Indompeling

KiTisa

(Wanneer Jy Verhef)

Eksodus 30:11 – 34:35

1 Konings 18:1 – 39

1 Korinthiërs 8:4 – 13

Eksodus {30:17} “Die Here het vir Moses gesê: {30:18} “Jy moet 'n bronswaskom met 'n bronsvoetstuk maak om in te was. Sit dit tussen die tent van ontmoeting en die altaar neer en gooi water daarin. {30:19} Aäron en sy seuns moet hulle hande en voete daarin was. {30:20} Voordat hulle in die tent van ontmoeting ingaan, moet hulle hulle met die water was sodat hulle nie sterf nie. Voordat hulle na die altaar toe kom vir hulle diens om 'n vuuroffer vir My, die Here, aan die brand te steek, {30:21} moet hulle hulle hande en hulle voete was sodat hulle nie sterf nie. Dit is 'n blywende voorskrif vir hulle en vir hulle nageslagte.””

Dit is die eerste keer ooit dat daar van ‘n mensgemaakte mikvah (indompelings- bad of skottel) melding gemaak word. Die priesters “moes hul hande en voete,” daarin was, wat beteken het dat hulle die water in die skottel gebruik het om hulself te reinig, “dat hulle nie sterf nie”. Wat het die nalaat om met water gereinig te word dan te doen met om te sterwe?

Selfs tot vandag toe is die indompeling in water nog as ‘n rite gebruik met die doel om van wat onheilig is, heilig te maak. Die proses verander of verhoog die status van wie ookal, indompeling ondergaan het. Indompeling in water as opdrag van God, het die mag om te transformeer, om ‘n metamorfose te ondergaan. Voorbeeld: Gedurende Tempeltye en selfs vandag nog onder Ortodokse Joodse sektes, was ‘n vrou, van die begin van haar menstruasie, in ‘n staat van Niddah (vroulike onreinheid). Sy moes van haar man en die samelewing afgesonder word tot na haar tyd en nadat sy in water ingedompel was. Slegs dan kon sy met haar man in huwelikse intimiteit en die samelewing op vrye voet verkeer. Mans wat van Tempeldienste uitgesluit was vanweë sekere tipes rituele besoedeling, kon na indompeling na die Tempel opgaan en betrokke raak by offerandes. Proseliete, as deel van die bekeringsproses, sou die indompelingsbad binnegaan as nie-Jode en uitklim as Jode - iets wat steeds beoefen word in die groter Joodse gemeenskap. 

Vir ons om hierdie vereiste van indompeling te verstaan, wens ek graag daarop te wys dat God se gebooie in drie uitdruklike kategorieë verdeel word: Mishpatim (Oordele) wat logiese siviele en morele wette is; Eidutim (Statute) wat rituele wette en rites soos die eerbiediging van die Sabbat, Pesach (Pasga) en die aanbring van ‘n mezuzah op die deurkosyn; Chukkim (Ordinansies) wat spirituele bonatuurlike wette is, wat menslike begrip te bowe gaan. Indompeling in water, val in hierdie kategorie netsoos kosher. 

Meer as enige ander gebooie van God, verwesenlik die nakoming van Chukkim, die vernaamste geestelike verandering in ‘n mens. Dit is te wyte aan die feit dat dit streng nagekom word uit gehoorsaamheid aan God met geen menslike begrip nie. Ongeag die feit dat indompeling in water en die vermoë daarvan om ‘n spirituele verandering te weeg te bring, is vir ons ‘n misterie, nogtans kan ons egter sekere insigte bekom oor hoe dit hierdie bonatuurlike, spirituele verandering volbring.

Tora leer ons aangaande die konsep van “ritueel rein” en “ritueel onrein”. Om in ‘n toestand van “ritueel rein” te verkeer, was noodsaaklik gedurende Tempeltye vir ‘n persoon om deel te neem aan die Tempeldienste en -rituele of selfs die Tempelgronde te betree. Argeoloë het groot klip indompelingsbaddens opgegrawe naby die plek waar die antieke Tempel eens gestaan het, wat juis gebruik is vir hierdie doel. Aangesien die Tempel nie meer bestaan nie, is hierdie tipe van indompeling vandag nie langer van toepassing nie; trouens, enige indompeling wat betreffende die konsep van “ritueel rein”, het vandag geen toepassing nie. Waaroor ons vandag die meeste besorg is, is die spirituele status- en assosiasie- verandering wat met die indompeling gepaard gaan. In die Nuwe Testament sien ons dat die indompelings deur Johannes die Doper gedoen is om sy volgelinge te assosieer in afwagting van die komende Messias. Die indompelings deur die Apostels uitgevoer, is gedoen om die spirituele status van hulle volgelinge te verander en hulle dus te assosieer met die dood en opwekking van Jesus die Messias, die Messias wat toe alreeds vir die wêreld se sondes gesterf het. Daarom, deur die water in te gaan vir indompeling was en is ‘n simbool van om saam met Jesus te sterwe en die uitkom uit die water, was en is ‘n simbool van om met Jesus opgewek te word. Ons word nie gered deur die waterindompeling nie! Dit is slegs ‘n uiterlike teken van ‘n nuwe gelowige se innerlike verandering van spirituele status, nadat hy gered is. Jesus die Messias het na die aarde gekom om die prys te betaal vir die sonde van die mensdom, as Here, Redder en God- in- die vlees en die enigste manier wat ‘n mens vergifnis kan ontvang en reiniging van sonde, is deur ‘n mens self met Hom te assosieer

Nou keer ons terug na ons vraag: “Wat het die nalaat om met water gereinig te word, enigsins met die dood te doen?” Om dieselfde rede het die twee seuns van Aäron gesterf deur vreemde vuur in die Tempel in te bring - Aäron en sy seuns kon op geen ander manier wat hulle wou, die Here nader nie. Ten einde in die teenwoordigheid van ‘n Heilige God te kom, moes hulle “ritueel rein” wees en tot ‘n hoër spirituele status verhoog wees, een wat die Here se Chukkim van water-indompeling duidelik vervul het. 

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Tiendes

KiTisa

(Wanneer Jy Verhef)

Eksodus 30:11 – 34:35

1 Konings 18:1 – 39

1 Korinthiërs 8:4 – 13

Aangesien ek geen tekort aan inligting kon vind om op vandeesweek se Parasha kommentaar te lewer nie, het ek dus volstaan met die ondergemelde Skrifgedeelte. Mag dit tot eer van God en ‘n seën vir julle wees!

Eksodus {30:11} "VERDER het die HERE met Moses gespreek en gesê:{30:12} As jy die volle getal van die kinders van Israel opneem volgens hulle geteldes, moet hulle, elkeen vir sy lewe, losgeld aan die HERE gee as hulle getel word, sodat geen plaag onder hulle mag wees as hulle getel word nie.{30:13} Dit moet hulle gee, elkeen wat na die geteldes oorgaan: ’n halfsikkel volgens die sikkel van die heiligdom — die sikkel is twintig gera — ’n halfsikkel as offergawe aan die HERE. {30:14} Elkeen wat oorgaan na die geteldes, van twintig jaar oud en daarbo, moet die offergawe van die HERE gee.{30:15} Die ryke moet nie meer en die arme moet nie minder as ’n halfsikkel bring nie, as hulle die offergawe van die HERE gee om vir julle siele versoening te doen. {30:16} Neem dan die versoeningsgeld van die kinders van Israel en bestee dit aan die bediening van die tent van samekoms, dat dit die kinders van Israel in gedagtenis kan bring voor die aangesig van die HERE, om vir julle siele versoening te doen."

Die telling van die kinders van Israel moes slegs geskied vir ‘n doel soos deur die Here bepaal. Die getal van die kinders van Israel moes nooit vir enige ander doel as dié van die Here bepaal word nie en dan slegs op Sy versoek. Soos ons gelees het, het hierdie sensus, deur die Here bekragtig, ‘n besondere en buitengewone vereiste behels. Bo-en-behalwe om getel te word, moes elke persoon wat getel is en ouer as twintig jaar was, ‘n half-sikkel betaal as losprys vir hulle siel. Die half-sikkel betaling sou ook verseker dat geen plaag oor hulle uitbreek nie. Soos gesien, was hierdie geld dan ook bestem vir die instandhouding van die Tabernakel (Ohel Moed).

Ons onthou toe koning Dawid impulsief besluit het om die kinders van Israel te laat tel (Shamuel Bet: 2 Samuel ). Ongeag die pleidooi deur sy generaal Joab om daarvan af te sien, het koning Dawid die sensus tog laat plaasvind, wat nie deur God bekragtig is nie en gevolglik tot die uitbreek van ‘n plaag onder die mense gelei het, waaraan duisende gesterf het.

Wat het God bedoel met die versoek om betaling van geld as losprys vir ‘n mens se siel? Die Hebreeuse woord “kopher” word vertaal as “losprys”. Dit is waar ons die woord “kapparah” vandaan kry, wat “bedek” beteken. Die woord “kapparah” is toegepas op die offerande wat versoening beteken het vir ‘n sonde teen God gepleeg. Die Tora bevat egter talle voorskrifte met betrekking tot die wyse waarop diere geoffer moes word om aan hierdie doel te beantwoord. Kan die gee van geld, soos hier versoek, ook versoen vir ‘n sonde? Die antwoord daarop is ‘n uitdruklike NEE!  So, waarom sou die Here ‘n half-sikkel betaling vereis as losprys vir die siele van die kinders van Israel, wanneer geld nie as losprys vir siele kan dien nie?

Die antwoord hierop kom van die gebruik en doel van die half-sikkel betaling.

Eksodus {30:16} "Neem dan die versoeningsgeld van die kinders van Israel en bestee dit aan die bediening van die tent van samekoms, dat dit die kinders van Israel in gedagtenis kan bring voor die aangesig van die HERE, om vir julle siele versoening te doen."

Die half-sikkel op sigself beteken nie die losprys nie. Geld of die betaling daarvan aan godsdienstige organisasies, kerk, sinagoge of prediker kan nie ‘n mens se siel loskoop nie. Dit was die wyse waarop die geld aangewend was, wat hulle siel losgekoop het Soos ons weet was die half-sikkel bedoel vir die diens van die Tabernakel. Tussen al die dienste wat in die Tabernakel verrig is, was dié wat die losprys verseker het, die korbanot (naderkoms-offerande/offers). Dit was hierdie offerande wat die siele van die kinders van Israel losgekoop het. Terwyl geld geen siel kan red nie, toon die Here tog hier dat geld wel noodsaaklik is vir die reddingsaksie van die siel. Sonder geld sou die Tabernakel nie behoorlik kon funksioneer nie en sonder ‘n behoorlike funksionerende Tabernakel, sou die kapparah nie gedoen kon word met die diere wat gebruik is as plaasvervangende offerande vir die sondes van die mens nie. Diere is doodgemaak / geslag  as losprys vir die siele van die mense.

Die Here het die belangrikheid van geld in die algemene proses van redding besef en ek dink ons behoort dieselfde te doen. Sonder behoorlike finansiering sal ons Messiaanse gemeentes nie oor die vermoë beskik om te onderrig, preek, bedien en getuig aan die verlore siele van die huis van Israel en aan die nasies nie. Ek bid dat elkeen wat hierdie D’ Var Torah lees, sy/haar deel sal doen deur tiendes by te dra aan hulle kehila (gemeente) en ondersteunende Messiaanse sendelinge vir die losprys van siele. Die verewiging van die Besora Tova (Goeie Nuus/Evangelie) moet aan die ganse wêreld verkondig word. Indien julle nie julle deel doen nie, wees versigtig dat ‘n plaag nie binne julle huisgesin uitbreek nie. God het dit gespreek - nie ek nie!   

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Nakoming van Hierdie Ordinansies

KiTisa

(Wanneer Jy Verhef)

Eksodus / Shemot 30:11 – 34:35

1 Konings / Melachim Aleph 18:1 – 39

1 Korinthiërs / Korintim Aleph 8:4 – 13

Eksodus {30:22} “Verder het die HERE met Moses gespreek en gesê: {30:23}  En jy, neem vir jou van die beste speserye: vyf honderd sikkels fyn mirre en die helfte soveel geurige kaneel, twee honderd en vyftig sikkels, en twee honderd en vyftig sikkels geurige kalmoes {30:24}  en vyf honderd sikkels kassie, volgens die sikkel van die heiligdom, en ‘n hin olyfolie; {30:25}  en maak daarvan heilige salfolie, ‘n salfmengsel soos ‘n salfmenger dit maak; heilige salfolie moet dit wees. {30:26}  Daarmee moet jy dan die tent van samekoms salf en die ark van die Getuienis {30:27}  en die tafel met al sy gereedskap en die kandelaar met sy gereedskap en die reukaltaar {30:28}  en die brandofferaltaar met al sy gereedskap en die waskom met sy voetstuk. {30:29}  So moet jy hulle dan heilig, dat hulle hoogheilig kan wees. Elkeen wat aan hulle raak, word heilig. {30:30}  Jy moet ook Aäron en sy seuns salf en hulle heilig om vir My die priesteramp te bedien. {30:31}  En jy moet met die kinders van Israel spreek en sê: Dit moet vir My ‘n heilige salfolie wees in julle geslagte. {30:32}  Op geen mens se liggaam mag dit uitgegiet word nie; julle mag ook, na dieselfde voorskrif, so iets nie maak nie: heilig is dit; heilig moet dit vir julle wees. {30:33}  Elkeen wat so iets meng of iets daarvan aan ‘n onbevoegde laat kom, moet uit sy volksgenote uitgeroei word.”

God wou nie dat iemand die salfolie, wat deur die priesters gebruik is, reproduseer nie. Die voorgeskrewe formule daarvan was vir hulle uitsluitlike gebruik in hulle diens voor Hom. God was so onversetlik hieroor dat ongehoorsaamheid hieraan die straf van uitroeing uit Sy volk (met ander woorde ekskommunikasie of steniging) sou behels. Die vraag is nou: Ongetwyfeld ken God ons deur-en-deur en besef Hy dat ons in die versoeking kan kom om die olie te reproduseer, indien ons geweet het hoedat dit gemaak moes word. Waarom sou hy dit gedoen het? Eerstens, die feit dat die formule neergeskryf is, weerlê die bestaan van ‘n Mondelinge Tora. Indien God slegs verlang het dat die salfolie vir die uitsluitlike gebruik deur die priesters moes wees en as daar so ’n iets soos ‘n Mondelinge Tora bestaan het, dan sou God dit slegs mondeling aan Moses oorgedra het en hom dit nie laat neerskryf nie! Die formule sou dan deur die eeue mondeling deur die priesters oorgedra word ten einde hoofsaaklik te verseker dat dit nooit nagemaak word nie. Dit is egter nie die geval nie. Hier is die formule duidelik neergeskryf vir enigeen om dit te vervaardig – soos wat ‘n resep vandag vryelik uit ‘n tydskrif afgeskryf kan word.

Hierdie feit maak my baie skepties oor die bestaan van ‘n Mondelinge Tora. Ek impliseer egter hoegenaamd nie dat die versameling van wat vandag as die Talmud bekendstaan, bedrieglik of oneg is nie. Die Talmud bevat baie goeie en bruikbare inligting vir die gelowige in Jesus die Messias. Die grootste daarvan is egter nie eg nie, verwarrend en in sommige gevalle irrasionele gosdienstige tradisies – die tipe waarteen Jesus die Messias gepreek het. Dit is dus my mening dat die Talmud nie as ‘n waardevolle bron vir gelowiges in Jesus die Messias sou dien nie.

Ons weet ook  - aldus die profeet Eségiël – dat ‘n volle funksionerende tempel gedurende die duisendjarige Ryk (die Messias-ryk) gebou sal word. Die salfolie as sulks sal dus weer nodig wees vir die priesters om in die tempel te mag dien. Aangesien iets soos ‘n Mondelinge Tora nie bestaan het nie, het God sekergemaak dat die formule deur Moses neergeskryf word vir die gebruik deur toekomstige geslagte priesters, terwyl die reproduksie daarvan vir enige ander doel verbied is. Die Bybel bevat ‘n kategorie ordinansies, wat “chukkim” genoem word. Chukkim is bonatuurlike beginsels. Dit is Goddelike dekrete, waarvoor die menslike verstand nie by magte is om ‘n rede vir die bestaan daarvan te verstrek nie. Chukkim gaan die menslike verstand en begrip daarvan geheel-en-al te bowe. As gevolg hiervan, oor die kwessie van gehoorsaamheid, verpersoonlik gehoorsaamheid aan die chukkim, die allerbeste en suiwerste weg van aansluiting by God. Dus, onbelemmer deur die beperkinge van die menslike verstand, word hierdie ordinansies vir één rede en één rede alleenlik toegepas: omdat God so gespreek het! ‘n Voorbeeld hiervan is die Kosher (kosher beteken behoorlike of regmatige) – voedselvereistes. Die onthouding van sekere voedselsoorte soos varkvleis of kreef, maak nie sin nie aangesien dit deur ander kulture geëet word, met oënskynlik geen of geringe nadelige gevolge. Toegewyde gelowiges egter, wat die kosher-wette onderhou, kom dit streng na omdat God so gesê het – streng op grond van gehoorsaamheid.

Net soos God die eet van nie-kosher-voedsel verbied het, het Hy ook die namaak van die salfolie-formule, uitsluitlik bedoel vir die gebruik deur die priesters, verbied. Hierdie ordinansie ressorteer dus onder die kategorie van die chukkim. Diegene wat hierdie ordinansies eerbiedig, sal baat deur hulle gehoorsaamheid net soos iemand wat slegs kosher-voedsel eet.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2012-03-04

Die Mikvah – Die Kern van ‘n Bybelse Samelewing

KiTisa

(Wanneer Jy Verhef)

Eksodus / Shemot 30:11 – 34:35

1 Konings / Melachim Aleph 18:1 – 39

1 Korinthiërs / Korintim Aleph 8:4 – 13

Eksodus / Shemot {30:17} “En die HERE het met Moses gespreek en gesê: {30:18}  Jy moet ook ‘n koperwaskom maak met sy kopervoetstuk, om in te was; en sit dit tussen die tent van samekoms en die altaar, en gooi water daarin, {30:19}  dat Aäron en sy seuns hulle hande en hulle voete daaruit kan was. {30:20}  As hulle in die tent van samekoms gaan, moet hulle hul met water was, sodat hulle nie sterwe nie; of as hulle naby die altaar kom om te dien deur ‘n vuuroffer aan die HERE aan die brand te steek. {30:21}  Hulle moet dan hul hande en hulle voete was, sodat hulle nie sterwe nie. En dit moet vir hulle ‘n ewige insetting wees, vir hom en sy nageslag in hulle geslagte.”

Dit is die eerste aangetekende verwysing ooit na ‘n mensgemaakte waskom (mikvah). Die priesters moes hulle hande en voete daaruit was, wat beteken dat hulle die water in die waskom gebruik het om hulself te reinig. Die rede waarom God hulle beveel het om hulself daaruit te reinig, is “… sodat hulle nie sterwe nie;”. Die vraag ontstaan nou egter: wat sou die verband dan wees tussen versuim om met water gereinig te word en om te sterwe?

In talle opsigte is die indoop (t’vilah) in water, die drumpel van onderskeid tussen die onheilige en heilige – maar selfs meer as dit. Die blote indoop in ‘n mikvah, dui op ‘n statusverandering of méér korrek ‘n verandering van aansien. Die ongeëwenaarde werking daarvan lê in die mag van transformasie, die vermoë om ‘n metamorfose te weeg te bring. Byvoorbeeld: vanaf die aanvang van haar menstruasie, is ‘n vrou geag om in ‘n staat van uitsluiting (Nidda) te verkeer. Sy is van haar man afgesonder tot na afloop van haar menstruasie en totdat sy in ‘n mikvah gereinig is. Slegs dan is sy tot geslagsgemeenskap met haar man herenig. In tempeltye is mans en vrouens, wat vanweë rituele verontreiniging van dienslewering uitgelsuit is, ná t’vilah, toegelaat om die tempelberg op te gaan, die huis van God binne te gaan en self by die wydingsofferande betrokke te raak. Nog meer dramaties, kon ‘n proseliet, wat in die mikvah as ‘n nie-Jood gereinig is, as ‘n Jood uit die water kom.

Die gebooie van God word in drie onderskeie kategorieë verdeel:

Strawwe (Mishpatim) – Wette wat die siviele en morele lewe beheer. Dit is logies, geredelik verstaanbaar en algemeen as deurslaggewend en tot handhawing van ‘n gesonde samelewing geag. Voorbeelde van die mishpatim is die veroordeling met betrekking tot moord, diefstal en egbreuk.

Statute (Eidut) – Rituele en rites, wat beste beskryf kan word as bewyslewering. Hierdie kategorie behels die vele godsdienstige handelinge, wat Jode herinner aan historiese gebeure in hulle geskiedenis en dien as erkenning van die vernaamste instellings (gebruike) van die Joodse geloof. Voorbeelde hiervan is die onderhouding van die Sabbat, die vier van Paasfees (Pesach) en die aanbring van ‘n mezuzah aan die deurkosyn.

Ordonansies (Chukkim) – Bonatuurlike beginsels. Dit behels Goddelike verorderinge wat die menslike verstand nie by magte is om te oordeel nie. Chukkim gaan alle beskrywing deur mense intellek en begrip te bowe. Dit is juis onder hierdie kategorie waarin t‘vilah in ‘n mikvah ressorteer, tesame met ander instellings soos die Kosher-wette (Kashrut) en die Rooi Verskalf. Chukkim mitzvot word beskou as die vernaamste, aangesien dit die siel op sy diepste vlak beïnvloed. Onbelemmerd deur die beperkings van die menslike verstand, word hierdie ordonansies om slegs één rede beoefen – gehoorsaamheid aan God se Woord. Eenvoudig gestel, ons onderhou hierdie mitzvot slegs omdat God dit so beveel  het.

Ongeag die feit dat t’vilah in ‘n mikvah vir ons as ‘n misterie voorkom, kan ons nietemin sekere insigte verkry wat ons behulpsaam kan wees om tot ‘n beperkte begrip van die dimensies en implikasies van die t’vilah binne óns t’vilah-ervaring te verkry.

Die konsep van ritueel rein (tamei) en ritueel onrein (tahor), soos in die Torah beveel en in tempeltye toegepas is het geen vergelyking of gelykwaarde in hierdie postmoderne eeu nie. Moontlik is die rede waarom dit vir die hedendaagse Westerse begrip moeilik is om by die begrip aanklank te vind en dit as toepaslik te beskou. In antieke tye, was tamei en tahor van die uiterste belang – dit was die bepalende faktore in ‘n samelewing wat rondom die tempel en gepaardgaande stelsels van offerandes gesentreer het. Die aansien van ‘n persoon – of hy/sy rein of onrein was – was die kern van die Bybelse samelewing. Dit het ‘n persoon se betrokkenheid in alle aspekte van, nie slegs die rituele lewe nie maar inderdaad ook die lewe self, dikteer en beheer. Daar was talryke tipes van onreinheid wat op ‘n persoon se rol in sowel die samelewing as tempeldiens betrekking gehad het. Ofskoon die onreinheid ‘n verskeidenhied reinigingsprosesse behels het, was t’vilah in die mikvah die hoogtepunt van reiniging in elke geval. Selfs vir ‘n persoon wat ritueel rein was, was die proses van verheffing ‘n hoër vlak van geestelike betrokkenheid of heiligheid, deur t’vilah in ‘n mikvah ‘n vereiste. As sulks, was die instelling van t’vilah van die deurslaggewende betekenis in die lewe van enigeen wat in die tempel (Biet HaMikdash) diens verrig het. In ‘n rituele samelewing, wat in ‘n toestand van tahor verkeer het, sou toegang tot die tempel onmoontlik gewees het en korbanot-offerandes dus geheel-en-al nie aangebied kon word nie.

Ons keer dus nou terug tot ons vraag: “Wat sou die verband dan wees tussen versuim om met water gereinig te word en om te sterwe?” Op dieselfde wyse sou die inbring van vreemde vuur in die tempel, tot die dood van Aäron se seuns gelei het – dit geld vir enigiemand anders en dit is vir ons die antwoord. Aäron en sy seuns sou God hoegenaamd nie op sommer enige wyse kon nader nie. Ten einde in Sy teenwoordigheid te kom, moes hulle gereinig wees en verhef gewees het tot ‘n hoër geestelike aansien, wat oënskynlik uitsluitlik deur God se Chukkim van reiniging met water, vervul kon word.

Kom gou Jesus!

PDF weergawe

Voorheen uitgegee: 2011-02-19

Moenie Dit Toelaat om Uit te Breek Nie

Ki Tisa

(Wanneer Jy Verhef )

Eksodus / Shemot 30:11-34:35

Eségiël / Yechezkiel 36:16-38

1 Korinthiërs / Korintim Aleph 8:4-13

Daar was ongetwyfeld nie 'n tekort aan onderwerpe om van te kies vir hierdie week se parasha nie. Dus kan julle besef hóé moelik dit vir my was om 'n finale keuse te maak, wat ek beskou het tot eer van God sou wees en ook tot seën vir julle, ons lesers. Hier volg dan die Skrifgedeelte waarop ek besluit het:

Eksodus/ Shemot {30:11} “Verder het die HERE met Moses gespreek en gesê: {30:12}  As jy die volle getal van die kinders van Israel opneem volgens hulle geteldes, moet hulle, elkeen vir sy lewe, losgeld aan die HERE gee as hulle getel word, sodat geen plaag onder hulle mag wees as hulle getel word nie. {30:13}  Dit moet hulle gee, elkeen wat na die geteldes oorgaan: ‘n halfsikkel volgens die sikkel van die heiligdom—die sikkel is twintig gera—’n halfsikkel as offergawe aan die HERE. {30:14}  Elkeen wat oorgaan na die geteldes, van twintig jaar oud en daarbo, moet die offergawe van die HERE gee. {30:15}  Die ryke moet nie meer en die arme moet nie minder as ‘n halfsikkel bring nie, as hulle die offergawe van die HERE gee om vir julle siele versoening te doen. {30:16}  Neem dan die versoeningsgeld van die kinders van Israel en bestee dit aan die bediening van die tent van samekoms, dat dit die kinders van Israel in gedagtenis kan bring voor die aangesig van die HERE, om vir julle siele versoening te doen.”

'n Sensus van die kinders van Israel was altyd met 'n doel, wat deur God bepaal is. Die kinders van Israel mag nooit getel gewees het vir enige ander doel as vir God se doel nie. In die bovermelde  Skrifaanhaling lees ons dat die telling met 'n halwe sikkel gepaard moes gaan, wat deur elke persoon gegee is as versoeningsoffer vir sy lewe. Ons word ook vertel dat die betaling van die versoeningsoffer, sou verseker dat geen plaag onder die volk uitbreek nie. Daarbenewens sou dit vir die instandhouding van die tabernakel aangewend word.

Ons onthou hoedat koning Dawid op wispelturige wyse besluit het om die kinders van Israel te laat tel (2 Samuel 24). Ongeag die pleidooie deur sy generaal, Joab, om dit nie te doen nie, het koning Dawid daarmee voortgegaan – 'n sensus, wat nie deur God goedgekeur is nie – en gevolglik het 'n plaag onder die volk uitgebreek.

Waarom sou ons 'n versoeningsoffer vir ons lewens betaal? Die Hebreeuse woord “kopher” in Engels vertaal, is “versoeningsoffer of losgeld”. Dit is waarvandaan die Hebreeuse woord “kapparah” afgelei is, wat “dekking” beteken. Dit is van toepassing op offerandes wat gebring is as versoening vir 'n sonde wat teen God gepleeg is. Die Tora is egter vol voorskrifte oor hoedat diere aan God geoffer moes word om hierdie doel te vervul. Kan die gawe van geld dan ook as versoening vir sonde dien? Die antwoord daarop is hoegenaamd nee! Waarom sou God dan die betaling van 'n halwe sikkel eis as versoening vir die lewens van die kinders van Israel?

Die antwoord hierop is betreklik eenvoudig en behels die aanwending en doel van die betaling van die halwe sikkel.

Eksodus/ Shemot {30:16} “Neem dan die versoeningsgeld van die kinders van Israel en bestee dit aan die bediening van die tent van samekoms, dat dit die kinders van Israel in gedagtenis kan bring voor die aangesig van die HERE, om vir julle siele versoening te doen.”

Die betaling van die halwe sikkel op sigself het nie as versoenoffer gedien nie. Geld of die betaling daarvan aan 'n godsdienstige organisasie, kerk of sinagoge, kan nie dien as losprys vir jou siel nie. Wat het die versoenoffer, soos in die bovermelde vers aangedui, dan te doen met hoe die geld aangewend moes word? Die halwe sikkel was vir diens in die tabernakel, waarby ook dienste met die naderkomofferhandes en ander offers (korbanot) gelewer, ingesluit was. Terwyl geld geen mens se siel kan red nie, verduidelik God hier aan ons dat geld tog noodsaaklik is vir die proses van sielsredding. Sonder geld, sou die tabernakel nie behoorlik kon funksioneer nie, die kapparah nie gedoen word nie en diere nie as plaasvervangende offerandes vir die sonde van 'n mens wees nie.

God het die belangrikheid van geld in die algemene proses van redding geweet en ek dink dat ons dit ook moet besef. Sonder behoorlike finansiering sal ons Messiaans-Joodse instellings nie kan onderrig, preek, bedien en getuig nie – nie aan die verlore siele van die huis van Israel of aan die nasies nie. My gebed is dus dat elkeen wat hierdie D'var Totah lees, sy/ haar plig sal nakom om tot hul plaaslike gemeente (kehila) by te dra ten einde die opbouing van die liggaam, die redding van siele en verewiging van die Besora Tova (Goeie Nuus / Evangelie) te verseker. Indien jy versuim om dit te doen, wees dan versigtig dat 'n plaag nie jóú huis tref nie!

Kom gou Jesus!

Voorheen uitgegee: 2010-03-06