon oorlog gevoer teen Israel."

Kom gou Jesus!

God se Tyd

Shemot

(Eksodus)

Dit is nie die eerste keer wat ons hierdie tipe van terminologie in die Skrifte teëkom nie. Dit kom dwarsdeur die hele (Tanach) Hebreeuse Geskrifte voor:

Genesis {4:3} "En ná verloop van tyd het Kain van die vrugte van die land aan die HERE ’n offer gebring."

Rigters {11:4} "En ’n tyd daarna het die kinders van Ammon oorlog gevoer teen Israel."

Kom gou Jesus!

Aanmoediging en Gerustelling Deur God

Shemot

(Eksodus)

Eksodus / Shemot {3:11} “Maar Moses het tot God gespreek: Wie is ek, dat ek na Farao sou gaan en dat ek die kinders van Israel uit Egipte sou lei? {3:12} En Hy antwoord: Ek sal met jou wees, en dit sal vir jou ‘n teken wees dat Ek jou gestuur het: As jy die volk uit Egipte gelei het, sal julle op hierdie berg God dien.”

Ek het dit interessant gevind dat God vir Moses berg Horeb (Berg Sinai) aangedui het as plek van aanbidding en Hy vir Moses na die kinders van Israel gestuur het. So ook die feit dat God Berg Horeb as teken bevestig dat Hy met Moses sal wees. Dit is vreemd aangesien die kinders van Israel nie voor ‘n aansienlike tydverloop eers dáár sou aankom nie. Daarbenewens het God vir Moses oor bonatuurlike geestesgawes laat beskik en Homself bewys om dwarsdeur die Eksodus-proses met hom te wees. Waarom sou aanbidding by Berg Horeb dan enigsins ‘n groter teken wees as die tog deur die Rooi See? Wat was dan so uitsonderlik aan Berg Horeb, dat dit ‘n teken was dat God met Moses sou wees, as die ander tekens wat hy alreeds ontvang het?

Dit is klaarblyklik uit sy teësin om na Egipte terug te keer, dat hierdie voormalige, vreeslose prins inderdaad getemper is gedurende die veertig jaar wat hy in die wildernis van Midian skape opgepas het. Hy het duidelik die politieke aandrif en aktivisme waaroor hy vroeër beskik het, verloor. Dit het alles aan die verlede behoort en hierdie ontmoeting met God op Berg Horeb, het Moses onverhoeds betrap. Gevolglik, lees ons dat hy sê: “Wie is ek, dat ek na die Farao moet gaan en dat ek die kinders van Israel uit Egipte moet lei?”

Moses het homself nie langer as iemand besonders beskou nie en homself beslis nie bevoeg geag om die Farao te konfronteer nie, nog minder om die kinders van Israel uit Egipte te lei.

Ek kan begryp waarom Moses hierdie woorde tot God gerig het. As ‘n prins in Egipte, het hy kontakte gehad, invloedryke persone geken en dus betrekkinge gehad waardeur hy invloed kon uitoefen. Nou, nadat hy vir veertig jaar ‘n skaapherder was, het hy enige kontakte of invloed verloor. Hy was polities vergete.

Wat Moses op dié stadium beleef het, is tot selfs vandag toe nie ongewoon nie. Baie afgetredenes, wat vroeër oor mag en invloed in hul werkplek beskik het, ervaar na jare se aftrede, dieselfde belewenis. Selfs indien hulle onverwags versoek sou word om na hulle werkplek terug te keer en voort te gaan vanwaar hulle opgehou het, sou hulle ongetwyfeld ook skepties gevoel en die werkaanbod van die hand gewys het, ongeag of dit deur God so beskik was.

God het dit klaarblyklik verstaan en met reg ook, want Hy het Moses immers geskep! God het besef dat Moses behoefte aan aanmoediging sou hê om die politieke aktivis in hom weer te laat opvlam. Gevolglik is aan hom tekens gegee van sy staf wat in ‘n slang verander het en sy hand wat met ‘n velsiekte oortrek geraak het. Ten spyte van hierdie tekens, wat moontlik voldoende sou gewees het om meeste mense te oortuig, het Moses nogtans skepties gebly tot op ‘n punt waar God sy broer, Aäron, saam met hom moes stuur, om as sy spreekbuis op te tree.

Ek is egter oortuig daarvan dat God inderdaad met Moses in Egipte was toe hy eindelik daarheen gegaan het; trouens, die wonders wat hy dáár verrig het, bewys dit onteenseglik. Maar, soos ons almal wil weet of ons ‘n opdrag bevredigend uitgevoer het, het God besef dat Moses ‘n teken daartoe nodig gehad het. God se teken van teveredenheid was tweërlei.

Wat Moses moes uitvoer, was hoegenaamd geen maklike taak nie – hy het deurentyd behoefte aan bemoediging en gerusstelling deur God gehad. Nogtans het Moses, ongeag wat alles plaasgevind het, homself nooit as iemand besonders geag nie; trouens, hy het nooit van die “Wie is ek” – gesindheid afgesien nie, wat myns insiens hierdie Skrifgedeelte genoodsaak het.

Numeri / Bamidbar {12:3) “Maar die man Moses was baie sagmoedig, meer as al die mense op die aardbodem.”

Gevolglik was die eerste rede vir die Berg Horeb-ontmoeting, bedoel om as sy uiterste bemoediging en gerusstelling te dien, dat Gód hom gestuur het. Moses het gegaan van prins tot herder en dit was by Berg Horeb wat hy as’t ware weer ‘n prins geword het – selfs meer as ‘n prins, maar wel ‘n koning, priester en profeet. Tweedens, die verlossing en bevryding van die kinders van Israel het eintlik begin met Moses by Berg Horeb. Watter beter, meer gepaste plek vir die volk Israel om “gebore” te word, as op die Berg Horeb!

Kom gou Jesus!

Voorheen uitgegee: 2012-01-08

God Het My Nederig Gehou

Shemot
(Name)

Jesaja / Yeshayahu 27:6 – 25:13; 29:22 – 23

Jeremia / Yirmeyahu 1:1 – 2:28

1 Korinthiërs / Korintim Aleph 14:13 – 25

Eksodus / Shemot {4:10} “Toe sê Moses aan die HERE: Ag, Here, ek is nie ‘n man van woorde nie—van gister of van eergister of vandat U met u kneg gespreek het nie; want ek is swaar van mond en swaar van tong. {4:11} En die HERE antwoord hom: Wie het vir die mens die mond gemaak, of wie maak stom of doof, of siende of blind? Is dit nie Ek, die HERE, nie? {4:12} Gaan dan nou heen, en Ek sal met jou mond wees en jou leer wat jy moet sê.”

Daar is allerlei baie interessante punte in die drie verse wat ek uit vandeesweek se parasha aangehaal het. Eerstens sien ons dat Moses vir God sê dat hy moelik praat en swaar van tong is. Indien Moses slegs gesê het dat hy moelik praat en dit daarby gelaat het, dan kon ons aanvaar dat hy homself as ‘n swak openbare spreker geag het. Die feit dat hy bygevoeg het dat hy ook swaar van tong was, laat by ‘n mens die indruk dat Moses wel ‘n soort spraakgebrek kon gehad het. Dit is interessant omdat in elke aangetekende ontmoeting tussen Moses en die Farao, was daar nooit enige kommentaar oor sy spraak nie – dit is nie een maal gemeld nie. Kon dit gewees het omdat Moses nooit enige praatwerk gedoen het nie?

Eksodus / Shemot {4:14} “Toe ontvlam die toorn van die HERE teen Moses, en Hy sê: Is jou broer Aäron, die Leviet, nie daar nie? Ek weet dat hy goed kan praat. En hy gaan ook al uit om jou te ontmoet, en as hy jou sien, sal hy bly wees in sy hart. {4:15} Jy moet dan met hom spreek en die woorde in sy mond lê. En Ék sal met jou mond en sy mond wees en julle leer wat julle moet doen. {4:16} En hy moet vir jou met die volk spreek, en dan sal hy vir jou ‘n mond wees en jy vir hom ‘n god wees.“

Aäron het dus in die openbaar namens Moses gespreek! Stel julle voor hoe vernederend dit vir Moses moes gewees het. Dit blyk veral so wanneer ons lees wat God vir Moses gesê het:

Eksodus / Shemot {4:11} “En die HERE antwoord hom: Wie het vir die mens die mond gemaak, of wie maak stom of doof, of siende of blind? Is dit nie Ek, die HERE, nie? ”

As dit dan wel die geval was, kon God nie Moses se spraak aangeraak het nie? ‘n Mens sou so dink, maar Hy het nie en ek het al so dikwels gewonder waarom Hy dit nie gedoen het nie. Dit is verbasend dat die antwoord eintlik baie eenvoudig is en in die Hernieude Verbond (Brit Chadasha) verstrek word.

2 Korinthiërs / Korintim Bet {12:6} “Want as ek sou wil roem, sou ek nie ‘n dwaas wees nie, want ek sou die waarheid praat; maar ek laat dit ná, sodat niemand my hoër mag skat as wat hy van my sien of wat hy van my hoor nie. {12:7} En dat ek my oor die voortreflikheid van die openbaringe nie sou verhef nie, is my ‘n doring in die vlees gegee, ‘n engel van die Satan, om my met die vuis te slaan, dat ek my nie sou verhef nie.”

Eenvoudig, nie waar nie? Die apostel Paulus het besef dat daar by hom die geneigdheid van selfverheffing bestaan het; derhalwe is hy deur God ‘n belemmering – wat Paulus “’n doring in die vlees” noem, opgelê. Dit kon moontlik ‘n tipe fisiese gebrek gewees het – nietemin iets wat hom nederig gehou het. Miskien besef ons nou waarom dit in die Skrif soos volg gestel word:

Numeri / BaMidbar {12:3} “Maar die man Moses was baie sagmoedig, meer as al die mense op die aardbodem.”

Vanweë die doring in sy vlees – sy spraakgebrek – het Moses homself nooit as iemand besonders geag nie. Die feit dat hy vroeër ‘n prins in Egipte was en nou deur God aangewys is om die bevryder en leier van die kinders van Israel te wees asook die feit dat hy regstreeks – van aangesig tot aangesig – deur God aangespreek is, het geen invloed op sy waardigheid gehad nie. Moses het altyd nederig gebly omdat hy die swakheid van sy menswees besef het. Ek kan onteenseglik getuig dat dit vir ‘n leier maklik is om verwaand te raak en meer van jouself te dink as wat jy werklik is. Selfs in my geval, het God ‘n wyse gevind om my nederig te hou, om my te laat besef dat ek maar net ‘n brose mens, slegs stof is en dat dit Hy is wat my geskep het en nie ek vir Hom nie!

Kom gou Jesus!

Voorheen uitgegee: 2010-12-25

Beskou my gerus as ouderwets

D’Var Torah

Name / Shemot

Eksodus / Shemot 1:1 – 6:1

Jesaja / Yeshayahu 27:6 – 28:13

1 Korinthiërs / Korintim Alef 14:13 – 25

Eksodus / Shemot {1:1} “En dit is die name van die seuns van Israel wat in Egipte gekom het; saam met Jakob het hulle gekom, elkeen met sy huisgesin: {1:2} Ruben, Símeon, Levi en Juda; {1:3} Issaskar, Sébulon en Benjamin; {1:4} Dan en Náftali, Gad en Aser. {1:5} En al die siele wat uit Jakob se lende voortgekom het, was sewentig siele. Maar Josef was in Egipte. ”.

Dit was vir my interessant dat hierdie Skrifgedeelte tyd ingeruim het om die name van al elf seuns (stamme) wat in Egipte aangekom het, te vermeld (Josef was alreeds daar). Volgens die Skrifgedeeltes het elke man en sy huishouding Jakob vergesel. Dink jy God wou ons laat vermoed dat niemand agtergebly het nie? Ek dink so! Die rede was dat ten einde ‘n familie in staat te stel om voorspoedig te wees en te oorleef, moes hulle bymekaar bly. Die kinders van Israel was onderweg na Egipte en nie soos wat hulle gedink het, om die droogte in die land Kanaän vry te spring nie, maar om slegs in Egipte te vertoef totdat omstandighede tuis sou verbeter. God het egter bedoel dat die kinders van Israel ‘n nasie in Egipte sou word. Indien die familie geskei sou word deurdat een van die stamme sou besluit het om in Kanaän agter te bly, of een van die seuns sou besluit het om na ‘n ander land in plaas van Egipte te gaan, wat sou van die toekoms van die nasie Israel geword het? Ek veronderstel dat dit dan onmoontlik sou gewees het om in ‘n nasie te ontwikkel, soos wat die geval wel was.

Beskou my gerus as ouderwets – baie van julle mag moontlik nie met my saamstem nie – maar hierdie soort familie-samehang en lojaliteit word vandag nie meer aangetref nie. In die verlede het families nooit ver van mekaar af weggetrek nie. Ouers het hulle kinders grootgemaak terwyl hulle in dieselfde area gewoon het en soms in dieselfde huis as die grootouers.

Wat ‘n besondere voorreg was dit nie! Grootouers en ouers het deel gehad aan die grootmaak van kinders / kleinkinders. Die geslagte kon saam op mekaar reageer en hegte familiebande met mekaar vorm. Daarbenewens was dit nie nodig om bejaarde ouers in aftree-oorde of verpleeginrigtings te laat plaas om hulle aan die genade van vreemdelinge en versorgers oor te laat nie; trouens, hulle sou in die gesinswoning deur die gesin versorg word.

Ongelukkig is dit vandag anders. Dit is by uitsondering dat ‘n mens nog ‘n uitgebreide familie aantref, wat in dieselfde huis of selfs dieselfde stad of land woon. Meeste kleinkinders word tans groot sonder ‘n persoonlike verhouding met hul grootouers – in plaas daarvan, het hulle ‘n “Skype“-, “Facebook”- of e-posverhouding met hulle.

Elektroniese media bevorder nie hegte familiebande nie, maar skep eerder verhoudings wat meganies en gediskonnekteerd is. Kinders en kleinkinders kom selde persoonlik in aanraking met ouers en grootouers – hulle raak vervreemd en daar is geen sterk familieverband nie.

Geen wonder dat kinders die versorging tot hulle dood van hulle bejaarde ouers aan vreemdelinge oorlaat nie. Langdurige skeiding van mekaar, het hulle harte verhard.

Ouers en grootouers het eerder ‘n las geword in plaas daarvan om kosbaar te wees, soos dit hoort. Pleks daarvan dat afwesigheid hulle harte met verlange vul, gebeur die teenoorgestelde: verpleeginrigtings is gevul met eensame ou mense, wie se kleinkinders vir hulle vreemdelinge is en wie se kinders hulle selde besoek. Ek erken dat ek van my ouers af weggetrek het, maar soos Abraham (ek vergelyk my hoegenaamd nie met hom nie), is ek deur God geroep om my familie te verlaat. My eggenote en ek is agtien jaar gelede geroep om na Kanada te verhuis. God het vir my ‘n deur geopen om die betrekking van geestelike leier van hierdie gemeente te aanvaar . Dit was nie vir ons maklik om te gaan nie, maar ons albei het besef dat ‘n saak van die Here is en ofskoon ons bra onwillig was, móés ons gaan.

Matthéüs / Mattityahu {10:37} “Wie vader of moeder bo My liefhet, is My nie waardig nie; en wie seun of dogter bo My liefhet, is My nie waardig nie. {10:38} En wie sy kruis nie neem en agter My volg nie, is My nie waardig nie.”.

Oor die algemeen is ons geval egter die uitsondering. Die meerendeel familielede wat van hulle ouers wegtrek is nie omdat God hulle tot die bediening geroep het nie. Dit is eerder ‘n geval van selfsug dat hulle wegtrek, om hulle eie begeertes te bevredig, omdat hulle ‘n beter betrekking of warmer klimaat of nuwe geleenthede verlang óf bloot omrede hulle net wil wegkom.

Ja, beskou my gerus ouderwets, maar dít is nie hoe dit behoort te wees nie!

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou

Aanmoediging en Gerustelling Deur God

8 Januarie 2012

D’Var Torah

Shemot / Eksodus

Eksodus / Shemot 1:1 – 6:1

Moses het homself nie langer as iemand besonders beskou nie en homself beslis nie bevoeg geag om die Farao te konfronteer nie, nog minder om die kinders van Israel uit Egipte te lei.

Numeri / Bamidbar {12:3) “Maar die man Moses was baie sagmoedig, meer as al die mense op die aardbodem.”

Congregation Melech Yisrael alle regte voorbehou